Opinions

Niet vreemd dat dit de best-scorende Hitchcock is. North by Northwest is vlot, heeft humor en leuke acteurs, en is misschien wel Hitchcock's meest toegankelijke film. Zoals anderen al opmerkten een duidelijke inspiratiebron voor James Bond. Het verhaal is niet heel ingenieus, maar er zijn genoeg leuke scenes waarvan die met het vliegtuigje wel tot de canon van iconische filmscenes kan worden gerekend. De opbouw van die scène was zeer geslaagd en The Master of Suspense op zijn best. Daarna is het beste er wel van af, het tweede uur vond ik een stuk minder onderhoudend en de finale op Mount Rushmore zelfs wat teleurstellend. Er worden iets te veel kunstgrepen toegepast in de laatste akte om het maar tot een goed eind te breien. Vond het wel leuk gevonden dat het neppistool steeds weer een rol heeft in het verloop.

Prima film, maar vond het wel erg luchtig en niet bijster spannend, doe mij toch maar de iets serieuzere Hitchcock. Halfje er af.

Had er ook iets meer van verwacht, maar nog steeds wel een prima film van Eggers. Doet nogal denken aan Refn's Valhalla Rising, al vond ik die film nog wel een stuk beter. Dat The Northman een simpel rechttoe rechtaan verhaal heeft over wraak vind ik geen bezwaar, de simpelste verhalen leveren niet zelden de beste films op, en bovendien is dit kennelijk een soort oer-versie van Hamlet wat wel een leuke bijkomstigheid is.

De wijze waarop het verteld wordt is soms geweldig en enerverend, maar het hoge niveau van het begin wordt niet vastgehouden voor de hele duur van de film, al zakt het ook nooit helemaal in. Skarsgard maakt indruk als brute vechtmachine, maar als acteur niet bepaald, daar vond ik hem tekort in schieten. Taylor-Joy leek een interessant personage maar dat kwam er niet helemaal uit en Kidman vond ik toch wel een miscast. The Northman heeft prachtige shots en de mystiek en de Viking-cultuur vond ik wel veel toevoegen, maar het is toch niet de film geworden waar ik op had gehoopt. Ik geef hem nog wel een tweede kans ooit, want ik was gisteravond ook wel vrij moe en dat speelt mogelijk toch een rol in mijn beoordeling.

Deze versie van het overbekende verhaal heeft zo zijn momenten, maar voelt vooral als een overbodige remake. Het voegt te weinig toe aan de Dracula/Nosferatu-films. Acteerwerk vond ik niet geweldig. Depp doet haar best en heeft geen makkelijke rol, maar vind haar, op basis van deze film, geen geweldige actrice. Ze heeft duidelijk van Adjani's mosterd geleend maar kan niet tippen aan diens performance in Possession. De Orlok van Murnau hoeft voorlopig nog niet te vrezen dat zijn iconische rol in de vergetelheid raakt. En Dafoe zie ik de laatste tijd veel te vaak opdraven in gekke rollen in afwijkende films, die moet maar even een sabbatical nemen. Cinematografie is weinig mis mee, en de sfeer is voldoende dreigend, maar het is ook wel topzwaar, een iets subtielere aanpak had niet misstaan. Toch wel veruit de minste van Eggers wat mij betreft.

Mooie vroege horrorfilm jaagt de moderne kijker misschien niet al te veel schrik meer aan, voor een publiek in 1922 moet dat toch wel anders zijn geweest. Om het beschaafd te houden zijn de aanvallen off screen, al is de suggestie van de aanval, met de naderende schaduw van Graaf Orlok, wellicht nog indringender. En hoewel de pest in 1922 geen reëele dreiging vormde, heerste enkele jaren daarvoor de Spaanse Griep, dus de angst voor een dodelijk virus was nog erg actueel.

Nosferatu is echter een film die ook zonder de horror-elementen overeind blijft - overigens is Max Schreck nog altijd een griezelige Graaf Orlok. De film is erg sfeervol, kent enkele iconische shots en experimenteert met vroege special effects als versneld afspelen, stop motion en het oplossen van Orlok als hij wordt geraakt door de zonnestralen. Niet zo geslaagd was de soms te nadrukkelijk aanwezige experimentele soundtrack van Art Zoyd, ik had hem liever gezien met een neutraler geluid.

Aha het was dus Delft. Vond de setting er ook al zo Nederlands uitzien. Ik zag meer shots met molens dan in een willekeurige aflevering van "Ontdek je plekje".

Goeie film die wat onevenwichtig is- vond het deel in Transsylvanie op een enkele scene na niet zo bijzonder- met een voor zijn doen ingehouden Kinski. De soundtrack is wederom sterk - het roept precies de nare onbestemde sfeer op die je in een door vampieren geteisterd stadje verwacht. Ook veel mooie vervreemdende scenes; de scene met Adjani in het van ratten vergeven Wismar alleen al is reden de film te zien.

Minpuntjes: zoals gezegd het deel in Transsylvanië: ik had een ode aan het expressionisme verwacht maar het kasteel zag er maar wat gewoontjes uit. Ook gebeurde daar niet zo veel, op de al vaker aangehaalde wond na. Ook de scene met de zigeuners had beter gekund. En Bruno Ganz was in het tweede deel wel erg passief. Aan de ander kant, toen nam Adjani het heft in handen en dat was ook geen straf.

Erg mooi.

De film opent met beelden, close-ups, van een object. Ik wist niet waar ik naar keek: een uurwerk? Daarna beelden van voorwerpen, jaren 70 design, een voice-over: het duurt een kwartier voordat een mens zijn intrede doet in Nostalgia de la Luz, een wetenschapper die overigens niet al te veel bijzonders te melden heeft. Maar de mooie, rustige cinematografie, gecombineerd met spectaculaire beelden van constellaties en natuurschoon maken dat je de open deuren over tijd en waarneming voor lief neemt.

De film wordt echter indrukwekkend als het bewind van Pinochet ter sprake komt- zonder de link met astronomie te verliezen- alles lijkt samen te komen bij het relaas van voormalige politieke gevangenen en vooral de vrouwen op leeftijd die in de woestijn zoeken naar overblijfselen van hun geliefde, broer, zoon. Een speld in een hooiberg dekt de lading niet, het is diep-tragisch, bewonderenswaardig ook, die obsessieve zoektocht naar botsplinters in de Atacama-woestijn, een gebied van (ik heb het even opgezocht) ruim 100.000 km2.

Als ik dan toch een minpunt moet benoemen- de stofdeeltjes die soms digitaal zijn toegevoegd, niet nodig en het oogt wat goedkoop. En de eerder genoemde wetenschapper dus. Maar laat die kniesorige kritiek niemand beletten deze film te gaan zien.

Gelauwerde experimentele film ging er destijds vandoor met de speciale juryprijs van Venetië. Maar nog geen enkel bericht en nauwelijks stemmen, wat is hier aan de hand? Na het kijken van deze film is wel duidelijk waarom, want wat moet je in Madonna's naam zeggen over deze film. Ik heb koortsdromen gehad met een duidelijker plot dan Nostra Signora dei Turchi.

Beelden en vooral de muziek lijken ook vooral bedoeld om te ontregelen, waardoor het een vermoeiende en nogal onaangename zit bleek te zijn. Omdat alles langs me heen gleed verveelde ik me ook geregeld, er was eigenlijk maar een enkele scène die ik nog wel aardig vond (het gesprek in het bootje). Op zich is die geschiedenis van Otranto best boeiend voor een historisch epos maar daarvoor hoef je deze film niet te zien.

Ik heb dus kennelijk niet zoveel met Italiaanse avant-gardistische films uit de jaren 60 als ik vooraf had gedacht, en ik denk dat ik het oeuvre van Bene verder laat voor wat het is. De plotbeschrijving klopt trouwens voor geen meter (moord op Saracenen?) maar ik zou niet weten hoe je voor deze film een kloppende plotomschrijving moet maken dus ik laat het maar zo.

Show them the finger babe!

Het gebeurt niet vaak dat een goed en simpel idee zo effectief wordt uitgewerkt en zo knap op het scherm wordt over gebracht. Het scenario, de pacing, de regie, het acteerwerk, alles is top-notch. Een opvallend sterke hoofdrol van Lombard die over veel komisch talent beschikt. De meeste bijrollen zijn ook geslaagd, van "Oliver Stone" tot de fotograaf. Lang geleden dat ik van begin tot einde met zo'n grote grijns een film heb gekeken. Topper in het genre.

Mooie film van Antonioni, misschien nog wel beter dan l'Avventura, met sterk spel van zowel Mastroianni als Moreau. Antonioni wordt wel eens verweten intellectualistisch te zijn, of kil, maar in deze film is daar toch geen sprake van. Goed, hij schermt wat met literaire referenties maar die kun je als kijker ook naast je neer leggen- ik zelf kende noch de schrijver Broch, noch zijn titels- ik beschouw dat soort verwijzingen voor ingewijden en kenners, en stoor me daar verder niet aan.

Het huwelijk in crisis is natuurlijk een Bergmaniaans thema, en terecht dat die hier al genoemd is. De crisis wordt niet uitgebeeld met grote woorden of ruzies, maar met kleine subtiele bewegingen, blikken, terloopse gebeurtenissen, lege straten.

Mastroianni is een schrijver die net een boek heeft uitgebracht, en hij is een charmeur die flirt en vreemdgaat, maar daarmee vooral de innerlijke leegte probeert te vullen. Want een ongelukkig mens met ambitie kan nog ergens naar toe werken, maar wat te doen als die ambitie is vervuld? Dan blijft er weinig over, en hij krijgt geen letter meer op papier. In het korte tijdsbestek van een dag en nacht heeft hij een onhandige flirt met een meisje in een ziekenhuis (nota bene net nadat hij zijn stervende vriend heeft opgezocht)- een flirt die hij na lang twijfelen opbiecht aan zijn vrouw, die het laconiek terzijde schuift. Ze heeft zelfs geen sprankje jaloezie meer, toch het diepst begraven teken van liefde. Dan op het feest papt hij aan met de mooie jonge rijkeluisdochter Valentina, die hem uiteindelijk afwijst. De rol van Vitti is me niet geheel duidelijk, ze is de tegenpool wellicht van Moreau, iemand naar wie hij op kan kijken, die hij wil veroveren, tegenover de veroverde, de vrouw die naar hém opkijkt.

Hoewel hij net als zijn vrouw weet dat hun huwelijk verloren is, zit hij nog in de ontkenningsfase. Het moment dat hij vraagt wie de romantische brief schreef aan zijn vrouw, terwijl hij dat natuurlijk zelf was, tekent de volkomen teloorgang van hun liefdesleven- een uiterst pijnlijk moment.

Zijn vrouw beleeft die dag volkomen anders, nadat ze in de smachtende blik van de stervende Tommasso herinnerd werd aan hoe liefde er uit hoort te zien. Ze is duidelijk aan het peinzen, probeert de verloren liefde nog wel terug te vinden door op plekken te komen waar ze vroeger graag kwam met Giovanni, maar deze hebben hun charme verloren- ze komt er geweld tegen en leegte. Ze is alleen, vrijwel de hele film, een toeschouwer, overgeleverd aan haar gedachtes. Die leiden dan tot de laatste scene, die opvallend genoeg als (gematigd) positief wordt benoemd door sommigen, wellicht een verschil van interpretatie, maar ik zag zelden zo'n overduidelijke afstand tussen twee personen die in elkaars armen lagen.

De schitterende zwart-wit fotografie (deze film is niet eens voor te stellen in kleur) wordt ondersteund door een coole soundtrack. En ook de acrobatentour met een wijnglas mag niet onvermeld blijven.

Sfeervolle sprookjesachtige film met zeer goed spel van Mastroianni en een opvallende performance van Schell. De beeldschone Maria Schell wordt her en der overacting verweten, maar ik vond haar juist wel naturel- haar spel moest ook hopeloos naief en labiel zijn om haar personage geloofwaardig te maken. Ook Mario wordt gek van haar getwijfel en emotionele uitbarstingen, maar ja, zo'n mooie meid geef je nog wel een kans. Zijn verliefdheid die, zoals zo vaak, gepaard gaat met onmacht, twijfel, jaloezie, boosheid en ongeduld, wordt perfect overgebracht.

Fantasievolle sets, in een armoedige naamloze Italiaanse stad- ik had vanwege de kanalen ook associaties met Venetië, maar dan het lelijke zusje, met kapotte gebouwen, straten bevolkt door zwervers en dronkelappen, het is allesbehalve een standaard-romantische setting.
Het duistere muzikale thema draagt daar ook zeker aan bij, dat zorgt ervoor dat het niet te lichtvoetig wordt.

En dan het einde, prachtige shots, en mooi hoe de grootmoedige Mastroianni begrip toont terwijl hij een minuut daarvoor nog dacht met haar te gaan trouwen- hoe dichtbij liggen geluk en ongeluk.

Een leuke Fellini die zich afspeelt in het milieu van aan lager wal geraakten: hoertjes, pooiers, gladjanussen. Masina is geweldig en draagt de film. Was ze in La Strada een naief en niet helemaal 100 % kindvrouwtje, hier is ze een grofgebekte maar emotioneel onstabiele vrouw van de straat. Maar ook hier heeft ze weer iets kinderlijks en onschuldigs, iemand die zich makkelijk laat meevoeren door vage beloftes- iemand van wie keer op keer misbruik wordt gemaakt. Haar acteren mag soms theatraal overkomen, toch vond ik het niet gekunsteld over komen- Italianen zijn nu eenmaal meer van het grote gebaar.

Verder mooi camerawerk, fijne muziek van Nini Rota, en een prachtige eindscene- haar leven ligt min of meer in duigen maar een enkel vriendelijk woord en vrolijke jongelui met instrumenten maken dat er toch iets van hoop aan de horizon gloort.

Als er een film episch genoemd mag worden is het wel Novecento- zowel qua thema als speelduur.

Hoewel visueel zeer mooi, vond ik de minpunten toch te talrijk om van een meesterwerk te speken. Het begint al met de acteurs: om voor de hoofdrollen niet-Italianen te kiezen is op zn minst merkwaardig, al vond ik met name Burt Lancaster sterk. Maar die gedubte stemmen maken het toch minder realistisch.

De scenes met de autorijdende, rokende en drinkende (kortom artistieke) Ada behoorden tot de minsten van de film, met name door haar aanstellerigheid, moet artisticiteit hand in hand gaan met een onuitstaanbaar karakter of zo?

DeNiro was degelijk, maar de veelgeprezen Sutherland was me te eenzijdig- iemand die iedereen haat, een smerige fascist tot in zn tenen- zulke figuren zullen misschien best bestaan hebben maar het had wel iets subtieler gemogen, ik bedoel: fascist, pedofiel, dierenmishandelaar, kindermoordenaar en verkrachter- en dan ook nog kalend. Het ontbrak er nog maar aan dat hij niet vals grinnikte na elke misdaad. Nee dan de onverschrokken Derpardieu, de volksheld die ieders sympathie heeft. Dit soort super-eenvoudige karakterschetsen verwacht ik niet in een serieus bedoeld tijdsbeeld.

Verder vliegt de film op het einde een beetje uit de bocht- Bertolucci leek maar geen afscheid te willen nemen van zijn boeren, en liet ze tot vervelens toe zingen lachen en met vlaggen zwaaien. Ook zij waren meer een symbool voor het eenvoudige boerenleven dan mensen van vlees en bloed, ze spraken maar met één stem, en vormden zo een gelijksoortige massa- wellicht een gevolg van de communistische sympathieen van de regisseur. En dan dat stoeien als oude mannetjes op het laatst?

Nee, niet de prachtfilm waar ik op had gehoopt- een degelijk maar ietwat oppervlakkig epos.

Had deze vele jaren terug al eens gezien als voorbereiding op een vakantie naar Polen, ik dacht mocht ik aan de praat raken met een Pool over film dan moet ik toch in elk geval kunnen zeggen dat ik Polanski's debuut gezien heb (uiteraard kwam dat gesprek over film er helemaal niet). Tot zover het persoonlijke relaas.

Een film die toch vooral bekend staat om zijn Engelse dan wel Nederlandse titel, om een of andere reden wil het niet vlotten met het onthouden van Poolse filmtitels. Ik kon me nog best veel details herinneren, het overstag gaan op de boot, de mooie vrouw met de modieuze bril, het moment dat de jonge knaap het mes razendsnel tussen de vingers van de gastheer tikt en dan opkijkt en begint te lachen- gek genoeg was ik het einde vergeten want ik dacht dat het in doodslag zou eindigen. Wel leuk hoe de vrouw haar man even in de waan laat dat hij iemand heeft gedood, en dat hij haar niet gelooft als ze even later de waarheid vertelt.

Best een fijn debuut waarin Polanski een broeierig sfeertje weet neer te zetten met minimale middelen, je hebt soms niet veel meer nodig dan een paar acteurs, een boot en een goede crew. Wel wordt het psychologische haantjesgedrag steeds kort onderbroken door momenten van toenadering waardoor de dreiging af nam, al is het paradoxaal wellicht daardoor een betere film geworden dan een thriller a la Dead Calm. Wel had het iets korter gemogen.

Bijzondere, erg leuke film, die ondanks de behoorlijke speelduur nergens verveelt. Het filmen vanuit de auto doet wel denken aan sommige Iraanse films van o.a. Kiarostami, maar verder is het moeilijk deze film met anderen te vergelijken. De ironie druipt er vaak vanaf, het is behoorlijk grappig, maar het is ook een ontluisterend beeld van modern Roemenië. Tour de force van Ilinca Manolache in de hoofdrol, zij is echt geweldig als cynische productieassistente die continu op weg is om audities te doen voor een bedrijfsfilm. Het geschakel met Angela Merge mai Departe uit 1982 haalde me soms wel een beetje uit de film, maar dat wordt later goedgemaakt als beide hoofdrolspelers uit die film, inmiddels bejaard, ook worden opgezocht door de assistente.

De lange laatste take waarin de bedrijfsfilm IRT wordt opgenomen is fantastisch, het beeld van de familie in de regen, terwijl om hun heen van alles gebeurt en hun verhaal steeds verder wordt afgezwakt tot ze uiteindelijk niks anders hoeven doen dan groene vellen in beeld te houden- het is het perfect slotstuk, de loze beloftes dat hun verhaal echt verteld wordt ten spijt.

Na Everybody in Our Family wederom een geslaagde film van Jude. Nu maar proberen snel meer van deze regisseur te zien, te beginnen met de Gouden Beer-winnaar met de poëtische titel Bad Luck Banging or Loony Porn.

Het filmproces is als een reis door het Wilde Westen, eerst hoop je op een aangename reis, maar al snel ben je al blij als je aankomt. Een grappige typering die als je het hele subgenre aan films en docu's over filmmaken beschouwt (Living in Oblivion, Burden of Dreams, Lost in La Mancha etc) redelijk lijkt te kloppen.

Deze Nuit Americaine is een klassieker in het genre. Truffaut speelt een wat minder ambitieuze versie van zichzelf, die eigenlijk liever Toergenjev had verfilmd in Japan maar in plaats daarvan onder grote tijdsdruk een romantisch niemendalletje regisseert. Ook altijd leuk, acteurs die met de nodige zelfspot een weinig vleiend beeld scheppen. Leaud als verwend, emotioneel onvolwassen mannetje, Cortese als labiele alcoholverslaafde. Minstens even leuk zijn de figuren om hen heen, de scriptgirl, rekwisietenman, producer, set-manager, ieder met zijn eigen sores en belang(etje). Los van de vermakelijke interacties binnen de crew is ook het filmproces leuk om te zien. Alles om de illusie overeind te houden, terwijl er continu kleine en grote problemen moeten worden opgelost.

Ik vind zo snel geen bron die het bevestigt, maar de jongen die in een droomscène Citizen Kane plaatjes steelt leek me de jonge Leaud uit Les 400 Coups, al zit de scène niet in die film voor zover ik me kan herinneren.

Na een kleine Franju-inhaalslag moet ik helaas concluderen dat zijn faam gebaseerd lijkt op slechts één film, Yeux sans Visage, maar dat niveau heeft hij daarvoor noch daarna weten te bereiken (de kortfilm Le Sang des Bêtes misschien buiten beschouwing latend). Of hij moet in de paar films die ik nog niet gezien heb het tegendeel bewijzen.

Deze Nuits Rouges is onderhoudend maar verder weinig bijzonder, weer helemaal in de lijn van Judex (die ik overigens niet veel beter vond). Dus de hele Feuillade-riedel komt voorbij: misdaadsyndicaat, geheime orde, vermommingen, ontsnappingen, catwoman. Nergens ontstijgt het het niveau van een filmisch driestuiverromannetje, iets wat ik de oude Feuillades vergeef maar Franju's moderne equivalenten minder. Eigenlijk vond ik naast zijn gekende meesterwerk alleen Thérèse Desqueyroux (1962) nog wel de moeite waard. Zijn plekje in de lijst van grootste regisseurs vind ik daarom erg veel eer.

Leek in eerste instantie wat beter dan die andere Sartana die ik had gezien maar al snel begon de plot te vervelen, begon het Morricone-plagiaat me tegen te staan (dat de componist kennelijk met Morricone heeft samengewerkt vind ik niet echt een verzachtende omstandigheid) en op het einde vliegt het dan helemaal uit de bocht met de voorspelbare en ook irritante orgel-shootout. Dan heb je ook nog te maken met een belachelijke opwindrobot en een titelheld die zo vindingrijk is dat het een beetje lachwekkend werd. Het had me weinig verbaasd als hij op het einde was weggevlogen als een soort anachronistische superheld. De cape heeft hij alvast.

De twee delen van Nybyggarna verschillen nogal van elkaar. Waar het deel voor de pauze de trage maar gestage opbouw van de boerderij van Karl Oskar laat zien, is het tweede deel wat meer plot-driven. Ik vond persoonlijk de herinneringen van Robert tijdens een koortsdroom, verteld zonder dialogen maar met onheilspellend getrommel, het sterkste stuk. Von Sydow, Ullman en ook zeker Axberg als jonge broer zijn weer zeer goed. Er is in dit deel wat minder aandacht voor de andere families uit Utvandrarna (alleen Ulrika heeft nog wel een redelijk belangrijke bijrol), een keuze waarmee ik wel kan leven.

Meerdere malen wordt het onrecht dat de oorspronkelijke bevolking is aangedaan besproken, en het culmineert, toch nog onverwacht, in een bloederige aanval op de familie van Danjel. Behoorlijk confronterend, net als de massa-executie daarna.

Aardige zwarte komedie over een onbehouwen einzelganger die verwikkeld raakt in een moordcomplot. A la Six Feet Under wordt getoond hoe mensen verongelukken en vervolgens om de snijplank belanden, en net als in die serie lijken ze soms even tot leven te komen. Verder houden de vergelijkingen op, het lugubere werk van Malkav is slechts een uiting van zijn koelbloedigheid en speelt verder nauwelijks een rol.

Zsoltan Anger is met zijn vervaarlijke uiterlijk een atypische protagonist maar doet het aardig. Andere rollen zoals zijn vriendinnetje Edit en de sjofele advocaat schieten wat tekort maar over de hele linie is het acteerwerk degelijk.

Leukste scene vond ik het college waarbij iedereen, doden incluis, alle bevindingen in de moordzaak bespreken om dan tot de (verkeerde) conclusie te komen.