Opinions

Nollywood, een ieder die wel eens in (hoofdzakelijk West-)Afrika is geweest zal ongetwijfeld in aanraking zijn geweest met dit fenomeen. Maar ook in Nederland kun je de video's / vcd's vinden in vele Afrikaanse winkeltjes. Een belangrijk export-produkt van Nigeria, alhoewel er geen zak aan wordt verdiend door corruptie en illegaliteit.

De documentaire geeft een mooi beeld over de produktie van een Nollywood-film, en de vele problemen die het meebrengt. Electriciteit (nou ja, het constant uitvallen daarvan) is de grootste vijand. De 'industry' staat nog maar in de kinderschoenen. De films zijn er niet alleen voor amusement, maar hoofdzakelijk voor normen-en-waarden educatie en sociaal-kritische geluiden vanuit de samenleving.

Lancelot Oduwa Imasuen wil graag de eerste Nigeriaanse regisseur worden met een Hollywood-project. Hij heeft/had plannen voor een heuse musical.

Mooiste moment van de documentaire is wanneer een script wordt doorgenomen, en een van de mannen zich niet houdt aan de woorden die staan in het script. Als een heuse gangsta-rapper komen de motherfuckers en bitches uit z'n mond. Dat wordt hem niet in dank afgenomen.

MovieMeter heeft slechts 2 Nollywood-films op de site vermeld staan, daar dient verandering in te komen. Deze 'tak' verdient meer respect (alhoewel het echt dramatische produkties zijn).

Grappig trouwens dat ik het boek 'Communekind' van Perizonius de afgelopen week overal zag liggen in verscheidene boekwinkels...

De documentaire is best aardig, maar niet echt wereldschokkend....nou ja...verrassend is een beter woord.

De opmerkelijkste uitspraken zijn van hand van de voormalig commune-leidster in Amsterdam. Vreemd dat pas NA de aftiteling een mededeling komt dat zij zich van haar uitspraken distantiëert omdat ze 'in die tijd niet aanwezig was in de commune'. Tja, zeer geloofwaardig.

De documentaire heeft wel een passend en scherp einde.

Communekind is deze week nog veelvuldig te zien via Holland Doc, en, zoals het merendeel van recent uitgezonden Nederlandse documentaires op de publieke zenders, on line te bekijken: http://www.dokument.nl

Het enerverende begin van de film is meeslepend, grappig, fabelachtig...zowel wat betreft het verhaal als de gehele vormgeving van de film.

Het middenstuk vond ik stukken minder. Wellicht was het de gewenning aan het mystieke. Laten we zeggen, dat de gist niet goed was gerezen... Wellicht komt het door het uitermate suffe personage Doctor John Brown, die geen weerstand kan bieden aan de kleurrijke personages die de film rijk is.

Gelukkig is er een knetterend slot, een machtig toetje zoals het hoort. Waardoor ik als kijker toch een voldaan gevoel had.

Jammer van het inkak-middenstuk: 3,5*.

De fraaie beginscene beloofde veel goeds... Beloften worden niet altijd waargemaakt.

Niet Lina Romay is de hoofdrolspeelster....haar poes daarentegen wordt vaker in beeld gebracht. Het zijn overigens niet alleen mannen die worden leeggezogen... Ook het uiteinde van haar bed moet het ontgelden in een hilarische en 'fascinerende' zelfbevredigingsscene. Zien is geloven.

In de vorm van een Brits mini-serie detective-je is de Mexicaanse film Conejo en la Luna gegoten. Tv-werk niveau. Waar de Britse misdaad-detectives nog in uitblinken is acteerwerk. In deze film is het acteerwerk niet iets om over naar huis te schrijven. Film over corruptie binnen de overheid en politie-korpsen. Dat betekent op z'n Mexicaans niet alleen drugs maar vooral iedere keer als er een bad guy weer een scene mag spelen hij op een naakte dame ligt, gestraft wordt door een sm-meesteres of gepijpt wordt door een hoer, of het nu een vrouw of man is, dat maakt ook niks uit. Aan nuanceringen ontbrak het totaal. Kleine 2 sterren.

Ik kan me niet voorstellen dat hij uberhaupt de film heeft gezien (correct me if I'm wrong). Lekker inspelen op onderbuikgevoelens...

De documentaire maakt goed duidelijk dat het kolonialisme niet de enige reden is voor de hedendaagse problematiek in Afrika. Veel onderwerpen komen aan bod, en dat is de grote kracht, maar ook de grootste zwakte. Michel blijft hier en daar te lang hangen, bij sommige onderwerpen is er wel ruimte voor kritiek, voor andere onderwerpen totaal niet. De documentaire is daardoor net een kalme Congo-rivier met hier en daar een verwoestende golf. Een ietwat meer gestroomlijndere visie had de documentaire meer recht gedaan. 3*

Ik ga toch voor de 4,5 waardering.

Ik verwachtte een 'Italiaanse' film, maar ik kreeg een heerlijke sfeer film incl. verrassend script + eindscene. Goede shots, geluid-effecten, een heerlijke soundtrack, een stoicijnse Servillo, een magistrale Magnani (jaja, de kleindochter van de Italiaanse filmdiva). Mooie filmervaring!

dit jaar = ooit

Wat een drama. Grappen heb ik niet kunnen ontdekken. Toch vreemd, zes mensen hebben meegeschreven aan dit produkt. Blijkbaar hebben ze nooit een brainstorm-meeting met z'n allen gehad. Onsamenhangend, situaties die je van ver al ziet aankomen, slecht acteerwerk, povere editing, gewoonweg pijnlijk. *erase memory*

De tweede film voor mij deze avond uit de AIP stal. Een hilarisch komisch eerste deel deed me lachend meerdere malen op de pauzeknop drukken. Maar dan komt de moralistische laatste helft, hilarisch slecht. Het einde was fantastisch slecht en goed tegelijkertijd (ja, dat kan).

Dertigers die high-school studenten spelen die zeer verslaafd raken aan marihuana binnen 2 dagen. Jaja. Veel plezier beleefd, en mijn 2,5* zijn daar aan te danken.

Voor hen die BNN's Slikken en Spuiten walgelijk vinden, probeer dit dan eens.

Ik ben het eens met chiquita.

De documentaire is behoorlijk eenzijdig, de welbekende 'specialisten' (Michael Moore mocht ook nog reclame maken voor zijn 'Breekijzer'-programma's...en als hij niet mee mocht doen...hoeveel mensen hadden dan van deze documentaire gehoord?) komen aan het woord, maar waar is "de tegenspraak"? Personen uit verschillende hoeken (professoren, NGOs, filosofen, politici, business leiders) komen aan het woord, maar allemaal met hetzelfde doel, dezelfde perceptie.

Wat ik ook jammer vond waren de "oplossingen" die als losse flodders op de kijker werden afgeschoten. Wat is er inmiddels allemaal bereikt, door wie, op welke manier. We zagen een paar rechtszaken (de allerbelangrijkste, die omtrent Shell-Nigeria, is niet aan bod gekomen [wellicht omdat de VS geen rol speelde?]); de President van een tapijtenconcern die andere 'Presidenten' alarmeert over de situatie van grondstoffen e.d.; maar geen informatie over programma's/discussies tussen het bedrijfsleven en NGOs. En ieder aandachtspunt kreeg slechts enkele minuten. Losse flodders dus. Wat is er wel/niet bereikt? Er is al het een en ander bereikt, maar dat komt niet aan de orde. Ook de humane gezicht van een bedrijf komt even aan de orde door een Amerikaans bedrijf dat in een sloppenwijk een veilig metro-station heeft gebouwd (slechts 1 voorbeeld...en alleen maar in Amerika...geen woord over het stelen en plunderen van grondstoffen/natuur buiten Amerika en daar programma's opzetten voor volkeren die ze al ongeveer uitgemoord hebben, identiteit hebben afgenomen etc., educatie verstrekken zodat ze in hun fabrieken kunnen komen werken [toekomst])

Maar ik laat me weer te veel gaan merk ik... Dit zijn meer onderwerpen die ik liever face-to-face bespreek in plaats van op een redelijk onpersoonlijk forum.

Documentaire was interessant, leerzaam, verbijsterend en amusant. Maar ook eenzijdig, focus te veel op Amerika, en losse flodders. 4 sterren. Hopelijk komt er een (Europees) vervolg.

Mooie documentaire over mantelzorg, dat helaas overschaduwd wordt door een te rijke EO-saus, waardoor het lijkt dat liefde/compassie voor je medemens puur en alleen gegeven kan worden als je gelovig bent. Tja...

Protagonist Marcel maakt veel offers (werk + relatie), en dan te bedenken dat hij ook nog een zus heeft, die niet in beeld komt. Ik was wel benieuwd naar haar bevindingen. De documentaire laat puur de moeder-zoon-relatie zien. Zou een sterktepunt geweest kunnen zijn als informatie (die zus dus) achterwege was gebleven.

Meer materiaal op de site van de filmmaker: Corpus Mama (Holland Doc, 13-05-14, 23.00, EO Ned. 2) | - janwillemdenbok.nl

En Marcel heeft ook een website: http://www.17001.nl/

*krabt acher z'n oren en blijft vriendelijk*

Alsof dat niet mogelijk is, gotti. Costa werd niet voor niets verwerkt tot een populaire tv-serie.

Costa is gelukkig niet zo dramatisch slecht als 'opvolger' Volle Maan. Niet dat Costa nu geen irritaties opwekt, integendeel. Victor Löw speelt een Brit/Ier die babbelt in geen accentvrij Engels. Daan Schuurmans' buikspieren eisen meer aandacht op dan de rest van zijn body language en lappen tekst die hij met veel verve als een houten klaas uit zijn strot weet te krijgen. En over die ene vecht-scene zullen we het maar niet hebben.

Dirty Dancing op Eurovisie-songfestival-liedjes, en Georgina's mascara tijdens Johnny Logans What's Another Year, wisten mij nog enigszins te bekoren. Een halve ster vind ik het ook weer niet waard, 1* wel. Vreemd dat een Nederlandse film met Vlaamse acteurs niet de muziekrechten verkreeg van Sandra Kims J'aime la Vie, de cover die we nu te horen kregen was wel erg fout.

Franka Potente vond ik de zwakste schakel in de film. Met een halfbakken accent en geblondeerd haar wist ze mij flink te irriteren. Er was iets anders aan haar wat fascinerend was. Haar gele jurk.

Creep is een doorsnee horrorfilmpje, simpel verhaal, genoeg scares en bloed, en een creep die balanceert tussen vreselijk dom en intrigerend.

De film blinkt uit in het kleurenpalet. De knalgele jurk van Potente, de spierwitte en felgroene tegeltjes (besmeurd met dieprood bloed) in het metro-station, de donkerblauwe 'ondergrond', etc. Alle kleuren van de regenboog komen wel voorbij.

Creep is een lust voor het oog, maar qua horror is het voor de 'normale' kijker slappe hap. Het einde van de film mag gerust briljant genoemd worden, een mix van een lach en schaamtegevoel. Weet de film toch nog een sociaal-kritisch geluid af te geven, verwonderlijk... 3*, het kijken waard.

Er bestaan van die films waar je na afloop zo onder de indruk van bent, dat je het wilt verwoorden....maar dat het je niet lukt. Dit is weer zo'n 'geval'.

En toch wil ik iets plaatsen in de hoop dat mensen dan denken als ze neuzen tussen de dvd's van de cultvideotheek of de bibliotheek...heej, daar was iemand pas geleden zeer enthousiast over!

Het acteerwerk is van een goddelijk niveau. Met een piepjonge Ana Torrent (die later bekend werd met haar hoofdrol in de Spaanse horrorthriller Tesis) die met haar blikken in de camera mijn hart enige malen tot stilstand heeft gebracht. Ik heb het overleefd. Een parel. Must-see.

"Begrijp je?"

Euhm, nee, lieve Crips. Anderhalf uur leedvermaak met een stel sneue types. Je zou haast geloven dat je naar een mockumentary zit te kijken. Moet ik nu lachen of huilen? Het eerste dan maar, de tranen biggelden over m'n wangen. Keylow in LA die z'n Amerikaanse homies duidelijk maakt dat ze allemaal negers zijn uit Afrika (goh, dat wisten ze nog niet!). Main-C, het sneuste van het stel, die op het rechte pad wil blijven voor z'n kinderen, een voorbeeld wil zijn. Maar daarvoor moet ie wel uit de 'set' (jaja, ik heb wel het een en ander opgestoken)... huilen man. Maar ja, het was te verwachten dat onze homie dat niet lang zou volhouden, wat een loser, en wat een voorbeeld voor z'n kinderen. En anti-held Santos blaast de term 'zwarte piet' nieuw leven in als z'n dochtertje 5 jaar wordt.

Boeiend, maar de documentaire an sich is niet zo goed. De gezichtjes van de kinderen die ondanks 'de blur' ongetwijfeld herkend zullen worden op straat. En natuurlijk het show-gehalte en de vraag die maar door m'n hoofd bleef spoken, is dit nu in scene gezet? Wat dat betreft, vond ik de documentaire juist niet geheel geslaagd.

"Begrijp je?"

Fatih Akin (Gegen die Wand) en Alexander Hacke (bassist van Einstürzende Neubauten, tevens mede verantwoordelijk voor de score van Gegen die Wand) ondernemen een Jan Douwe Kroeske 2-Meter-Sessie reis door Turkije.

Zo worden er 'sessies' opgenomen in 18-de eeuwse badhuizen, huiskamers, hotelkamers, in cafe's en op straat. Fantastisch natuurlijk, ware het niet dat tijdens de sessies dan weer het een en ander verteld moet worden zodat de muziek op de achtergrond verdwijnt. Zo krijg je steeds maar weer flarden muziek, en wordt je steeds uit een droom weggerukt.

Hoogtepunten: de Koerdische zangeres Aynur met een klaagzang in het badhuis (akoestiek dames en heren!) [het was muisstil in de zaal, breath-taking], rapper Ceza [die vergat zelf adem te halen, potdikkeme], en Orhan Gencebey.

Dieptepunten: de break-dancers (wat deden die nou in deze documentaire...) en een walgelijke cover van Madonna's Music tijdens de aftiteling, die weer op zijn beurt de moeite waard is om uit te zitten dankzij oude Turkse single-hoesjes enzo...maar stop je vingers in je oren!

3,5 sterren. Divers, maar ook vervelend hier en daar (laat ons gewoon genieten van de muziek, praatjes kunnen ervoor en/of erna).

Rommelig, uitermate rommelig. Niet alleen het script, maar ook het visuele gedeelte en een 'held' die blijkbaar in een verkeerde film geplaatst is.

Slappe hap dat vreemd genoeg geen straight-to-video produkt was.

Hauer redt de boel, en is de 1* waardering nog wel enigszins waard.

Mysterieuze tragikomedie van Schotse bodem. Behoorlijk zwaar onderwerp dat hard aankomt na de luchtigheid, die na de ontknoping gewoon doorgaat. Mooie balans van zwarte humor en hard drama in een prachtig script, gedragen door een fijne cast. Aanrader voor hen die daar van houden.

In Cuba swingt het overal, de traditionele son-muziek is een taal. En dat laat deze prent goed zien, maar vooral voelen en horen. Er wordt volop geimproviseerd en dat maakt het veelal uniek.

Het is jammer dat de droom-sequences het geheel nogal verpesten. Ook is niet iedere improvisatie even interessant en hier en daar zelfs niet om aan te horen. Dan weer een lach, dan weer een heupwieg, dan weer een gaap.

Voordeel van de twijfel, 3.5*. Liefhebbers van Cubaanse muziek mogen dit natuurlijk niet overslaan, dat moge duidelijk zijn.

De borsten van Glori-Anne Gilbert waren een grotere bedreiging dan de reuzenkomodo.

Pulp dat boordevol fouten zit zodat het gewoon niet meer grappig is. Een aantasting op je intellect. Ik ga m'n ramen blinderen!