Opinions

Het is bij deze film net als die reclames van Tell-Sell: Het is verschrikkelijk, maar je blijft toch kijken, gewoon om te zien hoe slecht 't is. Wat is dit een afschuwelijke film, die mondjes van die kinderen die computer- geanimeerd zijn, omdat ze waarschijnlijk die kinderen niet al die moeilijke zinnen konden laten zeggen. Aaargh! Zonder twijfel is dit het ergste wat ik ooit gezien heb.

Wat een slechte film. De film ademt masculiniteit en promotie van wapens. Ik weet dat het een verstand op nul actiefilm is, maar hij was ook nog eens pijnlijk niet grappig, en zat vol cliché's. Echt een goede film om niet te gaan kijken.

Hopkins in een actie/komedie met Chris Rock.... .

De beste acteur ter wereld en de irritantste acteur ter wereld geeft af en toe best een geinig resultaat. Hopkins bewijst hiermee dat hij elk genre beheerst.

Verder niks bijzonders en erg standaard, heb mijn stem verlaagd van 3.5 naar 3.0 en dat is nét genoeg voor deze film.

Zo dan, met de kennis dat vrouwen in die tijd al geïnstitutionaliseerd konden worden als ze 'te vaak gingen wandelen' of andere dingen deden die men raar vond heeft deze film heeft me toch wel uit het veld geslagen. Het Salpêtrière ziekenhuis bestaat echt. De Franse arts Jean-Martin Charcot heeft ook echt bestaan, en wordt gezien als de grondlegger van neurologie. Dat 'de wetenschap' dit heerschap op handen droeg (en nog steeds is men louter positief als je artikelen over hem leest) en heeft onderscheiden met allerlei prijzen maakt het extra wrang, aangezien hij duizenden vrouwen met wie niets of nauwelijks iets aan de hand was vreselijk heeft laten mishandelen. Vrouwen die er als patiënt werden opgenomen kwamen er zo goed als zeker nooit meer uit.

Deze film is pure horror, ongemakkelijk, en heel schokkend. Het is hartverscheurend te zien wanneer Eugenie in de kelder wordt opgesloten.. Interessante rol van Louise (Lomane de Dietrich), die zich meteen opwerpt als beste vriendin van Eugenie. De verkrachting aan het einde (niet expliciet, zo herken je een vrouwelijke regisseur) is één van de meest verontrustende, nare scènes die ik zag.

Net als voor Mug was deze film voor mij ook een must see, en gisteravond heb ik hem dan gezien.

Ik vond hem aangrijpend en zeer overtuigend. Ik voelde me steeds kleiner worden in mijn bioscoopstoel. Dat de Afrikaanse landen op een schandalige manier worden behandeld door het westen is duidelijk, maar nu horen we het eens van de Afrikanen zelf, vanuit een pleintje in de Malinese hoofdstad Bamako.

Ik vond het pleidooi van de dikke Afrikaanse vrouw ongelofelijk goed, wat sloeg zij daar de spijker op zijn kop!

Het dagelijkse leven wat ondertussen gewoon doorgaat is erg grappig om te zien. De jurk die steeds vastgeknoopt moet worden, en het jongetje dat met zijn piepschoentjes tussen iedereen door loopt, of een bruiloft die plotseling over het plein zingend langskomt.

Niemand die er iets van zegt, het hoort erbij, het is typisch Afrikaans, en de rechtzaak gaat verder wanneer het weer rustig is.

Het cowboyfilmpje halverwege de film was wel een leuke afwisseling, een soort pauze tijdens de zware discussie.

Ik zou deze film nog een keer willen zien, want ik heb niet alles heel goed kunnen volgen. Vooral aan het einde van de film werd er snel gepraat, en kwam er zoveel informatie op je af, dat mijn aandacht af en toe even afdwaalde, vooral wanneer de beeldschone Aïssa Maïga in beeld kwam.

Voor nu 4*, maar herziening gewenst.

Een kwetsbare vrouw. Regen en onweer. Haperende zaklampen. Lange donkere gangen. Een auto die niet meer wil starten. Een matras vol vlekken..... aan horror-cliches ontbreekt het niet in Barbarian. Toch een voldoende omdat die cliches vrij goed in beeld zijn gebracht en zo nu en dan behoorlijk spannend zijn. Off topic: Ik snap nooit zo goed waarom Britse acteurs tegenwoordig zo lelijk Amerikaans spreken in Amerikaanse films. Waarom mag ze niet gewoon Brits zijn.

De details in de film zijn erg knap gedaan. Mattel krijgt er flink van langs maar kan opnieuw handenwrijven, want de "Margot Robbie Barbiepop" schijnt intussen prima te verkopen.

De dialogen over het patriarchaat zijn hilarisch, die waren naast de heel soms wat te kolderieke humor het echte hoogtepunt van de film. De film zou helemaal geslaagd zijn als de huidige CEO van Mattel aftreedt, een vrouw van kleur de leiding neemt, en er voortaan geen stereotiepe Barbies meer worden gemaakt.

Een grappig moment in de zaal: Tijdens de aftiteling liep een man met een roze cowboyhoed op richting de uitgang van de zaal en zei (duidelijk op zijn piemeltje getrapt) in onze richting: "Twee uur van mijn leven weggegooid" , waarop de vrouw die een meter achter hem liep schouderophalend tegen ons zei: "Ik vond het een leuke film!"

Bardsongs, een drieluik met zingende verhalenvertellers, bards. In Astérix wordt de bard meestal vastgebonden en gekneveld, maar dat is bij deze bards niet nodig.

Natuurlijk zijn de verhalen legendes, en zijn ze geen van allen waar(gebeurd).

Het eerste speelt zich af in India, waar bij een plasticverzamelaar en zijn vader het geluk en de pech elkaar steeds weer afwisselen. De wijze les die dit gedeelte aan de kijker probeert mee te geven mag je zelf invullen, maar ik kan me er persoonlijk zeker in vinden.

Het tweede verhaal speelt zich af in Mali, tussen de prachtige van koeiestront geboetseerde gebouwen die terecht op de UNESCO werelderfgoedlijst staan. Adembenemende kunstwerken die ik hoop ooit eens met eigen ogen te mogen bewonderen.

Over het verhaal: Zonder te spoileren: Een schooljongen krijgt de opdracht van zijn leraar uit te zoeken waar de grootste kennis van de mens schuilt. Als hij binnen een week met het goede antwoord komt gaat hij over, anders blijft hij zitten. De jongen gaat op pad, komt in de stad verscheidene mensen tegen van wie hij veel leert. Of hij achter het goede antwoord komt vertel ik niet, maar ik kan wel zeggen dat ik zelf op een gegeven moment ook erg graag het antwoord wilde weten!

De derde film speelt in de Himalayas. Een erg lollige film over DZO's (een soort os) en mobiele telefoons.Ook hier zal ik proberen niet teveel te verklappen, maar in het kort gaat er in dit verhaal een vader met zijn dochter op reis om een dzo te verkopen in de stad. Het grote probleem van vader is zijn goedaardigheid en het geen nee kunnen zeggen tegen wie dan ook. Dat leidt onderweg naar de stad tot absurde situaties.

Uiteindelijk staan de 3 verhalen met elkaar in verbinding en zul je ontdekken dat mensen met totaal verschillende culturen en geloven in grote lijnen gewoon hetzelfde zijn.

Aanrader. Dit is genieten met een grote smile op je gezicht.

Sterk staaltje acteren, vooral van Dwight Henry, die nooit eerder had geacteerd, en bakker was aan de andere kant van de straat van de filmstudio's. Ik was zeer onder de indruk van zijn acteertalent. Het meisje Hushpuppy, dat sowieso al een cuteness-factor heeft van +100000 maakt ons hier duidelijk dat we dit talentje zeker niet voor het laatst hebben gezien.
De mythe van de wilde varkens, de sterke, meedogenloze dieren, die op zoek zijn naar een zwak hart, maar uiteindelijk een sterk hart tegenkwamen, vond ik wel aardig en bracht zelfs nog wat spanning in het verhaal, maar helaas was de uitwerking wat minder. Helemaal wanneer de beesten tegenover het meisje staan zag er niet uit. Jammer wel, maar op zich niet storend voor het verhaal.
De mooiste scene vond ik de dans in de nachtclub. Prachtig in beeld gebracht, en je voelt dan echt de warmte en genegenheid dat het meisje nooit heeft gekend.
Al met al zeer de moeite waard, en van mij mag ze die oscar winnen, die heeft ze wel verdiend, maar mocht het nu niet lukken, dan komt hij in de toekomst zeer zeker een keer.

"I feel closer to my father with his books than with him... His library is more him than the person at the nursing home. There, it's his bodily envelope. Here, his soul... He chose them, and through these books his personality expresses itself. Each book is a touch of color. All together, they form his portrait."

Een hartverscheurend citaat uit een prachtige film. Léa Seydoux acteert hier erg goed als Sandra, naturel, in een verhaal uit het leven gegrepen. Pascal Greggory als haar vader, wow, het lijkt zo makkelijk wat ie doet maar dit is topniveau acteren. De twee verhaallijnen laten zien hoe Sandra haar geluk weer probeert te vinden maar het haar door omstandigheden waar ze geen invloed op heeft erg moeilijk wordt gemaakt. Hele mooie film!

Mooie film. Line Renaud speelt de 92-jarige Madeleine. Ik dacht: Zo oud is ze vast niet echt, ze ziet er zo goed uit voor iemand van die leeftijd, blijkt ze in het echt nog ouder te zijn! Ze wordt dit dit jaar 95. Wow.

Het is mooi om te zien hoe zij en de taxichauffeur die qua leeftijd haar kleinzoon kon zijn en helemaal geen zin heeft in een gesprek, toch tot elkaar komen. Madeleine's levensverhaal komt voorbij, en die is tragisch. Het einde is wellicht voorspelbaar, maar dat is op zich niet zo erg. Dikke aanrader!

Deze mensen maken geweldige, betoverende muziek. Uit een conservenblik met een snaar en een stuk gebogen hout (?) weten ze een geluid te halen waar de meeste gitaristen niet eens van durven te dromen. Ondanks hun handicap en hun loodzware leven blijven deze mensen een vrolijkheid uitstralen waar je geroerd van wordt. Ik kan bijna niet wachten om hun optreden te gaan zien op het Afrikafestival. (op 2 juli overigens, en niet op 1 juli, foutje bericht hierboven)

Met kinderlijk enthousiasme droomden deze artiesten dat ze ooit op hetzelfde niveau zouden staan als Papa Wemba (één van de beroemdste Congolese zangers) en evenveel bezoekers gaan trekken. Dat vond ik persoonlijk nog bescheiden. Papa Wemba is goed en heeft een prachtige unieke stem, maar de muzikaliteit gecombineerd met de spontaniteit en vrolijkheid waarmee deze mannen optreden is Staff Benda Bilili voor mij de kers op de taart van de Congolese muziek.

Ongetwijfeld origineel en knap gemaakt, maar niet mijn ding. Er zitten wat aardige momenten in, zoals het voorlezen van de gruwelijkheden waarvoor de geluiden gemaakt moesten worden, maar over het algemeen werd ik langzaam horendol van het voortdurende ijselijk gegil, en in de tweede helft kreeg het verhaal een onbegrijpelijke wending, puur en alleen om de boel onbegrijpelijk te maken, om de kijker zogenaamd te laten nadenken. Op zulke momenten wordt voor mij het bruggetje naar David Lynch wel erg makkelijk, een regisseur waar ik nooit meer een film van hoef te zien. Dat zegt genoeg.

Korte film over hoe moeilijk het is om seksueel grensoverschrijdend gedrag aan te kaarten en hoe machteloos je daar in kunt staan. Het dove slachtoffer hoort letterlijk niets, maar de decaan wil niets horen. Waarom dat zo is wordt al snel duidelijk, de gezichtsuitdrukkingen zijn veelzeggend. Heel sterk gedaan.

Ik snap deze man zijn enthousiasme, maar toen ik ooit bij een lezing van André Kuipers in het theater was duurde het zo lang dat ik opgelucht was toen (ik dacht dat) het was afgelopen, en geshockeerd toen hij zei dat het pauze was. Ik weet niet meer hoe lang het duurde, maar voor mijn gevoel minstens 3 uur.

Deze film duurt een uur een een kwartier, dat kan ik nog net hebben, dacht ik. Mooie beelden, Vangelis, mooie beelden, Vangelis, mooie beelden, Vangelis, hé wat is dat nou weer? Oh jammer alweer weg, mooie beelden van stadslichten vanuit de ruimte....welke steden zijn dit? Oh alweer weg...mooi, dat wolkendek. Een orkaan, indrukwekkend! Beelden van astronouten in het space station, wat doen ze? En weer mooie beelden van de aarde.

Een atmosferische maan-ondergang...wat is dat? De maan verdwijnt als een bal die in de zee verdwijnt. Hé? Hoe zit dat, André?

Onweer en bliksems! Hé, is dat Nederland op zijn zijkant? Ja, mooi hoor. Is het al afgelopen?

Oh nee. We worden geconfronteerd met techno-muziek van Armin van Buuren gecombineerd met wat irritante beelden die je 's avonds als je in bed ligt nog steeds ziet.

Rust.

En weer dat herkenbare synthesizer-gepingel van Vangelis. Wel mooie beelden. Afgelopen. Pfew..

De matige recensies ten spijt vind ik Les Bien-Aimés een enorme meevaller, sterker nog, ik heb er van genoten.

Het begin was nogal van de hak op de tak. Zo ben je in Parijs en dan weer in Praag, relaties zijn alweer voorbij voordat je doorhebt dat er überhaupt sprake was van een relatie.

De liedjes in de film zijn erg leuk, normaal hoeft het van mij niet, zingen in een film, maar hier werkt het juist heel erg goed.

De cast is top. Wat lijkt Chiara Mastroianni als twee druppels water op haar moeder, Catherine Deneuve, die hier ook voortreffelijk haar moeder speelt. Hoe kan het ook anders.

Viel me helaas wat tegen, ik had veel van deze film verwacht. Zeker geen slechte film, en sommige scenes waren geweldig, vooral visueel ( De reus, de siamese tweeling ), maar ik vond hem op sommige momenten zelfs saai.
Toch nog 3 * van mij omdat het ondanks alles een redelijke film is en omdat ik van de beelden genoten heb ( behalve van Danny DeVito zijn blote reet )
Mijn verwachtingen waren gewoon te hoog...

Erg leuke film.
De gesprekken tussen de 3 vrienden in het bowlingcentrum zijn fenomenaal.
Ik had nooit gedacht dat ik ooit nog eens om John Goodman moest lachen, maar wat was hij geweldig.
En Steve Buscemi, ja... die vind ik altijd goed.
En Jesus is helemaal legendarisch.
Ik vond de rol van Julianne Moore eigenlijk iets té vreemd, een beetje teveel: "Ik speel een gekke vrouw met een raar accent", maar was af en toe ook wel hilarisch ( dat lachen aan de telefoon werkte erg aanstekelijk ) Ik geef 4.5 *

Ik heb me nog maar eens gewaagd aan de Aziatische cinema.
Nadat ik tot de conclusie was gekomen dat de Japanse samuraifilm niet mijn genre is, probeerde ik vandaag een Koreaans drama.
Dat is mij een stuk beter bevallen, en moet zelfs toegeven dat ik nogal onder de indruk was van deze film.
In eerste instantie is deze film natuurlijk een drama, maar de omschrijving komedie zou deze titel ook zeker niet misstaan.
Ik vond de hoofdpersoon in ieder geval zeer grappig, en wat ik helemaal hilarisch vind, als het tenminste hilarisch bedoeld is, is de liefde die tussen twee mensen ontstaat zonder dat ze maar 1 woord hebben gewisseld.
Ik ben van plan om meer van deze regisseur ze gaan zien, sterker nog: Ik heb een aantal maanden geleden de DVD gekocht van Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring, en ik heb ineens veel meer zin gekregen om die te gaan zien.
Ik heb bij het terugbrengen van Bin-Jip naar de videotheek meteen de film Bad Guy weer meegenomen, dus die zal ik van de week ook wel gaan zien.
Ik heb met deze film een (voor mij) nieuw soort film ontdekt: Drama uit Azië!

Prachtige beelden, rustgevend en schilderachtig, maar toch beklemmend, duister, en vooral luguber. De andere films van Ceylan die ik zag waren Iklimler en Three Monkeys, die ik toch wat minder goed vond. Niet slecht, maar minder goed dan deze.

Hoewel ik niet zeker weet of ik het de film kan aanrekenen, - het kan ook liggen aan het feit dat ik moe was -, verslapte ook bij deze film op den duur, na iets minder dan 2 uur, mijn aandacht wat, om niet veel later weer volledig met het verhaal meegezogen te worden. De spanningsvelden en verhoudingen tussen de personages waren perfect aanvoelbaar en dan weet je dat er goed geacteerd wordt.

Het hoe en waarom wordt langzaam aan steeds duidelijker, er zitten een aantal dubbelzinnigheden in, en verwijzingen naar... Met andere woorden, een uitstekende film.

Chapeau Sunny Bergman, voor het onder de aandacht blijven brengen van maatschappellijke kwesties waar de gevolgen voor slachtoffers door veel mensen onderschat worden. Mijn mond viel open toen Sunny Bergman aan een groep politieagenten vertelde hoe een man misbruik van haar had gemaakt toen ze 17 was en dronken op vakantie in Griekenland en dat nota bene de zedenrechercheur zei: "De eerste vraag die in mij opkomt is: Hoe dronken was je?" Nadat ze vertelde hoe de dader haar tampon eruit trok reageerden deze agenten met: "Ik kan me niet voorstellen dat iemand dat doet, ik zou dat nooit doen, ik vind dat hartstikke smerig." Godsamme zeg, en dat is zedenrechercheur. Die had beter bakker of fietsenmaker kunnen worden. De getuigenissen van de slachtoffers zijn aangrijpend en de pijn en het trauma waarmee ze moeten leven is aan hun gezicht af te lezen. En we weten nu ook dat slachtoffers van seksueel geweld beter niet Gerard Spong ("Ik heb het idee dat vrouwen zich toch snel láten verkrachten. Ik ben voor een weerbare vrouw") in kunnen huren als advocaat. Wat een eikel is dat zeg.

Wat een mokerslag, mede door het uitzonderlijk sterke acteren van Pia Tjelta. Naar, beklemmend, ontroerend, en erg realistisch. De nachtmerrie voor elke ouder. En one shot….ongelofelijk. Dit is zo goed. Ik kan niet anders dan de maximale score geven.

Ik had geen hoge verwachtingen van deze film, ik moet zeggen dat het me nog enigszins meeviel. Het verhaal van een stel onuitstaanbare tieners, verwende krengen, bloedirritant, en zonder enig besef hoe de wereld eigenlijk in elkaar zit.

De film is er uiteindelijk wel in geslaagd dit goed weer te geven. Veel gelezen kritiek in recensies is dat Coppola geen stelling neemt en het aan de kijker over te laat wat hiervan te denken. Ik zie dat toch anders, aangezien deze kinderen, en zeker ook de ouders van één van deze dames, uitblinken in domheid en zich totaal overgeven aan alle verleidingen die ze geboden worden en geen moment over de eventuele gevolgen nadenken.

De enige persoon waar iets verstandigs uitkwam, was de jongen in de groep, die niet snapte waar de Amerikaanse adorering / romantisering van Bonnie en Clyde-achtige taferelen vandaan komt.

De domste is ongetwijfeld Paris Hilton zelf die haar huisdeursleutel onder de deurmat bewaart, terwijl er voor miljoenen aan snuisterijen in haar woning opgeslagen ligt.

Zeker geen slechte film, en wanneer de ergernis de overhand neemt terwijl je deze film kijkt, of erger nog, zorg en angst, omdat je thuis ook een dochter van bijna 15 rond hebt lopen, moet je beseffen: Ze zijn niet allemaal zo.

Wat een prachtfilm, wat kan Rosy McEwen goed acteren, en wat een geweldig speelfilmdebuut van Georgia Oakley. De sfeer van de jaren 80 zit er goed in. Overal kom je de haat jegens homoseksualiteit tegen, tot aan grote billbords op staat toe. De keuze om mee te doen aan de maatschappij door je identiteit geheim te houden, ook al gaat dat ten koste van iemand anders, of het risico je carriére kwijt te raken......het is een ondraagelijke keuze. Het einde van de film heeft me echt geraakt. Anno 2023 nog steeds belangrijk dat zulke films worden gemaakt. Volle 5 sterren.

Ga deze film zien!

Een korte film over twee jongens die meisjes lastig vallen door ze te achtervolgen, ongevraagd aan hen te zitten en domme opmerkingen te maken, en zich vervolgens afvragen waarom de meisjes niet op hun handtastelijkheden ingaan. Dat is de film.

Leuke film.

Ik vond de rol van Nadja Hüpscher de leukste. Haar 'screentest' was erg grappig.

Dirk Zeelenberg speelt erg goed een hele irritante, sexueel gefrustreerde man, waarschijnlijk zo goed dat ik me echt aan hem zat te ergeren. Ik ken hem verder niet zo goed, alleen uit Simon en Zwartboek, maar ik vermoed dat hij "in het echt" ook een behoorlijk vervelende man is, kan bijna niet anders.

Toch vond ik de film bij lange na niet het goede niveau van Simon halen. De botte humor miste ik hier een beetje. Op één moment was het er wel even, toen de regisseur Lars werd aangesproken over de 'lelijkheid' van zijn aansteker. Zijn reactie hierop deed me wel even aan Simon denken.

De vriend van Sofie, de vrijdenker die het normaal vindt het bed te delen met Dieuwertje Blok terwijl je eigen vriendin staat toe te kijken, was meestal onverstaanbaar. Hij praat snel en binnensmonds.

Najib Amhali is, zoals altijd, leuk.

In zijn geheel een leuk avondje filmplezier. 3.5*

Ik had de DVD al zeker een jaar in de kast staan, en ik zat er steeds tegenaan te hikken om hem te gaan kijken, omdat ik dacht dat het een doodsaaie film is waarin niet veel gebeurt. (niet dat dat nou altijd erg is, maar voor zulke films moet je wel in de stemming zijn )

Nu ben ik heel blij dat ik deze DVD ooit cadeau kreeg, wat een prachtige film.

En of het nou wel Zen- Boedisme is of niet wat de man met die kat doet, ik kon er wel om lachen. En die poes kon het volgens mij weinig schelen wat er met hem gebeurde.

Je moet in deze film de gebeurtenissen gewoon over je heen laten komen, en niet teveel nadenken over een 'boodschap', die volgens mij veel mensen verwachten. Er zitten er wel een aantal in, (Gij zult geen kikkers mishandelen) maar het is volgens mij niet de bedoeling dat we ons ergens bewust van worden ofzo.

De sprookjesachtige setting, de sfeer, de humor en de drama zorgen voor een geweldige filmervaring.

Vermakelijke film met een stoere Denzel Washington als Eli met een missie. De actiescènes zijn erg overdreven maar ik heb me er intussen bij neergelegd dat dit zo hoort in Amerikaanse actiefilms. De sfeer doet een beetje aan MadMax denken.

De film begint veelbelovend grappig, maar wordt helaas steeds minder leuk, en hij wordt op den duur echt flauw.
De eerste 5 minuten zijn de leukste van de hele film.
De worsteling in het hotel tussen Borat en zijn producer is heel bijzonder; maar misselijkmakend. Zoiets zie je (gelukkig) niet dagelijks.

"Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan" is een leuke film, maar die 80 minuten is ruim voldoende. In de talkshow Ali G. kwam ook altijd een stukje met Borat van een paar minuten, en dat is lang genoeg wat mij betreft. We kennen die Borat nou wel.

Erg leuk. Rachel Sennott en Ayo Edebiri zijn hilarisch. De laatste scnène op het football-veld was nogal over the top. Zo was het overigens ook bedoeld. Als je door de overdreven "kijk, ik doe nu grappig" overacting heen kan kijken is dit gewoon een vermakelijke film. Volgens mijn dochter 'gemaakt voor lesbische vrouwen'. Doe je voordeel met deze tip zou ik zeggen.