Opinions

Je moet toch alles een keer beleefd hebben in je leven, inclusief een Olsen twins film.

Het was een behoorlijke uitdaging voor mij als kijker. Stereotype personages, onverrassende verhalende gebeurtenissen, verschrikkelijk camerawerk, en de acteerprestaties waren zeker niet je van het.

Ik zou nog zo vriendelijk geweest zijn om 1 ster te geven aan dit prulwerk, tot het genante einde in beeld kwam. Alle vriendjes uit hun vorige films kwamen voorbij, ruziend, de zusjes waren opeens weer de echte Olsen zusjes, en je kreeg minutenlang fragmentjes uit hun vorige films voorgeschoteld. En tot overmaat van ramp kwam toen pas de aftiteling met 'hilarische' bloopers.

Dat ging me dus te ver. Conclusie: 0,5 ster. Alleen voor de jonge fans.

Het (blijkbaar verzonnen) verhaal is er wel, en dat verklaart ook de beelden van het duo op hoge leeftijd. De twee protagonisten zijn beide hun tijd ver vooruit, wat voor Chanel toch de grootste aantrekkingskracht is jegens Stravinsky. Stravinsky's aantrekkingskracht jegens Chanel is meer de lichamelijke lust. Zijn complete desinteresse jegens danwel non-acceptatie van Chanels werk en genialiteit is de druppel, aangezien Chanel juist verwacht dat een lotgenoot dat zou erkennen. Chanel eert op latere leeftijd nog steeds de genialiteit van Stravinsky, die in zijn nederige stulpje geen referenties heeft naar zijn tijd met Chanel, en dus haar genialiteit of eigenzinnigheid nog steeds niet ziet. Zo summier vind ik het hoofdthema de acceptatie van genialiteit/eigenzinnigheid zeker niet uitgewerkt in de film...

De driehoeksverhouding Chanel, Stravinsky en zijn vrouw wordt fraai vormgegeven door een drietal acteurs, waarbij juist de twee (onbekende) dames de grote acteur Mikkelsen compleet van het scherm spelen.

Maar de hoofdrollen worden niet gespeeld door acteurs. Nee, de hoofdrollen zijn weggelegd voor het zwart-witte interieur van Chanels landhuis en Stravinsky's helse tonen van hoofdzakelijk diens Le Sacre du Printemps (haha, dat knalt lekker door de boxen!!). Garant voor gekwijl bij Mug. Wel bevreemdend dat ik kwijl bij een minutenlange stampende seksscene...niet door de seksscene maar door het interessante dekbedovertrek waarop de act plaatsvindt....[tja]....

Regisseur Kounen is niet de vooruitstrevendheid zelve, helaas. Het zou daardoor een curieuzere film geworden kunnen zijn. Zijn fraaie trucjes zijn al vaker en eerder gedaan. Desalniettemin zal de film voor het grote publiek een ver-van-mijn-bed-show vol metaforen zijn. Wellicht zit daar de vooruitstrevendheid in?

Slimme zet van Chaplin om dit te doen. Het was duidelijk dat muziek componeren voor z'n oude (silent) films een nieuwe passie was. Ach, en waarom dan ook niet voor drie korte films, een paar minuten gepraat + nieuw beeldmateriaal (veelal behind the scenes), en hoppalakee, de filmtheaters in die bevolkt werden met z'n fans.

De drie films zijn van uiteenlopend niveau. A Dog's Life [dikke 4,0*] is fantastisch, hilarisch en te vergelijken enigszins met z'n latere werk The Kid. Chaplin houdt 'oorlog' weer eens onder de loep met Shoulder Arms [3,5*], die echter een aantal non-grappige (terwijl ze grappig moesten zijn) momenten bevatte [later deed Chaplin beter met het geniale The Great Dictator]. Tenslotte het tegenvallende The Pilgrim [kleine 3,0*], dat te veel flauwe slapstick kent en zelfs refereert naar oude grappen uit eerdere films.

Gemiddeld dus 3,5*. Mag gezien worden, opmerkelijk weinig stemmen.

Men neme een spraakmakende rechtszaak (interessant). Men neme de visie van 'Charlie Richardson' himself (interessant).

...

Men neme een wannabe-Guy Ritchie regisseur (oninteressant). Men neme een script [geschreven door de regisseur] waar veel 'fuck' in wordt gezegd (oninteressante stoerdoenerij richting de kijkers). Men neme zo nu en dan split screens [de ene in kleur, de andere in zwart-wit] om de stijl van de film nog hipper te maken (oninteressant).

...

Heej, het einde is wel interessant. Nou, valt me dat nog mee.

...

Oh god, de eind credits. Charlie leeft nog, he is now a respectable businessman, he is the owner of a goldmine in South Africa (oftewel, nog steeds een crimineel). En hij speelde ook nog een figuranten-rol, wat leuk.

1 dikke middelvinger richting een ieder die aan deze film heeft meegewerkt.

The Parent Trap en It Takes Two zijn dan ook verfilmingen van het uiterst populaire (i.i.g in Duitsland) jeugdboek van Erich Kästner (uit 1949). Het verhaal is al meerdere keren verfilmd. Deze versie is gemoderniseerd naar de hedendaagse tijd (al doen de 90ties al ontzettend gedateerd aan, alleen al de kleding), en dat pakt goed uit met het zich kunnen identificeren.

Deze verfilming is fris, de ouderen weten zich in te houden door niet al te karikaturaal over te komen, en de zusjes Eichhorn spelen behoorlijk naturel, alhoewel ze als ze schattig moeten doen (gelukkig niet al te vaak), ze dat ook te schattig doen met glinsterende oogjes en een Colgate smile. Aardige jeugdfilm, 3*.

Ik vond hem wel beter dan Le Gloire de Mon Père.

De personages zijn nog kleurrijker [menselijke rariteitenkabinet] en de gebeurtenissen amusanter. Het verhaal sprak me meer aan, ongetwijfeld omdat ik meer een moederskindje ben.

En dat slot he, wat een prachtige finale. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die vochtige ogen kregen, op mijn gelaat stond een brede glimlach.

Niet alleen op zoek naar Pagnols geschriften, ook op zoek naar de twee films op dvd. "Feel good" films...en plots breken de zonnestralen door de laag wolken.

Dat Amerika er steeds met de haren bij werd gesleept is nogal overdreven. Hier en daar komt het eventjes voorbij flitsen. Ik had hier juist meer van verwacht, maar gelukkig hobbelde de documentaire een geheel andere kant op, de invloed van de rijke oppositie (wellicht met hulp van de VS, maar dat boeide me verder niet meer). D.m.v. media-kanalen (m.n. de commerciele tv-zenders).

Of Chávez nu goed/slecht is, daar gaat het ook niet om. Het gaat om het tegenwerken van een democratisch gekozen regering.

Waarom deze documentaire zo'n impact heeft, is omdat de camera's op de huid zitten van de ontwikkelingen. De camera's zijn in het presidentiele paleis tijdens de coup, op de straat, echt overal.

Natuurlijk speelde in mijn achterhoofd ook mee dat we wel alles met groot gemak op een presenteerblaadje kregen. In hoeverre werd ik als kijker wel niet 'voor de gek gehouden'? Revolution was on my television. 4 sterren.

http://www.chavezthefilm.com voor verdere informatie.

Ik vond de muziekscore van Nyman niet altijd geslaagd overigens. Ik meen me te herinneren dat hij zich heeft "laten inspireren" door notities van de hand van de regisseur omtrent de muziek voor The Man with the Movie Camera.

Belangrijker (en interessanter) is de film zelf. Een razendsnelle montage, in elkaar vloeiende en uiteenspattende scenes, en dit alles doorspekt met de nodige komedie en tragedie. Een fascinerende en amusante beeldenstorm. Voorbij voordat je het eigenlijk in de gaten hebt, net als het leven zelf.

Aardig en luchtig (ik durf 't bijna niet te zeggen) tussendoortje van Frears. Chéri komt nergens in de buurt van zijn hoogvliegers The Queen en (natuurlijk) Dangerous Liaisons.

De hilarische introductie van de film belooft veel, maar die humor komt amper de kop opsteken in de rest van de film. En dat is toch wel een gemis. De humor komt hoofdzakelijk van de (rondborstige Rubens) vrouwelijke tegenspeelsters van La Pfeiffer, die haar mannetje, ik bedoel vrouwtje wel staat.

Het ziet er allemaal piekfijn verzorgd uit, maar de humor is ietwat te schaars, het verhaalverloop is al helemaal niet zo spannend, maar toch werkt het drama, met een mooie finale, met misschien wel een van de mooiste eindshots die ik ooit zag in de cinema.

Geen hoogvlieger, maar ook geen laagvlieger. Er valt genoeg te genieten, maar na afloop dacht ik toch met weemoed terug aan Frears' Dangerous Liaisons. Aan die vergelijking ontkom je niet (tenminste, ik niet, voordat er weer mensen gaan zeuren over zo'n opmerking).

Animatiefilm die het meer van sfeer, muziek en cameo's van bekende jazz-artiesten (etcetera) moet hebben, dan van het verhaal en animatiestijl.

Onofficiëel biopic van Afro-Cuban jazzpianist Bebo Valdés (check het magistrale album Bebo & Cigala - L?grimas Negras (2003) - MusicMeter.nl Tevens geproduceerd door regisseur Trueba), die natuurlijk ook de heerlijke soundtrack voor deze film verzorgde. (Verrek, hij is vorig jaar gestorven, ik ben even in choque)

...

...

Goed. De hartkloppingen zijn voorbij, maar zo nu en dan krijg je wel versnelde en vertraagde hartkloppingen van deze prent. Danwel actierijk, ofwel zwoel en loom. Deze sferistische aanpak werkt, maar ja, het cliché-verhaaltje qua romantiek is toch net iets te veel van het goede.

Lekker hoor. En daarmee bedoel ik niet alleen de full naked body sequenties die de film rijk is. Daarom des te vreemder dat Disney dit uitbracht...stiekemerds.

Anno 2008 zie ik nog steeds auto's rondrijden die 20 jaar of ouder zijn. Ik verwacht niet dat de Aarde binnen 20 jaar zo veel verschilt met datgene wat we nu zien.

Verder is het basis-idee uitermate logisch, wat mister blonde al aangaf. Hoe 't is gekomen etc., who cares? Daar gaat het niet om, het gaat om 'hoop'. En 'tolerantie' overigens. Hedendaagse problematiek die als het hedentendage te ver doorschiet, dit soort taferelen zouden kunnen gaan plaatsvinden.

Mooi vormgegeven film, die niet mee wil gaan in de hedendaagse trend van oerlelijke cgi-effecten. Een verademing. En wat is die auto-aanrijd/achtervolging scene met The Fishes toch prachtig.

Stukje onbekende geschiedenis voor mij (en voor vele anderen). Who the **** is Shirley Chisholm? Een naam die zelfs tijdens de presidentsverkiezingen van de afgelopen week niet 1 keer is gevallen, of ik moet het mis hebben. En dat terwijl we Jesse Jackson (die we allemaal wel kennen) vaak genoeg zien en horen (huilen).

Maar goed, het waren woelige tijden in 1972. Black Panthers, feminisme, Vietnam-oorlog, aanslagen op politieke kopstukken (o.a. Kennedy) en wat al niet meer. Maar liefst 13 democratische kandidaten gingen 'de oorlog' aan. 12 blanke mannen en 1 zwarte vrouw. Inderdaad, Ms. Shirley Chisholm. Op het eerste gezicht een lieve huisvrouw, maar haar oratie-talenten waren fenomenaal. Om nog maar te zwijgen van haar strijdlust. Zo won ze zelfs een rechtszaak om te verschijnen in een tv-debat met de gedoodverfde favorieten, waar ze de presentator na zijn eerste 'domme' vraag zo op z'n nummer zet dat het pijn doet. Door bijna niemand serieus genomen, maar ze dwong het af. De tijd was nog niet rijp in 1972.

Helaas overleed Chisholm enige jaren geleden, ik ben benieuwd naar haar reactie op de uitslag van vandaag. Ze wil niet herinnerd worden als de eerste Afro-American en/of de eerste vrouw die serieus presidentskandidaat wilde worden. Maar als een vrouw die vocht voor verandering in het wereldje gedomineerd door blanke mannen, en geld.

Uitgebreidere info, en nog te zien op de digitale VPRO geschiedenis-kanaal. donderdag 16.00 uur + vrijdag 12.00 en 20.45 uur.

Documentaire doorspekt met lekkere funk, reggae en jazz. Blaxploitation in reality.

Prachtige sets en kostuums [was ook wel te verwachten], prachtige muziek (uitgevoerd door o.a. Yo-Yo Ma) en een interessant plot.

Helaas wordt de film verneukt door de gehele cast, dat het genre 'drama' iets te letterlijk nam. Beschamend niveau. Wellicht omdat de scenes eerst werden opgenomen in het Pools en daarna voor de internationale markt (waaronder de Nederlandse dvd-versie) in het Engels, zodat de acteurs er zo te zien geen zin meer in hadden. Gelukkig hebben de acteurs zelden een zwaar Pools accent, zodat de ergernis niet verergerde. Wellicht dat de Poolse versie beter te versmaden is. De non-Poolse versie komt echt niet verder dan twee magere sterren.

Wrang, bijtend en surrealistisch. Moeilijk om mijn vinger op de juiste plek te leggen, aangezien er nogal veel symboliek gebruikt wordt, die niet altijd voor een normale Nederlandse jongeman te begrijpen is.

'Disappearance' geldt voor regisseur Elia Suleiman zelf. Hij is aanwezig, maar langzaam maar zeker merk je dat hij niet opgemerkt wordt, totaal genegeerd wordt en zelfs onzichtbaar wordt [in een fantastische scene waar een groepje politie-agenten z'n huis bestormen, terwijl hij in pyjama voor ze staat, maar zij stormen haast door hem heen, ze zien hem gewoon niet].

De film zit vol korte sketches, haast onsamenhangend. Pas later wordt die symboliek wat duidelijker, die doorgetrokken kan worden naar het conflict tussen Israel en Palestina.

Dit komt mede door uiting door het prachtige nummer Leysh Nat'arak van Natacha Atlas - te vinden op het album Diaspora - waarvan ik altijd dacht dat het gewoon een liefdesnummer was ipv een politiek geladen nummer.

Zeer vermakelijk doch bijtend. Origineel werkje. Wellicht gaat m'n beoordeling later wel omhoog dan de huidige voorzichtige 3 sterren. Wellicht na het zien van Divine Intervention die binnenkort in de dvd-speler gepropt wordt.

Het is uitermate jammer dat alle fantasy- en avonturen-blockbusters tegenwoordig overduidelijk voor blue- en green screens gedraaid worden. Bij deze moderne verfilming van The Chronicles of Narnia is het weer raak. We mogen nog blij zijn dat de faun en de Witte Heks redelijk onaangetast zijn door de computer-mannetjes.

Grootste probleem is dat de 'cuteness' van de BBC serie hier ontbreekt. De vier kinderen worden geheel ondergesneeuwd door de overdaad aan cgi-landschappen en -dieren en -monsters. Van adembenemend tot gruwelijk lelijk. De makers willen zo veel dat ze klaarblijkelijk hier en daar de weg kwijt raakten.

Toch blijft het verhaal onderhoudend en is Tilda Swinton lekker op dreef in prachtige kostuums.

Deze versie is spectaculair, maar mist toch de ziel die het behoort uit te stralen, iets wat de BBC produktie wel lukte. Drie sterren.

Would you like some tea?

Jean Rochefort in topvorm als 55-jarige alleenstaande huurmoordenaar op z'n retour, die Engels leert via bandjes en in de vorm van de zoon van Gerard Depardieu z'n opvolger om de familie-business voort te zetten denkt te hebben gevonden.

Debutant Salvadori speelt met kenmerken van een platte klucht, maar weet die bijzonder goed te omvaren. De film is een prima (zwarte) komedie met veel goede scenes en kleine details. Uit het plakboek dat Rochefort krijgt van z'n moeder is duidelijk te zien dat zijn eerste (gelukte) moordopdracht was op niemand minder dan John F. Kennedy. Mama was toen wel erg trots op zoonlief. Geen film voor bonzai-boompjes-liefhebbers. 3,5*, fijne komedie.

De zoveelste romantische tienerkomedie vol ongrappige personages en dramatische scenes (vanuit allerlei perspectieven).

De enige reden waarom deze film met Hilary Duff (ze zingt/playbackt eens een keer niet, een pluspunt) toch meer verdient dan een halve ster is Jennifer Coolidge die van haar rol als de boze stiefmoeder toch iets grappigs weet te maken. De script-schrijvers hadden blijkbaar toch enig komisch talent met de verschillende one-liners op conto van de boze stiefmoeder.

De rest van de cast (m.n. de twee stiefzusjes en Chad) is bedroevend slecht of onopvallend. Ik zal maar zwijgen over het Assepoester syndroom, Hilary verliest deze keer niet haar muiltje, maar haar mobiele telefoon. Met dat voorwerp zou het natuurlijk veel gemakkelijker moeten zijn de prinses terug te vinden. Nee hoor, de scriptschrijvers hadden andere plannen blijkbaar.

Fijne sfeervolle documentaire over de reizende film in Spanje, die dankzij de televisie in de jaren 70 van het toneel verdween. Het kende haar hoogtijdagen dus tijdens het Franco-regime. Vantevoren werd het nieuws (documentaires) vertoond, natuurlijk propaganda pur sang. Veel anekdotes over het gedrag tijdens voorstellingen en natuurlijk censuur.

De 10-jarige zoon van Fuentes beklaagt zich bij zijn vader dat opnieuw 'Gladiator' gedraaid moet worden, "dit is al de vijfde keer!" De discussie wordt meteen de kop ingedrukt met het statement: "Je opa heeft dagelijks 11 maanden lang Gone With the Wind moeten draaien!" 3,5*

Deze week meerdere malen te zien op het VPRO Geschiedenis kanaal.

Tja, weer een jeugdboek verfilming die opnieuw door een hernieuwd geschreven script compleet in het water valt. Plusminus 10% komt overeen met het boek (stukken leuker, origineler en intelligenter overigens)...en eerlijk is eerlijk, dat is verdomd weinig.

Het script vliegt er doorheen, extra actierijke momentjes toegevoegd in de vorm van een uit de kluiten gewassen mol en megagrote insecten (tssss), geen ruimte voor persoonsontwikkelingen, en 'het grote avontuur' oftewel het oplossen van het raadsel bekomt bijzaak.

Art direction mag er wezen, maar er is meer nodig. Blijf enigszins trouw aan de bron aub. Matigheid troef.

Mooi, klein Frans drama varierend van luchtig tot depressief. De ontmoeting en de eerste date van Antoine en Clara behoren met gemak tot het neusje van de zalm w.b. romantische films.

Het daarop volgende tweede helft, drama-pur-sang, wordt te veel ondersteund door stille scenes terwijl allerlei Franse liedjes uit de grabbelton worden getoverd. Leuk, maar ook erg makkelijk. Het einde vond ik prachtig daarentegen.

Kleine film die wel door meer mensen gezien mag worden. Een grote 3,5*. De ode aan Les Parapluies de Cherbourg mocht er wezen, maar de scene viel natuurlijk in het niet als we gaan vergelijken met die film.

Heerlijk cinema-theater vol visuele grapjes, maar vooral hilarische dialogen vol gescheld en nogal uitgesproken seksueel geharrewar. En niet alleen te danken aan de hilarische chat-sessie. En de gespreide benen van Portman.

Closer is fris en wat kan het schelen dat het niet 'geloofwaardig' overkomt, daar gaat het m.i. niet over. Gewoon een relatie-perikelen tragi-komedie.

Nadelen: de tijdsprongen (oh, we zijn opeens 4 maanden verder kom je achter als ze 't daadwerkelijk terloops zeggen) en Jude Law die nogal jojo't in zijn performance.

4*, herziening is gewenst. Heerlijke film.

Het probleem is echter dat het einde wel geheel in functie van de film staat. Persoonlijk was het einde met de helikoptercrash prima. Maar goed, de hele film draait helaas toch om een plot: de zoektocht + redding van de liefde van je leven. Dat dit allemaal lukt (tot zekere hoogte) rechtvaardigt het einde waar de twee lovers de verlossende woorden aan elkaar kunnen zeggen + de finale waarin dezelfde twee romantisch in het reuzenrad zitten waar de kijkers op de achtergrond overduidelijk het monster in zee zien vallen vanuit de lucht.

Het plotje was in mijn ogen inwisselbaar, Titanic deja-vu. Alhoewel we hier wat minder tijd kwijt zijn, gelukkig. En dat is dan ook een van de krachten van de film. Weinig overbodig gezweem, gewoon aanwezige spanning en chaos. Tevens vond ik het jammer dat het monster te veel in beeld kwam.

Maar spektakel werd beloofd, spektakel kreeg ik op m'n bordje. Cloverfield veegt de vloer aan met vele overeenkomstige genre-films, zeker als het aankomt op special effects + geluid. Dat Hollywood maar meer miljoenen mag pompen in geloofwaardige effects ipv ongeloofwaardige steracteurs die inkomsten genereren. Dikke 4*, gelukkig.

De zoveelste parodie op een populair genre, ditmaal de teen-slash films. Het team dat achter het verschrikkelijke Super Troopers zat, weet deze keer wel redelijk vaak de juiste humor te vinden.

Het begon echt als een zeer slechte tiener-film, maar na een korte tijd werd het duidelijk dat alles 'way over the top' was. De breinloze Amerikaanse tieners op Spring Break Holiday worden flink in de zeik genomen.

Fantastische slechte liedjes die een grote rol spelen in het verhaal. Iedereen wordt verdacht gemaakt op vaak een flauwe manier. Maar het werkt wel zo nu en dan.

Dan weer hilarisch, dan weer ontzettend flauw en onleuk. Dan weer slechte schrikmomenten, dan weer een interessante spanningsboog. En het einde is hilarisch slecht...ik bedoel goed.

Een komedie met ups en downs. Leuk om gezien te hebben, maar het Broken Lizard team slaat toch vaak de te flauwe weg in.

Aardige en amusante Resnais. Een soort van Kammerspiel. De film weet helaas niet de juiste balans te vinden in het aspect 'humor'. Van genialiteit tot kluchtige oubolligheid.

Grootste mispunt was de casting van Gaëlle en Thierry, die blijkbaar zus en broer moesten voorstellen, maar er zit wel een groot verschil tussen de dertiger Gaëlle en de 65-plusser Thierry.

Vijftig plus cinema, maar toch een dikke drie sterren. Prachtige finale trouwens.

Van vergiftigd slootwater (Benigni, Renee, No Problem), naar koffie verkeerd (Pop & Waits, White Stripes), naar dubbele espresso (Cate Blanchett, het hilarische stuk tussen Steve Coogan en Alfred Molina, en Bill Murray).

2,5 schepjes suiker in mijn koffie'mug'.

Al die prijzen zijn ook Portugese awards, wat de onbekendheid van deze 'horrorfilm' buiten Portugal wel eens zou kunnen verklaren. De dvd gevonden door te snuffelen in de videotheekrekken, aangetrokken veelal door de hoes/poster, wat ook wel het smakelijkste horrormoment in de film was, echter veels te kort.

Maar goed, deze spook(huis)film valt vies tegen als horrorfilm. Het zijn veeleer de suggesties en het bijgeloof van de gemeenschap ontaardend in exorcismen die interessant zijn. Helaas komt de clue wel te snel en veelvuldig in beeld, waardoor de broodnodige spanning afwezig blijft.

Gelukkig is het wel een uitermate geslaagd familiedrama. Een haast ontwricht gezin dat verhuist van de grote stad naar een gat ergens op het platteland. Dat vraagt om problemen. Het einde voel je natuurlijk al aankomen (de vele hints verweven in de film maken dat geen verrassing). De manier waarop het in beeld wordt gebracht, is daarentegen zeer fraai.

Horrorfanaten kunnen dit links laten liggen, tenzij de psychologische aspecten van bijgeloof je toch interesseren.

Bewonderenswaardig hoe een simpel en voorspelbaar liefdesromannetje uitgesmeerd kan worden over 2,5 uur cinema vol zijweggetjes die niet allemaal wenselijk waren.

Het meest opvallende (na de afwisselende bombastische zeurmuziek met fijne hillbilly deuntjes dankzij T-Bone Burnett) is de prachtige cinematografie vol gespeel met kleurtjes en bloed in witte sneeuw en sneeuwwitte lakens. Dat was 't wel waard om de 2,5 uur uit te zitten.

Want de chemie tussen Jude Law en Nicole Kidman is er wel, maar hun bekakte Brits-klinkende stemmen passen niet in de film. Het wordt er nog mierzoeter op. Gelukkig komt nota bene Zellweger de boel opfrissen met een personage die wel thuishoort in het totaalplaatje.

Ups en downs, de te lange speelduur nekt de film behoorlijk.

Michael Mann weet Los Angeles inderdaad op een mooie en desolate manier te laten zien. Het eerste anderhalf uur heb ik me zeer goed vermaakt. Maar dan gaat het finaal mis. Het mocht geen verrassing heten dat de advocate als vijfde op de hit-list stond, om maar te zwijgen over de apotheose in de metro, met [aaargh] de zinsnede dat het wel een tijdje zou duren voordat ze Vincent zouden vinden dood, alleen, in de metro. Behoorlijk jammer, het verfrissende drie kwart van de film mondt uit in een doorsnee actie-film met een tenenkrommende acteerprestatie van Tom Cruise wanneer hij sterft.

Toch 3,5*, voor het camera-werk, de eerste 90 minuten, en zelfs in de laatste 30 minuten waren er hier en daar toch nog wel wat lichtpuntjes. Jammer, het script had toch beter gekund, dit was 'too bloody obvious'.

Lelijk-filmerij met El Comandante (in z'n Nike-schoenen!) in de spotlights. Of is het toch Oliver Stone zelve die dat graag wil zijn, afgaande van zijn vele pogingen ook in beeld te komen? Of juist de vrouwelijke tolk die we anderhalf uur lang zeeeeeeeeeeeeer irritant op de achtergrond horen kakelen, waar op een gegeven moment ook nog aandacht aan wordt geschonken?

Gelukkig is Castro behoorlijk openhartig, vriendelijk en grappig, waardoor de interessante informatie-voorziening op volle toeren draait. Eenzijdig, prima toch. Zo vaak horen en zien we de door Amerikaanse media-maffia nu ook weer niet over de zienswijze van Castro. Niet dat dat alles goedspreekt natuurlijk...

Interessant kijkje in de Cubaanse keuken, waar alles wordt voorgeschoteld zoals de chef de cuisine wil. Hij is de regisseur, niet Stone.

Geen probleem met dat uitgangspunt, 'aaneenschakeling van gesprekken met een paar Kate Bush-geile mensen'. Het grootste probleem is echter dat het gros is interessants te melden heeft. Het is jammer dat de maaksters aan komen kakken met een tribute act, de onofficiele biograaf van Bush (oke, oke, wel met een hilarische reconstructie van de dood van een voorvader van Kate Bush), en het hoofd van de fanclub.

Gelukkig is daar een professor filosofie die 1 keer briefcontact heeft gehad met Kate Bush. En verder weten de maaksters de juiste sfeer te creeren rond de muziek van Bush, niet alleen het optreden van de tribute act, maar ook het optreden van de andere zangeres.

Hier had meer in kunnen zitten mijns inziens.