Opinions

Geweldig, nog beter dan deel 1 en sowieso een van de beste films die ik de laatste tijd zag. Waar Siegfried zich afspeelt in een duidelijke fantasy setting is dit deel gesitueerd in de Middeleeuwen: de Hunnen onder Atilla zijn Europa binnen gevallen, er is ook meer christelijke symboliek. Kriemhild is een wraakgodin die haar eigen broers en vrienden opoffert om wraak op Hagen te kunnen nemen- een killere wraak is zelden vertoond, zelfs de dood van haar eigen kind lijkt haar nauwelijks te deren.

De opbouw is wat traag, maar als de Bourgondiërs eenmaal bij de Hunnen zijn aangekomen volgt een spektakel waar de befaamde Red Wedding uit GoT nog schril bij afsteekt. De Hunnen die als een soort Orks uit alle hoeken en gaten kruipen, de belegering van het paleis, de vele dramatische sterfscènes, alles zo mooi in beeld gebracht, en dat in 1924- tamelijk briljant dit.

Knappe film weer van Lang, relatief onbekend maar behorend tot zijn beste werk (wat ik er tot nu toe van heb gezien). Ik vond de film over de hele linie sterk, sommige hoofdstukken waren wel wat minder, als ik in de voorbeschouwende tussentitels lees over hoe ze bij het kasteel komen en gaan trouwen dan moet ik een geeuw onderdrukken, maar dat was maar een paar keer het geval. Het was vooral entertaining.

Wat me wel licht stoorde was het gotische lettertype...nou is mijn Duits al niet geweldig, het eerst transformeren naar een herkenbaar alfabet en het dan nog vertalen, en dat in de paar seconden dat de tekst in beeld verschijnt was mij te veel gevraagd. Daarvoor hebben we de pauzeknop.

Benieuwd naar het vervolg, de Siegfriedsaga kende ik in grote lijnen wel, maar dat zijn vrouw wraak gaat nemen (en daar kennelijk een avondvullend programma voor nodig heeft), dat wist ik niet.

Zeer degelijke film met Decleir die nimmer teleurstelt, over de beruchte Bende van Nijvel, die zoals in deze film wordt gesuggereerd vanuit de rijksrecherche was opgezet om naar Russisch model false flag operaties uit te voeren om hun budget te vergroten- zo interpreteerde ik de woorden van Lepoudre tenminste (wie heeft ervan geprofiteerd?). Het wordt -gelukkig- in het midden gelaten of die lezing de juiste is, zodat het raadsel kan voortbestaan.

De film focust op een familie die zeer getekend is door de bende, waardoor de nadruk vooral op het drama komt te liggen. Soms zakt het wel wat in en de overgangen naar een nieuwe periode verlopen niet altijd even vlekkeloos- met name Jonas van Geel als volwassen David was een verkeerde castingkeuze. Al met al toch boeiend, en schokkend dat het onderzoek zo werd gesaboteerd-ervan uitgaande dat die details zoals het overhevelen van het onderzoek naar Wallonië kloppen.

Best aardig toch deze vroege Wajda. Niet zo goed als zijn oorlogstrilogie of de Maids of Wilko maar dat is geen schande. Het verhaal stelt niet zo heel veel voor maar het bleef redelijk onderhoudend, vooral dankzij het spelletje met het luciferdoosje. Verder een leuk tijdsbeeld van Warschau van begin jaren 60 met een jazzy score. Werd wel wat afgeleid door de kapsels van de beide hoofdpersonen.

Redelijke noir die leuk wegkijkt. Ben geen fan van Widmark met zn paniekhoofd maar voor de rol van kleine sjacheraar/ oplichter is hij prima.

Gene Tierney maakte indruk in films als Leave her to Heaven maar hier heeft ze weinig te doen. De andere acteurs waren niet best: de worstelaars waren duidelijk amateur-acteurs (worstelen konden ze wel), maar ook de actrice die Mrs Nosseross speelde maakte weinig indruk. En de scene waarin Mr Nosseross dubbel ligt en Fabian als een boos kind wegrent ("I´ll show all of ye!") was pijnlijk.

Maar verhaal zat goed in elkaar, de film had voldoende vaart, en mooi in beeld gebracht. Soundtrack was typisch voor die tijd- overdreven dramatisch en erg aanwezig, ik blijf dat een nadeel vinden van klassieke films.

Echte favorieten zullen ze wel nooit worden maar toch vind ik die Marx films altijd wel grappig, prima vermaak voor een druilerige middag. Dit is nu de vierde die ik van ze zag, en het is maar goed dat er steeds enige tijd tussen zit, want een aantal elementen komen vaak (en bijna letterlijk) terug.

Groucho is voor de meesten de favoriete Marx-broer, en dat geldt ook voor mij. Hij ouwehoert lekker door en komt vaak met aardige oneliners die toch meestal wel tot een glimlach leiden. Invloed op films als Airplane en de Naked Gun films is ook onmiskenbaar (de "don't call me Shirley" grap zou toch zo uit Groucho's mond kunnen komen).

Maar ook de andere broertjes hebben hun momenten. Niet alles lukt maar ook al landt van elke drie grappen er maar ééntje goed, dan heb je nog een behoorlijke grapdichtheid. Vond de finale in het operagebouw niet zo bijzonder, maar dat komt denk ik omdat ik al eens te lezen had gekregen dat die zo geweldig zou zijn. Dan kan het ook alleen maar tegenvallen natuurlijk.

Minder is het duffe plotje met de twee operazangers. Natuurlijk, een beetje plot mag best anders wordt het ook zo doelloos, maar helaas wordt hier gekozen voor een obligaat liefdesverhaaltje.

Aardig maar toch een beetje tegenvallend. Het begin vond ik nog wel goed als Stanwyck en Blondell als verpleegsters in opleiding gevolgd worden. Dat levert een aardig inkijkje op in de gang van zaken in een ziekenhuis- er is niet zo gek veel veranderd kennelijk. Het tweede deel, zeg maar het thrillergedeelte, vond ik veel minder geslaagd, de hele situatie was zo weinig geloofwaardig dat ik vooral met verbazing zat te kijken. Wel leuk die pre-Code kenmerken, met de actrices in hun ondergoed, flink wat geweld, een crimineel als good guy en een moord als happy end. Toch kan de film toch ook wel gezien worden als een waarschuwing tegen alcohol met al die totaal onverantwoordelijke bezopen lui.

Leuke acteurs en af en toe aardig camerawerk maar het wat vreemde script weerhoudt me van een betere waardering.

Films herzien- ik doe het steeds vaker sinds de watchlist van nieuw te ontdekken films een beetje aan het opdrogen is. The Night of the Hunter stond me bij als een sterke film, maar hij beviel me nu eigenlijk nog beter dan verwacht.

Mitchum is grandioos, een larger than life villain, maar ook de andere acteurs waaronder Winters en de jonge kinderen niet te vergeten doen het gewoon uitstekend. Maar de regie is ook feilloos, Laughton had een goed oog en een goed oor ook, elk muzikaal intermezzo was raak. Opnames zijn ook schitterend, waarbij ik de neppe beelden vanuit de auto even door de vingers zie.

Ben nog niet helemaal uit over het einde: ik waardeer het donkere sprookjessfeertje, waarbij Gish als een goede fairy godmother het monster verslaat, maar aan de andere kant delft Powell wel heel makkelijk het onderspit . Sowieso vanwege alles daarvoor toch een verhoging naar 4,5 ster, want het was continu genieten.

Eerste 45 minuten vond ik fantastisch, grappig ook vooral, die bus met die blije dames en de mooie Miss Goodall die haar zinnen heeft gezet op de tourgids annex priester, gespeeld door een weergaloze Richard Burton- ook een rol die hem als gegoten zit. Eenmaal aangekomen in het pittoreske en afgelegen Mismaloya (tegenwoordig helaas lang niet meer zo ongerept als toen) verandert de film van toon, en krijgt het drama de overhand. Het blijft genieten van de acteerprestaties die over de hele linie zeer sterk zijn, want Burton krijgt het nodige weerwerk van Grayson Hall als een geweldige koudbloedige bitch, Gardner als hartelijke maar beschadigde hoteleigenaresse en Kerr als een vroege exponent van de budget reizigers, allen kleurrijke personages. En dan vergeet ik nog de lijdende Amerikaanse toeristen (Peebie), de all American bus driver en dansende beach boys met maracas.

Zoals een goed verfilmd toneelstuk betaamt zijn de dialogen sterk maar nooit theatraal, zoals de met literaire en religieuze verwijzingen doorspekte beledigingen van Shannon en de mijmeringen van Kerr in haar nachtelijke ontboezeming, en niet te vergeten de dichtende grootvader. Het is ook nog eens mooi en bij tijd en wijle dynamisch gefilmd, waarbij alleen het wat al te vrolijke gevecht wat uit de toon viel. Dikke 4 sterren, en dan zit ik eerder te laag dan te hoog voor mijn gevoel.

Waarschijnlijk een van de meest invloedrijke horrorfilms, die de archetypische zombie introduceerde zoals we die nog steeds kennen uit o.a. The Walking Dead. Baanbrekend en belangrijk, maar helaas ook wel wat gedateerd.

Terwijl klassieke drama's, westerns of oorlogsfilms met gemak overeind blijven na tientallen jaren, ligt dat bij horror vaak wat anders. De horrorklassiekers uit de jaren 20 jagen al helemaal geen schrik meer aan, maar zijn in elk geval artistiek nog interessant, Night of the Living Dead is toch vooral traag, met name in het middenstuk kakt het behoorlijk in. Hoewel er wat aardige scenes in zitten die destijds ongetwijfeld heftig waren, zal de hedendaagse kijker nauwelijks nog iets zien wat hij al niet 100 keer voorbij heeft zien komen.

Daarmee moet Night of the Living Dead het dus vooral hebben om zijn pioniersrol en invloed op het genre, die onmiskenbaar is.

Heftige docu waarin de slachtoffers nu niet als vormeloze massa in een stapel lijken worden getoond, integendeel, de camera zoomt in op de uitgemergelde lijven die in een massagraf worden gesmeten. Ook beelden van gezichten van geëxecuteerde slachtoffers die in een greppel liggen, en van de Duitse bevolking die rondom de kampen woonde en gedwongen werd te komen kijken wat zich in hun actertuin afspeelde.

Al die rauwe beelden maken indruk, maar de historie van de film komt minder goed uit de verf. In het begin wordt gesuggereerd dat de kijker nu alsnog de film te zien krijgt, maar in plaats daarvan krijg je toch een ooggetuigenverslag van oud-cameramensen en overlevenden van de Holocaust. Boeiend genoeg, maar dat is al vaker (en beter) gedaan.

Leuke noir met als onalledaagse setting een sideshow, met knap acteerwerk en een leuke plot, al had het moralistische einde van mij niet gehoeven.

De opkomst van Stanton the Great wordt sterk in beeld gebracht, en Power is een overtuigende oplichter met zijn gladde praatjes (niet alleen naar het publiek maar ook naar de vrouwen die hij inpalmt). ook de scenes in het begin zijn goed zoals die met Zeena en Pete.

Minder vond ik de scenes met de kaarten, en ook de opzichtige fascinatie met de geek (je voelt al in een vroeg stadium aan hoe Stanton the Great eindigt), en vooral ook de scene met de zogenaamde geest van de overleden vriendin van Mr Grindle. Zwak uitgangspunt (alsof iemand die zich in ouderwetse kleren hult en een beetje mysterieus rondloopt opeens wordt aangezien voor een geest van iemand die al 30 jaar dood is) maar ook zwak uitgevoerd. Ook vond ik dat Stanton op het eind wel erg snel zn verstand verliest (op dezelfde dag dat hij het contract tekent - weliswaar een lowlife maar nog redelijk bij zinnen - rent hij ´s avonds als een madman rond en herkent hij nauwelijks nog zn eigen vrouw)

Niet de topfilm waar ik een beetje op hoopte, neemt niet weg dat de film zeker de moeite waard is.

Aardige horrorklassieker moet het vooral hebben van creativiteit en Robert Englund, al moet ik zeggen dat ik de soundtrack ook tof vond, die 80s electronica werkt toch wel sfeerverhogend.

De film is niet echt eng meer (vroeger was dat wel anders), en de schrikeffecten ogen wat cheap (Freddy staat opeens achter het bange meisje, dat werk) - maar er zitten toch wel een paar mooie scenes in. Niet zozeer de achtervolgingsscenes, als Freddy rent ziet hij er een beetje uit als een manke Ork, maar de eerste kill en het einde van Johnny Depp waren memorabel.

Ik ben geen enorme fan van slasher-films maar in zijn genre is dit wel een van de betere.

Als ik mijn geschiedenisles goed kan herinneren, was de Japanse overgave na de bommen op Hiroshima en Nagasaki een formaliteit. Niets blijkt minder waar, zo toont deze sterke film van Okamoto. Je wordt als kijker behoorlijk ondergedompeld in de laatste oorlogsdagen van Japan, en er komt een stortvloed van namen voorbij, vaak maar half leesbaar omdat de Japanse karakters ook worden getoond. En niet alleen de belangrijkste protagonisten worden benoemd, nee, naast de politici en militairen blijven ook de technici, het paleispersoneel en andere relatief kleine spelers niet naamloos.

Echter is de film prima te volgen -je kunt de meeste namen en functies eigenlijk gewoon negeren- omdat er wordt ingezoomd op de twee belangrijkste gebeurtenissen: het gesteggel met de verklaring van de keizer (die uit eerbied (?) niet vol in beeld wordt gebracht) en de coupe-poging van een aantal jonge officieren. Hoewel sommige delen vrij droog zijn is de film gedurende de hele duur boeiend en is het gedeelte waarin de opstand wordt voorbereid razend spannend, zelfs al weet je de uitkomst al. Er wordt ook wat aandacht geschonken aan randgebeurtenissen zoals een fanatieke kapitein die met een legertje vrijwilligers op oorlogspad gaat en een klein kamikazesquadron dat volledig zinloos een geallieerde vloot aanvalt (buiten beeld maar de lege landingsbanen de volgende ochtend is misschien wel het sterkste beeld).

Elke Japanse acteur van naam uit die tijd heeft wel een bijrolletje, de mannelijke dan, de vrouwen speelden geen enkele rol, op een enkel bit-rolletje na.

Echt zo'n literatuurlijst boek. Ook ik las het lang, lang geleden voor mijn lijst, net als die andere bekende distopie Brave New World (ook verfilmd zie ik, maar kennelijk met minder succes).

Het boek is wat te lang geleden om de vergelijking met de film te maken, maar de beklemmende sfeer zit er in elk geval goed in. Toch is het anders om een beklemmend boek te lezen dan de uitwerking op film te zien en in dat opzicht beviel de verfilming me toch matig. Misschien was ik niet zo in de stemming voor neerslachtige grauwheid maar ik was op het eind doodmoe. De film doet denk ik wel wat hij moet doen, je wordt als kijker meegezogen in de triestigheid, en zaken als staatspropaganda en marteling lenen zich ook niet echt voor subtiliteit maar een aangename kijkervaring was het allerminst.

Boeiende maar gemankeerde docu (die, zo wordt de kijkers meerdere malen ingewreven, toch vooral fictie is) over een verdwenen man over wie we niet bijster veel te weten komen, maar wel ontdekken dat je in Japan geld kan verduisteren zonder je baan te verliezen, wat in de categorie weetjes valt: je weet nooit wanneer het van pas komt.

De verdwenen man wordt niet gevonden (ter verdediging van hen die op zoektocht gingen: hij was nogal klein van stuk) maar het is net als met reizen dat het niet zozeer de bestemming is die van belang is maar hoe je daar geraakt. A Man Vanishes intrigeert, ontregelt, lijkt de zaken soms bewust ingewikkelder voor te stellen dan ze zijn, en eindigt in een voor mijn gevoel half uur durend welles-nietes spelletje tussen een vishandelaar en de zus van de verloofde, dat hoe langer het voortduurt steeds minder relevant lijkt te worden. Tegen het einde lijkt iedereen wel een beetje klaar met Tadashi, de interviewer ziet er dan ook geen been in de verloofde mee uit te vragen.

De tweede film met Garbo die ik zag, haar naam is groter dan haar carriere want het aantal grote films waaraan ze meedeed is niet zo indrukwekkend. Ze speelt een Russisch ijskonijn, wat gezien haar imago wel op haar lijf geschreven lijkt, je zou het zelfs een staaltje typecasting kunnen noemen. Niet zo fris en knap als in de zwijgende film die ik eerder met haar zag, maar ze is leuk, zowel voor als na de transformatie , en dat geldt ook voor de drie Russische afgezanten. Douglas vond ik wat minder, vooral omdat hij moest doorgaan voor een Franse graaf, terwijl hij tot in elke vezel een Amerikaanse praatjesmaker is.

De film kent genoeg vaart en heeft de nodige vermakelijke dialogen, en de tegenstellingen tussen het kapitalisme en het communisme zijn al een voorbode op de Koude Oorlog: de Amerikanen waren in 1939 nog niet zo bezig met Hitler, zo lijkt het. Dat geeft Ninotchka ook wel een extra dimensie, het tijdsbeeld met het oude Europa en de onderlinge verhoudingen, zo aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog.

Een film uit de categorie: Vast ooit eens gezien, maar volledig vergeten. Na deze kijkbeurt vermoed ik dat ik in de war was met Secret Window want vrijwel geen enkele scène kwam me bekend voor. Alleen die tweeling in de boekhandel zei me vaag iets.

Polanski laat weer zien bovenmatig geïnteresseerd te zijn in het occulte, en ik vond The Ninth Gate best vermakelijk, maar het mist de brille van zijn betere films. Dat komt ook wel door de aanwezigheid van Depp, die toch al snel acteert alsof hij het allemaal niet erg serieus neemt, maar de film is op momenten ook iets te luchtig, zoals die satanische bijeenkomst waar Balkan zonder al te veel plichtplegingen doorheen banjert. Door de toon is het geen moment spannend, maar het verhaal is intrigerend genoeg en het ziet er allemaal zeer verzorgd uit.

Leuk die theorie dat Corso zelf Lucifer is die zijn identiteit moet herontdekken, maar wat dan niet klopt (volgens mij dan) is dat hij min of meer toevallig wordt ingehuurd door Balkan, een niet erg solide basis voor alles wat daarna volgt lijkt me.

Ik heb nog maar weinig gezien van Japanse New Wave, en dit was pas mijn eerste Imamura. Wat meteen opvalt is zijn radicaal andere kijk op Japan dan de generatie voor hem, Kurosawa en Ozu. Daar waar de oude meesters veelal het plattelandsleven idealiseren, de Japanse cultuur van respect en waardigheid tonen, kiest Imamura er voor een andere, lelijker kant van Japan te laten zien. Het platteland is allesbehalve een idylle, het is eerder een bastion van achterlijkheid, waar ze pasgeboren meisjes het liefst gelijk onder de groene zoden stoppen en vader/ grootvader zonder al te veel belemmeringen relaties kan onderhouden met zijn dochter en later ook kleindochter.

Familiebanden zijn ook allesbehalve heilig, en het einde zag ik dan ook niet bepaald als hoopvol: Tome wordt er door haar geldschieter op uitgestuurd haar dochter terug te halen naar de stad, van een mooie moeder-dochter hereniging lijkt me geen sprake. Het leven in de stad is overigens niet veel beter dan het plattelandsleven, een wereld van ontrouw, exploitatie en verraad, alles gericht op materiële verbetering.

De schematische vertelling aan de hand van data die ook een rol spelen in de Japanse geschiedenis werkt wel, net als wat leuke visuele vondsten die net wat afwijken van de traditionele verteltrant. Een aparte stijl gebruikt Imamura, met shots door ramen en kieren, terwijl de gebeurtenissen op de voorgrond en achtergrond zich simultaan afspelen.

Standaard home invasion flick gaat net iets anders dan genregenoten, met als gimmick het ontbreken van dialoog. iets dat overigens niet geforceerd wordt omdat ze vrijwel de hele film alleen is- alleen miste ik af en toe een “Help!” of een welgemeende “fuck!”
Overigens was het niet helemaal zonder dialoog want de aliens kletsten wat af.

De aliens zien er uit als een samenraapsel van verschillende monsters zoals Gollem, de wezens uit A Quiet Place en een snufje Predator. Ik kan niet zeggen dat ik ze indrukwekkend vind, maar kom nu nog maar eens met een origineel monster op de proppen. Maar die typische alien-hoofden, 2 benen, 2 armen, origineel is het allemaal niet.

Hoewel de premisse best aardig is is het scenario nogal zwak. De aliens wachten steeds keurig tot ze in mootjes worden gehakt en het wordt op een gegeven moment nogal repetitief. Het einde kan me ook niet echt bekoren.

Goede jaren 80 thriller die de tijd neemt, wat ik wel kan waarderen- het hoeft niet vanaf minuut 1 te vlammen. Kevin Costner speelt overtuigend, maar ook Gene Hackman en vooral Will Patton in een memorabele vertolking zijn sterk. Sean Young mwah- komt misschien omdat ik haar nogal een "girl next door" uitstraling vond hebben terwijl ze toch voor een vamp/ femme fatale zou moeten doorgaan.

De laatste scene was te vergezocht en hadden ze beter weg kunnen laten. maar goed, kleine smet op een verder meer dan degelijke thriller.

Aronofsky is een aparte regisseur die ik meestal wel goed kan pruimen (alleen het zweverige The Fountain deed me weinig). Met Noah zowaar een verfilming van het Bijbelverhaal. Nou ben ik niet gelovig maar toch kon ik de veranderingen zonder al te veel moeite aanwijzen. De Tolkienachtige slag bij de Ark was misplaatst, die hele wereld in het begin met die wat belachelijke reuzen vond ik sowieso maar lelijk en schematisch, en dat Noah er eigenlijk op uit was om de mensheid uit te laten sterven lijkt me een (voor gelovigen) gewaagde interpretatie.

Het knappe zat hem vooral in de details. De Ark zelf en de zondvloed waren leuk uitgewerkt, en ook de dieren die paarsgewijs naar de Ark komen wandelen zag er aardig uit. De uitbeelding van wat Noah verteld aan zn kinderen over het ontstaan van het leven was ook aardig, deed me denken aan de clip van Fat Boy Slim van lang geleden, Right Here Right Now (alleen de beslissende sprong van aap naar mens wordt wijselijk overgeslagen).

Wat betreft de acteurs: Crowe doet het verrassend goed als de onsympathieke Noah, maar de andere rollen vond ik minder uitgevoerd, met name Watson vond ik matig. Maar ook de twee zoons en de vrouw van Noah (Jennifer Connelly) vond ik niet al te overtuigend. Bad guy Winstone deed het aardig al was zijn rol overbodig.

Tsja. Het leek me leuk om weer eens een Roemeense klassieker mee te pakken, maar Stormy Night is helaas een gedateerde en flauwe zedenschets. De overbodige variété nummers halen bovendien de vaart er uit, als die er al was. Een klucht die wellicht voor Roemenen aardig is vanwege de herkenbare typetjes en de aanwezige maatschappijkritiek, ik vond het ondanks de korte speelduur een lange zit.

Een stuk beter dan Hardcore Henry, maar nog steeds weinig aan. De eerste 45 minuten waren nochtans goed, met een heerlijke scène in de bus als hoogtepunt. Helaas krijgt daarna het weinig boeiende, repeterende geschiet de overhand en knutselt de held op z'n McGyver's wat zinloze valstrikken in elkaar. Het wordt van kwaad tot erger en leidt tot een belachelijk einde, waarbij Russische criminelen als lemmingen op afgevuurde kogels afrennen. Vervelende rollen ook van Lloyd en RZA. Vanwege de vermakelijke eerste helft toch nog 2,5 ster. Duidelijk niet mijn regisseur dit.

Het is bijna een genre op zich, Latijns-Amerikaanse cinema over politieke gevangenen. Dit is wel de eerste Uruguayaanse film die ik zie over dit thema, de Uruguayaanse dictatuur is ook minder bekend dan die van Chili of Argentinië, althans bij mij. La Noche de 12 Años is een zeer degelijke film geworden maar verrast niet, het is een beetje wat je kan verwachten met veel ellende, onrecht, sadistische bewakers en geklop op muren, dat alles sober in beeld gebracht. Met een dergelijk thema ligt eentonigheid op de loer dus ik was blij iets van de context te weten te komen in een paar broodnodige flashbacks. Jammer dat voor de spaarzame muzikale omlijsting gekozen wordt voor een versie van The Sound of Silence, waarbij de songtekst al te letterlijk wordt geïnterpreteerd m.b.t. de moeizame communicatie tussen de gevangenen onderling.

De ontknoping was wel mooi, José Mujica (Pepe) schopte het tot president en was zeker niet de minste, hij geldt als een voorbeeld voor bescheiden en integer leiderschap.

Onderhoudende film valt toch een beetje tegen na de jubelende reviews. Het begint apart met obese vrouwen die in volle glorie een dansje doen, een gewaagde en ontregelende opening. Ik interpreteerde het als de lof die een kunstenaar ontvangt van kunstcritici voor het tonen van het lelijke, dat dus gedegradeerd wordt tot trucje, en daarmee stiekem als een pleidooi voor het tonen van schoonheid.

De film is overigens veel conventioneler dan de openingsscène doet vermoeden, al is de structuur niet alledaags. Adams is goed maar haar personage heeft niet echt veel te doen, ze leest en mijmert (overtuigend, dat wel). Gyllenhaal heeft een geslaagde rol als weinig heldhaftig romanpersonage cq dolende schrijver.

De kern van de film is de beklemmende scène op de snelweg, maar de afwikkeling is een stuk minder overtuigend, waardoor de film te vroeg piekt en daarna wat inzakt. Prima acteur hoor, Shannon, maar zijn personage vond ik niet heel boeiend, dat hele boek was in wezen ook niet meer dan een flutroman en zal weinig potten breken bij mensen die niet tot de intimi van Edward behoren, zo vermoed ik.

Na vorig jaar wederom een verrassende Oscarwinnaar, van het type dat je normaal gesproken niet zo snel ziet tussen de genomineerden. Wat mij betreft wel een geslaagde film met mooie beelden- wat je ook van de VS mag denken, fotogeniek is het land wel- maar erg opzienbarend is het toch ook weer niet.

Nomadland is een film zonder een dramatische opbouw. De nomaden leven volgens de seizoenen en maken hetzelfde rondje: als het te koud wordt trekken ze richting het zuiden, rond Kerst draaien ze overuren bij Amazon, verder gaan ze daar waar er werk is. Ze komen elkaar tegen en delen hun verhalen, meestal over verlies, zonder dat er een heel blik sentiment wordt opengetrokken. Het deed me soms enigszins denken aan Wendy and Lucy (2008), zeker toen ze panne kreeg, al vond ik die film nog wel wat sterker. Wel blijkt wel weer dat, alle filosofische beslommeringen over het systeem versus vrijheid ten spijt, een bemiddeld familielid voor een beetje nomade een must is.

Nomadland registreert zonder te oordelen, dat is zowel de kracht als de zwakte. Aan de ene kant vind ik het wel verfrissend, het ontbreken van morele lesjes. Aan de andere kant wordt life on the road wel erg geromantiseerd, met de nomaden als de easy riders van de 21e eeuw, waarbij het ergste wat je kan overkomen een lekke band is.

Mooie beelden inderdaad, maar ik werd nogal uit het verhaal gehaald door staaltjes overacting van met name het zusje, terwijl de door Vallone op fiere toon voorgedragen teksten, met de blik op oneindig, me ook allesbehalve (neo)realistisch voorkwamen. Ook kwamen sommige acties echt uit het niets, zoals de moord op datzelfde zusje, die -al dan niet onder sociale druk- de ene onbegrijpelijke beslissing na de andere neemt, waarvan de laatste haar dus fataal werd. Echt spannend werd het ook niet terwijl het verhaal zich daar wel voor leende.

Beste De Santis blijft voor mij Roma ore 11.

Herziening viel me toch iets tegen. Van Warmerdam weet knap de sfeer van kleinburgerlijk Nederland te treffen, helaas is het scenario te warrig en de film zakt geregeld in, met name in de tweede helft. Wouterse en Malherbe zijn goed, maar het leukst vond ik nog de droogkloterige rol van van Warmerdam zelf.

Ook mijn eerste Lav Diaz, een regisseur waar ik al lang iets van wilde zien maar de lange speelduur schrikt nogal af. Norte was met een "redelijke" duur van iets over de vier uur daarom een goede starter, en nu lees ik ook dat dit een voor zijn doen behoorlijk toegankelijk werk is. Dat het toegankelijk is (behalve de nog altijd vrij stevige speelduur) klopt wel, geen spartaans stilistische kaalheid, die ik toch wel enigszins vreesde vooraf, en ook een vrij duidelijke plot. Daarnaast de nodige mooie kleurrijke shots, aardige dialogen -ik vond het hoogdravend gediscussieer tussen de vrienden, die te pas en te onpas overgaan in het Engels en Latijn, behoorlijk amusant- het is allemaal niet hoe ik me Lav Diaz had voorgesteld maar mij hoor je niet klagen. Maar zal ook wel eens iets van zijn eerdere werk willen zien.