Opinions

Aardige film voor vertier ende vermaak. Will Smith acteert niet erg goed, maar dat is niet zo erg in dit soort films. De Amerikaanse vlag was weer veelvuldig aanwezig.

Verder erg mooi gemaakt, het zag er eng uit, die spookstad. Prachtige shots, bijvoorbeeld wanneer Will Smith op een staartvleugel van een straaljager staat en golfballetjes wegmept, de uitgestorven stad in. De geïnfecteerden waren behoorlijk angstaanjagend. Het verhaal lijkt erg op 28 days later...

De film begon veelbelovend, maar na een tijdje vond ik de film steeds minder leuk worden.
Als op een gegeven moment Spooner in zijn Turbo-Audi zit en wordt aangevallen door honderden robots is het net of ik naar The Thunderbirds zit te kijken, wat een slechte Special Effects zeg, je ziet gewoon een speelgoedauto door de lucht vliegen!En van die fragmenten waarin de held al schietend in de lucht zwevend boven zijn stoere motor hangt heb ik nu al vaak genoeg gezien.
Daarentegen vond ik het verhaal wel heel leuk en origineel. slechts 2.5 ster helaas.

Deze film is het tweede deel van een erg leuke film, maar het zijn exact dezelfde ingrediënten die we al een keer hebben geproeft. Ik wil iets nieuws, en dat zit hier niet in.

Die eekhoorn zit nog steeds achter die eikel aan. Leuk hoor, maar dat weten we nu wel. Zelfs de emotie van Manny de mammoet als gevolg van het ontbreken van een familie kennen we al van deel 1.

De grappen zijn ook een stuk minder leuk. Al met al nogal een tegenvaller.

Ik zou eigenlijk alleen "Iep!" moeten opschrijven en dat als recensie aanvinken, maar ik zal er voor deze keer ook iets van mijn mening bijzetten.

Het acteerwerk is behoorlijk slecht, maar dat is niet erg. Huub Stapel kan zoveel beter acteren, dat ik hem er van verdenk expres zo belabberd te hebben geacteerd in "Iep!"

En dan denk je het daarmee gehad te hebben, speelt er ook nog een vrouw van Warre (Huub) in mee, Joke Tjalsma, in de vorm van Tine. Het lijkt alsof ze een vrouw van straat geplukt hebben, en tegen haar gezegd hebben: "Acteren jij!" Knulligheid ten top, maar wel heel grappig, want ik snap wel waarom ze zo sullig overkomen: Het zijn boeren! En ook nog uit het oosten van het land.

Hoe schattig deze Warre en Tine ook zijn, de echte held van het verhaal, die ik voor het gemak maar even gewoon "held" zal noemen, maar eigenlijk Diederik heet, heeft mijn lachspieren pas echt in werking gezet!

En dan Viegeltje, Kenadie Jourdin, het kleine mensje uit Canada, natuurlijk is ze schattig, net als een konijntje of een heel klein aapje.

In het begin van de film is ze met trucage nog veel kleiner gemaakt dan ze in werkelijkheid al is, en dat is knap gedaan. Ze hebben haar op afstand gefilmd en vervolgens weer dichtbij geplakt, zodat ze kleiner in beeld komt.

Onderhoudende, grappige film.

En o ja, mijn kinderen zeggen nu inderdaad ook pindikees! (zie link kappeuter)

"Iep!"

Zeer indrukwekkend en bewonderenswaardig hoe Gerrit van Elst met zijn ouders om gaat.

Ik ben met de film uit 1975 begonnen en ik vond het een grappige, maar ook zeer vertederende documentaire.
Het begin is heel grappig, als Gerrit ons even vertelt dat hij het huis krijgt wanneer zijn ouders dood zijn.
Beide "partijen" zijn niet gelukkig met het werk wat de ander doet. Moeder vind het niks dat Gerrit naar de filmacademie is gegaan, en Gerrit vind dat zijn moeder rotwerk doet.
Deze ontevredenheid is puur een resultaat van grote liefde. Ze verdienen wat beters.

Gerrit doet wat hij wil, maar hij trekt het zich erg aan dat vooral zijn moeder er zoveel moeite mee heeft. Omdat ze een week lang overstuur is wanneer hij is geweest komt hij maar wat minder. Hij voelt zich er schuldig over, maar weet ook dat hij moet doen wat zijn hart hem ingeeft, en dat het ook eigenlijk zijn schuld niet is.

Wat ik ook een heel grappige scéne vond is wanneer Gerrit zijn vader vraagt of mamma het niet erg vind dat hij na het voetbal vaak nog even in het café blijft rondhangen om te drinken en een potje te biljarten. "Mamma vind het wel erg, maar een verzetje moet af en toe kunnen."
Op de vraag hoe hij kan autorijden met drank op wordt lacherig gereageerd dat er 's middags toch bijna nooit controle is en dat hij de binnenweggetjes neemt. Gerrit zegt niet tegen zijn vader dat hij dat niet moet doen, hij gunt hem dat verzetje wel.

De documentaire uit 2005, 30 jaar later, vond ik ontroerend. De ouders, die beiden inmiddels zeer hulpbehoevend zijn geworden, wonen in een verzorgingstehuis.
Mensen waar je een indruk van krijgt dat er geen normaal gesprek meer mee te voeren is. Gerrit weet er toch nog zeer boeiende gesprekken uit te halen.

Als bijvoorbeeld de keuzelijst wordt voorgelezen waar zijn ouders uit een aantal gerechten kunnen kiezen, kreeg ik eerst het gevoel dat de vader totaal niet in de gaten had waar het over ging, en zomaar wat zei. Zelfs de moeder zegt: "Hij zegt maar wat!".
Als hij de toetjes voorleest reageert vader niet. Gerrit vraagt nogmaals aan zijn vader een keuze te maken, en dan denk je dat Gerrit dan maar een keuze voor zijn vader zal gaan maken. Maar dan zegt vader ineens dat hij niet kan kiezen omdat het allemaal zo lekker is, waarop moeder voorstelt om dan maar twee toetjes aan te kruisen. Fantastisch! Dan zie je dat ze dondersgoed doorhebben wat er aan ze gevraagd wordt. Hij kon gewoon niet kiezen!

Wat me tevens raakte was het grote geduld waarmee Gerrit met zijn altijd klagende moeder omging.
Af en toe had de moeder ook last van dementie, en hoe hij daarmee omging vond ik ook heel goed. Confrontatie, zoals hij altijd gedaan heeft. Hij ging geen vraag uit de weg.

Als moeder weer begon te klagen omdat ze pijn had toonde hij weinig medelijden, maar confronteerde hij haar opnieuw. "Druk dan op die knop en vraag om hulp in plaats van alleen maar te gaan zitten klagen!" Zo'n reactie komt misschien wat hard over, maar natuurlijk heeft ie gewoon gelijk.
De vraag of ze dood wilde is ook erg confronterend, maar natuurlijk wel een belangrijke vraag. Als ze op dat moment rustig bleef liggen, zoals zij wilde, zou ze doodgaan. Ze moest naar het ziekenhuis, maar dat wilde ze niet. 'Je gaat óf naar het ziekenhuis, óf je gaat dood'.
Omdat ze op beide voorstellen negatief reageerde besloot Gerrit dat ze toch maar naar het ziekenhuis moest.

De terugkeer van moeder uit het ziekenhuis, en de ontvangst van vader met een bosje bloemen vond ik erg aandoenlijk om te zien.

Hulde voor Gerrit van Elst, voor zijn film, voor zijn geduld, voor zijn keuze om tóch op de filmacademie te blijven, voor zijn liefdevolle verzorging van zijn ouders in hun laatste dagen.

Ik had vanmorgen een 4.5* geplaatst, maar met grote twijfel of ik er geen 5 van zou maken.
Ik vind de film toch wel 5* waard, want hij maakt indruk, tijdens het kijken, en na het kijken. De film heeft zelfs voor zelfreflectie gezorgd op de relatie met mijn eigen ouders. Toch een 5, verdiend.

Wederom laat Penélope Cruz zien dat ze heel goed kan acteren. Toch gaan in deze film wat mij betreft de meeste credits naar Luana Giuliani, die Adri speelt. Een uiterst sympathiek personage die je ontroert (mij, althans). We kunnen het leven zoveel simpeler maken door iedereen te respecteren en accepteren om wie ze zijn. De film wisselt aandoenlijke, en ook komische momenten af met serieuze, soms heel heftige momenten. Soms zo abrupt dat ik mensen in de filmzaal hoorde lachen op momenten dat er niets te lachen viel.

Geweldige film! Ongemakkelijke humor. Ik lach, maar het is dramatisch. Ik lach toch, omdat het zulke absurditeiten zijn waarvan je weet dat dit wel situaties zijn die gewoon echt gebeuren. Bij deze film lach je omdat je niet weet hoe je je anders moet gedragen.

De opening bepaalt meteen de sfeer die de rest van de film ook heerst. De oude man die zijn brommer probeert aan te trappen deed mij meteen denken aan Hundstage, waar een man er lang overdoet zijn grasmaaier aan te slingeren. Niet om het gras te maaien, maar om de buren te irriteren.

Deze vond ik overigens beter dan Hundstage, waar ik me voornamelijk heb zitten ergeren aan de liftster.

De beelden zijn heel bijzonder en kunstig. Scénes die zich in een huiskamer afspelen worden vanuit de gang gefilmd. Een scéne waar vrouwen praktijkles krijgen in schoonmaken is werkelijk prachtig gefilmd. Elke cursist heeft een apart hokje dat ze schoon moeten maken met een schrobmachine.

De vrouw die Olga speelt is erg lief en leuk, en je krijgt al snel sympathie voor haar. Medelijden is dan ook wat je voelt als je ziet hoe schofterig ze wordt behandeld.

Het tehuis met de demente bejaarden is erg indrukwekkend. Kapp vertelde me dat dit echt in zo'n tehuis is opgenomen en dat de meeste bejaarden die je zag ook echte bewoners zijn. Dit maakt het extra bizar, de slaaphal, waar deze mensen dag en nacht verbleven had veel weg van een mortuarium (zie onderste plaatje op de poster). Het was er in ieder geval even "gezellig".

Alsof het allemaal nog niet erg genoeg was kwam de liftster uit Hundstage ook nog voorbij, en speelde ze hier een gemeen kreng die Olga graag op haar plaats zette.

Al met al een erg indrukwekkende, erg goede film, waar troosteloosheid, uitzichtloosheid en depressie de boventoon voert, uitgevoerd door een stelletje ontzettende kansloze losers. Een enkeling uitgezonderd.

Op wat clichés na hier en daar een goede film waarin op zeer indrukwekkende manier de tsunami van 2004 in beeld wordt gebracht. Je beseft dat het intussen mogelijk is om alles te verfilmen en zelfs een ramp van onmetelijke proportie geloofwaardig in beeld te brengen.

Tom Holland, die zoon Lucas speelde, overklaste absoluut de 'oude rotten' van het acteervak, Naomi Watts en Ewan McGregor (die het zeker niet onaardig deden).

Het is allemaal erg sentimenteel natuurlijk, maar dat hoort wel bij zulke films.

Veel in de kritieken gehoord, en totaal terecht. De "twist" aan het einde is werkelijk te krankzinnig voor woorden.

Helaas zitten er een aantal ongeloofwaardigheden in “Incendies”

• Scéne in de bus: Waarom werd het leven van Nawal gespaard en werd de rest van de passagiers wel zonder pardon neergemaaid?

• Uit het niets schiet Nawal één of andere religieus leider dood. Ik heb haar niet als activiste leren kennen in de film, waarom ineens deze actie? Alsof ze nog niet genoeg heeft meegemaakt besluit ze ineens als martelaar door het leven te gaan door met deze moord een gevangenisstraf voor lief te nemen.

• De zoon van Nawal, de grootste bruut die er te vinden is, sadist, verkrachter, een man die graag als martelaar zou willen sterven, krijgt ineens berouw en werkt tegenwoordig in een eerlijke baan als tram-schoonmaker in een westers land?

• Moeder en dochter gaan een dagje zwemmen in hun nieuwe vaderland Canada, en plotseling staat daar de beul uit Libanon, die na een week trams poetsen ook een dagje van uitgerekend hetzelfde zwembad wil genieten gezellig te babbelen… néééh, gaat er bij mij niet in.


Jammer, want veel scénes zijn toch zeer de moeite waard.
Aan het begin was ik ook nog zeer hoopvol gestemd dat dit wel eens een meesterwerk kon zijn, maar helaas bleek het tegenovergestelde.

Het acteerwerk was niets mis mee, en al met al is Incendies niet eens slecht te noemen, ondanks mijn bovenstaande kritiek. De film heeft me op een aantal momenten toch wel gegrepen. Stemmen is voor mij een gevoel, en die zegt dat een onvoldoende niet verdiend zou zijn, dus bij deze, 3 sterren.

Niet slecht, maar had er wel iets meer van verwacht. De film lijkt langer te duren dan hij werkelijk duurt, omdat de eerste driekwart gaat over de ontmoetingen in de bosjes.

In die bosjes was zeker 'diepgang' te zien, maar niet de diepgang waar ik op gehoopt had.

De drukte in de bosjes, het heen en weer lopen, zoekend naar een geschikt rukplekje, was wel grappig om te zien, alsof ze paaseieren aan het zoeken waren.

Er gebeurt iets teveel van hetzelfde, wat bij mij zorgde voor een paar keer gapen en een kijkje op mijn horloge.

De gesprekken op het strand daarentegen, de eenzame gescheiden man, de (jaloerse) blikken, het spel dat werd gespeeld, was wel weer erg goed, en de rechercheur met zijn gevatte vragen was geweldig.

Het einde was ook erg sterk en toch nog even behoorlijk spannend.

Een Indy-film met Cate Blanchett en hem dan zo weten te verpesten, dat vind ik knap. De hele film door ergerde ik me aan de rare met de computer bewerkte beelden, vooral bij de achtervolging met de amfibievoertuigen in het oerwoud, dat leek echt nergens op. Cate op de motorkap van het voertuig leek meer op een tv-reclame voor het nieuwste lego-poppetje inclusief voertuig , en de lange elastieken benen van Shia LaBeouf waren ook adembenemend om te zien in de negatieve zin van het woord. Op het verhaal heb ik niet veel aan te merken, een archeoloog is op zoek naar een relikwie, prima, en belachelijk grote insecten komen in de andere delen ook voor. Dat er een alien in voorkomt is ook niet zo raar, in die tijd geloofde iedereen in aliens. Dat Indy ook in die onzin trapt stelt me wel een beetje teleur.

Geef mij de eerste 3 delen maar op een druilerige zondag, deze vierde hoeft van mij niet nog een keer.

Gisteravond Inland Empire in ons Filmhuis vertoond, en ik wist wel wat ik ongeveer kon verwachten, na het zien van Mulholland Dr.

Toch vond ik het weer knap van Lynch om weer net zo'n vage film te maken, en zelfs Mulholland Dr. in nietszeggende, totaal nutteloze scénes te overtreffen.

In het begin dacht ik nog dat de film enig verhaal had, maar ik vermoed dat Lynch na een uur zelf niet meer wist hoe hij het af moest maken en 'deed hij maar wat'.

Je kunt de film op een aantal manieren bekijken: Je kunt proberen het verband te vinden tussen de scénes, en er daadwerkelijk een soort verhaal van te maken, een moraal zoeken, en achteraf net doen of je het allemaal begrepen hebt.

Ik denk persoonlijk dat het beter is om de film gewoon over je heen te laten komen en als een soort heroïne-trip ervaren. Dat zal ook wel de bedoeling van Lynch geweest zijn met deze film.

Een aantal mensen in de zaal hadden na een uur geen zin meer om zich nog twee uur langer te laten kwellen en zijn naar huis vertokken.

Ik ben blijven zitten, en ben beloond met een fantastische aftiteling.Wel grappig, maar ik vond de aftiteling echt het beste gedeelte van de film!

Ook ben ik blij dat ik ben blijven zitten, omdat ik nu zeker weet dat die vage shit van David Lynch helemaal niets voor mij is.

Lastig om hier een waardering voor te geven, de film heeft me wel 3 uur lang klaarwakker gehouden, er zaten zelfs scénes in die nota bene best spannend waren. De "geniale constructie" van de film ontgaat me volledig, en ik denk dat David Lynch gewoon in zijn vuistje lacht hoe de wereld over zijn films filosofeert en probeert te begrijpen. Of hij is gewoon knettergek, dat kan ook.

Nee, ik zou toch niet graag een nieuwe Lynch-trip meemaken, en kan er ook niet meer van maken dan 2*

Zeer bijzondere film. Ik heb hem nu enkele dagen kunnen laten bezinken en kom tot de conclusie dat er geen antwoorden zijn, tenminste niet voor mij.

Waarom komen de meisjes in een doodskist aan? Zijn ze in de echte wereld overleden en nog niet klaar voor het hiernamaals? Zodra ze de juiste opvoeding hebben gehad mogen ze wellicht van hun rust genieten en gaan ze naar de hemel? (just a thought)

Waarom wordt Bianca elke avond apart genomen en wat gebeurt er? "Don't resist" zegt iemand tegen haar. Het kan natuurlijk dat ze gewoon een inenting krijgt tegen kinderziektes, maar als kijker denk je meteen het ergste.

Waarom moeten de meisjes op een bepaalde leeftijd meedoen aan een optreden met uitsluitend mannelijk publiek? (Dat denk ik tenminste, het is erg donker) Zijn dat pedofielen? Die gedachte krijg je natuurlijk automatisch als je de minderjarige meisjes ziet dartelen over het toneel, en als een man in het publiek naar een meisje roept dat ze de mooiste van allemaal is.

Eigenlijk ben je als kijker één van de meisjes, die ook niet weten wat er met hen gebeurt, of waarom ze daar zijn en moeten blijven. Gehoorzaamheid zorgt ervoor dat je uiteindelijk weg mag. De enige volwassenen die daar waren zijn vroeger waarschijnlijk allemaal een keer ongehoorzaam geweest waardoor ze tot het einde van hun dagen op het "internaat" zullen moeten blijven.

Hoewel er geen touw aan vast te knopen is, vond ik het wel mooi, mysterieus, en zeer bijzonder. Verhoeven gebruikte in zijn recensie de term "prachtig zwevende schilderij". Dat vind ik de juiste benaming voor de film.

Een lange zit voor economie-leken als ik. Leuk om te zien hoe de geldgraaiers zichzelf steeds weer vastlullen omdat de vragensteller met uiterst confronterende zaken kwam aanzetten, schokkend om te zien dat deze zelfde geldgraaiers zelfs Obama hebben weten "om te lobby'en" en ze in veel gevallen nog steeds in dienst zijn en gewoon door kunnen graaien.

Verder was het voor mij een film met veel grafiekjes en berekeningen waar ik vroeger op school ook al slecht in was. Wat ik wel begrijp is dat in zulke gevallen de onderkant van de samenleving, oftwel de "behoeftigen" hier het meest de dupe van zijn. En dat ik de afwaardering van Frankrijk van een triple-A naar double-A in ernstige twijfel moet nemen...

In mijn missie om alle films van de Coen-broertjes te zien, was het gisteravond de beurt aan Intolerable Cruelty. De film begon veelbelovend, en moest erg lachen om de maffe personages. Helaas was de tweede helft van de film een stuk minder, en het verhaal ging wat mij betreft compleet de verkeerde kant op. Het werd steeds meer de "gewone" romantische komedie, en dat strookt met de eerste helft van de film, en met de Coen-stijl, waar ik zo van hou. Het werd me een beetje te zoetsappig allemaal. Het was niet "Cruel" genoeg. Nog drie Coen-films te gaan nu. 3*

Eindelijk heb ik de tijd gevonden om naar Intouchables te gaan. Met zulke kritieken kun je deze film natuurlijk niet aan je voorbij laten gaan.

Hoge verwachtingen dus, die ruimschoots werden waargemaakt.

Tranen in je ogen van het lachen, en tegelijkertijd van vertedering en ontroering.

Dat is wat Intouchables met je doet.

Volledig geloofwaardige hoofdrolspelers,

François Cluzet als Philippe, met een vertederende lach die ik nooit zal vergeten. De 'zieligheid' van zijn totale verlamming valt in het niet bij één glimlach. Een man waar je respect voor hebt, je gunt het hem dat hij schandalig rijk is.

De man is één brok sympathie.

Omar Sy als Driss, uit een totaal ander milieu als Phillipe en dat zorgt natuurlijk voor onbedoelde hilariteit. De tegenstellingen tussen hen zijn gigantisch, maar toch weten de twee zoveel respect voor elkaar te ontwikkelen, dat ze beiden kennismaken met een tot dan toe voor hen onbekende wereld van Earth, Wind & Fire voor Phillipe, en een 4 uur durende opera met een zingende boom in de hoofdrol voor Driss (geweldige scéne trouwens, tranen met tuiten gelachen!)

Het gebeurt niet vaak dat een film die normaal gesproken in de filmhuizen gedraaid wordt zo massaal positief wordt ontvangen in reguliere popcornbioscopen. Bij Amélie gebeurde dat ook, kan ik me herinneren. Terecht natuurlijk, een goede zaak. Zo ziet de massa, nadat hij voor de zoveelste keer de wereld vernietigd heeft zien worden in een rampenfilm, of de zoveelste moord heeft gezien op een gestrande tiener in een hut in het bos, ook nog eens een goede film.

Intouchables is een prachtige, ontroerende, grappige film, genietbaar voor iedereen. Liefhebbers van artistieke films zullen smullen, maar niet meer of minder dan de bioscoopbezoeker die komt voor een avondje luchtig vermaak.

Het is al zo vaak gezegd, en ik voel dat ik het ook nog even moet roepen: GA DIT KIJKEN! Z.S.M.!

Aardige film, goed geacteerd door Freeman (toepasselijke naam voor Mandela trouwens).

Interessant om te zien hoe Mandela op een bijna paranoïde manier probeert zwart en blank bij elkaar te krijgen, en te "verbroederen" na al die bloedbaden in Zuid Afrika.

De perfecte wereld die hij in zijn dromen ziet zal nooit bestaan, maar toch heeft hij heel wat voor elkaar gekregen waar ik veel respect voor heb, en voor de man zelf heb ik ook veel respect, mede omdat ik soms net zo naïef ben als hij.

De film vond ik soms erg sentimenteel, té sentimenteel worden. Aan het einde droop het er als dunne stroop af, wat toch enige walging veroorzaakte. Jammer. Het een film uit Hollywood, en een belangrijk ingrediënt voor een Hollywoodfilm is dunne stroop. Zelfs cowboy Eastwood kan blijkbaar niet zonder...

Goede, spannende film! Elisabeth Moss tilt de film zoals ik verwacht had naar een hoger level. Wat een geweldig goed actrice is dat toch! De beginscène was meteen fantastisch, waar ze wegliep bij haar man. De spanning zat er meteen prima in. Het moment in het restaurant waar haar zus de keel wordt doorgesneden en ze het moordwapen in haar hand terugvindt is schokkend, en ongekend goed. Wat ook knap is, is dat je na afloop toch nog steeds twijfelt en niet precies weet wat er is gebeurd en wie er achter de moorden zit. Aanrader!

Goede film, knap geacteerd. Vooral Tea Falco als Olivia maakte bij mij veel indruk als heroïneverslaafde. Twee acteurs en een kelder, dat is wat je in 80% van de film ziet, en het verveelt niet, en dat is prima. De halfbroer en halfzus hadden duidelijk problemen thuis (gehad), en hebben daar ook beiden een behoorlijke tic aan overgehouden. Bij Lorenzo kun je het nog een tic noemen, maar bij Olivia is het compleet uit de hand gelopen. Wat er thuis tussen Olivia en haar stiefmoeder is gebeurd is wel heel suggestief, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen. Ik vond Lorenzo overigens niet overtuigend als VEERTIENjarige. Zestien had ik nog geaccepteerd, hoewel hij er nóg ouder uitzag. Het einde is wat tegenvallend.

De iron lady Ellen Johnson Sirleaf, die door middel van vreedzaam verzet de oorlog in Liberia heeft weten te sussen door president Charles Taylor, die deze week in Den Haag tot 50 jaar gevangenisstraf is veroordeeld, van de troon te stoten.

Het was een doorbraak, en een groot succes, waardoor ze later tot eerste vrouwelijke president op het Afrikaanse continent is verkozen.

Een betere documentaire over dit geval is Pray the Devil Back to Hell, maar deze documentaire is ook zeker de moeite waard.

Onlangs heeft E. J. Sirleaf een motie om homosexualiteit in Liberia legaal te maken verworpen, dus er is nog veel te doen, en deze beslissing vind ik onbegrijpelijk en zeer teleurstellend voor een vrouw die zelf heel goed weet hoe moeilijk het is te vechten voor je rechten.

Heftig. Een Britse journalist filmt toevallig beelden van wat het begin is van de genocide. Op het archiefmateriaal wordt er hard met kapmessen op mensen ingeslagen Met deze gruwelijke beelden keert hij jaren na deze oorlog terug naar de plek, om de familieleden de beelden te laten zien om zo de daders te indentificeren zodat ze alsnog berecht kunnen worden.

Je kunt je voorstellen dat dit met veel emotie gepaard gaat. Stel je voor dat uitgerekend de gruwelijke dood van jouw familielid wordt gefilmd, als enige van bijna een miljoen doden, en iemand komt dat jaren later even laten zien.

Het oprechte schuldgevoel van de cameraman siert hem, hoe onterecht het schuldgevoel ook was. In zijn eentje had hij ze nooit kunnen redden. Geen enkele.

In de zaal kon je een speld horen vallen, af en toe hoorde je iemand een brok in zijn keel wegslikken. Hoe is een mens tot zulke daden in staat? Het is niet te vatten.

Best aardig, maar de scènes zijn veel te onsamenhangend, hak op de tak en onlogisch. De scène in de badkamer was goed, maar wacht...gaan ze echt schoonmaken terwijl vader elk moment thuis kan komen? En knap ook nog hoor, geen bloedspatje meer te bekennen, en zelfs het douchegordijn was weer als nieuw!

Bill heeft door dat je, om IT te verslaan, toch écht bij elkaar moet blijven, zelfs één van de jongens moet verplicht mee het enge huis in want zonder hem zijn ze kansloos, waarna Bill bij de eerste gelegenheid de rest van de groep alleen laat. En bedankt Bill.

Maar wacht: IT kan misschien niets als je niet bang bent. "Kom op jongens, niet meer bang zijn". Wat een goede tip. Vervolgens staan de kinderen me daar toch ineens een partijtje niet meer bang te zijn waarna IT met een salto achterover de put in springt. Verslagen. Dat was makkelijk zeg.

Vervolgens komen alle vermiste kinderen die om onduidelijke redenen aan het zweven zijn naar beneden, maar waar Beverly nog gered kon worden omdat ze wakker werd gekust...oh ja, gekust, hahaha, ja echt, zijn de naar beneden zwevende kinderen blijkbaar verloren want vanaf dat moment begint de rouwperiode voor Bill vanwege de dood van zijn broertje. Het ging de regisseur denk ik te ver om een enorme stapel kinderlijken in beeld te brengen, ondanks dat het wel wat meer duidelijkheid had gegeven over hun toestand

Ik heb erg vermaakt hoor, de 80's sfeer is goed gedaan, en de opmerking over Beverly dat ze op Molly Ringwald lijkt was wel grappig, aangezien ik al meteen aan Molly Ringwald moest denken zodra Beverly in beeld kwam. Een look-a-like! Zij speelde overigens erg goed, nogmaals, de badkamerscène was mooi , en vooral het gedeelte waar ze erachter komt dat haar vader het bloed niet kan zien. Oh ja, en Bill Skarsgård doet het ook een stuk overtuigender dan Tim Curry in de 1990-versie.

De absurdistische humor komt erg geforceerd over, en is ook nog eens niet heel erg grappig. Veel van hetzelfde. Een aantal scènes deden me aan een Roy Andersson-film denken, maar die doet dat toch wel stukken beter, vind ik. Na een enkel glimlachje zo nu en dan hoopte ik vooral dat het vanaf dat moment beter zou worden, wat het helaas niet werd.

Leuke film, wel een beetje flauwe humor soms.

Glenn Ford speelt erg goed in deze film.

3*