Opinions

Wat de één een prachtige soundtrack vindt, vindt de ander een irritant deuntje. Ik ben die ander. Het leek wel een plaat die de hele film lang blijft steken en keer op keer hetzelfde stuk speelt. Verder heb ik ongeveer 15 keer een jongetje van een berg af zien rennen en ongeveer hetzelfde aantal keer een vrouw twee emmers naar boven zien sjouwen.

Mooie beelden had de film wel, maar ik vond de film te saai om mij te kunnen boeien helaas.

Intrigerende film over een intrigerende vrouw, die zeker een goed punt heeft met haar opvatting over Adolf Eichmann, en over 'mensen die kwaadaardige dingen (in opdracht) doen' in het algemeen.

Ik begrijp de woede van de bevolking ook wel. De grote tragedie van de Tweede Wereldoorlog ligt hier nog vers in het geheugen, en vanzelfsprekend wilde iedereen het monster Eichmann zien hangen.

Goed geacteerd, en de originele beelden van het proces zijn goed verwerkt.

Het duurt allemaal wel erg lang, wat het een geestelijk vermoeiende film maakt.

Er wordt wel erg lang doorgezaagd om het standpunt van mevrouw Arendt duidelijk te maken, een standpunt die ik al vrij snel begreep. Helaas was haar omgeving minder begripvol.

Dat ik begrijp waar Hannah Arendt het over had wil overigens niet zeggen dat ik het ermee eens ben, of dat ik ook denk dat het waar is wat ze beweert. Het zou heel goed kunnen, maar ik ben geen psychiater, noch een filosoof, dus kan haar stellingen slechts schouderophalend voor kennisgeving aannemen.

Misschien draaf ik door, maar even dacht ik nog een overeenkomst ontdekt te hebben in Eichman en de immer behulpzame assistente van Arendt. Zij voert ook alle administratieve opdrachten uit zoals van haar wordt verwacht. Zij is een erg goede assistente, eentje zoals iedereen wel zou willen hebben die een assistente nodig heeft.

Even een berichtje van Hannibal zelf:

De spanning zat in de film, van begin tot eind. Zelfs als Hannibal een "gewoon" gesprek heeft, is het spannend, omdat je verwacht dat er iets gebeurt (wanneer slaat hij toe ).

Silence of the Lambs was beter, maar dit vind ik een waardige opvolger.

Anthony Hopkins heeft mij weer niet teleurgesteld. 4 sterren

Interessant om eens te zien wat de voorgeschiedenis van Hannibal Lecter is, maar daar blijft het in deze film ook bij.

Er zat totaal geen spanning in de film, en had alle ingrediënten van een standaard actie/thriller met een paar boeven waar zo nodig wraak op genomen moet worden.

Het masker stoorde mij nogal, alsof het een passie van Hannibal is om een dergelijk masker op zijn gezicht te zetten. Onzin! Het beruchte Hannibal masker was in the Silence of the Lambs slechts een bescherming voor de bewakers, omdat Dr. Lecter soms verrassend uit de hoek kon komen door plotseling een bewaker aan te vallen en er een hapje uit te nemen.

Hij had een hekel aan het masker, en waarom er in deze film nou weer een verwijzing naar het masker moet zitten snap ik niet.

Gaspard Ulliel als Hannibal overtuigde mij geenszins. Natuurlijk is het een onmogelijke taak om ook maar een beetje in de buurt te komen van het zinderend goede acteerwerk van Anthony Hopkins, maar deze jonge Hannibal vond ik erg matig. Af en toe een beetje eng kijken en een zwaard trekken maakt nog geen Hannibal.

Eindelijk gezien, ik had hem al een ruim jaar geleden gekocht.

Bizarre, maar erg grappige film die geen taboe uit de weg gaat, waar waar (gelukkig!) geen bloot in voorkomt. De sexuele voorlichting van de pedofiele psychiater is er één waar veel ouders een voorbeeld aan kunnen nemen. Hij draait er in ieder geval niet omheen, en begint niet over de bloemetjes en de bijtjes. Het voorstel om het nou meteen voor te doen gaat mij wel iets te ver, maar hij wist zijn zoontje toch maar al te goed uit te leggen wat "klaarkomen" is.
Dat een jongen van 11 jaar met zo'n vraag naar zijn vader gaat is natuurlijk idioot. Als een jongen van die leeftijd met zo'n probleem zit, zou hij daar in eerste instantie toch met zijn leeftijdsgenoten over praten.
Maar dat maakt het juist zo leuk: Het is net of hij om een computerspelletje vraagt: "Pappa, ik wil ook klaarkomen, de hele klas is al klaargekomen!"
De gefrustreerde viezerik die Philip Seymour Hoffman neerzet is werkelijk subliem. Wat een rol...
Het vastplakken van een kaartje aan de muur met zijn eigen sperma is zo'n beetje het normaalste wat hij in de film deed.
Ik heb de hele film met een dikke grijns op mijn gezicht gezeten. Een absolute aanrader! 4.5*

Leuke vrouw die Poppy, ik zou me de hele dag suf kunnen lachen met haar. Zelfs hele flauwe grappen worden leuk als zij ze maakt. Zet deze vrouw in één auto samen met de grootste pessimist die je je maar kunt voorstellen en je krijgt leuke ontwikkelingen.

De gelaatsuitdrukkingen van Poppy tijdens de Flamenco-les waren ook zo geweldig, waarbij de lerares zelf ook behoorlijk bijdroeg in de hilariteit.

Mike Leigh kennende had ik hier waarschijnlijk een ongelukkige vrouw moeten zien die alleen voor de buitenwereld zo vrolijk overkomt. Ik zag dat niet, ik denk dat ze echt wel gelukkig is, en als er dan drama in de film moet zitten, dan was het meest dramatische wel de gemoedstoestand van de rijschoolhouder. Nee, ook de rijschoolhouder vind ik niet zielig of meelijwekkend, daarvoor is de hele film gewoon te satirisch. Dit is niet serieus te nemen, maar wel erg leuk om naar te kijken.

Wat heeft Mike Leigh hier weer een meesterwerk gemaakt dankzij weergaloos acteerwerk van Marianne Jean-Baptiste. Bij vlagen ongemakkelijk om naar te kijken. Ondanks dat Pansy continu het slechtste van haar karakter laat zien, lijkt ze toch nog een goed gevoel voor humor te hebben zonder dat ze het in de gaten heeft of er überhaupt zelf om zou kunnen lachen. Integendeel. Langzaam wordt duidelijk dat een onderliggende depressie of trauma de oorzaak te zijn van haar gedrag. De laatste scène is hartverscheurend pijnlijk. 5 sterren van mij.

Verschrikkelijke film, zelfs die 14 minuten zijn een lange zit. Die openingsscène is ontzettend naar. Dat er een reeks aan zwartgallig bedoelde humor-scènes op volgt vind ik ongepast. Gelukkig heeft Andersson later wel grappige en goede films gemaakt.

Per ongeluk gezien op tv, helaas. Chris Rock en Bernie Mac zijn denk ik wel de twee meest irritante personen op aarde.

Hoewel ik me gek heb zitten ergeren en besloten heb nooit meer een film te kijken waar of dhr. Rock of dhr. Mac in spelen, heb ik een paar keer toch een heel klein beetje moeten lachen. Misschien waardeer ik hem daardoor toch iets te hoog, en heb ik hem anderhalve ster gegeven. Uitermate vrijgevig achteraf, maar ach, ik heb een goede bui.

Ik vond het wel een goede film. De emoties van Cate Blanchett kwamen zeer overtuigend over en zij was het grootste pluspunt van de film.

De eerste helft van de film vond ik supersterk, maar daarna werd het allemaal wel een beetje 'vreemder' allemaal. Dikke voldoende voor het geheel.

Leuke documentaire, en erg knap wat die gasten met hun stem kunnen. Vooral de man die werd uitgenodigd door de Mongoolse stemvirtuozen vond ik intrigerend om te zien. Je zag aan zijn gezicht dat hij gewoon in hogere sferen verkeerde wanneer hij aan het zingen was. Van de vrouw vond ik voornamelijk de interviews erg grappig. Ik ben alleen nog steeds geen jodelfan, en dat zal ik ook nooit worden. Ik had er na een uur gejodel echt wel genoeg van gehoord. Ik kan me voorstellen dat het een kick geeft om in de Zwitserse bergen te jodelen, maar in de documentaire begon ik me er na een tijdje toch wel aan te ergeren.

Dit Amerikaanse meisje kan overigens fantastisch jodelen!

De moeite waard door de goede acteerprestaties van vooral de kleine Gunther. Verder heb ik me voornamelijk zitten ergeren. Wat de één als hilarisch omschrijft, vind ik nogal idioot en allesbehalve grappig. Waarschijnlijk ligt het gewoon aan mij, en stel ik me niet open om zulke lieden te begrijpen, maar hoe ik mijn best ook doe, ik heb zitten walgen en na bijna twee uur in hun huiskamer gezeten te hebben ben ik blij dat ik ervan verlost ben, als het langer had geduurd was ik zelf weggegaan.

Zeker geen slechte film, ik vond het zeer goed gespeeld en gefilmd. Als er weer iemand lam van de drank op de grond viel, deed de camera zeer goed mee. Even kijken naar de gevallene, om vervolgens nogal verwilderd en verbaasd het café rond te kijken, alsof ik er zelf bij was en de camera in mijn ogen geplaatst was.

Koen vond ik overigens de mindere, hij was dan wel de grootste zuiplap, maar kwam bij mij nogal karikaturaal over met zijn Obelix-die-net-een-everzwijn-gegeten-heeft uiterlijk.

Film is ok, maar nee, ik zet nooit meer een stap in Reetveerdegem.

Leonie Benesh, die in Das Lehrerzimmer ook al zo weergaloos was, doet er hier nog een schepje bovenop. Zeer indrukwekkend hoe zij de film naar een topniveau brengt. Een werkdag loop je mee in de avonddienst van Floria samengevat in anderhalf uur. Je wordt er doodmoe van door er alleen maar naar te kijken. Oneindig veel respect voor alle zorgmedewerkers! Must see!

Hemel, waar heeft dat kind in godsnaam last van?
De film begint met een aantal seks-scéne's, daarna opnieuw een aantal seks-scéne's, en als ik dan het vermoeden begin te krijgen dat er eindelijk iets van een verhaal begint, dan is dit zo slecht uitgewerkt dat ik weer begin te verlangen naar een goede seksscéne.

Nee, ik heb totaal geen problemen met seks in film, integendeel, maar ik hou ook van een goed script, en dat is hier ver te zoeken / onvindbaar.
Het meisje Hemel zit ergens mee, ze is beschadigd terwijl het er niet op lijkt dat ze in een instabiele omgeving is opgegroeid. Ze loopt rond met een obsessie voor seks en tevens een ongezonde relatie met haar eigen vader lijkt te willen reageert haar frustraties en jaloezie af op mensen die juist heel vriendelijk tegen haar zijn.
Ze gaat op een dak op het randje staan twijfelen om zichzelf te pletter te laten vallen, omdat.... eehh...

Tsja, en als het nou allemaal nog enigszins begrijpelijk zou zijn (of worden) waarom ze dit allemaal doet zou ik me nog willen proberen in te leven, maar dat is, en blijft onduidelijk, en zo zit er geen enkele ontwikkeling in de film en laat deze mij derhalve met een onbevredigend, en zelfs onprettig gevoel achter.

Aan Hannah Hoekstra ligt het niet. Ze acteert goed maakt het met haar verschijning zo af en toe nog de moeite waard om naar te kijken. Iedereen acteerde eigenlijk wel goed. De soundtrack was minimaal, maar wel goed. Ik heb wel het idee dat ik de "muziek" (voor zover je het muziek kunt noemen, het was meer af en toe een paar tonen) ken uit een andere film, maar ik heb geen idee welke.

Mijn hoge verwachtingen zijn helaas niet waargemaakt. Het idee is leuk, en vanzelfsprekend schiet de beangstigende gedachte door je hoofd dat het niet eens ondenkbaar is dat dit soort computers die emotie tonen ooit zullen bestaan. Toch ging het mij allemaal te ver, en kon ik het op één of andere manier niet accepteren. De emoties van het programma waren te menselijk. Dat was natuurlijk ook de bedoeling, en het is science fiction, I know, maar zelfs binnen dat genre vond ik het te ongeloofwaardig. De stem van Scralett Johansson was veel meer dan een stem. Theodore hoorde het door een "oortje" maar het leef alsof ze voortdurend naast hem stond.
Nog iets waar ik enigszins moeite mee had was dat computerspelletje, waar het hoofdfiguurtje brutaal was en zich met persoonlijke dingen bemoeide, zelfs met de inhoud van mailtjes etc. Dat was vast grappig bedoeld, en het spel zelf lijkt me fantastisch om een keer te spelen, maar ik neem toch niet aan dat computerspelletjes niet zo worden ontwikkeld dat ze brutale opmerkingen geven over privézaken.
Best een aardige film, en het idee is erg leuk en het "schokkende nieuws" wat Theodore uiteindelijk te verduren krijgt is behoorlijk dramatisch en tegelijkertijd een opluchting.
"HER" heeft bij mij niet het effect veroorzaakt waar ik op gehoopt had.

Een heerlijk rustige film over menselijk contact. Je wordt er helemaal Zen van. Je moet er van houden of er minstens tegen kunnen dat er in een traag tempo vrijwel niets gebeurt. Ik zag de schoonheid er wel van in, maar kon er op één op andere manier toch niet helemaal in opgaan.

Zo dan, deze komt binnen zeg. Ongelofelijk goed gespeeld door beide actrices die Eva spelen als kind en als jong volwassene. Zeer ongemakkelijk om naar te kijken, in tijden niet zo’n heftige film gezien.

Een aantal grappige scenes, maar over het geheel een warrig verhaal, geen mooie tekeningen, en die hamer is vreselijk irritant. De legende van Thor wordt in deze film behoorlijk verkracht.

Als hij geheugenverlies had gehad dan zou ik dit nog kunnen slikken. Tom Stall heeft een gewelddadig verleden, waar hij zich dondersgoed bewust van is, alleen wil hij nu een normaal leven leiden.
Als hij dan in zijn lunchroom wordt aangesproken en wordt geconfronteerd met zijn echte naam en zijn verleden, vind ik zijn reactie nogal ongeloofwaardig. Het lijkt net of hij écht niet weet waar Ed Harris het over heeft en schenkt hem nog rustig een kopje koffie in, terwijl hij weet dat hij met criminelen van de bovenste plank te maken heeft. Het kan er bij mij niet in dat iemand emotieloos reageert als hij ineens wordt geconfronteerd met zo'n belangrijke periode in zijn leven die hij het liefst zou vergeten.
Hij moet op zijn minst: "shit" gedacht hebben, maar in zijn gezicht was geen "shit" af te lezen.
De film had wel leuke stukken, en over het algemeen was hij best spannend. Een standje 69 vind ik gewaagd in zo'n film. Ed Harris vond ik wel 'cool'. Een vluggertje op de trap is natuurlijk niet de meest ideale plek om seks te hebben, en zag er daardoor erg grappig uit, ik had gewoon medelijden met ze.
De broer van "Tom Stall" was ook erg leuk, en dat stuk deed me zelfs heel even aan The Godfather denken, hoe vergezocht ook.
Het einde, de thuiskomst van Tom, was weer een beetje te sentimenteel.

3 kleine sterretjes.

Of het nou Pablo Picasso, Richard Nixon of Afred Hitchcock is, Anthony Hopkins speelt ze vol overtuiging en uiterst geloofwaardig.

De film gaat over 'The Master of Suspense' en zijn vastberadenheid om het boek 'Psycho' te verfilmen, en wat voor effect dit heeft gehad op zijn omgeving en voornamelijk op de relatie met zijn vrouw Alma Reville. Een onuitstaanbare, koppige man, maar aan de andere kant een koddige goedzak met gevoel voor humor. Een mooie kijk in een gedeelte van het leven van regisseur Alfred Hitchcock, die prima films maakte, maar waar ik persoonlijk niet een heel groot fan van ben. Van Hopkins ben ik dat wel, en mijn mening dat hij één van de beste acteurs ooit is wordt met deze film nogmaals bevestigd.

De dames in de film, Helen Mirren en Scarlett Johansson, moet ik ook zeker even noemen, want ook zij hebben hun rol uitstekend neergezet.

Die knul was een homofiel, en ik denk dat je Nederland best een liberaal Walhalla mag noemen vergeleken met Marokko. Helaas is Nederland de laatste tijd ook niet meer zo aardig voor homo's, maar ik kan me voorstellen dat zo'n jongen in dat Marokkaanse dorpje geen leven heeft, en naar Nederland wil.

Verder vond ik het ook allemaal niet heel nagatief overkomen.

Ik heb ooit dezelfde autoreis naar Marokko mogen maken, en ik weet nog goed dat ik ook behoorlijk onder de indruk was van de toch wel spannende sfeer die er heerst, de dode dieren op de weg, het levensgevaarlijke verkeer, de mensen bij de grens die zowat door je raam naar binnen kruipen....
Ook was ik onder de indruk van het prachtige landschap en (na een tijdje) de prima sfeer. (je moet er gewoon even wennen)

Dat wordt allemaal erg realistisch weergegeven in deze film.

En oei, wat was ie spannend! 3.5*

"The Hobbit" was in mijn vroege tienerjaren lange tijd mijn favoriete boek. Ik fantaseerde dat iemand er een film van zou maken. Nu is hij er dan, in een nieuw tijdperk, waarin op filmgebied alles mogelijk lijkt te zijn, en ik heb er van genoten.

Martin Freeman is als Bilbo Balings perfect gecast. Zijn sullige aandoenlijkheid zorgt ervoor dat je meteen sympathie hebt voor deze Hobbit. Ik kijk een stuk liever naar deze jonge Bilbo dan naar dramaqueen Frodo.

De film is een stuk rauwer dan het boek, zoals ik wel had verwacht. Ondanks dat zat ik nog niet op het puntje van mijn stoel van de spanning, maar dat kan nog komen in de volgende delen. Ik kan me zo voorstellen dat dat moment gaat komen wanneer de avonturiers een bezoekje brengen aan Smaug. Daar was in het boek tenminste de spanning te snijden.

De CGI ziet er, op een aantal uitzonderingen na, goed uit. Ik schoot nog wel even in de lach toen Cate Blanchett als de elf Galadriel haar enige zinnetje uitsprak. Het leek wel een parodie, met die lage monotone stem.

The Hobbit is voor mij jeugdsentiment, en het is een goede verfilming geworden, ik kijk erg uit naar de volgende delen.

Marco Pastors die moslims op straat folders van Leefbaar Rotterdam probeert uit te delen met de mededeling dat zoveel moslims in Nederland het zo moeilijk hebben. Haha, ik wist niet dat die man zo positief was ingesteld.

De buurvrouw ook grappig. De verzorgde het moskeepoesje, en zat verder de hele dag met de verrekijker de boel in de gaten te houden: "Er was eens een werker van het dak van de moskee gevallen. Ach, het breekt de dag een beetje." gevolgd door een beschamend lachje.

Verder vind ik het een redelijk mooi bouwwerk worden (er zijn inderdaad veel mooiere moskeeën), en ik zou niet weten waarom zoiets in Nederland niet gebouwd zou mogen worden. Jammer dat de bouw zo lang duurt.

Nederland was ooit zo trots op zijn tolerantie, en ik denk dat we nu ook best trots mogen zijn dat de grootste moskee van Europa in Nederland staat. Ondanks de vele negatieve geluiden uit ons land de laatste tijd.

Inderdaad, wat een gedoe, en niet alleen het afbreken er van, maar ook zeker het vervoeren in die karren die van ellende bijna uit elkaar vallen.

Ik vond dit een prachtige film, adembenemend mooie landschappen en die kinderen waren echte heartbreakers.
Wat ik ook erg leuk vond is hoe de ouders met de kinderen omgingen. In de 'beschaafde' wereld zouden de kinderen lang niet zoveel vrijheid hebben als deze kinderen. Er is een groot vertrouwen van de ouders naar de kinderen toe, die redden zich wel. Aan de andere kant koesterden de ouders enom veel liefde voor de kinderen. Op een gegeven moment moet de moeder de twee kleintjes alleen laten om de oudste dochter te gaan zoeken: Hier zou bij terugkomst van de moeder de kinderbescherming voor de deur staan, maar dit was het een totaal begrijpelijke actie van de moeder... wat kon ze anders doen? Ze moest de kinderen wel alleen laten.
De film ontroerde mij, en liet mij lachen. (bijv. het mest verzamelen van Nansal, de verkiezingsauto aan het einde )
Tevens vond ik het erg interessant om te zien hoe nomaden leven, een wereld die tot nu toe voor mij tamelijk onbekend was.
Respect voor die mensen.

Het verhaal rondom de hond vond ik eigenlijk maar een bijzaak, die zit alleen in de film om er toch nog een beetje een verhaal van te maken. Niet dat het mij stoorde, het was een lief beestje en een leuk element in de film, maar zonder die hond had ik het ook een prachtige film gevonden. Een aantal dagen meelopen in het wel en wee van een nomadenfamilie vind ik al een belevenis opzich.

4.5*

Uitgeroepen tot de beste film op het Movies That Matter Festival. Erg goede docu van en over Lidija Zelovic die op 22 jarige leeftijd als vluchteling naar Nederland kwam. Ze gaat van haar tweede thuis houden, en waar Nederland eerst een mooi, netjes en goed georganiseerd land lijkt, wordt het na de 9-11 aanslagen steeds meer een land van tegenstellingen waar rechtse populisten steeds meer te zeggen krijgen. Na Pim Fortuyn kwam Wilders. “Die zal niet veel aanhang krijgen, daar hoeven we ons geen zorgen over te maken.” tot het moment waar de PVV de grootste partij werd en waar zelfs de vader van Lidija niet ongevoelig blijkt voor de populistische haatzaaierij van Wilders. Wat ook goed woedt verwoord in deze docu is de struggle van bijna elke immigrant. Waar voel je je meer thuis? Zelfs haar in Nederland geboren zoon kampte daarmee.

Van “In Nederland komt nooit meer oorlog” totdat haar zoon een brief in huis krijgt van Defensie dat hij een dienstplicht heeft wat bij een eventuele dreiging een opkomstplicht kan worden. Het zijn rare tijden.

Ik waardeer Nasrdin Dchar erg als persoon en als theatermaker en acteur, maar hier vond ik hem wel wat tegenvallen. Hij overtuigde me niet als de depressieve neef en vooral zijn huilbui heeft aan die ongeloofwaardigheid bijgedragen. Zijn rol was niet groot, dus zo storend was het niet. Fahd Larhzaoui daarentegen overtuigde me wel degelijk als Karim, die ironisch genoeg uit de kast kwam door in de kast te gaan zitten. Zeer knap gespeeld door zowel hem als de ouders en het broertje in deze film. Wat me wel opviel is dat zo'n beetje alle clichés die er bestaan over Marokkanen in deze film aanwezig waren, wat ik soms wat too much vond qua stereotypen. Hoe dan ook waardeer ik deze film heel hoog, omdat hij mij wel heeft aangegrepen. De dromen in de kast met flashbacks naar zijn jeugd, en zelfs gesprekken met zijn jongere zelf, erg goed gedaan.

House of Hope, een school in Palestina waar kinderen leren met respect met elkaar om te gaan, en de bezetter Israël te bestrijden met woorden en niet met geweld. De docu speelt zich voornamelijk af voor de aanslag van Hamas op 7 oktober 2023. Als de aanslag halverwege op het nieuws voorbijkomt merk je dat de spanning en angst onder de bevolking toeneemt. Het is heftig om te zien, en het is een nare gedachte nu de wetenschap te hebben dat veel van de kinderen in de film waarschijnlijk niet meer leven.

Wow. Wat een sublieme manier door niets te zeggen of te laten zien, toch zoveel te zeggen. Iedereen heeft wel persoonlijke dingen meegemaakt die niet zichtbaar zijn in het dagelijkse leven, maar voor sommigen toch een enorme impact hebben. Langzaam wordt iets duidelijk van wat Asta moet hebben meegemaakt, maar niet alles, en dat maakt deze film zo ontzettend geloofwaardig. Veel lange, herhalende shots, maar wat zijn ze oogstrelend. De laatste paar momenten in de film zijn erg ontroerend. Nogmaals, wow.