Opinions

Wat valt er te snappen aan deze film? Het is de zoveelste slappe parodie, maar haalt het niveau van een Mel Brooks / Abrahams+Zucker (begindagen) filmparodie nergens.

Wanneer er oma's in elkaar worden geslagen kan ik daar niet om lachen, maar schijt ik alle kleuren van de regenboog. En wat er nu grappig is aan Marlon Wayans, die de hele film met de mimiek van Andre van Duin rondsloft op roze konijnenpantoffels en een fiep in z'n haar, is mij een raadsel.

De grinnik-momenten zijn op een hand te tellen. Het begin van de neerwaartse spiraal van ongrappige en onwaardige parodien met de Wayans Brothers.

Leuk initiatief die Stichting Docmakers, waarvan dit het eerste (?) in ieder geval zeer gelukte productie is. Probeer maar een coherent geheel te maken als je met 6 regisseurs bezig bent.

Occupy was even hot news en door het vreselijke PowNed natuurlijk in een verkeerd voetlicht gezet, waardoor de PowNed doelgroep ook in beweging kwam. Alleen maar als ze dronken waren natuurlijk, anders durven die studentjes zich ook niet te vertonen. Niet voor niets zegt een politieman tegen een van hen: jij verdient een schop onder je hol. Hoppa, helaas gebeurde dat niet, maar meneer droop wel af.

Occupy, wat werd neergezet als een camping betaald door de overheid voor linkse werklozen en uitkeringstrekkers, junkies en daklozen. In feite was dat ook zo, ware het niet dat het gros van de echte actievoerders daadwerkelijk een baan hadden en zich genoodzaakt voelden deel te maken aan dit unieke project.

Maar ja, zoals het bij vele idealen gaat, er komt meer bij kijken dan de narrow view. Als er geen afspraken gemaakt willen worden over de handhaving in het tentenkamp (u weet wel, iedereen is gelijkwaardig etc.), dan is het een prachtige recipe for disaster. En zo geschiedde...

Prachtig materiaal overigens, met als hoogtepunt een woordenwisseling tussen een van de gevolgde demonstranten (Rick) en een of andere CDA-politica over Leviticus (het deel in de Bijbel wat gaat over normen en waarden en wetten). Je zou alleen daarom al je tentje neer willen zetten op Beursplein, maar ik ben toch een cynicus die alles bekijkt vanaf de zijlijn (om iemand anders uit de docu te quoten).

Het kijken waard dus (nog te zien op Uitzending Gemist).

Dieptepunt van de Nederlandse cinema.

Een komedie die echt geen een keer een glimlach op mijn gezicht heeft getoverd. Alleen sporen van verbijstering en schaamte waren af te lezen (open mond, schaamrood op de wangen en opgetrokken wenkbrauwen, gepaard met diepe zuchten).

René van 't Hof is hevig irritant inclusief hoe hij de woorden articuleert, erg 'gemaakt'. Een en al ergernis.

De slechtste film die ik ooit heb mogen aanschouwen, voor wat het waard is.

Met heel wat tamtam werd de Nederhorror uit de Hollandse klei wedergetrokken. De films Sl8n8 en Woensdag lijken op het eerste gezicht te slecht voor woorden, maar DoodEind leek nog wel kijkbaar. En dat is het ook. DoodEind kan met gemak de concurrentie aan met andere moderne horrorflicks uit de rest van de wereld. Grootste probleem is echter wel dat er in de moderne horrorfilms van de laatste jaren zelden iets interessants of unieks te vinden is. Met DoodEind is het niet anders door een blik met soap-acteurs open te trekken en een inwisselbaar verhaal met spookhuizen en vloeken te presenteren gepaard met lelijke cgi-effecten.

In vergelijking met dezelfde soort produkten die de filmwereld de laatste jaren teisterden, is DoodEind zeker nog te pruimen. Veel goede sound effects (krakende deuren, hoera!) en hier en daar een goede 'scare'. Het plot is natuurlijk bij elkaar geraapt en is niet altijd even logisch of verrassend. De acteerprestatie van Everon Jackson Hooi mag niet vergeten vermeld te worden als het slechtste sinds tijden. En de flauwe link met Cujo (hoe de vriendengroep heet) en de aanval van de rottweilers in het begin van de film komt zelfs niet campy over. En gelukkig doet Nederland niet mee met de flitsgeile generatie van tegenwoordig. Vandaar 2*.

Grootste schrikmoment: Han Peekel, ik dacht dat die al jaren dood was...

Morgen is het de 75ste verjaardag van de Afsluitdijk. De digitale geschiedenis-zender van de VPRO besteedt daar aandacht aan, en zond vandaag o.a. deze film uit [het Filmmuseum heeft blijkbaar wat samenwerkingsbanden met de digitale zenders van de publieke omroep...].

Het camerawerk is inderdaad prachtig, er worden wat prachtige plaatjes geschoten, vooral van mensen gefilmd van beneden met veel lucht, of juist tesamen met het water wat een golvend en 'schitterend' (als in glinsterend) effect geeft. En natuurlijk veel close-ups van sprekende gezichten in schaduwrijke omgevingen. Alleen al het diepgerimpelde gelaat van hoofdrolspeler Musch met felblauwe ogen doet veel denken aan de stille cinema, net zoals een hallucinerende (ik wor gin boer) scene daar ook naar verwijst. Dood Water is niet voor niets een van de eerste gesproken films uit onze vaderlandse geschiedenis.

Volendam in the picture, geen Jan Smit en palingpop, wel 'Daar was laatst een meisje loos', 'In Holland staat een huis' en de all-time classic 'Lang zal hij leven', en nog meer oer-Hollandse gezelligheid.

Opmerkelijk: hoofdpersoon is Oom Willem. De regisseur is de vader van Edwin Rutten en die kennen we allemaal als.... inderdaad. 3,5*, een bezichtiging waard naar mijn mening.

Mijn god, wat een lelijke film!!! Niets, maar dan ook niets is goed aan de film. De gordijntjes, vloerbedekkingen, jurken, glamrockschoenen, bloemvazen, jarretels, en badkamer-tegeltjes spelen naast de grote borsten van Chesty Morgan een hoofdrol. Het is zo vreselijk lelijk. 95% van de tijd dat Chesty aan het woord is, wordt de camera trouwens niet op haar gericht (tja, ze is een Poolse). Ze maakt ook een triestige indruk, compleet aan de drugs als je 't mij vraagt.

Zelfs met al goede bedoelingen, cult- en amusementswaarde, het is gewoon niet meer waard dan 0,5*. Aanrader dus, en nu op zoek naar Deadly Weapons (die nog slechter blijkt te zijn, hoera). Opvallend dat de regisseur een vrouw is trouwens.

De familiefilms werden opgevolgd door deze direct-to-video only suitable for jonge pubers.

Nogal beschamend als er vanuit het niets opeens een prachtig gechoreografeerd dansje voorbijkomt en later nog een keer in het kader van 'street dance meets line dancing'. Het is dat de cast van High School Musical en heldinnen the Olsen Twins en Hillary Duff verkleed als ganzen of cowgirls nog net niet opgetrommeld werden voor een dansje of een liedje.

Dan is er nog een hoop moralistisch gezever waar zelfs de jonge pubers van tegenwoordig anorexia van krijgen. Op eigen risico: 1 ster (voor Stray Dog, ook maar nipt overigens).

Uitermate vermakelijk eerste Bond film. Toen ik nog zeer jong was, heb ik die oude Bond films wel eens ooit gezien, maar de herinneringen waren niet helemaal helder meer. De aha-erlebnissen waren er in overvloed.

Mooie vormgeving (ook die van Andress), het James Bond themaatje verweven door de film, hier en daar fijne dialogen, en natuurlijk meer dan voldoende amusement.

Grootste mispunten waren 'de draak' en de grand finale die in mijn herinnering veel 'grander' was. Een teleurstellende finale als ik eerlijk moet zijn. Toch een dikke 3,5*.

Produktie van het inmiddels uitermate beruchte "The Asylum". Cinema-minnend publiek weet dan wel genoeg: low-budget produkties die meeliften op het (mogelijke) succes van big-budget Hollywood produkties. In casu, ongetwijfeld Eragon.

Compleet hilarische pulp met een vreselijke cgi-draak, acteurs die net niet een rolletje hebben gekregen in een Shakespeare-stuk op hun universiteit (ze reciteren hun tekst alsof ze spelen in een Shakespeare stuk, geen grap). Prachtige zwaardgevechten, een tovenares/heks met iets te opvallende contactlensen, en elfen/feeen/en wat al niet meer die rechtstreeks zijn weggelopen bij de Fantasy Fair.

Alleen aan te raden als je daadwerkelijk kunt lachen om verklede mensen op de Fantasy Fair alwaar ze met elkaar vechten of een boom gaan knuffelen. Of je bent zowaar zelf zo iemand, geen probleem, dat verklaart dan ook die drie 5*. Dan ben ik content dat 'Dragon' een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten voor de doelgroep.

In de film zit zelfs een verwijzing naar Star Wars: The Empire Strikes Back. Ontdekt u hem ook? Ik pieste haast in m'n broek. Vandaar toch een ultra magere 1* waardering.

Waardeloze 'remake' van de AFI-(drive-in-movie-)klassieker.

Het verhaaltje hier en daar aangepast. Johnny woont nu met z'n gehandicapte ( ) broertje bij een tante, die niet hun echte tante is, maar een goede vriendin van hun overleden moeder. De tante is een hoertje, en ze kunnen haar activiteiten gadeslaan door een gat in de muur...

Ach, en dan heeft de gespierde Johnny ook nog eens een aantal quasi-erotische scenes met een paar dames.

Over het acteerwerk valt niets positiefs te melden, waardoor het toch al niet zo briljante plot geheel verwaterd.

Voor oude auto's kun je beter in een tijdschrift bladeren of 4 uur langs de snelweg zitten.

Complete bagger, met een wel heel erg fout einde. 0,5*

Integendeel.

Een uitermate sterke sfeer documentaire. Geschoten in groezelig zwart wit door Stefano Bertacchini. Zijn camerawerk levert prachtige plaatjes op dat je doet verlangen naar Napels. Dit zwart wit is uitermate effectief voor die mooie sfeerplaatjes, maar als het aankomt op interviews e.d., lijkt het net alsof je kijkt naar een slechte restauratie van een jaren 30 film.

Dat dromen en getallen en de loterij een zeer grote rol speelt in het dagelijkse leven van de Napolitaan, dat werd wel duidelijk. De meest fantastische verhalen komen aan bod. Waar het de documentaire aan ontbreekt is geschiedenis-inhoud. Aan woord komt wel een slechtziende historicus die een fascinerende monoloog houdt over Pythagoras, maar verzuimt informatie te geven over Napels en de loterij in de voorgaande eeuwen. Wat zijn de ontwikkelingen geweest e.d., en in hoeverre is het oude gebruik veranderd (of juist niet?). In plaats daarvan krijgen we aan het woord een verplicht emotioneel intermezzo in de vorm van het volgen van een vrouw die de sterfdata van haar dochter en kleinkind gebruikt voor de loterij....totaal overbodig.

Verder is de muziek nog te prijzen, met als hoogtepunt een prachtig stukje accordeon-muziek dat gespeeld wordt door een 7-jarig jongetje in de lotto-winkel, iets wat pas duidelijk wordt in de laatste seconden.

Prachtig, maar de docu mist toch essentiele informatie dat de film nog meer sfeer had kunnen geven. De Nederlandse documentaire 'in general' lukt het om sferen op te roepen, en prachtige plaatjes af te leveren, schoonheid [editing, camera, muziek], maar veelal mist een fatsoenlijke informatie-graad. Daar mag wel eens meer rekening gehouden mee worden, zodat er wat meer meesterwerkjes uit de Hollandse klei worden getrokken.

Een dikke 3,5*

Tijd voor een serieuzer bericht (zucht)...

Supergeinig animatiefilmpje boordevol (hoofdzakelijk beeld-)grapjes. Veel leuke karakters, met als hoogtepunten natuurlijk de ultraslechte 'tante' met haar suikerbietenmachine en de veldwachter/agent. Opmerkelijk einde, misschien wel iets te opmerkelijk... of vervreemdend... of ridicuul... of toch geniale gekte? Wellicht toch dat laatste, nu ik het typ. Niet dat ik kannibalisme goedkeur...

Goede documentaire over de hoogte- en dieptepunten van het Sovjet circus. Grootste verdienste is het feit dat Duyns interviews wist te verkrijgen met veel grote artiesten vanuit verschillende facetten van het circus. Clowns, tijger-/olifant-temmers, beer-temmers, paarden-acrobaten, etc. Een aantal van deze grijsaards zijn nog steeds actief.

Oleg Popov is natuurlijk in het buitenland het allerbekendst. Volgens hem is het juist de verdienste van het Sovjet circus dat de Koude Oorlog nooit definitief is doorgebroken.

Mooie verhalen worden verteld over het succes, maar ook over de manier waarop ze buiten de USSR gevolgd werden door de USSR. Verhalen over weemoed, maar ook visies op het huidige Rusland, die uitermate pessimistisch zijn.

Dit is ook de zwakste schakel van de documentaire. De nieuwe garde komt niet aan het woord, niemand van een overheidsinstantie of zo. Zo krijgen we dus een eenzijdige (gemaskerde?) blik op de tenondergang van het eens zo grote circusleven in de voormalige Sovjet-Unie [waar men vroeger een Ministerie van Circuszaken had].

De laatste scenes met een van de gebroeders Kantemirov [waarbij op het laatst toch even wat traantjes ontsnapten bij me] zijn een allegorie voor de toekomst van het imperium.

Hier en daar wat te vals sentiment, en ook het archiefmateriaal is wat men al zo vaak heeft gezien [weinig verrassingen]. Voor de geinteresseerden een aanrader....dat dit eens herhaald mag worden rond de Kerst ipv Sterrencircus on Ice. Mooie 3,5*

Niet mee eens. Ik vind het juist jammer dat er (veelal compleet uit de lucht gegrepen en nietszeggende) gesprekjes (i.c. de interviewtjes) in zitten. Die halen toch wel het dromerige slaapverwekkende ritme (mede dankzij de cameravoering + soundscape) uit de documentaire, die perfect past bij de onpersoonlijke en doodsaaie wereld die het verkeer / de Nederlandse snelwegen (naar mijn mening) kenmerkt. Erg jammer, had een registrerend meesterwerkje kunnen zijn a la "Our Daily Bread".

Wat een dramatisch script. Maar dat kan natuurlijk goed gemaakt worden door acteer-werk, camera-werk etcetera. Nou, voor elk aspect kun je het woord 'dramatisch' plaatsen. Met als hoogtepunten de muziek (hilarisch slechte 'techno' of iets wat daar op moest lijken...) en de jaren 80 special effects (ik heb meegeteld op mijn vingers, het waren er 2). Flauw camera-werk met 'hippe' trucjes, op een gegeven moment 4 split-screens om de kijker wakker te maken. Het einde is lachwekkend slecht. Een bad-guy die mysterieus moet overkomen die dus zo ongeveer 95% van de film fluistert. En vervelende bij-geluiden (m.n. dialogen die al gevoerd waren en die tijdens de achtervolgingen als voice-overs nog maar eens voorbij komen, want dat moet spannend en mysterieus zijn!)

0,5 ster. Ik ben niet in een gulle bui.

Het is zeer begrijpelijk dat de films van de Marx Brothers niet voor iedereen te pruimen zijn.

Dit heeft voornamelijk te maken met de verschillende soorten humor in 1 film.

Groucho is de man met de woordentsunami. Harde, confronterende (vrouwonvriendelijke) grappen gecombineerd met hilarische woordgrappen. Dit alles in een bijna onmogelijk, moordend tempo.

Harpo zegt geen woord, en is de man met de expressieve grappen en slapstick. De joker.

Chico is de missing link. De tussenpersoon, de dirigent. Een clown die kan spreken, zeg maar.

Zeppo is gewoon een soort side-kick. Voegt naar mijn mening niet veel toe aan de humor van de Marx Brothers.

Dit alles wordt in een pot gegooid, flink verhit, totale anarchie.

Het is alleen jammer dat een aantal grappen flink verouderd zijn, en tot in den treure gekopiëerd zijn in de loop der jaren. En de muzikale intermezzo's bereiken anno 2005 een irritatie-grens [nog niet overschreden bij mij].

Love it or hate it.

Altijd moeilijk om een film te maken die verschillende genres en methodes door elkaar mixt. Matt Hulse lukt het om er één geheel van te maken, en wel op een (inderdaad voskat) sympathieke manier.

Wat is het nu eigenlijk? Een biopic, een boekverfilming, een documentaire, een animatiefilm, een musical, een roadmovie, slapstick, een essayistische collage van homemade videos, of een masterclassje breien en/of grafsteen maken on film??? Zo iets.

Hulse probeert dus op allerlei manieren om het reisverslag van de dove James Duthie in de jaren '50 in beeld te brengen. Tussen neus en lippen door werden er ook nog video-opnamen door Duthie zelf teruggevonden en in de film verwerkt. De film verwordt tot een hommage aan deze bijzondere persoonlijkheid.

Het hele dorp wordt opgetrommeld om mee te doen, zodat bij thuiskomst van de acteur (ook doof) die Duthie speelt, je niets anders kunt doen dan glimlachen van oor tot oor.

Bijzondere productie die ondanks dat het geen Tiger Award won, best nog wel eens hoge ogen kan scoren op allerlei filmfestivalletjes. Veel potentie, ook al is het zeker not everyone's cup of tea.

Zelden meegemaakt dat iedereen bleef zitten bij de Q&A. De sing-a-long sessie voorafgaand aan de film met Hulse smaakte blijkbaar naar meer. Je kon naast de cd (mooie muziek trouwens!) en speciaal boekje, ook nog zelfgebreide mutsen kopen. Hilariteit (of gezelligheid) alom.

Jammer dat de tv-versie weer met zo'n 25 minuten was ingekort. Toch maar eens een keer achter die dvd aan, want dit was een prima documentaire. Wellicht dat het inhoudelijk nog beter is (of niet natuurlijk). Vandaar een voorzichtige 3,5* waardering.

Leuke kijk in de keuken van een muziek-scene waar ik niet in thuis hoor. Jay Colin zegt al: "Hiphop is nu zo populair dat de jeugd hiphop-kleren draagt, slang praat, en boos kijkend over straat loopt." Het vooroordeel wordt dus door de in-crowd bevestigd. Ik zie ook niets anders in m'n gedachten dan opgeschoten jongens in niet-passende kleding en meisjes in te strak zittende hempjes met een vooroordelende breezer in de hand terwijl ze de jongens ophitsen. Ach, dope shit zullen we maar zeggen.

Duvel is interessant, Jay Colin is zeer getalenteerd, en Brainpower weet met z'n commerciele succesjes toch geld in te zamelen voor zijn einddoel als artiest. Hiphop in Nederland leeft en groeit, mooie recepten uit de Hollandse multiculti-gaarkeuken. Vreemd dat de maakster niet voor Opgezwolle had gekozen trouwens. Alweer dope shit wellicht?

Eigenaardige interpretatie van de laatste novelle van Elsschot. Buyens mocht dan wel goed bevriend zijn geweest met Elsschot, en de verscheidene lagen in het boek daardoor juist weet te interpreteren, toch gaat hij met 1 interpretatie flink de mist in: door de film te verplaatsen naar de huidige (begin jaren 70 dus) tijd in plaats van tijd van handeling van het boek, 1938, begin van de Tweede Wereldoorlog (terwijl het boek afgerond was eind Tweede Wereldoorlog, maar begin Koude Oorlog, wat de sequentie over het communisme ook over handelt). Broederschap, gelijkheid, vreemdelingen bekijken met argus-ogen, een groter thema tijdens de oorlogsjaren. In de film heeft het nu minder effect.

En dan, de onderliggende thematiek van 'het bestaan van de perfecte vrouw' uit de novelle wordt hier hemelsbreed uitgespannen. Tot vervelends toe. Hoe prachtig het wel niet gestileerd is, de verschillende ontmoetingen in Laarmans' gedachten met Maria van Dam en (in het boek genoemde) Fathma verworden op een gegeven moment tot irritaties (zeker als de scenes langer worden), al helemaal als ze 'erotischer' worden. Niet dat daar iets mis mee is, maar ik kreeg 'Wat Zien Ik' achtige associaties. 'Typisch jaren 70', kan er beweerd worden. Een ergernis die alsmaar groter werd, vandaar dat ik tot een mager 2,5je kom. De droomwereld is mooi, maar de dialogen tussen Laarmans en de spreker van het Pakistaanse drietal komen niet uit de verf op het celluloid.

Jammer overigens dat de dvd wel Nederlands ondertiteld als er Engels gesproken wordt, maar niet als er plat Antwerps gesproken wordt. Gelukkig had ik net Elsschots werk gelezen, dat scheelt een hoop.