Opinions

Goede film, die iets weg heeft van "Amour", maar een stuk minder schokkend is. Niets mis met de manier hoe getoond werd hoe moeizaam de relatie tussen vader en zoon was, en hoe zoon zijn vader ondanks de moeilijke relatie verzorgde (met zichtbare tegenzin, dat wel).

Indrukwekkend acteerwerk van zowel Jeroen Willems als Henri Garcin.

Toch pakte de film me niet zoals ik had gehoopt. Het gebeurde erg weinig, ik heb gehoord dat het boek veel uitgebreider ingaat op diverse familievetes. (Ik heb het boek zelf niet gelezen)

De film had hier wat mij betreft best wat meer in mogen spelen, hoewel het ongetwijfeld een bewuste keuze is geweest het eruit te laten. In Wolfsbergen was het niet veel anders, en toch vond ik dat een veel betere film.

Historisch gezien klopt de film niet. In Duitsland bestonden geen vernietigingskampen, die stonden allemaal in Polen en een enkele in Wit-Rusland. De jongen die naast het hek contact heeft met een andere jongen is ook zeer onwaarschijnlijk.
Het Britse taalgebruik van de Duitsers vond ik ook erg storend. In het begin dacht ik zelfs even dat we met Britse overlopers te maken hadden.

Oké, tot zover over de historische incorrectheid. Ik beloon deze film toch met 3 sterren omdat ik wel vind dat de film ontroert, en de waanzin destijds goed laat zien. Kinderen zijn onschuldig en zien geen verschil tussen een Jood en een arische Duitser, die ziet alleen een vriendje, welliswaar in pyama, maar het blijft een aardig jongetje. Als film mooi dus, een aangrijpend verhaal en een schokkend einde. Zo'n film kan ik geen onvoldoende geven.

Deze film was afgelopen nacht op de digitale zender 101, en hoe slecht hij eigenlijk ook is, hij heeft me toch tot half vier wakker gehouden.
Het acteren is erg beroerd, de SE zien er lachwekkend uit, en de achtergrondmuziek kan gewoon niet valser.
Ik dacht eerst dat ik naar een amateurfilmpje zat te kijken, tot ik er achter kwam via de tv gids dat het om de kaskraker Braindead ging.
Toch bleef ik kijken, want aan humor ontbreekt het niet in deze film.
De baby vond ik ronduit belachelijk, met dat stomme lachtje van hem, daar heb ik ook geen enkele keer om kunnen lachen. Wat ik wel weer briljant vond was het halve hoofd wat op de grond lag, en steeds van de ene naar de andere kant van de kamer gleed, en uiteindelijk in de blender terecht kwam. Je zag hem nog even angstig kijken.
Al met al blijft dit gewoon een slechte film, je moet echt een liefhebber van dit genre zijn om dit een hoog cijfer te geven. Ik ben geen liefhebber, maar ik kan me voorstellen dat deze film als cult wordt gezien.
Ik was na een half uur film van plan om 0.5* uit te delen voor de film.
De humor, en toch het respect voor deze film, zorgt ervoor dat ik op 2,5* uit kom.

Die rat.... my god, het leek wel een aflevering uit The Muppet Show.

Als deze Daniel iets sympathieker was geweest had ik deze doc. vast beter gewaardeerd. Deze zeikerd voelde zichzelf nogal superieur tussen al die domme Afrikanen. Deze meneer wilde een diplomatennummerbord, en het huis met het mooie uitzicht moest en zou meneer krijgen, ook al zou hij afgewezen worden.

Zijn idealen en bedoelingen waren vast goed, maar het feit dat hij er niet de homo kon uithangen stoorde hem meer dan de te bestrijden armoede waar hij juist voor gekomen was, en dat stoorde mij dan weer, en zo is het cirkeltje rond.

Prachtig acteerwerk en hele mooie plaatjes. Het kleine meisje "Toots" heeft mijn hart gestolen!
Ik was niet bekend met het werk van John Keats, ik ben ook geen liefhebber van poëzie, en zal het door deze film ook niet worden.

De vele poëzie die de hele film door wordt opgedragen verveelde me niet, ik vond het wel mooi, ook al begreep ik er geen hol van.

Die Fanny vond ik nogal een aanstelster, en vroeg constant om medelijden aan haar omgeving. Het was vast wel echte liefde, maar dat "oh oh oh wat ben ik toch zielig" was op een gegeven moment wel genoeg. Dat ze na de dood van haar vriendje nog jarenlang over een heideveld heeft gelopen om haar verdriet te verwerken vond ik typisch een actie voor haar, ik had niets minder verwacht.

De onderlinge relaties binnen de familie zijn erg vrij, ik had gedacht dat het in die tijd veel preutser zou zijn.

Samenvattend: Voor de romantici onder ons een heerlijke wegzwijmelfilm, voor visueel ingestelden een genot om te zien, en voor liefhebbers van poëzie een must!

Ik heb "Broken" twee keer, vrij snel achter elkaar gezien, bij de tweede keer verhoogd naar de maximale score. De sympathie en emphatie voor Skunk en haar vader groeien met de minuut, ik kon me zo goed in de rol van Archie (Tim Roth) inleven dat je naar de film kijkt alsof Skunk je eigen dochter is.

De film komt erg realistisch over, ik hoor hier en daar wat kritiek over de overkill aan ellende maar ik denk niet dat de gebeurtenissen nou zo extreem zijn dat het niet echt zou kunnen gebeuren.

'Broken' is een fantastische film, met goed acteren van Tim Roth, maar ook zeker van de nieuwkomer Eloise Laurence. Ik hoop echt dat we haar in toekomstige films vaker tegen zullen komen.

O ja, het einde is zo emotioneel en mooi dat ik best durf te vertellen dat ik erbij heb zitten janken.

Bij films als deze besef je hoe mooi film kan zijn...

Wat een enorme verademing na het vervelende "De Helaasheid der Dingen".

Een heerlijke film, die me nog lang bij zal blijven.

Felix van Groeningen levert hier een topprestatie af.

De emoties van Johan Heldenbergh en van de mooie Veerle Baetens zijn geheel geloofwaardig, en zelfs confronterend. Tussendoor nog even een rake aanklacht tegen de Paus en het geloof in het algemeen, wat ik ook erg toejuig. Gewoon een steengoede film, België mag trots zijn.

En nota bene: Ik heb de schoonheid en de charme van bluegrassmuziek ontdekt, dat had ik nóóit gedacht.

Indrukwekkende documentaire waarin een tot u toe onderbelicht drama naar buiten komt. Mensen buiten de jappenkampen hadden het vaak nog zwaarder dan de gevangenen in de kampen, en dat wordt in interviews verteld op een vaak emotionele wijze. Sommigen hebben er na de gebeurtenissen nooit over gepraat, en dit is de eerste keer. Gruwelijke verhalen worden maar gedeeltelijk verteld, want het lukt ze gewoonweg niet om de details te vertellen. Een aantal woorden worden gestameld, en je kunt wel ongeveer raden wat er is gebeurd.

Anderen hadden weer minder moeite te vertellen, en hadden de meest ongelofelijke verhalen.

De film moet het niet hebben van mooie beelden of cinematografische hoogstandjes, maar puur en alleen wat de mensen te vertellen hebben, maar dat is prima. Daarvoor is de film gemaakt.

Het acteerwerk in deze film is niet denderend, met uitzondering van de 2 dochtertjes, die zeer overtuigend in paniek waren. Ik vond het wel grappig hoe stereotiep deze mensen waren. Een gloednieuw huis in een gloednieuwe woonwijk met een Volvo voor de deur. En maar mopperen op elkaar, en de dochters achterin bezig met iPad en selfies....en ruzie maken want alle kleine kinderen maken ruzie en zijn strontvervelend in de auto onderweg naar opa en oma uut Twente.

En ja ja, het is ongeloofwaardig (Havermoutsoep, bestaat zoiets?!) en ze maken de meest onhandige keuzes die je maar kunt maken, en ze hadden al 1000 keer kans te ontsnappen of te overmeesteren, maar dat hoort wel bij dit soort films geloof ik. Ik lachte hardop toen ze met hun Volvo door een woonwijk scheurden en bij elke verkeersdrempel nog wat extra gas gaven, bijna een kind doodreden die nog maar net op tijd van zijn trekkertje kon springen, en uiteindelijk in de zandbak tot stilstand kwamen, en een buurtbewoner boos "Kom joe d'r moar eem uut!!!" riep. En mijn hemel, dan die agenten, wat zijn dat voor lui? Compleet apathisch die gasten, die zijn toch niet serieus te nemen? Ik snap dat het voor de kijker duidelijk moest worden dat we niet meer in een kakwijk in Hilversum maar in een fictief dorp (Stroink?) in Twente terechtgekomen zijn, maar als dit de politie uut Twente is zou ik me daar niet erg veilig voelen. Ik ben niet erg bekend met het Twents, maar heb ook het idee dat de accenten nogal gemaakt waren en dat deze acteurs geen echte Twentenaren zijn.

Ach ja, mierenneuken over films, altijd leuk. Ik heb me wel vermaakt, ik vond de film grappiger dan wellicht de bedoeling was. Ik doe gewoon eens lekker royaal en geef 3 sterren!

Burma is geen vakantieland, dat is één van de dingen die in mij opkwam tijdens het zien van deze documentaire. De documentaire dwingt niets dan respect af voor de makers van de opnamen, en voor de Burmese Monniken. Een spannende documentaire, dat zie je niet vaak!

Tegenvaller. John Malkovich speelt natuurlijk wel zeer goed, of het is zijn kop waar ik zo van geniet waardoor het niet opvalt dat hij in feite ook erg standaard acteert, kan ook.

De film zelf moet het hebben van de typetjes en flauwe grapjes die ik maar af en toe grappig vond. Het abrupte einde vond ik tevens niet erg lollig. Nee, deze film is van een ander, minder niveau dan de eerdere Coens.

Geen vervelende film, maar zeker geen topper. Jammer, want zo'n prachtige poster verdient een betere film.