Opinions

Wat een heerlijke film is dit. Van begin tot eind supergrappig.

Gérard Depardieu en Jean Reno zijn toppers.

Ik heb nu echt een nieuw genre ontdekt waar ik nooit echt weg van was en dat is "Komedie".

De humor in deze film is erg leuk, en er zit ook nog een beetje aktie in.

Een aanrader (4.5* omdat ik zo gelachen heb)

hier de officiële site. Incl trailer en foto's

Erg leuke film, bijna de hele film heb ik een glimlach op mijn gezicht gehad. Er gebeuren best nare dingen, maar er wordt zo lekker luchtig mee omgegaan, dat het gewoon leuk blijft. Klinkt raar, maar zo komt het bij mij over althans.

Zie de link van kapp hierboven, ga deze film kijken, hij is echt de moeite waard.

De Chinese kok is echt geweldig!

Drakerig, voorspelbaar, cliché sprookje voor zesjarigen met een soort Disney prinsesje dat niet kan acteren. Jammer, want mooie beelden maar die hebben de film echt niet kunnen redden. Ik vind het een raadsel dat dit zo hoog wordt gewaardeerd.

Wat een goede film zeg. Prachtige cinematografie, mooie soundtrack, en ijzersterk acteren van Arienne Mandi en Zar Amir Ebrahimi. Een boos makend, spannend, schokkend en ontroerend verhaal over moed, en kiezen voor vrijheid. Aanrader! Cinema op zijn best.

Een slechte film met Marion Cottillard had ik nog niet eerder gezien, maar nu weet ik dat hij wel degelijk bestaat. Ontzettend flauwe humor, maar bovenal ontsymapthieke en irritante hoofdrolspelers. Ik zal het vast niet te serieus moeten nemen, maar wanneer politieagent Emilien zijn liefde voor zijn vrouwelijke collega niet beantwoord krijgt, wordt hij door Daniel geadviseerd haar dan maar gewoon aan te randen en geeft tips hoe hij dat moet doen. Even kijken hoe ze daar op reageert. Pas nadat Emilien een ere-medaille heeft ontvangen voor het vangen van de cliché Duitse boeven in Mercedesen vindt ze hem "goed genoeg" en biedt ze nog haar excuses aan ook voor de klap die ze hem heeft gegeven. Het onbegrijpelijke succes van Taxi wordt nog verder uitgemolken in delen 2, 3 en 4. Ik zal mezelf niet langer kwellen en heb met dit eerste deel voldoende gezien.

Bijzondere film, met leuke en prachtig gefilmde beelden. De draaiende camera was zeker heel apart, mooi gefilmd! Dat je ineens in een pop-up sprookjesboekboek zit, is ook erg goed gedaan. Het eerste gedeelte over de soldaat had een paar grappige momenten. Even lachen toen de kip in zijn eikel pikte, en de filosofie over 'de kut' was ook wel een hele bijzondere.

Verder vond ik het maar een aaneenschakeling van vervelende fragmenten. De hoofdpersoon in dit verhaal vond ik ook niet grappig. Het gesprek tussen hem en de officier bij de wasplaats leek wel een klucht tussen Andre van Duin en Frans van Dusschoten.

Het tweede verhaal vond ik ronduit smerig en niet leuk om te zien. Het idee is grappig: Snel-eten als topsport, en zelfs dromen over een Olympische carriére. Elke eter had een persoonlijke trainer, en allemaal hadden ze sportkleding / trainingsbroeken aan.
Het moest in dit gedeelte allemaal zo smerig mogelijk zijn, en daar had ik na een paar minuten wel genoeg van gezien en begon me eraan te irriteren.

Het laatste gedeelte over de taxidermist vond ik wel goed. Zeer bijzonder en nog nooit vertoond.

Het grappigste vond ik nog dat dit onze laatste filmhuisvoorstelling van het seizoen was, en Utopolis ter gelegenheid daarvan na de film voor ons en ons publiek hapjes had geregeld.
Het viel me op dat vooral de mini-bamischijfjes en frikandelletjes bleven liggen .

Horror zoals ik het graag zie, een verhaal gebaseerd op echte gebeurtenissen, een naargeestige sfeer, goed acteren en een geweldige soundtrack. Anja Plaschg is fantastisch in haar rol als Agnes. De scène waar ze gaat biechten is fenomenaal.

De hoofdlijn van het verhaal is hetzelfde als de oude versie, maar verder is het eigenlijk een totaal andere film. Ik vond hem eerlijk gezegd niet tegenvallen. Gruwelijk is hij inderdaad wel, maar dat is te verwachten, maar minder luguber als de originele versie. Ik miste wel een legendarische scene die in de oude film zat: [jammer]knip*ik kan geen spoilers voor andere films plaatsen*knip [/jammer] Het is eigenlijk geen remake, maar een nieuwe film over hetzelfde onderwerp. Ik vond het origineel net iets angstaanjagender, daarom voor deze 3.5*, en voor de oude 4*

Audrey Tautou stelt nooit teleur. De setting is prachtig, de beelden en soundtrack om van te smullen, dat kunnen die Fransen wel. Helaas is de film veel te veel van de hak op de tak, motieven ontbreken voor veel van de gebeurtenissen. Soms loopt het verhaal als een sneltrein, en vervolgens gaat het weer stapvoets, uitgerekend op de minder interessante momenten.

Ik heb wel genoten, maar dan vooral van de cinematografische pracht, en vanwege mijn (film)liefde voor Audrey Tautou.

In opdracht van mijn dochter heb ik me eens gewaagd aan zo'n Marvel-dingetje. Ik zag voornamelijk mannelijke spierbundels met een iets te hoog testosterongehalte. Daaromheen veel slechte, doodvermoeiende CGI. Ik heb het deurtje naar de superhelden van Marvel opengezet, maar trek hem na dit meteen weer dicht. Zelfs Anthony Hopkins kan hier geen verandering in brengen.

Wat een gigantische meevaller. Ik was min of meer verplicht om deze film te gaan zien i.v.m. mijn functie bij het Filmhuis (ik heb je niet gezien Hemdale ), en had er weinig vertrouwen in dat ik boven 1* uit zou komen.
Het zijn er 4.5 geworden, omdat ik het een hele leuke, vermakelijke film vind. De muziekstukken vond ik ook erg leuk, vooral dat stuk met de penis en de vrouwen met emmers op hun hoofden. Prachtig!
Erg leuke humor ook, de meloenpitten die op de grond vallen als hij zijn penis probeert schoon te maken, de krabben in de keuken etc. De sleutel in het cement vond ik wel een beetje voorspelbaar. Toen ze haar sleutel zocht dacht ik wel dat ze die later in het cement zou zien liggen.

Lekker lachen om die gekke seksspelletjes, zoenen met een watermeloen in de koelkast, leuke liedjes en dan ineens de omschakeling naar een hele nare gebeurtenis met een (dode?) vrouw.

Erg indrukwekkend einde, en je kon je stilte gewoon horen in de zaal... (het kan dus wel, Onderhond)

Tiger Stripes zit vol symboliek over het accepteren van wie je bent. Je hoeft jezelf niet te verbergen als je afwijkt van de rest. Een mooie boodschap. Een onderhoudende film die zich afspeelt in de oogverblindend mooie jungle van Maleisië. Helaas werden in het strenge Maleisië scènes in de film sterk gecensureerd omdat de meisjes vaak hun hoofddoek afdoen en er menstruatiebloed is te zien. De regisseuse Amanda Nell Eu was (terecht) 'not amused' over deze censuur. Gelukkig kunnen we hier van de ongecensureerde versie genieten.

Ik heb deze film, die ik lang geleden van mijn vriend tsjidde heb gekregen speciaal bewaard voor eerste kerstdag. (Of het was toeval, dat kan ook )
Ik vond hem erg vermakelijk. Hij kwam wel wat moeizaam op gang, en de voice over heb ik geprobeerd uit te schakelen, want daar stoorde ik me wel aan, maar die zit in de DVD "vastgebakken". Achteraf heb ik de voice over wel nodig gehad, anders is het verhaal moeilijk te volgen. Ik denk dat er heel veel tekst uitgeknipt is en dat het verhaal wordt uitgelegd in de later ingesproken voice-over.
Ik heb me bescheurd aan het einde, waar Tillie helemaal doorslaat en op alles en iedereen begint te schieten. Hilarisch om te zien hoe ze iemand op twee meter afstand nog niet weet te raken.
Mary Dressler is werkelijk het onaantrekkelijkste, lelijkste wezen uit de twintigste eeuw wat ik ooit heb gezien. En dan die "jurk" die ze aan had.... ongelofelijk! Die was zelfs 100 jaar geleden al oerlelijk.

De mooie stad Timbuktu wordt van de ene op de andere dag bezet door extremisten. In jeeps met ISIS-vlaggen komen ze de stad binnenrijden en leggen de bevolking allerlei verboden en geboden op. Zo mag er niet meer gerookt worden, niet gevoetbald, en er mag geen muziek gemaakt worden. vrouwen moeten volledig gesluierd zijn, en moeten zelfs zwarte handschoenen dragen! Overtreders krijgen onoverkomelijk met de Sharia-wetgeving te maken.

Voor Malinezen is muziek één van de eerste levensbehoeften, en dat wordt ze afgenomen. Natuurlijk zijn er overtreders, zoals zangeres Fatoumata Diawara, die voor het zingen van een lied 2 x 40 zweepslagen ontvangt.

De plaatselijke imam probeert de Jihadisten op andere gedachten te brengen, en hen er van te overtuigen dat ze verkeerd met het geloof bezig zijn. In plaats van goed te doen, berokkenen ze de Islam juist schade toe. Jihad voer je uit met je verstand en niet met wapens. De film heeft dan ook absoluut niet de intentie de Islam of het geloof in het algemeen in een kwaad daglicht te zetten. De mensen in Timbuktu zijn gelovig, doen geen vlieg kwaad en leiden een vredig leventje en respecteren elkaar.

Een nomadenfamilie aan de rand van de stad is als één van de laatste families overgebleven (de rest is inmiddels gevlucht) en probeert hun rustig en vredig leventje te blijven leven, maar uiteindelijk ontkomen ook zij niet aan de bizarre nieuwe regels. Het meisje in de familie, gespeeld door de vertederende Layla Walet Mohamed is zelf vluchtelinge en door de regisseur uit een vluchtelingenkamp gehaald om deze rol te spelen.

De film is een must-see voor iedereen. Niet alleen omdat hij cinematografisch overweldigend mooi is om te zien, en vanwege de prachtige muziek, maar ook om te zien waar mensen voor op de vlucht zijn, als je hier niet door geraakt wordt heb je echt een hart van steen.

Ga dit zien!

De setting van de jaren '70 is erg mooi en goed gedaan. Het was vaak heel herkenbaar. Ik blies ook opgerolde krantenstrookjes bij mensen naar binnen door mijn PVC buis. Ik vond hem toch een beetje tegenvallen door het geforceerde, niet al te beste acteren van de kinderen. Krappe voldoende.

Heerlijk absurde film met ontiegelijk relatiegestoorde hoofdpersonen. Ik vraag me af hoe een Japanner naar deze film kijkt, en wat hij van het gedrag van deze mensen vindt.

Bij het sollicitatiegesprek van de vader had ik pas door dat ik het allemaal met een korreltje zout moest nemen. Ik kreeg een spontane lach op mijn gezicht toen hem bij zijn sollicitatie werd gevraagd waar hij goed in was, en hij antwoordde: "U bedoelt bijvoorbeeld Karaoke-zingen?"

Het einde was echt heel "weird", de familie komt één voor één weer thuis, na allerlei verschrikkingen, (de vrouw gegijzeld, de man in de goot) en op het zoontje na, die een opmerking maakt over het gehavende gezicht van de vader, is er niemand die een woord zegt!

Ik vond het allemaal te bizar om serieus te nemen, en beschouw Tokyo Sonata dan ook meer als komedie dan als drama... tijdens het traantje van vader aan het einde dachten deze hoofdpersonage en ik waarschijnlijk hetzelfde... "wat en sukkel"

Mijn hemel, wat moet ik hier nu mee? Het begint prachtig, de muziek, het paard, de storm... Later, in het huis, de traagheid, de dagelijkse sleur, de storm om het huis, de aardappel, de muziek, aankleden, uitkleden, eten, uit het raam staren, een aardappel, olielampje, muziek... aardapp.. aankle.. uitkl.. aaarghh... muziek.. brrr.. ik word langzaam gek. Er gaat wat gebeuren... er komen zigeuners.. ze gaan weer. aardappel, olielampje, muziek, storm... uit het raam staren...

Terechte opmerking..., maar wat moet IK hier nu mee? Ik vind het aan één kant geweldig, maar ook vreselijk saai en de muziek begint me op een gegeven moment tegen te staan. Het is horror... Het is goed, dat weet ik, maar ik vind het vreselijk, ik wil deze film niet meer zien, na 2.5 uur was ik blij maar toch ook weer niet, want ik wilde betoverd worden en ik heb zitten gruwelen... maar toch heb ik ook genoten want mooi is het ook wel. Zes dagen storm, de zevende dag is het stil.... Hoe kan ik hier nou een cijfer voor geven?

Aangrijpend, prachtig, adembenemend.

Hier werd ik stil van, wat werkt dit ontzettend goed, een verhaal vertellen met verf op glasplaat. Ik heb van elke frame genoten.

Een meesterwerk! Alles klopt aan deze film. De cast, de locaties, spanning, humor...
Bogart in een rol zoals ik hem nog nooit heb gezien, ik was zelfs een beetje geschokt om hem zo (labiel, paranoïde) te zien, maar zijn acteren werd er absoluut niet minder om, integendeel. Walter Huston was in deze film niet minder briljant. De posititiviteit die hij uitstraalt, en zijn schaterlachen (vooral met dat dansje erbij) om alles werkt aanstekelijk. Ik vind het einde prachtig: Ze ontdekken dat alle goud is weggewaaid, en moeten er hard om lachen: "Die grap is wel zes maanden ontberingen waard!"

Een topper!
5*

Best geinig, maar niet veel meer dan dat. De typetjes die ze nadoen zijn goed gedaan, maar na een uur weet ik het wel, en beginnen de imitaties te vervelen en zelfs te irriteren. Prachtig om te zien hoe de maaltijden werden bereid. Het einde viel me tegen, ik had meer ontwikkeling in de personages verwacht. Het gevoel wat ik had was slechts: "Nou dat was het dan... doei, de film is afgelopen hoor, u kunt naar huis."

Ik dacht het eigenlijk wel een beetje gehad te hebben met films die zich afspelen op de steppe, met alle wel en wee van de nomaden die zich er bevinden. Toch wist deze mij weer bijzonder te boeien en te ontroeren.

Na The Story of the Weeping Camel, Khadak, The Cave of the Yellow Dog (die ik erg mooi vond) bevinden we ons nu in Kazachstan. Kenners zullen de verschillen kunnen waarnemen, maar ik zag voornamelijk overeenkomsten met de prachtige, bijzondere Mongoolse gebruiken.

Het lijkt bijna onmogelijk om in deze ¨hel¨ te kunnen leven. Het stormt er voortdurend, je ziet geen hand voor ogen door de stof, er is geen water en eigenlijk is er niets wat het leven makkelijker maakt.

Asa, de hoofdrolspeler in dit verhaal, twijfelt of hij in dit boerenbestaan blijft of dat hij voor een leven kiest in de stad. Zijn droom is om samen met Tulpan, het meisje dat hij graag wil trouwen, de grote kudde schapen (die hij bij een eventueel huwelijk mag overnemen) te hoeden. Helaas vindt Tulpan de jongen niet leuk genoeg omdat hij te grote oren heeft.

Als hij een plaatje ziet van prins Charles, en ziet dat zelfs deze prins, met zijn flaporen, een mooie dame aan zijn zijde heeft, krijgt hij hoop alsnog een kans te maken bij Tulpan.

¨Tulpan¨ komt heel ´echt´ over, alsof je zelf anderhalf uur bij deze familie op bezoek bent. Ook heel echt was de geboorte van het lammetje; Een vrij lange maar erg intense scéne.

Niet omdat de chauffeur continue ABBA op zijn radio aan had staan? Het zingen van die zus vond ik, net als de vader, behoorlijk irritant.

Beetje tegenvallend.

Ten eerste hou ik niet zo van extreme close-ups, en zeker niet als ik de nekharen van een "volgevreten klootzak" kan tellen.
In eerste instantie vond ik het begin van een gesprek erg leuk gefilmd. Eerst op afstand, onverstaanbaar met het geroezemoes van het restaurant op de achtergrond, en later ingezoomd op de hoofdpersonen, waardoor vanaf dat moment het gesprek te volgen was.

Na een aantal gesprekken had ik zoiets van: "Ja, ken ik het wel, ik heb het wel gezien hoor, Meike de Jong"
Toch was er afwisseling; elk gesprek werd in een ander restaurant of café gevoerd.

Het grote pluspunt van deze film waren de geweldige acteerprestaties. Het kwam zo naturel over, en ik hoorde dat er zelfs geïmproviseerd is tijdens het filmen, en dat is te merken. De irritatie en spanning was duidelijk op de gezichten af te lezen.

De kracht van de stilte en "de verzoening" tussen de man en de vrouw, en het begin van een verzoening tussen moeder en zoon, waren een mooi einde.

Docu met een hoog white saviour-gehalte die ook nog eens oppervlakkig en oninteressant is. Dat de tweeling op zee is geboren is een interessant gegeven maar er wordt zo weinig uitgediept. Het is onduidelijk of ze een status heeft in Duitsland, waarom de gezinshereniging niet werkt. Ze wil naar Noorwegen of Amerika, maar wat doet ze uiteindelijk? Niets is duidelijk en dat wordt het ook niet. En als er volgens de voice-over blijkbaar een happy end van het verhaal is hoor je nog geen minuut later verontrustend nieuws over de kinderbescherming en dat is het dan, daar moet ik het als kijker mee doen. Hoezo, kinderbescherming? Wat is de aanklacht? Echt een heel raar einde.

Driewerf wow...van mij had de film een uur langer mogen duren. Genieten geblazen van de eerste tot de laatste minuut. Nou ben ik al iemand die bij concerten vaak erg gefocust ben op de achtergrondzangers en zangeressen (meestal zangeressen) en ook nog eens op een bijna ziekelijke manier verslaafd ben aan soulmuziek. Stil zitten tijdens deze film was voor mij derhalve onmogelijk.

Briljante zangeressen die hun ongelofelijke verhaal vertellen. Zo ontzettend veel wereldberoemde hits, waarin hun stemmen zijn te horen. Zonder hun stemmen zouden de nummers nooit zoveel 'ziel' (soul) gehad hebben, van Luther Vandross tot The Rolling Stones, van David Bowie tot The Supremes. Toch gaan de credits van deze wereldhits naar de solo-artiest, en ik snap maar al te goed hoe frustrerend dat kan zijn. Vooral als je huizen moet schoonmaken om financieel rond te komen, en tijdens het schoonmaken op de achtergrond een hit hoort op de radio die volledig door jou werd gezongen maar niemand je naam kent. Dit overkwam Darlene Love, die later overigens alsnog behoorlijk aan de weg heeft getimmerd als solo-artiest.

Lisa Fisher, mijn hemel, wat een dijk van een stem heeft die vrouw. Lisa wie? Juist. Lisa Fisher.

Enorm veel waardering heb ik voor Judith Hill, die solo-artiest wil worden en geen 'achtergrondklusjes' meer aanneemt. Ze verdient het om wereldberoemd te worden. Nu kennen we haar van de uitvaart van Michael Jackson, waar ze gezongen heeft.

Verrassingen, zoals bijvoorbeeld Luther Vandross die achtergrondzanger was van David Bowie. Ik wist dat helemaal niet!

"Twenty feet from stardom" is een must voor de muziekliefhebber, en wie is dat niet?