Opinions

Een knotsgek verhaal en vier monsters voor de prijs van één maken hier een erg leuke Gojira-film van. De menselijke factor is bijna net zo leuk als de monster-gevechten, met een leuke combinatie van detective-elementen en een James Bond-achtige actiefilm.

Het is natuurlijk allemaal niet zo serieus bedoeld, en het is maar net waar je voor in de stemming bent. Maar als je graag monsters ziet volleyballen is dit zeker de goede film. Ghidorah is een coole verschijning met die drie koppen en die laserstralen die hij uit zijn bek schiet. Ook worden erook weer aardig wat gebouwen met de grond gelijk gemaakt, en de grote confrontatie tussen de vier monsters is ook erg leuk; in dit geval is het zeker een geval van hoe meer zielen hoe meer vreugd.

Eigenlijk alles wat je in een Gojira-film wil zien!

Wat een geweldige film met een uniek uitgangspunt en heerlijk foute humor had moeten zijn wordt om zeep geholpen door een beroerd, chaotisch script, rampzalige acteurs en vreselijk lelijke digitale look.

De personages zijn eersteklas idioten die achter elkaar in dezelfde truc trappen, en dat kind is te dom voor woorden. Katheryn Winnick is een prachtige vrouw, maar haar teksten en haar hele gedrag boorden alle goodwill die ik voor haar had totaal de grond in. Satan is ook nooit eng, eerder hilarisch in zijn knulligheid. Dat pak zit ook beroerd; er gaat geen dreiging van hem uit.

Het plot had echt potentieel, maar de uitwerking laat echt te wensen over. Het jochie neemt niet deel aan de moorden, iets wat voor extra elan had kunnen zorgen. De moorden zijn ook niet bloederig genoeg en gewoonweg beroerd in beeld gebracht, en die hele jackass-scène is een slechte parodie die NIET LEUK IS.

Niet leuk. Dat vat deze film gewoon samen. Leuk concept, maar niks maar dan ook niks rechtvaardigt dat concept. Het verhaal is voorspelbaar, onsamenhangend en dom, de moordenaar en de personages ruk, en het budget was gewoon te klein om het gevoel van anarchie en chaos die er in het stadje aan de hand was goed over te brengen.

Beroerd begin van m'n Halloween-marathon, maar slechter kan het niet worden.

Naar aanloop van het zien van deel 7 begint hierbij de herziening van de Saw reeks tot op heden. En wat je ook van de serie vindt, dit deel is wat mij betreft een onbestwist meesterwerk van de 21ste eeuw.

Het verhaal van de film is vrij origineel. Dit is het begin van wat wel het torture porn-genre wordt genoemd, hoewel het in dit deel niet per sé draait om de uitgebreide martelscènes. Het draait in Saw voornamelijk om de personages en het mysterie; het verhaal wordt stukje bij beetje uit de doeken gedaan, en je wordt telkens op het verkeerde been gezet, wat uiteindelijk tot een hoogtepunt komt in de briljante slotscène.

De acteurs zijn allemaal erg goed. Leigh Wannell is van nature natuurlijk geen acteur, maar hij doet het erg goed, hoewel tegen het einde zijn Australische accent wat merkbaar wordt. Hetzelfde geldt voor Cary Elwes, die ook geen geboren Amerikaan is. Shawnee Smith is erg indrukwekkend als één van Jigsaw's eerste slachtoffers. Tobin Bell zou in de loop der jaren uitgroeien tot een horroricoon, hoewel hij hier bijna geen screentime heeft. De rest van de cast is wat minder uitgewerkt, maar ze doen het allemaal naar behoren.

De vallen zijn hier nog niet zo uitgebreid, maar de reverse bear-trap is iconisch voor de hele reeks, en blijft nog steeds één van de beste vallen van de hele serie. De film is niet al te bloederig, en daarbij bedoel ik meer dat er niet expliciet op de gore ingezoomd wordt en de camera er niet te lang bij blijft hangen. De gore die er is is vakkundig gedaan, en er wordt goed omDr. Gordon's afgezaagde voetheen geschoten. De snelle montage zorgt er trouwens voor dat de martelscènes wat venijniger overkomen.

Ten slotte is de muziek van Charlie Clouser erg goed, en tijdens de slotscène komt deze muziek tot een ongekend hoogtepunt. Nogmaals, deze slotscène is fantastisch, en hoewel de rest van de serie wat door zou schieten met de twist endings, staat deze nog steeds als een huis.

To be continued...

Met Saw 3D krijgen we een waardige afsluiter van de reeks.

De film is minder ingewikkeld dan de voorgaande delen, en richt zich voornamelijk op het aan elkaar knopen van losse eindjes en een lekkere serie sadistische proeven; dit is zeker één van de bloederigste Saw-films. Het begint al goed met de eerste test, die vooral opmerkelijk is omdat het zich op klaarlichte dag en voor een groot publiek afspeelt. Het is op dit moment wel een beetje de vraag hoeveel tests Jigsaw en consorten hebben gemaakt, maar als ze zo goed en bloederig zijn hoor je mij niet klagen. Er zitten nog een paar fantastische vallen in deze film, en we zien hier eindelijk het effect van de reverse bear trap; een goede payoff wat mij betreft.

Het verhaal wordt hier aardig afgerond, hoewel aan het eind van de film nog een twist om de hoek komt kijken. Op het moment dat dit in beeld kwam zei ik al "ik wist het". Ik vond het wel een grappig einde, vooral omdat ik er stiekem al een beetje op gehoopt had; ik vind Lawrence Gordon de enige waardige opvolger, en hoewel het niet echt logisch is was het wel een toepasselijk slot: de hele serie komt in de laatste scène full circle; een mooi afscheid van de reeks.

De acteurs waren goed, met uitzondering van Madylor als Hoffman; hij begon me hier nu echt de strot uit te hangen. Betsy Russell was ook niet van al te veel waarde; ze zag er wel mooi uit in dat dunne nachthemdje, maar ze deed niet veel meer dan een beetje bang zijn en zich verschuilen. Leuk was het om Saw-ers van het eerste uur Tobin Bell en Cary Elwes nog even te zien; ze deden wat ze moesten en deden dat met glans. De slachtoffers in de vallen waren ook erg overtuigend.

Ja, dit was een mooie afsluiter(?) van de reeks; een simpeler verhaal, veel bloed en ingewanden, en een leuk, bevredigend einde. Zeg nooit nooit, maar als er echt geen Saw films meer komen vind ik dat prima; het was een leuke achtbaanrit...

Na het briljante eerste deel was er na amper een jaar al een vervolg op Saw, genaamd, hoe verrassend, Saw II. En hoewel een overhaast vervolg vaak kan leiden tot een waardeloze film, is deze zo slecht nog niet, en dat voornamelijk door één man: Tobin Bell als Jigsaw.

Bell zet hier een sterk personage neer, en het is prachtig om te zien hoe hij iedereen, en dan vooral Donnie Wahlberg, om zijn vinger windt en manipuleerd. Die stem, dat flinterdunne lachje rond zijn mond; hij blijft gedurende de hele film de overhand houden, hoewel dit vaak niet zo lijkt. Bell is een charismatisch man, en daarom wordt John/Jigsaw dat ook.

De rest van de cast , hoewel niet opmerkelijk, is zeker degelijk te noemen. Niemand wordt echt uitgediept, maar de personages zijn verschillend genoeg. Donnie Wahlberg heeft geen enkel charisma, en is wat mij betreft de zwakste schakel; hij is een ééndimensionaal karakter en weet niet echt medelijden of sympathie op te wekken. Shawnee Smith mag dan niet altijd overtuigen, maar tijdens de (in)fameuze scène in het gat met de spuiten is de wanhoop bijna van haar gezicht af te lezen.

Over die scène gesproken, de vallen zijn in deze film nog steeds niet zo extreem als in latere delen, hoewel de genoemde scène zeker naar is als je erover gaat nadenken. De eerste val is eigenlijk de meest uitgebreide, maar lijkt sterk op de iconische val uit het eerste deel. Bloed vloeit er rijkelijk, en hoewel dit deel bloederiger is dan deel 1 worden de gore scènes wederom vaak niet expliciet in beeld gebracht. Ook de montage draagt hier aan bij.

Het verhaal is in Saw II goed te volgen. Natuurlijk is er de twist op het einde waar de reeks bekend om staat, en het is een goede, hoewel er in de laatste minuten wel veel informatie op je af wordt gevuurd. Je moet zeker even bij de les blijven, maar het verhaal boeide mij van begin tot eind.

Al met al is deze film zeker geen goedkope cash-in; het verhaal steekt goed in elkaar, de vallen zijn cool, en Tobin Bell krijgt de kans om zijn talenten tentoon te spreiden. In deel 3 werd het verhaal al iets gecompliceerder, maar dat is voor de volgende keer.

To be continued...

Saw 3, het laatste hoofdstuk van de initiële trilogie is minder dan het eerste deel, en even goed als deel 2.

Het draait hier voornamelijk om onderlinge relaties, en dan vooral die tussen Jigsaw en Amanda. De film ontaardt uiteindelijk in een psychologisch spelletje dat interessant is, maar ondanks dat toch een beetje op de zenuwen gaat werken. Alle plotpunten werken toe naar een goede climax en het eind van de film is niet zo ingewikkeld als ik me herinnerde; in dit deel werd nog niet zo extreem door de tijd gesprongen als in delen 4-6. Het verhaal kent een open einde, maar smeekt niet direct om een vervolg.

De acteerprestaties zijn representabel voor de rest van de reeks: overtuigend, maar men heeft nog steeds door dat het hier draait om een horrorfilm. Soms wordt er wat overdreven, maar over het algemeen kan ik niet echt een heel zwakke schakel vinden. Shawnee Smith geeft hier haar beste prestatie in de reeks, en Tobin Bell weet ondanks zijn beperkte bewegingsvrijheid erg veel te bewerkstelligen met zijn stem en gezicht. Ook de slachtoffers overtuigen; het lijkt me niet makkelijk om pijn te acteren.

En over pijn gesproken, in dit deel zijn de vallen nog venijniger en inventiever dan in de voorgaande delen, en het bloed vloeit rijkelijk. Ik heb niet per sé een favoriete val; er is er geen één die je niet even bij zal blijven. Deze film is zeker de bloederigste van de eerste 3, en de camera blijft ook langer hangen bij de gore stukken.

Al met al is dit een degelijke afsluiter van het drieluik; goede vallen, een sterk verhaal en een cast die overtuigt. Een vervolg kon wegens het redelijke kassucces natuurlijk niet uitblijven.

Wordt dus vervolgd...

Ah ja, Saw IV. was dit vervolg nou echt nodig? Toegegeven, er waren na deel 3 nog wat losse eindjes, maar de eerste 3 films kunnen makkelijk als een trilogie bekeken worden. Maar ja, geld lonkt, en de makers hadden natuurlijk ook wel door dat mensen die losse eindjes graag opgehelderd willen zien. En weet je, Saw IV is eigenlijk meer dan de moeite waard.

In deel 4 komen we behoorlijk wat meer te weten over John/Jigsaw's verleden en zijn beweegredenen. Ook zien we hier de eerste val die hij ooit heeft ontworpen, en zijn langzaam afglijdende geestelijke toestand. Deze scènes zijn best wel sterk, hoewel Kramer's teksten al een beetje hun kracht verliezen, en naarmate de film vordert zelfs een beetje op de zenuwen gaan werken. Te veel psychologisch geneuzel wat mij betreft, maar daartegenover staan weer wat intense scènes en originele vallen.

De vallen in Saw IV zijn weer lekker sadistisch, hoewel sommige vrij ingewikkeld zijn en je je af gaat vragen hoe Jigsaw dat allemaal voor elkaar krijgt. Er zijn weer een paar lekker gore scènes bij, en de fysieke verminkingen zijn niet van de lucht; dit is misschien wel de meest bloedrige Saw tot dan toe. Ook is het leuk dat hier de eerste val te zien is waar 2 mensen aan deelnemen, iets wat toch wel voor extra spanning zorgt.

De acteurs zijn allemaal niet opmerkelijk, maar voor een horrorfilm zeker niet slecht. Tobin Bell is hier naar ik meen voor het laatst echt vaak in beeld, en hij doet het naar behoren; hij blijft sympathiek en geloofwaardig overkomen. Donnie Wahlberg verdient zeker een compliment; hij krijgt bitter weinig te doen, en zijn rol is niet meer dan een plotelement. Toch bleef hij professioneel zijn rol spelen. Betsy Russell is erg aantrekkelijk en speelt ook goed. Costas Mandylor wordt vaak verweten dat hij niet geweldig acteert, maar ik kon hem wel pruimen.

Grootste struikelblok van dit 4e deel is dat het nu al iets lastiger wordt alle verhaallijnen uit elkaar te houden; scènes lopen in elkaar over en er wordt constant door de tijd gesprongen, wat bij tijd en wijlen tot wat verwarring leidt. Toch is het als je je aandacht erbij houdt nog wel te volgen, en is de ontknoping wel weer verrassend genoeg om nog een vervolg te rechtvaardigen.

En laten we eerlijk zijn: tegen deze tijd hadden de makers ook wel door dat dit een franchise was, en deel 5 ontontkoombaar was.

Wordt dus wederom vervolgd...

Saw VI. Hier wordt weer iets meer duidelijk over John Kramer's motieven, en leren we weer wat meer over kleine momenten uit vorige delen en hoe die in het grotere plaatje passen. Probleem daarmee is wel dat je de serie ècht vanaf het begin gevolgd moet hebben, of anders verdwaal je hopeloos.

Het plot over Hoffman's pogingen om zijn deelname in het geheel te verdoezelen is wel interessant, en hoewel ik me wel eens afvraag of dit echt allemaal van tevoren gepland was, lijkt het daar wel sterk op; scènes die in voorgaande delen geen steek leken te houden worden hier uitgelegd, vooral over het aandeel van Amanda en Jill Tuck in het geheel. Zeker fascinerend, maar na 6 films wordt het wel enigzins vermoeiend, en het is goed dat de serie nu echt (?) tegen zijn einde loopt...

Maar het hoofdbestanddeel is toch wel de test waarin de directeur van het verzekeringsbedrijf deelneemt. Er zijn een paar leuke vallen bij, en deze keer zijn deze vallen echt centraal aan het thema van de film; beslissen over andermans leven. Dit levert zeker intense scènes op, vaak met een lekkere payoff. De psychologische spelletjes die tegen het eind van de film worden gespeeld zijn fascinerend om te zien, en de ontknoping is erg bevredigend.

Hierboven wordt Costas Mandyllor weer eens aangehaald, en ik moet zeggen dat ik niet bijzonder van hem gecharmeerd ben. Hij heeft niet echt uitstraling, en dat ligt niet aan zijn rol; ook in interviews komt hij stijf over, zonder echt expressieve gezichtsuitdrukkingen. De rest van de cast is sterk. Dit zeg ik bij elke film weer, maar iedereen neemt het serieus, en niemand is komt echt ongeïnteresseerd over. Leuk is de korte terugkeer in flashbacks van Amanda. De slachtoffers in Jigsaw's vallen zijn ook overtuigend; het lijkt me niet makkelijk om hysterisch te spelen.

Ja, als het goed is nog 1 deel te gaan, en ik ben benieuwd. Hopelijk gaat de serie eruit op een hoogtepunt, want hoewel het nog steeds niet verveeld, is het tijd voor het einde van het Saw-tijdperk...

Scream 4 is een leuke terugkeer naar Woodsboro, met een geweldige openingsscène, erg veel zelfspot en referenties naar andere films, en een bevredigend einde met een paar dubbele bodems en een vrij verrassend gezicht achter het Ghostface masker.

De film gaat af en toe een beetje te ver met het commentaar op de hedendaagse slasherfilm en het reality-fenomeen, en ook wordt er wat gezeurd over remakes. Wat dan wel weer resulteert in een leuke oneliner tegen het einde van de film.

Wat gore betreft was deze Scream een beetje tam. Het zijn vooral veel kills met messen, en het was niet echt verrassend wie het zou gaan overleven en wie niet. De film is doorspekt van humor, en er worden een paar geweldige oneliners uitgesproken. Qua vrouwelijk schoon was deze film trouwens ook een topper; het ene meisje was nog knapper dan de andere, en zelfs Hayden hoe-heet-ze-ook-alweer vond ik erg leuk. Dat haar waar zoveel over gepraat werd was een groot pluspunt; ze werd er meteen een stuk vlotter door leek het wel.

Ja, dit mocht 10 jaar na laatste een beetje mosterd na de maaltijd zijn, maar het was toch leuk om een Scream-film in de bioscoop gezien te hebben, en het einde was na deel 1 het beste, zodat ik met een goed gevoel de zaal verliet...

De intro, die waarschuwt dat je deze ervaring wel eens met de dood zou kunnen bekopen is natuurlijk geweldig. Helaas zou je wel eens dood kunnen vallen van het lachen, want eng wordt deze film natuurlijk nooit.

Het plot van deze film is vrij simpel, maar er worden allemaal zijplotjes doorheen gegooid waar we nooit meer iets van terug horen. Het verhaal speelt als een mysterie, hoewel je vanaf het begin al kan raden hoe de vork in de steel zit.

De film duurt iets meer dan een uur maar toch is er genoeg materiaal dat alleen maar ter opvulling ient. De hoofdrolspeelster loopt af entoe wat versuft door het huis, gehuld in een doorschijnend gewaad. Als ze een geluid hoort doet ze er een akelig lange tijd over om daadwerkelijk te gaan kijken wat er aan de hand is. In een bepaalde scène wordt er opeens gesprongen naar een heel andere scène. Of dat aan de DVD lag die ik keek weet ik niet, maar het gebeurt nog verscheidene malen in deze film.

En dan hebben we nog de hoofdattractie, de doodenge creatie, the Screaming Skull! Hij kan een schreeuw schreeuwen die meer lijkt op een roestig hek! Hij kan op je af rollen zodat je spontaan het bewustzijn verliest! Belachelijk natuurlijk, maar de laatste 5 minuten zijn nog wel grappig, met de verschijning van een geest die de slechterik toch blijkt te kunnen raken, en de schedel die de hele tijd met een slecht effect op het scherm afkomt.

Dit is natuurlijk een bar slechte film, maar er zijn er slechter en ik heb me nog wel vermaakt met... the Screaming Skull!

Een drieluik aan horror-verhalen waar een redelijk verhaal aan ten grondslag ligt, maar die door de uitwerking nooit echt leuk, spannend of zelfs maar boeiend willen worden.

Het eerste verhaal heeft een leuk idee, maar de doorgewinterde horror-kijker heeft waarschijnlijk al vrij snel in de gaten hoe de vork in de steel zit. Het bestaat voornamelijk uit saaie praat-scènes met af en toe een verschrikkelijk geënsceneerde moord-scène die zo rommelig in beeld wordt gebracht dat het eerder slaapwekkend dan schokkend is. Het geluid dat de moordenaar maakt is nog redelijk creepy, en een paar bizarre momenten waarin hij/zij op de meest vreemde plekken opduikt zorgen nog wel voor een kleine glimlach, maar jammer genoeg blijft het een saai geheel.

Het tweede verhaal wordt bedorven door verschrikkelijk slechte scènes waarbij mensen van iets schrikken dat buiten beeld is, waarna er lelijk ge-cut wordt naar een ander standpunt. Het geeft echt een desoriënterend gevoel, maar ik heb het vermoeden dat dat niet de bedoeling was. Het verhaal is trouwens nog wel aardig bedacht, maar er gebeurt weinig schokkends tot de laatste vijf minuten, en dan is het alweer overduidelijk waar het allemaal heengaat. Een paar belabberde acteerprestaties zorgen wel weer even voor een onbedoeld grappig moment, maar voor de rest was het wederom niet goed genoeg en verslapte mijn aandacht gewoon veel te veel, iets wat dodelijk is voor een segment van nog geen half uur.

Tot mijn verbazing is het laatste gedeelte verrassend origineel en had het verreweg de beste uitwerking. Het heeft weinig met absolute horror te maken, maar een paar inventieve scènes houden het tot aan het eind toe leuk. Ik had nooit verwacht dat al die tuinkabouters zich samen zouden voegen tot één van lilliputter-formaat! Verder wordt alles uit de kast gehaald, van mummies tot dode prinsessen met telekinetische krachten; gekker moest het niet worden, maar gelukkig hadden de makers de leukste aflevering tot het laatst bewaard.

Het omringende segment is niet al te boeiend, maar het zorgt wel voor wat vluchtig naakt, iets dat de rest van de film helaas mist. De afloop is gelukkig ook wel leuk op een cliché manier. Het is ook bizar genoeg in Amerika opgenomen terwijl de korte verhalen 100% Brits zijn, iets wat trouwens de leukste zin van de film oplevert. Het is niet genoeg om de film nog te redden, maar samen met het laatste segment sluit Screamtime nog af met een aardig hoogtepunt.

Jammer dat de rest zo slecht was...

Geinige gevechtsscènes in deze martial arts-film.

De stunts waren spectaculair, de slagen en schoppen kwamen wel goed hard aan en de kogels sloegen goed in. De actie was ook mooi geschoten, maar na twee of drie had ik het eigenlijk wel gezien. Ik had ook niks met de personages, en hun beweegredenen vond ik een beetje vaag.

Geen slechte film, maar niet echt mijn genre; ik vind het gewoon snel ééntonig.

Wat een aangename verrassing.

Na de commentaren en het gemiddelde had ik er niet veel vertrouwen in. Maar ik ben altijd te porren voor een leuke haaien-film, dus ik had goede hoop.

De haaien zagen er niet altijd super realistisch uit, maar de grote verscheidenheid maakt dat meer dan goed. In 3D had het waarschijnlijk iets meer indruk gemaakt, maar nu was het gewoon leuk om al die soorten haaien te zien. Ze zijn goed geanimeerd en erg levendig. Er zijn uiteindelijk geen afgerukte ledematen te zien, maar dat maakt in dit geval niet vreselijk veel uit, want ik hoefde deze personages niet per sé uit elkaar gerukt zien worden.

Want de personages zijn best wel aardig. Natuurlijk zijn er een paar stereotiepe karakters bij, maar over het algemeen zijn ze sympathiek en hoefde ze van mij niet per sé dood. Sara Paxton is een leuk meisje en bovendien de hele film te zien in een bikini. Joel David Moore vind ik altijd leuk om naar te kijken, en dat was hier geen uitzondering. De rest was ook goed in hun rol en de dames waren fraai.

Gelukkig heeft deze film geen standaard plot, maar als ik hier maar iets over uit de doeken doe verraad ik al te veel. Laat ik het er op houden dat de menselijke factor een flinke dosis spanning met zich mee brengt. De beweegredenen van de bad guys waren af en toe een beetje raar op een B-film achtige manier, maar dat had ook weer z'n charme. En het leverde best wat nagelbijt-momenten op, want anders was het gewoon wachten op een nieuwe aanval.

De beelden van de moerassen en de onderwater-beelden zagen er ook erg mooi uit in HD, dus was het ook geen opdracht om naar deze film te kijken. Ja, dit is echt een aparte film met een niet alledaags plot, een soort slasher met haaien, die niet super bloederig is, maar wel spannend tot de laatste minuut.

En blijf alsjeblieft kijken tot na de credits. Het liedje duurt ietsje te lang, maar is wel komisch, en de perfecte afsluiter van een leuke, leuke film.

Asylum doet het weer. En daarmee bedoel ik een enorme prutsfilm maken.

De effecten zijn foeilelijk. De haaien zijn zo beroerd dat de cutscene met de haai uit de eerste Resident Evil videogame er overtuigender uitzag. Niet dat je dat goed kunt zien, want tijdens de actie zwiept de camera zo in de rondte dat je nauwelijks kunt zien wat er gebeurt. En de explosies tijdens de landmijnen-scène waren echt beschamend.

Asylum weet ook altijd de meest irritante "acteurs" te verzamelen. Afgezien van junkie-meisje (leuk kind) waren ze allemaal inwisselbaar, en als ze dan ook nog vervelende personages spelen is het helemaal een verloren zaak. Ze waren bijna constant aan het bekvechten en dat was jammer, want als ze dan eens samenwerkten en een soort van plan hadden, was het helemaal niet onaardig. En wat was erin godsnaam met Yancy Butler?

Het verhaal is ook beroerd. Het hele basisconcept stond waarschijnlijk op de achterkant van een bierviltje, en je kon op je vingers natellen wie er wanneer zou sterven. Het duurt allemaal maar anderhalf uur maar het lijkt af en toe wel een eeuwigheid, en het eind was anticlimactisch en wederom beroerd geacteerd.

Nee, Asylum heeft me nog zelden weten te bekoren, en ook Shark Week mag weer een flop genoemd worden. Op naar Sharknado 2!

Niets, maar dan ook niets geeft me aanleiding om Sharknado ook maar één halfje meer te geven.

Ik had me er best wel op verheugd hoor, maar de uitwerking is zo frustrerend beroerd dat ik me op een gegeven moment niet meer kon concentreren en constant binnen-en buitensmonds zat te vloeken. De film, die nota bene SHARKnado heet, geeft je nauwelijks een duidelijke blik op de beesten, en de "actie" is zo onduidelijk en chaotisch dat het extreem frustrerend werd om naar te kijken. Dit is lui filmmaken. Een shot van Los Angeles maken, er goedkope CG overheen gooien, en hoppa, monteren maar.

Vreselijke personages ook, gespeeld door vervelende acteurs. Ik wilde ze stuk voor stuk aan stukken gereten zien worden, maar helaas is de bodycount ook bedroevend laag. Ik vraag me ook af of SyFy niet de afgezwakte versie heeft uitgezonden, want afgezien van een paar bloederige stompjes was het ook alles behalve goor, iets wat deze wan-vertoning nog een beetje dragelijk had kunnen maken.

Ik kan elk minuscuul detail dat me niet aanstond wel bespreken, maar dan ben ik uren bezig. Ik wil echt anderhalf uur van mijn leven terug. Ik kan goed tegen troep, maar frustrerende ongeïnspireerde troep, daar trek ik de grens.

Sharknado 2 is een film waar ik uiteindelijk furieus over ben. Met recht één van de slechtste films die ik in mijn 32 jaar op deze planeet ben tegengekomen.

Als je een enorme hit hebt gehad met een film, in dit geval Sharknado, dan neem je toch de tijd om deel twee beter te maken dan zijn voorganger? Trek meer tijd en geld uit voor het maken van de special effects, betere acteurs en een beter script. Nee, niks van dat alles heeft Sharknado 2.

De haaien zien er weer net zo beroerd uit als in het eerste deel. Ze lijken gewoon niet af, en ze komen weer uit het niets uit de lucht vallen om mensen op te vreten. Nee, niet eens opvreten, ze komen langs vliegen en hebben blijkbaar cirkelzagen in hun mond waar ze zonder te bijten mensen hun kop mee afhakken. En zelfs grappige concepten weten ze te verprutsen. De scène in het riool met een haai die een alligator opvreet had gouden potentie, maar door de knullige CG en de belabberde cameravoering werd het gewoon één van de zoveel verprutste mogelijkheden.

De acteurs zijn verschrikkelijk. Iedereen slaapwandelde iedereen door zijn of haar rol heen. Het kwam vaak neer op boven elkaar uitschreeuwen met af en toe een bloedirritante, geforceerde emotionele scène tussen personages waar je geen ene moer om geeft. Grootste ramp is ongetwijfeld Tara Reid. Misschien was ze tijdens de opnames stomdronken, want ze struikelde gewoon over haar woorden en ze keek ook nog eens glazig uit haar ogen. Verder hadden Kari Wuhrer en Vivica Fox door ongeacht wie gespeeld kunnen worden, en Judd Hirsch had hier de ondankbare rol die John Heard in de eerste film had. Zelfs zijn sterfscène was nagenoeg identiek.

Om de paar minuten cameo's van bekende mensen help echt niet om een film beter te maken of te verrijken. Het leidt gewoon gigantisch af en het is gewoon niet grappig als je er niks origineels mee doet. Al Roker? Hilarisch. Kelly Osbourne? Daar schiet echt niemand wat mee op. Biz Markie?! Oké, ik geef toe, dat was best wel cool

En hadden we nou verrast moeten zijn over de doden die er vielen? Afgezien van Hirsch en Fox ging er van de hoofdcast niemand dood en dat verwachtte ik ook niet; dit soort film staat niet bekend om het nemen van risico's. En haha, Tara Reid met een cirkelzaag-hand a la Ash! En kijk, Ziering die weer een haai met een kettingzaag te lijf gaat! Voorspelbaarder kan het bijna niet worden. Het was net geen kopieerwerk, maar als iets in de eerste plaats lukt trappen die Amerikanen er voor de tweede keer ook wel in toch? Zij misschien, maar ik niet. En wat doe je als echt niks meer weet? Dan steel je een scène van Cloverfield en die verkracht je tot er niks meer van over is.

En mensen, hou die camera toch eens stil. Het helpt misschien voor het gevoel van chaos, maar elk potentieel cool moment werd verkloot door de onbegrijpelijke camera. Je kon af en toe niet eens zien of een personage nou al dood was (Friedlander) en elke (vaak identieke) haaienaanval had zo de impact van een natte krant. En wat was er met de extra's? Als je goed naar de achtergrond keek zag je mensen rustig rondkuieren alsof er niks aan de hand was. Die storm komt blijkbaar wel erg stilletjes aangeslopen!

De druppel die nu echt de emmer deed overlopen was het afschuwelijke chauvinisme van Zierings speech, waar ik echt ziedend om werd. Ik wordt niet goed van de vreselijke Amerikanen en hun overdreven, onterechte patriottisme, en om dit in een Z-film te stopen was echt nergens voor nodig; gaan we nou echt vergelijkingen trekken met een haaien-tornado en 9/11? Dat hoop ik toch niet.

Ik had het heus wel kunnen weten na het fiasco dat Sharknado heette. Maar ik had echt niet gedacht dat het nog beroerder kon worden. Nou mooi wel dus: Sharknado 2 krijgt van mij het stempel slechtste film die ik ooit heb gezien. En dat wil wat zeggen.

Welterusten

Een hoog "America, fuck yeah"-gehalte, verpakt in een reclame voor Universal Studios, met humor die niet om te lachen is en actie die dodelijk saai is.

Bovendien met acteurs die er alleen zijn voor een loonstrookje, en een leading man die lachwekkende monologen afsteekt over zijn heldendaden, die hij natuurlijk alleen maar doet vanwege zijn familie. Een kitscherige, flauwe film als Sharknado 3 is een foute plaats om neppe sympathieën op te wekken.

En natuurlijk die foeilelijke Asylum look. Het lijkt bijna een verplichting om de actie zo onduidelijk mogelijk in beeld te brengen, en de CG lekker onaf te laten. Weer krijgen we haaien om onze oren, en naar wat lijkt tientallen mensen die gegrepen worden door een haai, met de geringste impact; letterlijk iedereen die minder heeft dan een hoofdrol gaat er aan.

En waar kunnen we nog heen in een derde film over haaientornado's? Welja, we gaan de ruimte in! Lachwekkender dan deze scènes kan het niet worden, met bordkartonnen sets en totaal onovertuigende green screen. Maar niet getreurd, we hebben een cameo van David Hasselhoff! Ik moet toegeven dat ik de man wel kan verdragen, maar hier is zijn rol niet leuk, heeft hij geen leuke oneliners, en geen leuke scènes.

Voor de rest nog wat gastrollen, waaronder Frankie Muniz, die blijkbaar heeft besloten zijn acteerkunsten sinds Malcolm in the Middle maar niet verder te ontwikkelen. Bo Derek is een wandelende plastic pop, en de terugkerende Cassie Scerbo is ook stierlijk vervelend met haar post shark trauma. Zelfs het moment waarin ze samen met Ziering uit het water verrijst in niets meer dan een topje en een kanten onderbroekje kan haar optreden niet redden.

En dan heb je nog Tara Reid. Punt.

Slecht kan af en toe best leuk zijn, maar slecht, lelijk en saai, dat is voor een film een doodzonde. Ach, zolang ze ze blijven maken zal ik mijn nieuwsgierigheid niet kunnen bedwingen, dus op naar volgend jaar en de volgende oude vertrouwde halve ster. Net als vandaag.

Dat was nog eens een vreemde trip.

Het Engelse landschap is echt een personage op zichzelf, en lijkt vaak precies afgestemd op de gemoedstoestand van de hoofdrolspelers. Het landschap en alle verschillende toeristische attracties waren voor mij als buitenmens prachtig, en ik kon wel sympathie opwekken voor het stel. Het is erg aandoenlijk om te zien hoe Chris en Tina met elkaar het weer en de tegenslagen ontberen, met alle bijkomende ups en downs van het moorden De acteurs zijn echt goed op elkaar afgestemd., en het script is dan ook geschreven door Alice Lowe en Steve Oram (de twee hoofdrolspelers) die daarvoor een soortgelijke scène als stand-up speelde.

Sightseers als pure komedie bestempelen is misschien wat te sterk, want de humor is echt wel gitzwart met weinig echt expliciete, grappige personages. Het grappigst zijn misschien nog wel nog de moorden met Chris' commentaar erbij. De dialogen zijn trouwens echt puur goud, en er schijnt lustig wat geïmproviseerd te zijn op de set, leert de leuke making of op de Blu-Ray ons. Het eind van de film is er weer zo één waarvan je denk te weten wat het is om alsnog voor een aardige verrassing te zorgen waarna het ook lekker afgelopen is.

Al met al een unieke filmervaring. Genieten is een sterk woord, maar ik daag mensen uit om niet gefascineerd te kijken naar deze vreemde film.

Al vanaf de release van de eerste Silent Hill game ben ik een groot fan van de serie. Deel één, waar deze film los op gebaseerd is, is wat mij betreft nog nooit geëvenaard qua spanning en ijzersterke atmosfeer. De graphics mogen dan wat gedateerd zijn, dat weerhoudt mij er niet van om Silent Hill voor de PlayStation als engste game ooit te bestempelen.

Toen ik dus voor het eerst hoorde over een heuse Silent Hill FILM was mijn interesse onmiddelijk gewekt, en zodra de film uitkwam zat ik al snel in de bioscoop; ik wilde wel eens zien of de makers de beklemmende sfeer van het spel over zouden weten te brengen op het witte doek. En ik moet een aantal jaar na dato concluderen dat dat voor het grootste deel inderdaad het geval is.

Als eerste wil ik het hebben over het grootste verschil tussen de game en de film; het verhaal. Als ik dan al een minpunt van de game zou moeten nomen is dat het verhaal soms iets te gecompliceerd was dan nodig. Hier zijn bepaalde punten van het verhaal overgenomen, maar het overheersende plot is wezenlijk anders. Ik vind ze beide erg goed, en voor een film van twee uur is dit ietwat versimpelde verhaal meer geschikt dan dat van de game, waarin de makers natuurlijk meer tijd hebben om het verhaal uit de doeken te doen. Aan het hart van het geheel staat de liefde van een moeder voor haar dochter, maar om meer over het plot te vertellen zou zonde zijn van de kijkervaring.

En wat een ervaring! Visueel is de film een absolute lust voor het oog. Wat als eerste opvalt als we in Silent Hill arriveren is hoe goed de hele sfeer van het mistige stadje is nagebootst. De in dichte mist gehulde vervallen huizen, de verlaten straten; je krijgt onmiddelijk een onbehaaglijk gevoel, zelfs voordat er ook maar iets bovennatuurlijks gebeurt is. De rest van de lokaties en de sets zijn adembenemend; ik zou wel eens willen weten hoe ze dit allemaal gevonden hebben. De school in het bijzonder is geweldig creepy. En ja, het feit dat de lokaties zo getrouw zijn aan die uit het spel en het een waar feest der kerkenning is zal wel meespelen in het feit waarom ik de hele look van de film zo geslaagd vind. Maar hoe je het ook wendt of keert, dit is een prachtige film.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over het 'andere' Silent Hill. Al bij de eerste klanken van het luchtalarm wist ik al wat me te wachten stond. De gitzwarte lucht, een wereld die bestaat uit roosters en diepe gaten met een eeuwig brandend vuur, het is allemaal prachtig gedaan. Ook de interieurs van de gebouwen veranderen mee, en de effecten van afbladderende verf tijdens de indrukwekkende transformaties (overigens een bedenksel uit latere games) zien er voor zover mogelijk erg realistisch uit.

De special effects in de rest van de film, en dan vooral de monsters, zijn precies zoals ik ze voor me zag toen ik voor het eerst over de film las. De combinatie van practische effecten en digitaal werkt super. De eerste ontmoeting met een groep demonische smeulende kinderen is gelijk raak; de steeds nauwer wordende steegjes (inclusief een prachtig camerastandpunt dat regelrecht uit het eerste spel komt) sluiten Rose steeds verder en verder in; het vuur dat om haar heen brandt lijkt op de hel zoals wij het ons voor zouden stellen. Dan komen de monsters, die al brandend verschrikkelijke kreten uitslaken. De muziek zwelt aan, het geluid wordt overweldigend, oorverdovend, en dan niks dan stilte en een wit licht; een geweldige eerste nachtmerrie.

De rest van de monsterlijke cast lijkt ook regelrecht uit de games te zijn gestapt, en de ene creatie is nog enger en realistischer dan de ander. De combinatie van geluid en de schokkende bewegingen die de monsters maken werkt zo effectief dat de rillingen soms écht over mijn rug liepen. En dan is er nog de 'big daddy' van allemaal, de onvolprezen Pyramid Head. Omringd door zijn legioen van kakkerlakken en met zijn reusachtige mes in de hand dat hij achter zich aan sleept is hij éen van de meest indrukwekkende game-en filmcreaties aller tijden.

Ik ben ook blij dat de makers de muziek van Akira Yamaoka hebben gebruikt; al vanaf de begintitels met het korte stukje uit de Silent Hill theme zat het met de muziek wel goed. Het is meer dan muziek; het is een constant aanwezig onderbuikgevoel, en een ervaring op zich. Mijn tip: download Yamaoka's hele SH-oeuvre en zet het in het holst van de nacht op; de rillingen zullen bij tijd en wijlen over je rug lopen.

De acteurs zijn allemaal goed gekozen; in het begin had ik liever een man in de hoofdrol, gezien, net als in de game, maar Mitchell doet het goed; ze uit haar emoties erg goed, van sterke vrouw tot op de grens van een zenuwinzinking. ze is erg overtuigend. Bean was een goede Harry Mason geweest, en hier vervult hij die rol meer vanaf de zijlijn; in mijn ogen een kleine service naar de vaste SH fans. Jodelle Ferland acteert verrassend genoeg beter als demonisch hellekind dan als daadwerkelijk kind: ze bezit een enorm acteertalent. Dahlia Gillespie is ook erg goed getroffen, net als de rest van de cast eigenlijk.

De film eindigt in een waar bloedbad (tijdens de slotscènes liepen er daadwerkelijk mensen de zaal uit), en toont bovendien maar weer eens dat demonen niet te vertrouwen zijn; moeder en dochter vinden elkaar uiteindelijk, maar toch is er geen echt happy end te bespeuren; Chris blijft verlaten achter en Rose zit voor altijd vast in een schemerwereld; nee dit is geen standaard Hollywood horrorfilmpje, maar een film voor de echte Silent Hill fan, en fans van visueel overdonderende horrorfilms in het algemeen.

De hommages aan de games waren leuk om te ontdekken, maar de kritiek die ik hoor dat het verhaal voor niet-fans moeilijk te begrijpen is vind ik twijfelachtig. Het probleem voor mij was dat het verhaal tè simpel is gemaakt en er om de haverklap een scène voorkwam die het verhaal in miniem detail uitlegde.Vergeleken met de eerste drie games en de eerste film is de sfeer in Revelation trouwens ook ver te zoeken.

De muziek die niet van Akira Yamaoka afkomstig is was beduidend minder dan de klassieke 'muziek' van de grootmeester der enge muziek, maar die muziek werd erg goed gebruikt. Verder was de film af en toe een beetje tè bombastisch. Toch is de film een visueel feest en zijn de bizarre wezens nog steeds best realistisch, en bovendien gemaakt met prostetische effecten. De enige CG-creatie (het mannequin-monster) was best wel origineel en omnmogelijk om praktisch te bewerkstelligen, en dus de enige die recht had om uit een computer te komen. Ook de sets waren zonder uitzondering mooi gemaakt, vooral Lakeside Amusement Park. Visueel puik werk dus.

Adelaide Clemens is een goede Heather, en Sean Bean was zoals vaak erg overtuigend, maar voor de rest waren de personages en de acteurs die ze speelden verwaarloosbaar. De rollen van Carrie-Anne Moss en vooral Malcolm McDowall hadden door iedereen gespeeld kunnen worden, en Kit Harrington was helemaal overbodig, net zoals het Douglas-personage. Als hij de rol had die hij in de game ook had was het een andere zaak geweest, maar natuurlijk moest er een wanhopig liefdesplotje aan toegevoegd worden. Alles voor de jongere kijkers van rond de 16.

Het verhaal was dus een beetje te simpel en wijkt bovendien te veel van de derde game af, maar het was allemaal zo slecht nog niet; geen moment heb ik me echt verveeld met deze terugkeer naar Silent Hill. Trouwens, prachtige dubbele verwijzing naar twee andere Silent Hill-spellen op het eind...

Het titelscherm met het spattende bloed was een leuke opener van deze Kerst-slasher.

Als je de perfecte anti-Kerstfilm zoekt, zit je met Silent Night Deadly Night goed; wat een boze film is dit. Arme Billy krijgt het in zijn jeugd zwaar te verduren en dit betaalt zich tijdens zijn strooptocht dubbel en dwars uit met enkele zeer brute moorden. Het bloed vloeit rijkelijk en er is ook genoeg bloot om een paar slashers te vullen. Deze elememnten komen perfect samen in de scène waarin Linnea Quigley aan een hertengewei wordt geregen: een scène die zijn beruchte status zeker verdient. Verder was de soundtrack aan de kwaaie kant, wat goed werkte in contrast met de kerstliedjes.

Er zitten een paar lekker zwartgallige momenten in de film, zoals de dove priester die voor Billy aangezien wordt en zonder pardon wordt afgeknald. Ook de slotscène waarin een horde kinderen wordt getraumatiseerd door de dood van de 'Kerstman' is een leuke, en de laatste kick is lekker en laat de optie voor een vervolg wagenwijd open.

Qua acteerprestaties is de film helaas wat wisselvallig. De jonge versies van Billy zijn niet eens slecht, maar volwassen Billy heeft van acteren weinig kaas gegeten. Hij heeft zijn momenten maar is voor de rest wat apatisch. Misschien was dit de bedoeling maar ik vond hem geen bijster imponerende schurk. Moeder Overste is een regelrechte bitch die je maar al te graag wat aan zou doen, maar de rest van de cast was niet erg memorabel.

Al met al een indrukwekkend staaltje slasher-trash voor de donkere Kerstdagen!

Als je fan bent van het origineel valt er veel te genieten aan deze tweede Sin City, maar 9 jaar is wel erg lang om te wachten op een vervolgfilm, en de verhalen zijn een stuk minder interessant dan in het eerste deel.

Om maar met de pluspunten te beginnen: visueel is Sin City 2 net zo geweldig als deel één. Rodriguez en consorten weten de look van de graphic novels weer perfect te vertalen naar het witte doek. Het geweld is wederom lekker dik aangezet, en het gestileerde bloed vloeit rijkelijk. Het verhaal heeft weer een prachtig noir gevoel, en vooral de vaak eufemistische monologen zijn fraai geschreven en gebracht.

De film bevat erg stoere mannen en adembenemende vrouwen. Mickey Rourke's geweldige personage is weer terug, hoewel hij er meer is om andere personages uit de brand te helpen dan dat hij echt zelf een verhaallijn heeft. Verder is iedereen erg goed in hun rol. Hoewel het jammer is dat Clive Owen niet terugkeert als Dwight valt Josh Brolin goed in; het haalde me helaas wel uit de film, maar na zijn transformatie viel dat niet zo erg meer op. Willis heeft een klein en vrij ondankbaar rolletje, maar het is aardig om hem terug te zien keren, en Gordon Levitt doet het goed, hoewel ik hem als acteur een beetje zat aan het worden ben.

Als ik trouwens één reden zou moeten geven voor het kijken van Sin City 2 zijn het de werkelijk beeldschone dames. Ik weet niet wie ik mooier vind: Rosario Dawson is fraai met die geweldige look en dat wilde haar, en ze acteerde lekker vrijuit, vooral als ze als airhead een lijfwacht verleid. Jessica Alba is nooit mijn favoriete actrice geweest, maar hier bestaat haar screentime vaak uit dansen op het podium, in de meest uiteenlopende, vaak weinig verhullende kostuums. Verder vervult Jamie Chung Miho's rol, hoewel ze een stuk minder overtuigend is dan Devon Aoki.

En oh oh, Eva Green, wat is het verademend om een actrice te zien die haar lichaam in de strijd wil gooien als het goed is voor de film: na het vervolg op 300 is dit al de tweede film dit jaar waarin ze in 3D op het scherm te zien is. De poster waarop ze in een doorschijnende outfit staat was erg controversieel, maar dat is nog niks als je ziet wat ze aan heeft in de film: bijna niks namelijk. Ze is echt een prachtige vrouw en trekt alle aandacht naar zich toe als ze in beeld is; ze speelt een geboren verleidster en speelt die rol met verve en een vrijheid die je niet vaak ziet in films van dit kaliber.

Maar waar alles visueel erg goed is, is het verhaal gewoon niet boeiend genoeg: alle echt goede verhalen zaten al in deel één. Dit is voor het grootste gedeelte trouwens een prequel, dus veel verrassende dingen gebeurde er niet in de film. In de meeste verhalen kon ik wel raden hoe het af zou lopen en dat is jammer: spannend werd het nergens. Wel vet om te zien hoe sommige personages aan hun littekens kwamen, en het spotten van gastoptredens en cameo's was ook leuk om je aandacht erbij te houden.

Nogmaals, negen jaar later voelt Sin City 2 een beetje als mosterd na de maaltijd, maar het gestileerde geweld en de mooie vrouwen hielden me zeker bij de les.

Eindelijk weer eens een degelijke horror-film in de bioscoop.

Laat ik één ding voorop stellen: Sinister is geen constant schrik-festijn. De horror is in het begin erg subtiel en bestaat in feite uit krakende vloeren en piepende deuren. Pas in het laatste gedeelte komen de geestverschijningen om de hoek kijken en wordt het iets meer rechttoe rechtaan eng. De film verloopt tegen het einde aardig voorspelbaar maar de slotscène was lekker morbide: lekker geen typisch Hollywood-einde.

Wat Sinister werkelijk zijn meerwaarde geeft, zijn de home movies. Geprojecteerd op een doek gemaakt van een laken veranderen de beelden van gelukkige gezinnetjes in lugubere snuff-movies. Constant was ik op mijn hoede of er niet iets in de achtergrond gebeurde; de filmpjes gaven me echt een ongemakkelijk gevoel; iets wat niet makkelijk voor iemand die aardig wat horror in zijn collectie heeft.

De entiteit achter de moorden is een originele en zijn verschijning is best origineel en in de filmpjes en foto's best eng. Er zitten in de film natuurlijk een paar schrikmomenten rond deze Bughuul en sommige maakten me daadwerkelijk aan het schrikken.

De personages zijn redelijk uitgewerkt maar af en toe iets te veel familiedrama. Hawke's personage maakt een goede verandering door in de loop van het verhaal en zijn gezin wordt ook goed neergezet dor de cast. Het meisje wist me niet altijd te overtuigen, maar in de laatste scènes was ze best goed. Maar het hoogtepunt was toch echt Deputy So And So; een hilarisch personage met een paar ijzersterke grappen.

Wat ik misschien nog wel het vetst vond aan de hele film was de soundtrack. Het was geen typische score, maar a la Silent Hill meer ambiance-geluid. De geluidseffecten waren echt eng en hielpen echt mee tijdens de enge momenten. Het Boards of Canada nummer werd trouwens ook op een sterk moment gebruikt. Coole soundtrack, zo maar even kijken of hij te vinden is.

Ik vond het niet de briljante film die ze er in Amerika van maken, maar het was weer eens een redelijk originele horror waarvan we er in Nederland te weinig in de bios aantreffen.

Skyfall is een erg goede Bond-film die naar de toekomst kijkt maar tegelijkertijd een eerbetoon brengt aan de Bonds van weleer.

Er zitten een paar ijzersterke scènes in de film en het einde was briljant, maar voor elke goede scène (shaduwgevecht voor neon-reclame) zat er ook weer één tussen die me niet kon boeien (komodovaranen?). Javier Bardem was een goede schurk, maar ik vond Daniel Craig niet op zijn best.

Erg goede film, maar zeker niet mijn favoriete Bond-film: da's Casino Royale.

Slaughter High is een late slasher, maar een heel leuke.

De film begint met een vreemd liedje dat de speelsheid van de film aangeeft. Ondanks dat het soms vrij bloederig wordt vind ik de film nooit echt macaber worden en houden de makers het met een paar aardige grappen vrij luchtig. Er zitten een paar onbegrijpelijke beslissingen van de personages in de film, maar dat vond ik hier nooit erg: het was juist leuk en zorgde bovendien voor wat naakt en wat extra gorigheid.

En gorigheid is er genoeg: sommige kills zijn erg gemeen en bloederig, en de special effects zijn zeker het hoogtepunt van de film. Het begint meteen al lekker met het giftige biertje en daarna wordt het alleen maar leuker. Af en toe ook wat ongeloofwaardiger (het instant werkende zuurbad), maar dat mocht de pret niet drukken; geloofwaardigheid was sowieso niet het kenmerk van deze film.

Want wie gelooft er nou ooit dat het complete personeel bestaat uit een gymleraar en een conciërge, en dat er in totaal maar iets van tien leerlingen op de hele school zitten? De film speelt zich bovendien af in Amerika, maar helaas voor hen weet geen één acteur zichzelf een geloofwaardig accent aan te meten. En over acteurs gesproken, geen één lijkt ook maar in de buurt van high school-leeftijd te zijn. Positief aspect is dan wel weer de aanwezigheid van de bloedmooie Caroline Munro, dus mij hoor je niet klagen.

Er zitten voor de rest een paar sterke stalk-scènes en een paar aardige jump scares in Slaughter High, en het masker van Marty is een unieke. De film sluit bovendien af met een leuke twist waar ik zeker niet op gerekend had; het zorgt ervoor dat Slaughter High nog iets extra's meekrijgt waardoor het boven de middelmaat uitstijgt en wel even in mijn hoofd blijft hangen.

Ik hoop trouwens dat Marty alsnog ontsnapt en zijn plannetje uitvoert, maar dat is persoonlijk

Dinsey neemt veel vrijheden ten opzichte van het verhaal, maar wat wil je als het Grimm-sprookje slechts een paar pagna's telt.

Doornroosje, oftewel Aurora, is eigenlijk het lijdend voorwerp, en de hoofdrollen zijn voornamelijk weggelegd voor de feeën, die wel aandoenlijk zijn, maar lang niet zo grappig als bijvoorbeeld de Zeven Dwergen. Daardoor wordt de film af en toe wat saai. Maar gelukkig niet als Malafide ten tonele verschijnt; dit is zeker een memorabele Disney-schurk. Ze heeft geen motief, ze is gewoon het vleesgeworden kwaad, en de ultieme confrontatie tussen haar en de prins is hèt hoogtepunt van de film.

Voor de rest is deze film gewoon heel lief met de romantische liedjes, de diertjes die menselijke trekken vertonen en de feeën die Doornroosje graag een mooie verjaardag willen geven. Het verhaal verkondigd ook dat er zoiets bestaat als ware liefde op het eerste gezicht; erg cliché, maar o zo zoet.

De tekenstijl is prachtig. De achtergronden zijn erg natuurlijk nagebootst en adembenemend mooi. De animatie van de personage is erg vloeiend, en Doornroosje is een erg fraaie verschijning; als Disney één ding goed kan is dat mooie prinsessen toveren. En wederom is de grote gevechtsscène door die sterke animatie des te indrukwekkender.

De liedje stenslotte zijn ook erg mooi, en de Nederlandse stemmen waren wederom erg goed. Dit is niet mijn favoriete Disney, maar vakmanschap is het wel...

Lekker goor filmpje af en toe, maar op een paar leuke bloederige scènes na vond ik het maar een saaie bedoening.

Het verhaaltje was erg dun, maar het idee van vleesetende naaktslakken werd nog redelijk geloofwaardig overgebracht. Die naaktslakken zien er echt heel erg smerig uit. Ik wist niet dat die dingen zo vlug konden bewegen, en dat die dingen bijten wist ik al helemaal niet Leuk effect trouwens. De exploderende lichamen (?!) waren daarnaast ook lekker goor.

Maar er waren gewoon niet genoeg van deze scènes om het de hele tijd boeiend te houden. Veel gepraat, gore scène, meer gepraat. Sommige personages waren ook totaal overbodig, met name de tieners. Oké, twee van hen kwamen aan een lekker goor eind, maar de rest had geen enkele rol van betekenis.

Wat ik trouwens wel bizar vond was de scène waarin een meisje vlak na elkaar aangerand en bijna verkracht wordt om daarna prooi te vallen aan de hongerige naaktslakken. En beide klootzakken komen er nog mee weg ook. Een beetje poetic justice was zeker in deze film wel op zijn plaats geweest, maar dat bleef helaas uit.

De film heeft dus een paar mooie gore scènes en een explosief einde, maar wist me te weinig te boeien. Squirm vond ik wat dat betreft beter geslaagd.

Erg vaag filmpje. Het eerste deel is een foute Elm Street wannabe, en het tweede gedeelte ontaardt in een volwassen versie van een Scooby Doo aflevering, waarin [de moordenaar achter de heldin aanzit terwijl er een raar liedje op de achtergrond draait De moordenaar is natuurlijk te bizar voor woorden; een John Travolta-lookalike met een gitaar met een boor aan het eind, die om de haverklap in zingen en dansen uitbarst.

Vrouwelijk schoon is er genoeg, op die geweldige 80's manier, maar helaas houdt bijna iedereen haar kleren aan. De muziek is over het algemeen erg fout maar daarom niet minder leuk. Er vloeit aardig wat bloed, maar alle moorden zijn met die boor, dus niet erg afwisselend.

Natuurlijk geen goede film, maar de moordenaar en doe foute 80's sfeer waren wel vermakelijk.

Een film die aardig begint verzandt het laatste half uur in een frustrerende kijkervaring .

Het eerste uur verloopt als een typsiche slasherfilm met een mysterieuze (ahum) moordenaar, meisjes in nietsverhullende outfits en een paar goed opgebouwde kills. De film scoorde voor mij een pluspunt met de moord per uithangbord en het feit dat dat ding netjes overeind bleef staan terwijl het slachtoffer weggesleept werd. De film gooit er wat red herrings doorheen, die helaas nooit echt verdachten willen worden omdat het een beetje te doorzichtige pogingen zijn om de kijker op het verkeerde been te zetten.

Als de moorenaar zich eenmaal kenbaar maakt is de lol er wat mij betreft wel af. Niet alleen vond ik het een waardeloze bad guy met idiote beweegredenen, maar een hele groep mensen weet dit persoon neer te meppen om hem daarna rustig te laten liggen. Dit is een kenmerk van een slasher, maar hier werd het gewoon frustrerend. Zelfs als ze hem weten te verblinden met bleek maken ze de ene na de andere ridicule beslissing wat natuurlijk wel zorgt voor een hogere bodycount, maar wat bij mij alleen maar leidde tot meer frustratie. Ze staan gewoon letterlijk te kijken hoe hun vriendinnen afgeslacht worden totdat de camera zich weer op hen richt en ze geforceerd rondjes door het huis rennen op zoek naar een weg naar buiten.

De kills zijn soms venijnig maar na die eerder genoemde moord weinig creatief, dus daar scoort deze film bij mij ook geen punten mee. Wel leuk waren de scènes met de onnozele politieagent die de kinderen niet wil geloven en pas in aktie komt als een volwassene de misdaden meldt. Niet omdat deze scènes per sé grappig bedoeld waren, maar het kwam gewoon lachwekkend cliché over.

Nee geef mij maar één van de vorige twee delen, het eerste waar iets meer humor inzat en het tweede vanwege de maffe moordenaar. Dit deel vond ik te standaard en bevatte teveel onnozele akties van de hoofrolspeelsters.

Nog in de eerste minuten van de Slumber Party Massacre zien we de eerste borsten, en daarna krijgen we nog vele fraaie naakte lichamen te zien, vaak in lekker voyeuristische scènes. Vooral de douchescènes met uitgebreidde shots van ingezeepte kontjes is erg leuk. Een goede slasher zou altijd wat naakt moeten bevatten, en de makers hebben hier meer dan gehoor aan gegeven. Bovendien zijn alle meisjes beeldschoon op die geweldige 80's manier.

De film is lekker kort en de eerste moord laat dan ook niet lang op zich wachten. De moorden zijn vaak offscreen en, een paar uitzonderingen daargelaten, niet erg grafisch. Maar er vallen genoeg slachtoffers om je aandacht erbij te houden, en er zitten evengoed een paar leuke momenten in, zoals een hoofd dat van een nek rolt, en de dood van de moordenaar.

De moordenaar is al vanaf het begin in beeld, en komt helaas niet al te dreigend over. Wat men vaak suggereert wordt hier letterlijk genomen. Zijn moorwapen is een extentie van hemzelf zullen we maar zeggen, en een scène tegen het einde van de film, waarin zijn boor, en dus in feite zijn lul wordt afgehakt, is lekker symbolisch. De film werk ook als komedie, en de vele neppe schrikmomenten werden op een gegeven moment zo standaard dat het bijna hilarsich werd.

Kortom, lekker veel naakte lijven en net genoeg gore maken hier een lekkere standaard slasher van, iets waar absoluut niks op tegen is; soms is dat alles wat je nodig hebt.