Opinions

Een nare maar goeie film waar wraakgevoelens bij mij steeds meer de kop opstaken. Vooral die sukkel van een vader deed mijn bloed op een gegeven moment koken.

Ik had dan ook op een iets ander einde gehoopt, en de beginscéne (ambulance voor het huis, jongen met pistool) had wat mij betreft beter achterwege kunnen blijven, aangezien je daardoor veel dingen in de rest van de film aan ziet komen.
Toch een zeer boeiende film met thriller-momenten, maar ook met veel drama en ellende. Echt een film voor mij dus.

Mijn eerste volledige Tati. Ik heb eerder fragmenten gezien, en dat was dan ook de reden dat ik nooit echt de behoefte had om een complete film van zijn hand te zien.

Echte jaren '50, '60 humor, bijna net zo "hilarisch" als onze eigen komiek André van Duin. Tenminste, dat was mijn vooroordeel over Tati.

Na het zien van Mon Oncle moet ik toegeven dat de man echt wel humor had en ontzettend knap kon regisseren.

Ja, soms heel flauw en kinderlijk, zoals ik had verwacht, maar meestal heel origineel. Chaplin-achtige taferelen in de plastic-slangen-fabriek. Het gedoe met de tuinvis, (aan- en uit bij bezoek), is erg grappig.

Zelfs de honden waren goede "acteurs", en wat lijkt het me ongelofelijk moeilijk om de scénes met de honden goed te kunnen filmen, bijvoorbeeld wanneer ze ongemerkt de fabriek binnenglippen, het klopte allemaal precies.

Tati was een beeldkunstenaar. De "ogen" die door het raam keken en de "flatgebouwen" die plotseling opengingen, erg leuk. De waterlelies in het verlengde van de tegels in de tuin, de man die de waterleiding repareert en plotseling uit de grond komt... er zitten zo veel van dit soort kleine dingen in, wat Mon Oncle, en daarmee Tati, tot een klasse apart maakt en hoewel soms flauw, toch erg leuk om naar te kijken.

Mijn kinderen zijn ¨ineens¨ Michael Jackson-fan geworden (gehersenspoeld, I admit), vandaar voor mij na ruim twintig jaar een herziening van Moonwalker.

Ik was het alweer vergeten, maar ik heb deze film destijds zeker 3 keer in de bioscoop gezien. Ik keek er vandaag naar alsof het gisteren was, een grappige gewaarwording dat ik elk stukje tekst nog steeds uit mijn hoofd kende.

Nu ik er voor het eerst niet met fonkelende puberoogjes naar heb gekeken, maar iets kritischer als way back in ´88, moet ik toegeven dat het een ongelofelijk slechte film is.

Het is één grote ¨wat is Michael Jackson toch geweldig¨ promo-film, met stuitend acteerwerk. Het verhaal... alle kinderen moeten drugsverslaafd worden? Het einde is natuurlijk ook idioot dat The King als een soort God opstijgt.

Toch 2.5* ,omdat ik er vroeger zo van genoten heb, en die laatste uitvoering van Come Together is geweldig. Hij weet van dat suffe Beatles nummer toch maar een mooie sensatie te maken.

Als afsluiter worden we bij de aftiteling nog getrakteerd op een heerlijke performance van Ladysmith Black Mambazo, dat maakt een hoop slechte dingen van deze film goed.

Vrij slaapverwekkende film met een afschuwelijke CGI, waar ik sowieso al niet erg van houd. Jim Carrey is een goed acteur, daar is geen twijfel over, en hebben we o.a. gezien in Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Man on the Moon en vooral in The Truman Show. Helaas leent hij zich ook graag voor dit soort onzinnige dingen, als hij zijn gekke bekkie maar kan trekken.

Ik heb geen enkele keer kunnen lachen om deze slapstick. Pinguins zijn leuke beesten hoor, maar pinguins met menselijke trekken zijn ongeloofwaardig en vervelend.

Ik heb afgelopen zomer een aantal van de schilderijen van William Turner mogen bewonderen in The National Gallery, en ik vind ze prachtig. Waar Japanners en Italianen massaal met selfie-sticks in de weer waren om zichzelf te fotograferen bij een schilderij van een scheve stoel in een slaapkamer, en bij afzichtelijke zonnebloemen in een lelijke vaas, geschilderd voor Vincent van Gogh, nam ik van de gelegenheid gebruik de schilderijen van Turner goed te bekijken. De wazige werken zijn het mooist, want op afstand zie je daar veel in. Zijn tijdgenoten dachten dat het niet goed ging met Turner, want hij schilderde onbegrijpelijke dingen.

Turner bleek dus nogal een knorrepot te zijn, ten eerste vond ik dat reuze meevallen in deze film, ten tweede, snap ik dat best, gezien zijn werken niet werden begrepen.

De aankleding van de film is zeer mooi, de omgeving, de huizen, inrichting, kostuums, prachtig in beeld gebracht. Timothy Spall doet het ook goed, ik ga er tenminste vanuit dat hij het personage William Turner goed neerzet (Ik moet tot mijn schaamte toegeven dat ik nog niet eerder van Turner gehoord had).

Heel af en toe kakt de film wat in, en wordt hij saai, maar dat duurt gelukkig nooit heel erg lang.

Zeer aangrijpende film, met overtuigend acteerwerk. Het is erg belangrijk dat hier een film over gemaakt is. Terugkerende soldaten uit de oorlog waren vaak sowieso al getraumatiseerd, moet je je voorstellen dat je dan ook nog zwart bent en dan je van vooraan in de frontlinie in de oorlog bij je "thuiskomst" ineens weer achterin de bus moet gaan zitten en in winkels de voordeur niet eens mag gebruiken.

Als ik de film met 3 woorden moet omschrijven zeg ik: Beklemmend, ontroerend en hoopvol.

Met gemengde gevoelens keek ik naar deze documentaire. Natuurlijk is Mugabe een racist en een schoft zoals de meeste Afrikaanse leiders. Feit is wel dat de blanken zich minstens zo racistisch gedragen, in riante villa's wonen terwijl hun zwarte werknemers in krotten wonen, en aardig proberen te blijven tegen hun blanke bazen, uit angst uit hun krot gezet te worden. Toen de zoon afscheid nam van zijn werknemers toen hij naar Namibië vertrok voor het proces, kon je zien hoe de onderlinge verhoudingen lagen: "Ik neem wel een paar dekens voor jullie mee terug uit Namibië." De werknemers durfden hun baas nauwelijks in zijn ogen te kijken...

Ik wil absoluut geen partij kiezen, en deze boer Mike Campbell is zo te zien een aardige kerel die hard gewerkt heeft voor zijn boerderij, en het is logisch dat hij niet weggejaagd wil worden.

Hij noemt zichzelf een blanke Afrikaan, en natuurlijk voel je je zo, als je voorouders sinds 1901 in dat huis wonen, maar eigenlijk is het natuurlijk een blanke Europeaan die in Afrika woont, net als bijv. Surinamers in Nederland altijd Surinamers zullen blijven. Ik snap de gevoelens van Campbell, en wat ze hem aangedaan hebben is walgelijk, onrechtvaardig en op geen enkele manier goed te praten, maar ik had graag gezien dat deze documentaire wat minder eenzijdig was: Hoe zouden wij reageren als een zwarte bevolking, waar ook vandaan, in Nederland aan zou komen, zich de grootste en beste stukken land zou toe-eigenen en alle leidinggevende functies zou innemen? Precies.

Het verhaal van Mulan is mooi, sowieso hou ik van feministische films die laten zien hoe belachelijk het is om niet feministisch te zijn. De boodschap was dus wel duidelijk, maar de uitwerking vond ik toch een stuk minder. Ondanks dat de cinematografie (toch jammer dat hij niet in de bioscopen heeft gedraaid) zo nu en dan oogstrelend is, zien de speciale effecten er nogal gedateerd uit, ik dacht toch dat we anno 2020 wel beter konden op dat gebied. Ik kan me uit de tekenfilm herinneren dat er een draakje aanwezig is, maar die kwam in deze film niet voor. Niet per se erg, maar het viel me op.

Matig.

Herziening in de bioscoop. Toen ik de film lang geleden zag snapte ik er niks van en vond hem vooral pretentieus. Ik kwam met de interviews van David Lynch geen steek verder omdat hij bij elke vraag om uitleg lekker makkelijk de "eigen interpretatie" kaart trok. Ik verdacht hem er van dat hij het zelf niet eens wist. Geïrriteerd gaf ik anderhalve ster. Later, na het zien van Inland Empire, besloot ik dat Lynch niks voor mij is en dat ik zijn volgende films niet meer hoef te zien. Nu deze opnieuw gerestaureerd in de bioscoop kwam verschenen ook opnieuw de lovende recensies die mij deden vermoeden dat ik misschien toch niet zo goed had opgelet, en dacht eraan Lynch nog een kans te geven door Mulholland Drive te gaan herzien. Zo onbevooroordeeld mogelijk begon ik aan de gerestaureerde versie op het grote doek, en heb van het begin tot het einde genoten. Ik kan de film nog steeds niet volledig uitleggen maar er zijn er weinig die dat kunnen, dus dat is geen schande. Als je met die gedachte aan deze film begint kun je er ook veel meer van genieten. Het is een geweldige film. Volgens mij was dit de doorbraak van Naomi Watts. Begrijpelijk en terecht, wat een goede actrice! Dit alles in combinatie met de geweldige soundtrack maakt van Mulholland Drive mijn meest succesvolle herziening ooit.

Je kunt zeggen dat het goed en moedig is om aan niemand te vertellen dat je dood gaat, maar ik denk toch dat het een verkeerde keuze is.
Ze doet het dan als "cadeau" voor haar gezin, om niets te vertellen, zodat ze niet steeds in de wachtkamers van de ziekenhuizen hoeven te wachten.

Ik vond het een mooi verhaal, en sterk geacteerd, vooral door Sarah Polley, maar ik vind het jammer dat ze het niet toch verteld heeft. De kinderen moeten er op voorbereid worden. Het laatste wat je van haar ziet is dat ze thuis in bed ligt met haar zogenaamde bloedarmoede en ze sluit met een glimlach haar ogen.

Ik kan me wel een voorstelling maken van wat er daarna gebeurt:
Een van de kinderen springt bij haar in bed en geeft haar moeder een kus, maar ze reageert niet. Papa komt erbij en schud mama door elkaar, want mama reageert niet. De kinderen beginnen te huilen. Oma begint te gillen: "Mijn god, ze is dood!!" De kinderen kunnen wekenlang niet slapen, en de man krijgt in het ziekenhuis te horen dat ze al maanden wist dat ze dood zou gaan. Dan komt er nog zo'n griezel van een dokter aan en die zegt dat hij voor iedereen een cassettebandje heeft, en dat de kinderen er elk jaar één voor hun verjaardag krijgen.

Daarom had ze het moeten vertellen.

Toch 4 sterren van mij. De film houdt me bezig.