Opinions

Het eerste half uur is lachen, gieren, brullen. Deep Throat is een hilarische doch uberflauwe komedie met porno. De geruchtmakende 'deep throat' scene van Linda Lovelace is uniek, dit moet je zien. Opwindend? Nee. Fascinerend? Ja. Ik wist niet of ik nu moest lachen of met volle verbazing naar het scherm moest kijken. Wat gebeurde daar? Niet normaal. En dan het nummer 'Deep Throat' eronder ('just relax your muscles') en natuurlijk het orgasme dat in nogal opmerkelijke manier wordt gevisualiseerd. Ik kon me wel vinden in een quote uit de documentaire Inside Deep Throat: 'Het enige dat in m'n gedachten rondspookte was dat ik hoopte dat Linda Lovelace niet de hik zou krijgen'. Au.

Deep Throat heeft geschiedenis geschreven. Alleen daarom al moet iedere cinefiel de film gezien hebben. 1) The most successful film of all time in terms of the budget to box office returns ratio. 2) De rechtszaken die volgden. 3) De impact het had op de cinema-wereld en censuur. 4) De impact het had op de (Amerikaanse) samenleving.

Deep Throat moet gezien worden. Helaas zakt de film geheel in in het laatste half uur. Niet echt grappig meer, en het accent kwam te veel te liggen op 'de porno'. Jammer. Slechts 2 sterren, een ervaring.

Met de klanken van Cavatina (Theme from 'The Deer Hunter') zat ik meteen in de film. Een nummer dat weemoed uitdraagt. En dat nog enkele malen op de juiste momenten wist weder te keren in de film.

De film heeft een fantastische opbouw. De overgang naar de Vietnam oorlog (na dat prachtige piano-stuk, wat een scene) is perfektie.

Grappig is dat vele mensen klagen over de te lange scenes. Ik klaag juist dat scenes te kort zijn. Eén scene zit me niet lekker, wanneer de vrienden na de oorlog weer gaan jagen, en De Niro de pistool afschiet op het voorhoofd van Cazale. Die indrukwekkende scene werd snel afgewimpeld, terwijl het toch een grote impact gehad zou moeten hebben op de vriendengroep.

The Deer Hunter is een ijzersterk drama-epos vol acteer-geweld dat zonder (veel) Hollywood-gesnotter en aanzwengelende violen de juiste toon weet te raken.

Naar beneden afgerond naar 4,5*, maar hij staat te bellen bij de 5-sterren-voordeur. Eerst moet de bel nog gerepareerd worden...

Mooie start van de Dekalog-serie dit deel. Een prachtig begin en een fantastisch eind, kippenvel en kwijldruppels wanneer het kaarsenvet als lopende tranen druppen op het schilderij op de wang van de maagd Maria. De zoektocht van papa naar zijn zoontje was niet helemaal gelukt, alsof het onduidelijk was wat er met hem gebeurd was...maar ja, de laatste minuten maakten dus veel goed. Ik was er stil van.
Benieuwd naar de overige delen, helaas vind ik deel 2 een fikse tegenvaller, waardoor mijn enthousiasme ietwat getemperd is.
4 sterren voor Dekalog 1.

Indrukwekkend document tegen de doodstraf. De eerste helft (de aanloop naar de moord en de moord zelf) zit vol prachtige shots. De laatste helft (het gesprek en de straf) is emotioneel en afschuwelijk.

De kleurenfilters die Onderhond al aanhaalde vond ik irritant. Dan weer mooi, maar vaak ook ontzettend lelijk (en donker). Een storende factor in het totale plaatje.

Ik ben wel ontzettend benieuwd naar de lange versie. Ik ga eens op speurtocht.

Het zijn de kleine dingetjes die dit deel interessant maken. De relatie tussen de man en zijn ex-vriendin die angst heeft alleen te zijn met Kerstavond vond ik niet briljant uitgewerkt, de goede daad van de man de avond met haar door te brengen staat in schril contrast met de rest van de personages/gebeurtenissen. De dode man zonder benen, de mannen in de cel die geteisterd worden door een of andere gek met een brandslang (hier had onze Kerstman toch wel op een andere manier kunnen ingrijpen, ik vond het maar karig), en, het hoogtepunt, de blote man die van het begin tot het eind van de film als een soort van rode draad een kerstboom met zich meesleept en jammert dat hij zijn huis zoekt. De gehele nacht heeft niemand in de troosteloze stad hem geholpen of binnen gelaten.
Hierdoor kon ik me maar moeilijk 'emotioneren' (??) met het vrouwelijke hoofdpersonage. Daarin faalt dit deel (of misschien was het wel de bedoeling?).
Het licht-gebruik is prachtig inderdaad, dat was om te smullen. Licht- en kleur-gebruik is toch wel een soort handelsmerk van Kieslowski. Hij speelt er mee in Trois Couleurs, maar ook in de eerste delen van de Dekalog.
Na een teleurstellend tweede deel, weet deel 3 mijn enthousiasme weer ietwat aan te wakkeren. Dikke 3 sterren.

Verwachting: een Japans gek IFFR-hitje als Shinboru en Dai-Nipponjin. Ik sorteer dit soort titels er ondertussen wel uit onder het motto: amusement verzekerd.

Resultaat: Haalt het niveau van bovengenoemde titels bij lange na niet. Karate-Robo Zagorgar is leuk en amusant, maar de echte lachbuien zijn schaars - zeeeeer schaars - te ontwaren. De special effects film weet zo nu en dan de jaren 70 hitserie (voorloper van Transformers en Power Rangers) eer aan te doen, maar de hedendaagse special effects die door de film zijn verweven zijn te lelijk voor woorden. Jammer. En het vele inzoomen op vrouwelijke borsten, billen en benen zijn te puberaal. En dan mag ik nog blij zijn dat het IFFR de internationale (voor de Amerikaanse markt dus) versie vertoont en niet de nog veel explicietere Japanse versie.

Leuk popcorn-vermaak, de jaren 70 verering is veelal in tact, maar de modernisering belooft niet veel goeds, dat is duidelijk. Had er meer van verwacht.

Bedankt voor de warme aanbeveling en bedankt tv5 die sinds een aantal maanden eindelijk ook de klassieke Franstalige films Nederlands ondertitelt.

Isabelle Huppert imponeert (niet alleen omdat ze naakt te zien is), de rest van de cast ook overigens. En dat is ook wel nodig door de gemakkelijke thematiek en de traagheid en her en der zwijgzaamheid (ondersteund door rustige klassieke muziek) die de film typeert.

Het einde is prachtig, alhoewel het effectieve eind-shot trucje al te bewonderen was in een handjevol andere Europese films.

Met mijn dikke 4 sterren beveel ik deze film ook warm aan.

Precies. Ik had hetzelfde. Documentaire? Oke, die mensen bestaan echt en leven echt zo, maar het verhaaltje is natuurlijk helemaal in scene gezet. En dan ook nog eens melo-dramatisch ten voete uit boordevol cliches. Ontzettend jammer. Ik kom niet verder dan 2,0*.

Voormalig Tiger-winnaar Laurent Achard was terug in Rotterdam, met deze prent Dernière Séance. Tevens ook m'n laatste screening tijdens het IFFR van dit jaar, om alvast symbolisch uit de hoek te komen.

Want deze film staat bol van symbolen, of juist odes aan de cinema.

Ten eerste aan de giallo. Overgestileerde thrillers/horrors met veel rode verf waar de politie/eenling op zoek gaat naar een seriemoordenaar die, zoals veelal bleek, moordt vanuit psychologische oogpunten d.m.v. verstoorde familiale relaties. Het verschil met de traditionele giallo en Dernière Séance is hoofdzakelijk dat we alleen kijken ditmaal vanuit het oogpunt van de dader, die - jawel, jawel - vertroebelde familie-relaties uit zijn jeugd moet zien te verwerken. Aangezet door het besluit dat z'n cinema (en woonplaats) dicht gaat en het screenen van de klassieker French Cancan [...whoehoe, een bruggetje!]

En die film - French Cancan dus - speelt een zeer belangrijke rol tussen de relatie tussen onze protagonist en zijn moeder, die niets liever wil dan dat haar zoon ooit zal schitteren op het witte doek / op de planken [een thema die overigens ook in de film French Cancan zelf zit]. En zo zijn er nog andere belangrijke verwijzingen naar oude Franse films, zoals Les Parapluies de Cherbourg en Femme, Femme van Paul Vecchiali (en het debuut van deze Vecchhiali is een seriemoordenaar-film, L'Étrangleur, waarvan de hoofdrolspeler als haast twee druppels water op onze protagonist lijkt).

En zo zal er ongetwijfeld nog wel meer verwijzingen inzitten. De poster van Gus van Sant's Last Days verraadt het einde al... En de love interest speelt in het stuk Phèdre [de rol van Phèdre], oftewel een stiefmoeder die het bed deelt met haar stiefzoon.

Aardig stukje drama (met hier en daar een overgestileerde moordscene) dat echter te veel wil, maar te weinig doet.

Zo, ik heb in ieder geval weer een nieuwe titel in mijn top 10 slechtste films allertijden. Dramatisch op alle vlakken, geen (goede / glimlach-opwekkende) grappen, acteerprestaties en personages waar ik ook maar niets positiefs over kan zeggen... Nee, dit was bagger, dan heb ik nog liever kattennagels in m'n harige ballen... Tja, waarom Jeroen Krabbe meedoet in dit vehikel is ook een groot raadsel.

Een dramatisch slechte Annaud.

De tijger(tje)s zijn ook het enige wat deze film aan amusement te bieden heeft. Irritant camera-werk, slecht acteerwerk, een bedroevend en voorspelbaar plot, en een tranentrekkende Hollywood-soundtrack waar het glazuur van mijn tanden spontaan van brak.

Annaud zakt verder en verder weg met zijn films. Ik ben er nog niet uit of dit nu voor kinderen was of voor volwassenen. Annaud wist het blijkbaar ook niet. Wat een sof.

Ken(de) die Daniel Johnston totaal niet, maar ben wel reuze geinteresseerd geraakt in m.n. de (vroege) muzikale escapades van deze geesteszieke loner (hey, zo heet ook een alleraardigst liedje van hem!) die zijn ziel blootlegt. Genialiteit gaat blijkbaar wel zo nu en dan gepaard met rariteit (en geestesziekten). En dat wordt tot in den treure flink benadrukt in deze documentaire. Want je 'moet' hem wel goedvinden, dwingend. Het lijkt bijna op medelijden...misschien is het dat ook wel...!?

Het underground/alternative folkywolky karakter van Daniel Johnston komt ook naar voren in de keuzes die regisseur Feuerzeig maakt. De eerste keer dat Johnston wordt opgenomen in een psychiatrische instelling is nadat hij een bad trip had van LSD tijdens een concert van de Butthole Surfers. De zanger wordt letterlijk aan de tand gevoeld met borende vragen bij de tandarts, hahaha.

Een kleine tegenvaller. Wat betreft het acteerwerk: niets dan lof. Maar het is het van-de-hak-op-de-tak scenario dat de film doet wankelen (bij mij). Ik zat me zo nu en dan ook te ergeren aan de logica; het surrealistische sausje gedrenkt over de film werkte te laat. Spijtig.

Toch 3,5 sterren, voornamelijk door het voortreffelijke acteerwerk van de twee kinders.

Wel een beetje teleurgesteld, maar dat komt ongetwijfeld door het feit dat het zeer lange tijd duurt voordat de echte suspense (waar is het lijk?) begint. En het walgelijke feit dat de Nederlandse dvd-cover op de achterkant zo nodig een spoiler-foto moest plaatsen...

Les Diaboliques moet het voornamelijk hebben van de laatste 10 superspannende minuten, en het fantastische acteerwerk van de dames, oi oi. De suspense en mysterie is op hoog niveau, het dreigende tromgeroffel aan het begin van de film sprak reeds boekdelen. De uiteindelijke 'oplossing' van de film was voor mij ook niet echt verrassend, het was meer de manier waarop dat het verrassingselement voortbracht.

De film zou hoger gewaardeerd worden als ik niks van de film gelezen/gezien/gehoord had. Nu kom ik niet verder dan een keurige 4* (ook niet mis natuurlijk).

Fans van deze film, bekijk ook de documentaire 'Forever' van Heddy Honigmann, waar Les Diaboliques op opmerkelijke wijze van commentaar voorzien wordt door (opmerkelijke) fans van Simone Signoret.

Soms is het irritant als je het boek hebt gelezen waar de film zich op heeft gebaseerd. Ik wist niet wat ik meemaakte toen onze kunstenaar werd voorgesteld. In plaats van uitvergrotingen van de natuur (grassprieten, noten, groenten) schildert die nu menselijke portretten. En dan heeft ie natuurlijk huwelijksproblemen en een maitresse (vanzelfsprekend een jong naaktmodelletje).

En daar ging 40% van de prachtige dialogen uit het boek. Als ik dat had geweten....

Gelukkig weet de scriptschrijver zich te redden door de finale wel redelijk intact te houden, zodat de zakdoeken weer te voorschijn werden getoverd.

Ondanks deze mijns inziens grove fout, weet Darroussin de simpele tuinman goed te portretteren, zodat de automatische piloot Auteuil een voetnoot verwordt. De film kabbelt zo lekker voort, maar potjandorie, dit had zo veel beter kunnen zijn. Even een hoofdpersoon anders beschrijven, alsjeblieft zeg, was zeker niet spannend genoeg voor 'de film'. Daar gaat het ook niet om. Toch een kleine 3,5* ster. De film weet toch nog hier en daar verrassend om de hoek te komen.

Prachtig geschoten verfilming van het dagboek van Anne Frank. Er worden wat plaatjes getoverd zeg, o.a. de kus van Anne en Peter. Spanning is goed te voelen, mooie muziek, oog voor details, en prima acteerprestaties. Alleen Dr. Dussell kwam clownesk over, daar heb ik me vaak aan zitten ergeren. Ook werd er hier en daar een loopje genomen met de feiten.

Ik heb me laten meeslepen, 4 sterren.

Shelley Winters won overigens de Oscar voor best supporting actress. Het beeldje heeft ze geschonken aan het Anne Frank Huis, waar het nog steeds te bezichtigen is.

Ik sluit me aan bij Magnolia-fan.

Hier had zo veel meer in kunnen zitten. Leuk dat er hier en daar voormalige (mislukte) kindsterretjes te zien zijn, maar geef ze grotere rollen ipv cameo's of screen-appearance van amper een minuut. De grotere rollen zijn nu weggelegd voor 'gewone' acteurs of voormalige (gelukte) kindsterretjes (Alyssa Milano).

De film wordt zoeter en cliche-matiger met de minuut. Genoeg goede grappen om de film uit te zitten, maar daartegenover staan ook veel zeer slechte grappen. David Spade is meer een stand-up-comedian, zijn mimiek/slapstick-technieken zijn zeer slecht. Houd het maar bj de vlotte babbel.

Het liedje bij de aftiteling maakt nog wel het een en ander goed...

Ah....jaren 70. Ontzettend stom, het lag zo voorhanden, maar ik legde de link niet tijdens de film. Ik hoorde zelfs mezelf binnenmonds mompelen: "pfffff, de overtreffende trap van een pluizenfamilie, de kinderen rijden zelfs nog rond op rolschaatsen ipv skeelers." "Tssss, welk tienermeisje heeft nu nog een ABBA lp aan de muur hangen!" Tot hier mijn confessie.

Grote pluspunten: de cinematografie en Melody Klaver [wat een rol!]. Dikke minpunten: Steve en Axel. De beide jongeheren wisten in mijn ogen niet te overtuigen...ronduit irritant vond ik ze.

Eigenzinnige film, maar hier en daar te veel (tevens onuitgewerkte) zijweggetjes. Aanradertje, 3,5*. Toch is deze film sterk gericht op het arthouse-publiek.

Vond je? Ik vond het stelletje met hun hondje 'Fay' stukken verder gaan. En dan nog, nog niet grensverleggend genoeg. Toch hetgene wat ik had verwacht, nu zag ik (in mijn visie) redelijk normale voorbeelden.

Jammer dat de aandacht ook voornamelijk lag bij de kleine gezelschapsdieren (voornamelijk honden). Een shot van een paard op de gang (hihi) deed me verlangen naar een andere kijk op de relatie tussen mens en 'gezelschaps'dier. Of niet voor de hand liggende huisdieren.

Benieuwd naar een uitgebreidere en excentriekere documentaire over het onderwerp, dat zit er toch zeker wel in?

Eens met jeroentjuhhhh. De documentaire heeft helaas (om het lekker politiek incorrect uit te drukken) te weinig om het lijf. Kinderen eten te veel (beter geformuleerd: hebben een eetverslaving) omdat ze of ongelukkig zijn of zich vervelen. Poe poe.

Slechts 2 kids worden gevolgd. Dylan worstelt met de scheiding van zijn ouders en vooral met de grote teleurstelling van zijn vader dat Dylan er voor koos te gaan wonen bij z'n moeder. En überpuber (sjezus) Frederieke is depressief. Zij is ondertussen trouwens al heel wat kilo's kwijt doordat ze haar eetverslaving heeft ingeruild voor een rookverslaving...

Het leven van het tweetal wordt zeer scherp onder de loep genomen. De moeders vertellen behoorlijk openhartig (dmv oude foto's en videomateriaal van de kids) over hun relatie met hun zoon/dochter...en ook vice versa.

De docu is gefilmd in 'mooi-filmerij'. Prachtige beelden. Met name hoe de camera van een afstand of juist extreem dichtbij de 'loskomende' activiteiten van de kids op het kamp staat en vastlegt, incl. stiekeme verliefdheidjes.

Probleem is echter dus de beperking. We maken ook kennis met de andere kids op het kamp. Daarover komen we niks te weten, maar qua gedrag zaten daar veel interessantere protagonisten bij. Een uitbreiding naar het volgen van 4 kids was naar mijn mening beter geweest.

De film werd er juist wel beter op... een film in twee delen, voor en na de intermission. Het verschil in irritatie en plezier kon haast niet groter zijn.

"Dilwale Dulhania Le Jayenge" start als hoogst irritante tienerkomedie met de reeds 30-jarige Bollywood-ster Shakrukh Khan als dieptepunt. Nog nooit werkte komedie zo slecht, castreren met die handel. Lieve hemel. Langzaam maar zeker ontpopt het niemendalletje zich naar een opposites attract love story met voor Bollywood-begrippen schandalige scenes (met als 'hoogtepunt' onze heldin die dronken is, oei oei...het levert wel een leuk, aanstekelijk liehiehiehiedje op).

Gelukkig komt er na de soap-cliffhanger de intermission, en de film kantelt een andere kant op. Juist, die van een Bollywood-film. Want eenmaal in India aangekomen, is daar kleur en de ambiance waar dit soort films het echt van moet hebben, zoals de bekendste scene in het mosterdzaad-veld. Khan is nog steeds met vlagen irritant, maar de serieusheid begint op een gegeven moment de doorslag te geven (ook al valt dit te betwisten met een opmerkelijke vechtpartij dat meer lijkt op een mislukte balletvoorstelling).

De film heeft een klassieke status, en wel door de volgende punten:

1. De film draaide maar liefst onafgebroken 16 jaar in de Indiase bioscopen na release in 1995. Een wereldrecord.

2. De eerste film die de Indiase mystiek samen weet te smelten met de Indiase samenleving in het westen (GB). Een gevonden niche. De film werd ook een blauwdruk voor wat nog volgen zou aan Bollywood-films die zich afspelen in het westen.

3. De maatschappij-kritiek. Ook coherent aan puntje 2. Nu in het bijzonder het gedwongen huwelijk + eerverlies. Ondanks de lichte aanpak, hakt dit er wel in bij het traditionele publiek.

Het levert echter geen goede film op, ondanks het omhakken van de fundamenten van de Punjab-tradities en de veelal overheerlijke muzikale intermezzo's. Geheel te danken aan het personage gespeeld door de veels te oude Khan. Chemie tussen hem en Kajol is ver te zoeken, met uitzondering dus van de mosterdzaad-veld scene. Lekker geel.

Er bestaan veel betere Bollywood-flicks, maar dat deze 'klassieker' geheel omarmd wordt door 'de doelgroep' is eigenlijk ook niet helemaal verwonderlijk.

Niet iedere cinema-mijlpaal behoeft te leiden naar iets briljants.

En de dvd-kwaliteit van dit soort films blijft bedroevend en onbegrijpelijk slecht. Au au.

Bijzonder fraai geschoten (en geënsceneerde) film over de vriendschappelijke, kinderlijke "liefdes"verhouding tussen een meisje en een getraumatiseerde (aan amnesia lijdende) dertiger die een meisje heeft vermoord (middels een vliegtuigbom) tijdens de Vietnamoorlog en (inderdaad) ook nog is neergestort met z'n vliegmachien. Meisje Patricia Gozzi speelt de sterretjes van de hemel. Het spel van Krüger vond ik juist middelmatig op de momenten dat hij de gestresste psychiatrische patiënt speelde. Voor de kijker is het duidelijk hoe de fantasievolle relatie precies zit tussen de twee, voor de vele buitenstaanders is het (terecht) realistisch vreemd.

Het probleem zit 'm eigenlijk in de speelduur, nee, niet te lang, te kort. We maken maar erg weinig zondagen (van de blijkbaar vele) mee, waardoor het emotioneel maar niet van de grond wil komen. De finale komt daardoor gevoelsmatig te snel waardoor het effect verloren gaat. En dat is toch wel verrekte jammer. Bij dit soort 'onschuldige' films moet de toon nu eenmaal juist geraakt worden.

Opmerkelijk... In de eerstvolgende film van het kindsterretje ( Rapture (1965) ) speelt Patricia Gozzi juist een tienermeisje die verliefd wordt op een volwassen man; de daaruit voortvloeiende relatie is verre van platonisch/kinderlijk.

Platte Franse klucht die echter uitermate grappig is. Mijn lachspieren raakten overbelast.

Twee minpunten. 1) De montage, die her en der wel storend is en boordevol foutjes zit doordat tegenspelers anders bewegen etc.

Het tweede minpunt is tevens ook het grootste pluspunt: de cast. Thierry Lhermitte (Pierre) heeft zo nu en dan niet in de gaten dat hij rugpijn heeft, en Francis Huster (Juste, juste Juste) heeft zo vaak de slappe lach dat het irritant begint te worden [de over-acting waar Martin al over sprak, maar goed, ook een belangrijk element in een klucht. Daarentegen spelen Jacques Villeret (idioot Pignon) en Daniel Prévost (Pignons collega, belasting-inspecteur) de sterren van de hemel. De oudjes spelen de jonkies compleet weg.

Lekkere snelle komedieklucht die helaas wat steekjes laat vallen. Het gaat voornamelijk om de lach: 3,5*.

Saaie verfilming van de immens populaire roman van Herman Koch, wat overigens een overgewaardeerd werk is. Toch leest het boek als een filmscript, het is daarom verbijsterend dat het dit heeft opgeleverd.

Alleen het karakter van Thekla Reuten komt goed uit de verf. De beweegredenen van de 3 overige volwassenen komen maar mondjesmaat te pas, en worden zelfs amper genoemd of kenbaar gemaakt, zodat het giswerk zal zijn voor de filmbezoeker die het boek niet heeft gelezen.

De locatie van het restaurant (wat een grote rol speelt in het boek) wordt ook hier niets mee gedaan en met het excessieve geweld al he-le-maal niks. Zo wordt het aldus een ultrabrave film, die niet uit de verf komt. De Amerikaanse remake (door Cate Blanchett) zal waarschijnlijk nog braver zijn?

Jammer. Gelukkig is Derwig wel op dreef met zijn cynische opmerkingen en monologen, die zelfs verder gaan dan in het boek. Wellicht de enige reden om de film toch niet als een algehele flop te zien.

Oh ja, het einde...ik kan er wel mee leven, maar zelfs dit is enigszins in strijd met het boek. Lezers van het boek zullen het wel begrijpen, maar voor cinefiele begrippen voelt dit meer als een arthousigere aanpak die compleet tegenover gesteld staat met de rest van de film: een publieksfilm voor het plebs.

Aardige documentaire, die het meer van de vorm moet hebben dan de inhoud. Ik sta niet echt te popelen om snel een boek van Murakami ter hand te nemen.

Het camerawerk van Maasja Ooms mag er weer wezen, ik voorspel haar een nog grotere toekomst als camera-vrouw. Prachtige stijl.

De 'vroegere' Peter Jackson (niet voor niets de producer) saus is moddervet uitgesmeerd op dit bioscoopdebuut van de Zuid-Afrikaan Neill Blomkamp. Toch wel een verrassing, aangezien het me verbazingwekkend is gelukt geen trailers ergens te hebben gezien, lappen tekst te hebben moeten doorspitten etcetera etcetera.

De link naar het langdurige apartheidsregime van Zuid-Afrika is overduidelijk. Des te meer erg jammer dat het blijft bij een link. Ik had toch wel gehoopt dat Blomkamp een scherpere film had gemaakt. Hij kiest voor het oude Jackson-sausje. Veel splatter, cheesy (ok, shrimpy) aliens (duizendmaal beter dan die halfbakken greenscreen gevallen die we normaliter zien), en humor. En Blomkamp doet dit met verve. Zo goed, dat de legio Hollywood-sentimenten en -gebeurtenissen ondergeschikt raken aan 'het visuele'....en amper opvallen, waardoor de irritatie-grens nergens wordt bereikt.

Veel 'fun', maar het mocht van mij veeeeeeeeel minder luchtig om daadwerkelijk te mogen spreken van een gelaagde film die mij doet verbluffen. Desalniettemin, een uiterst verrassende prent.

Slappe tv-documentaire waar in iets meer dan 3 kwartier het leven van legende/genie Django Reinhardt uit de doeken wordt gedaan. Tja, en dat is wel erg kort natuurlijk. Ook al komt toch alles zo'n beetje aan bod, het is niets anders dan feitjes en jaartallen opsommen, met hier en daar een anekdote en 10 seconden van een liedje. Geijkte stof volgens het docu-boekje.

Toch maar eens Djangomania gaan opsnorren.

Wat Reinbo zegt, onbegrijpelijk laag gemiddelde.

Dit is een prima horror-komedie. Boordevol hilarische dialogen en one-liners [heerlijk Brits ook, love it or hate it]. En eindelijk weer eens monsters (i.c. weerwolven) die niet uit de computer zijn getoverd. Dat maakt voor mij het kijkplezier stukken plezieriger. Opmerkelijk dat de gebruikers die opgegroeid zijn met cgi-horror deze film laag beoordelen en de gebruikers die de latex poppen uit de jaren 80 gewend zijn de film redelijk hoog beoordelen (zoals ik). Ik vind de weerwolven hier fantastisch.

Helaas is het plot [de grote gebeurtenissen] wel heel erg voorspelbaar. En wist de digitale flits-camera-montage in het eerste half uur mij niet te bekoren. Ook was het geluid van de Nederlandse dvd zeer slecht. Tijdens de actie-scenes was het geluid 5x zo zacht als bij de niet-actie-scenes. Dat stoorde mij ook enorm [jammer dat door zo iets enig entertainment kan doen afnemen].

Dikke 3,5*. Aanrader voor de 'old skool' horrorliefhebbers en degenen die wel houden van een grote dosis gezonde humor in een horrorfilm.

Sausages!

Heerlijke tragi-komedie vol aartsflauwe grappen, zowel woordelijk als visueel.

Stukken beter te behappen dan de minder geslaagde voorloper Baisers Volés.

Niet alleen de trompet/trommel grap was een dijenkletser, ook de 'allo allo / moshi moshi' grap was hilarisch flauw. Hier kun je me voor wakker maken.

Vreemd eigenlijk dat opera's zo weinig 'gebruikt' zijn voor cinema. Ze lenen zich er immers uitstekend voor. Het is toch prachtig als Don Giovanni een van zijn maitresses verlaat en zijn maitresse hem achtervolgt minutenlang door meterslange gangen terwijl er op hetzelfde moment noodweer losbarst en ze elkaar maar toezingen 'verlaat me niet' 'jawel' 'ik smeek je, blijf'. Wanhoop dat je moeilijker op een podium kunt plaatsen.

Maar goed, de lokaties, kostuums, en het camera-werk zijn vaak om van te smullen.

Nadelen: de opera zelf. Don Giovanni is een van de zwaarmoedigste, en vergt veel inspanning om de 3 uur te overleven. En de figuranten. Niet iedereen zingt mee tijdens de 'koor'-stukken. Jammer, was erg storend.

4 sterren. Bergman's Zauberflote op de must see lijst gezet en mijn hoop uitspuwend dat meer opera's op het celluloid te zien zullen zijn.