Opinions

Taken 2 is een aardig direct vervolg op het succesvolle eerste deel, maar het is allemaal iets te geforceerd en spanningsloos om constant te boeien.

Er wordt te veel sentimenteel gekletst en de actiescènes zitten te ver uit elkaar en zijn bovendien hoogst irritant ge-edit. Maar zeg nou zelf, hoe aardig was de scène waarin Neeson's dochter hem moet zien te vinden en de manier waarop dit gebeurde? Scènes als deze hielden het alsnog leuk, en de actie was hoewel iets te chaotisch, ten minste wel lekker rauw.

Verder is Famke Janssen echt één van de meest aantrekkelijke vrouwen die ons land ooit heeft voortgebracht. Geweldig dat ze het internationaal gemaakt heeft. Helaas heeft ze hier voor de rest een wat ondankbare rol, maar toch fijn om haar te zien. Maggie Grace is ook de lelijkste niet, en ze hield zich knap staande als quasi-actieheldin.

Uiteindelijk is Taken 2 een vermakelijke film die niet kan tippen aan het origineel, maar die toch de moeite waard is voor actie-fans.

Net als in elke anthology-film zijn niet alle segmenten even geslaagd, maar bevatten ze alle drie elementen die ze de moeite waard maken.

Het eerste segment is het zwakste, waarin er bitter weinig gebeurt. Price is altijd goed maar zijn tegenspeelster was niet zo goed. maar de shots van de geest van Morella hadden wel een spookachtige vibe waardoor het nog enigszins op een hoggtepunt eindigt.

The Black Cat is het grappigste deel met hilarische rollen van Peter Lorre en Price, en hoewel het richting het einde iets serieuzer wordt blijft dit segment z'n gevoel voor humor houden. Als je het Poe verhaal kent is de uitkomst niet al te schokkend, maar wat er aan vooraf gaat is erg fraai met Lorre's vervormde waanbeelden en vreemde hallucinaties. En die kop van Price was inderdaad erg komisch. Het stuk begint wat traag maar eindigt op een briljante manier.

Het derde verhaal is een goede afsluiter. Dit is het deel waar het woord terror het meest op z'n plaats is. omdat het ook het 'engste' deel is. Het concept was lekker luguber en die stem van Vincent Price kruipt echt wel een beetje onder de huid.

Ik vind dit de meest geslaagde Corman/Poe film die ik tot nog toe gezien heb omdat door de drieluik-structuur de vaart er redelijk in blijft en door de drie grootmeesters Price, Lorre en Rathbone. Leuk.

Deze film is net als Family Guy; het is leuk tijdsverdrijf, maar grappig is het al lang niet meer.

Wauw, als ik alle voorspelbare momenten op zou moeten noemen zou ik wel even bezig zijn. Negen van de tien grappen vallen plat op hun smoel en de zogenaamd 'gewaagde' humor is zo slap dat je net zo stoned als Ted zou moeten zijn om het ook maar een beetje leuk te vinden.

Voor de rest zijn de gebeurtenissen erg flauw en cliché. Het is natuurlijk wel het hele idee van de film; een standaard romantische komedie/drama, maar met een vuilbekkende beer in de hoofdrol, maar als de grappen tussendoor zo slecht zijn is het gewoon een vervelende dertien in een dozijn-film.

Mark Wahlberg is nooit mijn favoriete acteur geweest. Het lijkt me in het dagelijks leven ook een irritant persoon en dat straalt over in zijn filmrollen. Mila Kunis is leuk maar ook niet heel erg goed. En de meest sexy vrouw op Aarde? Een beetje overdreven. De bijrollen zijn nietszeggend maar wel dragelijk.

Gelukkig is het niet alleen maar huilen met de pet op. Ted's scènes met de supermarkt-manager waren hilarisch en het Flash Gordon-fenomeen zorgt voor een paar amusante momenten. Verder is het natuurlijk altijd leuk om een kind een klap in zijn gezicht te zien krijgen, hoe vroeg je dat dan ook ziet aankomen.

Maar dit is uiteindelijk zelfs slechter dan een matige Family Guy-aflevering. Als dit de humor is die hij speciaal voor Ted bewaard heeft, is Seth McFarlane nu echt wel over zijn hoogtepunt heen.

Net weer gezien, en de laatste halve ster is ook verdiend; een verrassend volwassen film met situaties die je vandaag de dag zelden nog tegenkomt in een film die zeker deels op kinderen gericht is.

Het belangrijkste voor een film genaamd Teenage Mutant Ninja Turtles is natuurlijk dat de titelpersonages er goed uitzien. Laat dat maar over aan Jim Henson's studio; de kostuums en de gezichten van de Turtles zijn prachtig. De monden bewegen erg realistisch en hun ogen waren erg mooi gedaan. De stemmen zijn ook fantastich. Je hoort dat de schildpadden pas tieners zijn; ze zijn erg levendig en hun interactie is geweldig, vooral de constante grappen van Donatello en Michelangelo. Raphael is natuurlijk mijn favoriet met zijn moodswings; hij is ook de meest ontwikkelde Turtle qua karakterontwikkeling. Spilter is ook een indrukwekkende creatie met een realistisch gezicht (voor zover mogelijk) en een krachtige stem.

De rest van de cast is ook erg sterk en realistisch. April O'Neil is een sterk vrouwelijk personage, en dient niet alleen als eye-candy maar heeft ook echt een redelijk belangrijke rol. Casey Jones wordt geweldig neergezet door Elias Koteas; een bijdehante dommekracht met het hart op de goede plaats die er lekker op losramt met zijn arsenaal aan clubs en knuppels. The Shredder is een indrukwekkende vijand die ook als hij niet vecht erg dreigend overkomt, maar die op het laatst ook echt de daad bij het woord voegt. Saito als Tatsu is leuk als kwaad grommende beul en het personage van Danny is een niet irritante tiener; meer kan ik er niet over zeggen.

Het verhaal is niet erg vrolijk voor een "kinder"-film. De sfeer van een door misdaad overspoelde stad wordt goed getroffen en het begint vrij snel bergafwaarts te gaan met onze helden. De film heeft een paar goede redelijk spannende vechtscènes, maar daar draait het niet voornamelijk om; het is een verhaal van volwassen worden en omgaan met tegenslagen. De rustige scènes op April's boerderij die gericht zijn op karakterontwikkeling zijn absoluut de sterkste. De film gaat verder ook vij getrouw (een paar kleine uitzonderingen daargelaten) en respectvol om met de origine van Splinter en de Turtles, en de flashbacks zijn best wel duister. Mooi detail is dat als Splinter zijn verhaal uit de doeken doet het beeld rondom de personages zwart wordt; een leuke vondst.

Het feit dat de achterban van de Foot bestaat uit kettingrokend uitschot en minderjarige jochies is een ook een goede uitvinding waar filmmakers in een studioproductie vandaag de dag zelden of nooit mee weg zouden komen. Het verhaal is echt wel volwassen te noemen en probeert een punt te maken van het belang van familie, wat weer parallel loopt aan het verhaal van de Turtles en Spinter en Danny en zijn vader. Ja, je zou het niet verwachten van een film rond ninja-schildpadden, maar deze film heeft een goed, intelligent script met genoeg drama.

Niet dat het een donkere film is; er valt ook genoeg te lachen met Donatello, Michelangelo en Casey Jones. De scène waarin Donatello en Casey elkaar bestoken met onschuldige scheldwoorden is één van de hoogtepunten van de film, en Donatello en Michelangelo hebben bij vlagen hilarische teksten. De gevechten zijn goed gechoreograffeerd en goed duideliijk in beeld gebracht. Hoe de stuntmannen en acteurs bewogen in die pakken was indrukwekkend. Bovendien waren de gevechten soms ook erg grappig. De Turtles hebben blijkbaar veel naar de Three Stooges gekeken en het is af en toe bijna slapstick-achtig wat er allemaal gebeurde.

De muziek is ook top, van die geweldige synthesiser-score tot aan de geweldige track tijdens de aftiteling; geweldig leuk om de soundtrack af en toe te voorschijn te toveren en te luisteren. Ik kan wel door blijven gaan, maar ik ben tot de conclusie gekomen dat jeugdsentiment er weinig mee te maken heeft. Dit is een geweldige film die is gericht op kinderen maar ook prima genoten kan worden door volwassenen door de af en toe volwassen grappen (Casey's claustrofobie) en spannende sitiaties. De personages zijn sterk, de humor is geweldig, de special effects en kostuums van grote klasse. Gewoon een briljante film die de tand des tijds perfect heeft doorstaan.

Wat een enorme teleurstelling, zeker ten opzichte van de briljante eerste film.

De opening waarin iedereen die je ziet bezig is met het eten van een pizza is al een teken van de vreselijk kinderachtige dingen die komen gaan; een flauwe film met flauwe grappen en flauwe personages.

Het eerste wat opvalt is dat de koppen van de Turtles er een stuk op achteruit gegaan zijn; ze hebben een constante domme grijns op hun kop. De kostuums zijn nog steeds goed, en de stuntmannen bewegen er geweldig vloeiend in. Toch zijn de meeste vechtscène te slapstick gedaan. De lichte slapstick uit deel één heeft hier duidelijk de overhand genomen, en de ninja-moves zijn zo goed als verdwenen. Michelangelo blijft wel geweldig grappig, maar de rest van de humor wordt vreselijk geforceerd. Wat ook opvalt is dat de schildpadden hun wapens niet meer gebruiken; weer een teken dat de film meer op kinderen dan op volwassenen gericht is.

We ontmoeten ook meteen een belabberd personage: Keno. Zijn moves zijn indrukwekkend maar hij is bloedirritant en de grappen die hij maakt doen bijna pijn. Jammer dat Casey Jones er niet bij is: hij was een goed menselijk personage, maar Keno is er alleen om het plot vooruit te helpen en voor een mislukte vrolijke noot te zorgen. April wordt gespeeld door een andere actrice, die ik een stuk minder sexy vond, maar ook van totaal geen belang is voor het plot. Shredder en Tatsu zijn totaal niet dreigend. Shredder heeft een veel te grote helm op en hij is maar een klein iel mannetje, en Tatsu doet helemaal niks. En dan de grote nieuwe dreiging: Rhazar en Tokka. Ze hadden echt een grote vijand kunnen zijn, maar ook deze karakters moeten voor meer kinderachtig vermaak zorgen.

Het plot is op zich nog wel aardig, maar er wordt niks mee gedaan. De origine van de Turtles wordt wat uitgediept, maar dat is wel erg snel over en er is totaal geen sprake van drama of karakterontwikkeling. de film duurt slechts 80 minuten, maar het verhaal is flinterdun en snel op. De ontknoping in de disco is ook een anticlimax: de mutanten zijn kinderlijk eenvoudig verslagen en er is geen enkel eindgevecht tussen de Turtles en Shredder.

De film is geen totale flop; het optreden van Vanilla Ice is stiekem toch wel leuk, en die mode uit de vroege jaren '90 is natuurlijk hilarisch. De kostuums van Henson zijn spectaculair, en Michelangelo en Donatello blijven erg grappig om naar te kijken. Ik ben dan ook misschien een beetje te streng, maar ik had liever een serieuzere film gehad die de personages wat meer had uitgediept; voor de humor hadden we de tekenfilmserie al.

De eerste twee Turtles-films beschouw ik nog steeds als twee van de beste comic-verfilmingen ooit.

Ik geef toe, deel twee gleed na het vrij serieuze eerste deel al vrij snel af naar slapstick-achtige scènes en flauwe humor, maar er was nog steeds een goede balans. Maar ja, tegen deze tijd waren de Turtles vooral gericht op de iets jongere onder ons, waar ik met mijn tien jaar prima tussen hoorde. Helaas heb ik de film toen nooit echt goed gezien en nu pas echt een goede kijkbeurt gegeven, en pakt mijn mening niet al te positief uit. Helaas is deze derde Turtles-film vaak te flauw dan goed is, vooral door de eindeloze barrage aan oneliners. En da's toch jammer, want het gegeven van de film had kunnen werken als het net iets serieuzer was neergezet.

De Turtles zien er nog steeds best goed uit; de Jim Henson Shop was weg, maar de pakken waren hoewel een beetje te veel bedekt met stippen nog steeds erg goed. Helaas wordt het wel wat minder als ze hun bek open trekken, want dan bewegen hun lippen en ogen wat al te raar. Maar goed, niet zo slecht als wordt beweerd. En toegegeven, tijdens de actiescènes zag het er allemaal erg vloeiend uit met de iets meer gestroomlijnde pakken. Over Splinter kunnen we beter heel erg kort zijn; die zag er belachelijk uit, en zagen we bijna niet verder dan zijn middel. Ook die stem was te ridicuul voor woorden; sensei straalde nou niet bepaald gezag uit...

Qua acteren leek het ook wel erg veel op een kinderfilm; Paige Turco kreeg als April ook wel erg pijnlijke teksten, dus helemaal haar schuld was het niet. De rest van de cast was ook niet al te best; de slechteriken kwamen ook niet bepaald dreigend over, en Norinaga en Walker liepen alleen maar te bekvechten; de Three Stooges-opmerking was in dit geval een erg ironische. Wel stoer dat Elias Koteas terugkeert als Casey Jones, maar hij krijgt weinig te doen in een vrij beperkte, ondankbare rol. Maar alsnog leuk dat hij er bij was.

Het verhaal is erg dun, maar alsnog over-gecompliceerd; op het laatst krijgen we zelfs een heuse Pirates of the Carribean-achtige twist om de oren die wel achterwege gelaten had kunnen worden, en op het laatst krijgen we nog een complicatie om de film wat moraal over familie mee te geven, iets wat erg vreemd af stak bij de vaak bijna beschamende slapstick. Oké het is een kinderfilm, maar de eerste twee hadden een goede balans tussen humor en volwassen momenten.

Nogmaals: was het iets serieuzer gepresenteerd met iets minder overbodige humor en wat betere bad guys, dan was het wat interessanter geweest. Want de actiescènes waren ook zo slecht nog niet, met wat aardige capriolen van de mannen in de schildpad-pakken. Ook proberen alle Turtles elkaar de loef af te steken wat betreft grappig zijn, iets wat ze beter hadden kunnen overlaten aan Michelangelo, die toch weer de leukste Turtle was; zelfs Raphael die normaal gesproken mijn favoriet is, was zijn persoonlijkheid een beetje kwijt.

Oef, ik ben nu misschien iets te kritisch op deze film, maar als levenslange fan van de Teenage Mutant Ninja Turtles mag ik best wat kritisch zijn. Ik geef deze film als fan een krappe voldoende, hoewel ik beter verwacht van een film in deze omvangrijke franchise.

Maar zo rampzalig slecht als wordt beweerd was het echt niet...

Als dit niet het klassieke voorbeeld is van jeugdsentiment, dan weet ik het ook niet meer.

Wat was het prachtig om alle personages uit de verschillende dimensies in één film te zien. De Turtles uit de tekenfilmserie van eind jaren '90 zijn mijn Turtles, want daarmee ben ik nou eenmaal opgegroeid. Zelfs ik kan inzien dat die schildpadden een beetje kinderachtig waren, en in dit geval werden ze misschien een beetje te veel karikaturen, maar het was gewoon mooi om ze nog één keertje te zien. De Turtles uit de nieuwste serie zijn veel meer afgeleid van de originele comics en er zijn voor die serie zelfs hele verhaallijnen uit de klassieke strips geadapteerd. De chemistry tussen de twee groepen was gewoon heel erg leuk; we krijgen het leukste van de twee groepen met een paar leuke grappen.

Het was erg leuk om bekende personages uit de verschillende dimensies te zien. Niet alleen de klassieke bad guys als de Shredder(s), Krang, Bebop en Rocksteady, maar ook personages als Tokka en Rahzar komen erg snel voorbij. Maar het hoogtepunt van de heel film zijn de originele Turtles. Ze zijn totaal bad-ass en worden met respect behandeld.

Deze film is niet alleen een cash-in, maar ook echt een eerbetoon aan Eastman en Laird's creaties, voor de echte fans. het verhaal is goed verzonnen, maar het gaat u eenmaal over de personages.

De referenties naar Alien en andere sci-fi films zijn niet van de lucht in deze apocalyptische horrorfilm, maar daar stonden Corman-producties af en toe ook wel bekend om. Ik heb altijd wel wat met dit soort einde van de wereld-films uit de jaren '80, maar het landschap waarin de personages rondliepen was toch iets te normaal en de sets een beetje te standaard.

Gelukkig zat er welk een goede dosis spanning in de film met achtervolgingen door smalle gangen, en zagen we nog aardig wat liters bloed. Het monster ziet er af en toe wel iets te veel uit als een slecht bewegend mens in een rubberen pak, maar hij is nog redelijk gemodelleerd. De 'geboorte' van het ding is ook lekker goor en hij laat ook aardig wat bloederige lichamen achter.

De film valt nog net in de jaren '80, en de aanblik van zogenaamd 'futuristische' machines en de laserwapens die de personages gebruiken zijn erg charmant. De muziek vind ik ook altijd leuk aan films uit deze periode.

Geen rampzalig slecht filmpje dus, maar iets meer originaliteit had geen kwaad gekunt.

Wat is er in godsnaam aan de hand?!

Die gedachte had ik meerdere malen terwijl ik Terrorvision bekeek. Vooral de ouders Putterman zijn helemaal gestoord. Niemand in de film, en zelfs het joch is echt sympathiek, maar excentriek zijn ze stuk voor stuk. De acteurs spelen alles super campy, om over hun kleding maar niet te spreken. Het huis is ook echt een personage op zichzelf. Af en toe vergat ik zelfs om naar de acteurs en het monster te kijken omdat ik gefascineerd was door alle sculpturen en schilderijen die aan de muur hingen.

Het monster ziet er best wel gruwelijk uit. Eng, maar tegelijkertijd erg dom ogend, en allemaal lekker slijmerig. Hoe hij "eet" is ook lekker goor. En eten doet 'ie! Ik was erg verrast door sommige moorden, maar in feite overleeft niemand het, wat ik totaal niet had verwacht. Op het laatst, als de goede alien ten tonele verschijnt, denk je dat alles toch nog goed komt, maar dan komt de film lekker onverwacht uit de hoek.

Alles in de film schreeuwt 80's. De intro-muziek en synth-score zijn fantastisch, en de kostuums waren s zó fout dat ik soms erg moest lachen. Wat de film in typische 80's traditie wel miste was was onfunctioneel naakt, maar gelukkig zorgen Medusa's enorme decolleté en de andere fraaie dame voor wat eye candy. Als je ten minste hun vervelende gekakel kan negeren

Ik ken bijna geen 80's horrorfilm die ik niet leuk vind, en waarom zou Terrorvision die traditie verbreken? Soms zou ik willen dat ik in de jaren '80 tiener was geweest, maar het is vandaag de dag nog steeds leuk om pareltjes als deze film te ontdekken!

Ach je kunt de twist ook zien als positieve kijk op familiewaarden. Heather heeft daarvoor ontdekt dat ze feitelijk gewoon gestolen is van haar moeder, en nadat ze merkt dat de burgemeester en zijn handlangers misschien nog wel grotere klootzakken zijn kiest ze de kant van haar bloedverwant.

Ik vond het gewoon een aardig idee, maar ik ben waarschijnlijk één van de weinigen, want iedereen in de zaal had zoiets van "wat een stomme film", en gezien de score ben ik sowieso zwaar in de minderheid.

Dit is echt een hilarische horrorfilm!

Wát een personages!

Chop Top is een maniak; Bill Mosley steelt elke scène waar hij in zit. Zijn maniertjes, zijn histerische gedrag en dat gegrinnik werken constant op de lachspieren. Leatherface is hier nauwelijks te herkennen uit deel één; hij is een grappige, sexueel gefrustreerde kolos. Hoe hij doet als hij in de war is is erg grappig. Jim Siedow is ook helemaal getoord. Kijk bijvoorbeeld eens als hij aan het rijden is; hij heeft zijn handen niet eens meer aan het stuur en let niet eens op de weg, hij gaat gewoon helemaal op in zijn rol!

Dennis Hopper is een briljant man, en maakt alle emoties door. Hij is af en toe nog gekker dan de slechteriken en dat maakt hem in deze film zo memorabel; hij leeft zich gewoon helemaal uit. Caroline Williams is een leuke meid met een indrukwekkend paar benen. Ze is het het peronage waar we ons mee moeten identificeren en hoewel ze soms een beetje té histerisch schreeuwt wil je toch wel dat ze het overleeft. LG is een grappig personage en het is toch wel triest om hem zo te zien lijden en dood te zien gaan; maar toch moet hij net op dat moment nog even een laatste woordje toevoegen.

Wát een tempo!

De scène in het begin met de yuppies is meteen een goede graadmeter voor de rest van de film; de personages zijn helemaal gestoord en de opkomst van Leatherface is prachtig opgezet; op de langste brug ter wereld maakt hij gehakt van die etterbakken. De rest van de kettingzaag-actie is van hetzelfde kaliber; een rap tempo, hysterische personages en altijd met een luguber gevoel voor humor.

Wát een special effects en sets!

Het bloed vloeit in deze film rijkelijk, heel wat anders als je naar deel één kijkt. Tom Savini doet de effecten en dat zie je duidelijk; wat een vakman is het toch. Chop Top is één van de beste creaties van de man, met die ijzeren plaat in zijn kop en die gore tanden in zijn smoel, en Leatherface ziet er ook lekker freaky uit. De aanblik van ingewanden, geisers spuitend bloed en vooral gevilde lichamen is goor maar zo over de top dat het weer grappig wordt; het is niet dat je over je nek gaat bij deze film; alles is gedaan met humor, zelfs de gore.

De sets zijn allemaal goed, maar het attractiepark is wel een erg indrukwekkende set. Alles is volgestopt met rare voorwerpen; lijken in strandstoelen, slierten kerstverichting en abstracte creaties gemaakt van skeletten. Er lopen hele gangenstelsels door de grotten; je bent er van overtuigt dat je er zo kan verdwalen. Eén van de meest indrukwekkende horror sets ooit.

Ja, dit vervolg vind ik leuker dan het eerste deel, mede door het geweldige gevoel voor humor; geweldig riskant om het over een compleet andere boeg te gooien, maar in dit geval heeft dat geweldig uitgepakt.

Dat was niet echt geweldig.

Het begint eigenlijk gewoon slecht met de opening. Die marionetten waren een leuk idee, en ze waren aardig gemaakt, maar deze momenten waren zo kort en zo snel ge-edit dat ik me nooit lang genoeg kon inleven. Het was een paar seconde naar een marionet kijken om daarna gelijk weer in de volgende mini-film gegooid te worden. De afsluiter van deze fragmenten was ook te verwachten, en dat psychologische gewauwel van de Udo Kier-pop was niet nodig geweest.

Het eerste filmpje was nog niet eens zo slecht. Het verhaal wel (bijvoorbeeld: hoe kunnen beide personages zou verdwalen op een kort paadje?), maar visueel was het wel leuk. Die padden zijn zeker akelige wezens, en hun moeder zag er best oké uit. Verder had ik Catriona MacColl niet herkend, maar ik weet wel vrij zeker dat dat niet háár lichaam is dat in volle glorie te bewonderen was. Het is een aardige, ahem, paddo-trip om de film mee te openen.

Het tweede stuk had niet veel om het lijf. Ik zat echt niet te wachten op een slap relatie-verhaaltje, en het eind was misschien wel bloederig, maar het loopt allemaal zo met een sisser af. Het was misschien leuk geweest als de dame in kwestie haar ogen op het laatste moment nog had open gedaan, maar een leuke verrassing bleef in dit segment echt compleet uit.

Wat ik met het derde deel aan moet weet ik echt niet. Het heeft wat naakt, wat gore scènes én Tom Savini, en het hele concept van het het kunnen manipuleren van je eigen dromenwas aardig. Maar het is verhaaltechnisch zo gecompliceerd dat het echt niet in een stuk van een kwartiertje past.

Het vierde deel kun je niet eens als horror bestempelen, en wat het in een film als Theatre Bizarre doet is me volstrekt onduidelijk. Het is meer een overpeinzing over de dood, wat op zichzelf nog wel luguber had kunnen zijn, maar er gebeurt nagenoeg niets engs of schokkends, afgezien van het vrij realistisch doden van een hert. Maar dan is het ook direct afgelopen, en de bedoelde emotionele impact is ver te zoeken.

Het vijfde verhaal is tot dan toe zeker het meest overtuigend. De voice-over is sterk en de hoofdrolspeelster weet te overtuigen in dit smoezelige segment met akelig realistische beelden van naalden die in ogen en buiken verdwijnen. Vanaf het moment dat de zwangere vrouw in beeld komt laat de clou zich helaas al raden, maar gelukkig krijgen we dan nog een fraaie, dappere scène te zien. De stem in haar hoofd was er wel weer net te veel aan, maar al met al liet dit gedeelte ten minste echt een diepe indruk achter.

Het laatste gedeelte vond ik eigenlijk nog het leukst van allemaal. Het was verreweg het meest grappige deel, en de aanblik van al dat eten en die gore vreetpartijen was prachtig en verontrustend tegelijk. Het eind van dit deel had niets met emotie te maken, maar gewoon met lekkere over the top gore, en sluit de film afgezien van de laatste theater-scène gelukkig nog af met een knaller. En ik geef toe, ik vond Lindsay Goranson wel aanrekkelijk met al die verschillende outfits en fel gekleurde pruiken.

De film bevat uiteindelijk genoeg naakt en redelijk wat viezigheid om het allemaal leuk te houden, maar de segmenten zijn kwalitatief zo uiteenlopend dat het nooit een leuk geheel wordt. Wat mij betreft had de film echt wel zonder het tweede, derde en vierde segment gekund. Dan blijf je wel met een veel kortere film zitten, maar nu verslapte mijn aandacht echt veel te vaak.

Geinig filmpje met erg leuke humor, zeker voor echte horrorliefhebbers voor wie de cliché's aardig bekend voor zouden moeten komen. Ik lag af en toe echt in een deuk om die droge commentaren van de movie-nerd. Hij zei af en toe echt dingen die op het puntje van mijn tong lagen. De scène met de kat die spontaan uit het niets uit de lucht komt vallen was daar wel een hoogtepunt van.

Verder is het plot overbekend en de cast bestaat ook uit de standaard types, maar dat is natuurlijk net de bedoeling. Er vloeit redelijk wat bloed en de film bevat veel prachtige naakte vrouwen, een opvallend iets voor een project als dit. Meestal hebben de makers geluk als één van de actrices even snel haar borsten wil laten zien, maar in dit geval waren er juist maar een paar die al hun kleren aanhielden. Een speciaal compliment trouwens voor Bonnie Bowers (Stacy) die er wel erg geweldig uitzag in een bikini.

Het monster ziet er natuurlijk hilarisch uit, en wordt in het begin van de film wijselijk buiten beeld gehouden, maar op een gegeven moment gaat hij wel bij de humor passen. Opvallend is de goede montage en de geweldige slapstick-achtige stunts die er af en toe werden vertoond, en de acteurs waren over het algemeen helemaal niet onaardig. De muziek en de kleding voelden ook heerlijk 80's aan (de film werd geschoten in '89). Ook de begincredits waren erg fraai gedaan. Ja voor een low budget film waren de productiewaarden nog aardig hoog!

Ik heb me op en top vermaakt met deze film, echt wel een aanrader voor die hard horrorfans die zichzelf niet al te serieus nemen.

Deze science fiction uit het begin van de jaren '50 is meteen één van de beste die ik tot nu toe gezien heb.

Er zitten wel erg veel personages in deze film, maar dat stoort absoluut niet. Oké, sommige acteurs krijgen wel erg weinig te doen, maar de rest van de cast is erg goed. Het helpt ook dat de dialogen vlot zijn. Iedereen praat door elkaar heen zoals dat in het echte leven ook gebeurt, en er worden genoeg leuke grappen gemaakt, vooral door Scotty de journalist, die er een beetje bijzit als mascotte maar meteen wel het leukste personage.

Het monster is vrij origineel, want het is in feite een grote plant. Gespeeld door James Arness ziet hij er als hij in beeld is imposant uit, en hoe hij biologisch in elkaar zit klinkt helemaal zo vreemd nog niet. Het lijkt of er van het monster niet veel dreiging uitgaat, maar dat komt gewoon omdat de personages erg slim zijn en zich niet snel gek laten maken door het ding. Ze zijn meer bezig met het kibbelen onderling, en daar zit de grootste spanning.

Als het ding dan in beeld is, is het puur genieten. De scène waarin hij, én de hele kamer in vlammen opgaat is het absolute hoogtepunt van de film. Vandaag de dag zouden alle acteurs stuntmensen zijn, en de minder uitgelichte personages zouden dat wel kunnen zijn, maar verder zijn alle hoofdrolspelers gewoon in de kamer aanwezig. Daar zouden filmmakers vandaag de dag nooit mee wegkomen!

Verder is het allemaal gewoon erg goed, al had het kleine liefdesplotje er niet per sé in gehoeven. Hoewel, ook dat levert weer een paar erg aardige dialogen en grapjes op. Nogmaals, de cast is erg goed. Het eind van de film, met zijn beroemde laatste zin, is de perfecte afsluiter voor een vooruitstrevende science fiction film uit de jaren '50.

Ik ben een groot fan van de films van John Carpenter; geen één van zijn films die ik tot nu toe gezien heb vond ik echt slecht (zelfs Ghosts of Mars). Halloween is een prachtige film, maar the Thing blijft mijn persoonlijke favoriet uit Carpenter's oeuvre.

De acteerpresaties zijn allemaal dik in orde. Russell is misschien de grootste naam in de film, maar niemand heeft echt de hoofdrol. Het is echt een goed ensemble en bij de eerste kijkbeurt kan je niet weten wie er aangaat en wanneer. Toch blijft de beklemmende sfeer bij elke kijkbeurt voelbaar, ondanks dat ik nu natuurlijk al weet wat er komen gaat. De locatie is erg goed, en het gevoel van isolatie is erg goed getroffen.

Veel mensen hebben kritiek op deze film omdat de special effects van Rob Bottin (met hulp van Stan Winston) te goor en nadrukkelijk aanwezig zouden zijn. Ik vind de film perfect in balans, en de special effects blijven bijzonder realistisch (voor zover horror dat kan zijn), en bewijzen maar eens dat praktische effecten altijd beter zijn dan computerbeelden.

De muziek van Ennio Morricone is erg sterk. Ik kan de soundtrack op elk moment rustig luisteren, het liefst 's avonds. Het mag dan niet altijd te subtiel zijn, maar ik ben blij dat Carpenter de muziek eens aan iemand over heeft gelaten, hoewel er wel Carpenter-invloeden te horen zijn.

Over de prequel. Ik ben benieuwd. De kans is bijzonder aanwezig dat ze hun hoofd eraan stoten, maar ik kan pas oordelen als ik de film gezien heb. Ik heb geen probleem met reamkes/prequels; als ze goed zijn heb ik niets te klagen, en anders ben ik ze zo vergeten.

Maar als ze de sfeer zo kunnen krijgen als Carpenter dat zo goed kan, en ze niet volledig vertrouwen op cg, heeft het een kans van slagen. Want voor elke Wicker Man is er een Dawn of the Dead.

(Hee 500ste stem; nutteloze 'eer', maar toch grappig!)

Ach, dit was helemaal zo slecht nog niet.

Het gevoel van paranoïa is hier veel minder aanwezig dan in het origineel, maar qua spektakulaire monster-aktie kijkt dit ding gewoon lekker weg. Het monster zag er toch wel indrukwekkend uit, CG of niet. Het design is alleraardigst en het heeft allemaal lekker veel tentakels en zwaaiende ledematen. CG haalt het natuurlijk bij lange na niet bij praktische effecten, en het voelt altijd een beetje afstandelijk, maar ik heb zeker erger gezien.

Het was niet te vermijden dat er een vrouw in deze film zou zitten, en gelkkig hebben de makers gekozen voor Mary Elizabeth Winstead, een prachtige vrouw en een goed actrice. De rest van de acteurs waren allemaal wel goed, maar uiteindelijk vaak gewoon kannonevlees voor het Ding, waar in het origineel iedereen wel een persoonlijkheid had. Maar nogmaals, er vielen zo wel lekker slijmerig veel doden, en dat was de grootste aantrekkingskracht van deze film. Goed ook dat er echte Noren in de film zaten, wat de authenticiteit wel ten goede kwam.

De film speelt zich af vóór het origineel, en er zijn veel overlappende elementen die leuk zijn om te ontdekken. Ook de muziek wordt vaak gewoon geleend van Ennio Morricone, en het einde is natuurlijk best aardig gedaan. Jammer genoeg weet je van te voren wel een beetje wie een heel eid gaat komen, dus veel spanning was daar niet te verwachten. De test om te achterhalen wie wel dan niet het ding was was hier aardig gevonden, en die scène was zelfs spannend te noemen.

Overtreffen kon deze film Carpenter's meesterwerk toch niet, dus ik ben blij met het resultaat; onnodig of niet, dit was best wel vermakelijk.

Sááái.

Het verhaal is nul. Er gebeurt geen klap gedurende de veel te lange 130 minuten die deze film duurt. Alles is binnen een mum van tijd wel duidelijk maar er wordt erg lang om de hete brij heen gedraaid. Connery als Bond begin ik steeds minder te mogen. Hij is een karikatuur, een soort subtiele serieverkrachter met de ene na de andere belabberde oneliner. Largo is geen imposante verschijning, zelfs met dat coole ooglapje. Hij vormt geen enkele bedreiging, net zoals heel veel schurken in het Connery-tijdperk. Het plot is het meest cliché ding dat je kan bedenken, en er komt nooit iets van spanning bij kijken.

De actie is ver te zoeken. Er zit geen enkele memorabele actiescène in de hele film, en er wordt bespottelijk geknipt zodat elk (semi-) gevecht lachwekkend wordt. En vooral het laatste stuk met het op hol geslagen jacht is om dubbel van te liggen. Het hele onderwater-segment heeft dan weer het tegenovergestelde probleem; onderwater-actie werkt zelden omdat het net slow-motion lijkt, en dan gaat dit gedeelte ook nog eens veel te lang door.

Vrouwelijk schoon is er genoeg, en het is niet moeilijk om te raden waarom de makers de film op de Bahama's wilden draaien. Het oog wil ook wat, zullen we maar zeggen. Er zitten gelukkig wel een paar schaarse hoogtepunten in de film, zoals het haaien-bad, hoewel er van de beesten weinig dreiging uitgaat. Maar het leukste van de film vind ik Q met zijn briljante comebacks op Bond's bijdehante opmerkingen. Helaas is dit maar één scène in een veel te lange, maar vooral langDRADIGE Bond-film, voor mij absoluut de zwakste tot nu toe...

Leuke one-liners? Check.

Bloederige actie? Check.

Een slecht acterende Arnold? Check.

Prachtige, praktische special effects zoals je ze tegenwoordig nog zelden ziet? Check.

Jammer dat de film niet een fractie eerder gemaakt was want Total Recall schreeuwt 80's, en is een perfect voorbeeld van de sci-fi actie uit die periode.

Transylvania 6-5000 is een über-melige film met flauwe grappen die nooit echt heel leuk wil worden, maar waar ik op de één of andere manier niet kwaad op kan zijn.

Jeff Goldblum en Ed Begley zijn best een aardig komisch duo. Je ziet dat ze het allemaal niet erg serieus nemen, maar daar leent het materiaal zich ook niet voor. Vooral Goldblum loopt weer rond met die constante glimlach op zijn porem; hij is wel de straight man in deze situatie, maar ook hij mag af en toe even de clown uithangen.

De monster make-up is best wel lachwekkend, maar alle monsters zijn aanwezig, van het Monster van Frankenstein tot aan die hilarisch uitziende weerwolf. Het Monster is nog best een imponerende verschijning. Verder zijn Jeffrey Jones en vooral Michael Richards met zijn props en super-flauwe moppen wel de moeite waard en is Geena Davis erg sexy als vampier gekleed in een niets verhullende outfit. Maar de show wordt gestolen door Joseph Bologna als de schizofrene Dokter Malvaqua die van het ene op het andere moment van persoonlijkheid veranderd.

Het verhaal hangt als los zand aan elkaar; het zijn meer een aantal losse sketches af en toe. Op het laatst wordt wel erg gemakkelijk alles uit de doeken gedaan en ontdekken we dat lang niet alles is wat het lijkt, maar nogmaals, ik vond het allemaal best wel leuk.

Mijn gevoel zegt dat een 2,5 op zijn plaats is, maar mijn hart maakt er 3 sterren van.

Wat een visuele (kleuren)pracht in deze anthologie-film van Mario Bava!

Vond ik het zwart/wit van Bava's Black Sunday goed voor de sfeer van die film, hier bepaald het gebruik van kleur in grote mate het succes van Black Sabbath Vooral in het laatste verhaal wordt het fraai gebruikt om de emotionele toestand van onze hoofdrolspeelster te verbeelden.

De versie die ik gekeken heb is uiteraard de originele, waarin bepaalde details zitten die de Amerikaanse release mist. Ook is de volgorde van de verhalen anders, maar in de Italiaanse versie werkt het het best. Het eerste verhaal is het minste, het tweede al spannender en het derde verhaal is de spectaculaire afsluiter.

Ik ga ook maar weer even vermelden dat de vrouwen in deze film bijna stuk voor stuk erg aantrekkelijk zijn, vooral de blonde vrouw in het tweede deel. Door het standaard gedubde geluid van Italiaanse films uit de periode kan ik over acteerprestaties niet al te veel zeggen, maar ik vond het wel overtuigend. Karloff is de grootste naam, en hoewel ook hij was gedubd sprak zijn gezicht boekdelen. De intro van de film en het laatste grappige stukje waren trouwens ook geweldig en had ik niet willen missen.

Deze film heeft toch wel een diepe indruk op me achtergelaten. Ik vind dit soort mindfuck-films altijd wel wat hebben, ook al begrijp ik er nooit 100% van.

Ik wist in grote lijnen wel waar de film over ging, maar de meeste dingen zag ik toch echt niet aankomen. De scènes op de boot na de grote ommekeer in het verhaal zouden misschien niet helemaal kloppen met elkaar, maar daar maalde ik niet echt om; ik zat gewoon geïntrigeerd kijken naar de ontwikkelingen op het scherm. Het einde van de film (of is het het begin?) vond ik geweldig, met eerdere scènes die toen pas echt op hun plaats vielen. Aan het einde van de film blijf je inderdaad met wat vragen zitten, maar dat mag ik wel in een film: een beetje amiguïteit a la Cloverfield kan nooit kwaad.

Naast het intrigerende verhaal vond ik de hele look van de film gewoon prachtig, van het begin met de felle zon tot op de boot met al het blauw van de zee. De boot was ook heel mooi gedaan: het was blijkbaar een set, maar dat zou je niet gezegd hebben als je het niet geweten had. Het gangenstelsel op de boot werkt erg desoriénterend maar niet zo dat je je gevoel van richting kwijtraakt.

De special effects waren ook erg sterk. De zware storm aan het begin zag er zwaar realistisch uit, en de briljante scène waarin we stuiten op een heel dek vol met dode Sally's was naast geweldig schokkend ook prachtig gedaan. ook geloofde ik moeiteloos dat Jess het met zichzelf aan de stok had; voor een film met een redelijk laag budget was dit een volledig overtuigende film.

Ik bedenk na het plaatsen van dit bericht waarschijnlijk nog genoeg dingen om over deze film te zeggen, maar ik sluit maar af met het feit dat ik deze film uitermate geslaagd vond.

Charmante animatie met unieke personages en achtergronden waar je naar kan blijven kijken. De muziek is erg leuk en geluidtechnisch is het sowieso erg verzorgd.

Toch was het verhaal wat nietszeggend, en het eerste gedeelte een beetje te traag. Pas als de oude vrouw en de hond in Belleville aankomen wordt het leuker, en de introductie van de Triplettes is de leukste scène. Geweldig, al die dikke mensen

Er zitten nog een paar leuke vondsten in de film, zoals het optreden van de Triplettes en hoe ze hun eten bereiden. De super-trage achtervolging op het eindezit ook vol met hilarische vondsten.

Gelukkig eindigt de film dus erg sterk, en blijft het sowieso mooi om een klassieke animatie te zien.

Waarom zou mijn 1000ste stem niet gaan naar wat vaak omschreven wordt als de "best worst movie" aller tijden?

Het verhaal gaat vaak van hot naar her, maar het daadwerkelijke plot was zeker niet onaardig. Het lijkt af en toe wat op een advertentie voor vegetarisme, maar dat mag de pret niet drukken. Het levert zeker wat hilarische momenten op, niet in het minst tegen het eind als Joshua een broodje met vlees gebruikt om de goblins een halt toe te roepen.

De trollen zijn niets meer dan een stel mensen in aardappelzakken en erg slechte rubberen maskers, maar de special effects tijdens de de transformatiescènes zijn niet superslecht.

De acteerprestaties doen de bijnaam van de film uiteindelijk nog het meest eer aan. De meeste "acteurs" zijn pijnlijk slecht en lijken hun teksten bijna van een bord af te lezen. Als ze dan eens verrast of geschokt moeten kijken werkt het ernstig op de lachspieren.

Tegen het eind begint de film alle kanten op te zwalken en bestaat die uit niet meer dan een paar scènes waarin de goblins aanvallen en een anticlimax aan het eind. De twist op het eind is hier gezien de sfeer van de film niet echt op zijn plaats, maar zeker grappig.

Tja, ik wil deze film niet een te hoog cijfer geven. Vermakelijk maar niet goed, niet eng maar vaak wel onbedoeld grappig, dus een kleine voldoende lijkt me hier wel op zijn plaats.

Wat een geweldige film. Alleen al vanwege het concept en de uitwerking zou ik deze film de volle mep willen geven, maar een paar kleine minpuntjes weerhouden me daarvan.

Als eerste maar de pluspunten, want daarvan zijn er velen. Zoals ik al zei, het concept vind ik prachtig. Het genre van de mockumentary vind ik een erg interessant fenomeen, en het onderwerp (trollen!) is erg origineel. De hele mythologie van de beesten vind ik mateloos interessant en de leuke weetjes waar de film mee doorspekt is geven het verhaal een realistische vibe. De hele achtergrond, hoe bizar ook, wordt door middel van grappige scènes waarin het begraven van de bewijzen wordt getoond bijna geloofwaardig. Als je de omgeving bekijkt waar onze hoofdrolspelers zich doorheen begeven ga je overal bewijzen van de aanwezigheid van trollen zien, of het nou een hoop stenen is of omgevallen bomen.

Het super geheime beroep van trollenjager wordt ook goed neergezet, met al zijn verschillende snufjes voor het bestrijden van de trollen, en zijn hele achtegrondverhaal en het langzaam maar zeker uit de doeken doen van zijn manier van werken bleef me gewoon fascineren.

Maar de hele film zou gewoon niet gewerkt hebben als de trollen niet realsitisch over zouden komen, en dat was verrassend geslaagd. Het feit dat trollen niet tegen zonlicht kunnen en de meeste scènes met de beesten zich dus 's nachts afspelen werkte goed om de cg enigszins te verbergen. Niet dat dat echt nodig was, want de visuele effecten waren erg geslaagd. De trollen zien er bizar uit, maar bewegen zich realistisch en de geluiden die ze maken waren soms daadwerkelijk beangstigend zonder dat je ze ook nog maar in beeld gezien had. De nachtvisie en de belichting werd hier ook toepasselijk gebruikt om de trollen nog meer natuurgetrouw te maken, waardoor sommige scènes, vooral de eerste in het bos en die ene in de verlaten mijn gewoon echt spannend waren. En de allerlaatste scène met de reusachtige trol is één van de meest intense die ik in tijdengezien heb.

De cast vond ik over het algemeen heel sterk, hoewel ik niet precies weet of dat nou komt omdat de taal me niet eigen is of dat de acteurs gewoon echt zo goed waren, maar hun reacties waren erg goed, vooral na de eerste aanval. De trollenjager leek ook echt een oude rot die het leventje niet meer ziet zitten.

Ja, de hele film is bijna briljant, maar toch kan ik hem geen volle score geven. Sommige personages reageerden wel heel erg gelaten. De dood van de cameraman leek niemand wat te doen en vooral de nieuwe cameravrouw laat het gewoon over zich heenkomen zonder echt geschokt te lijken. Ten slotte krijgen we aan het begin van de film een tekstje in beeld in de trend van een found footage film, en daardoor kon de film al bijna geen bevredigend einde hebben. Dit einde was echt te snel afgeraffeld en het lot van de filmmakers dat uitgelegd wordt door een stukje tekst was totaal niet bevredigend.

Maar laat ik daar niet te veel voor aftrekken. Als je het hele concept niet slikt en het allemaal maar onzin vind wordt alles al snel dom en vervelend. Maar ik vond het idee van de film zo geweldig en de uitwerking zo geslaagd dat die kleine schoonheidsfoutjes me niet konden deren.

Eén van de leukste verrassingen dit jaar, en jammer dat deze de bioscoop nauwelijks gehaald heeft.

Vetter dan Legacy in elk opzicht; Legacy was in feite een mindere remake van dit origineel, alleen met Flynn's zoon in de hoofdrol.

Vandaag de dag is het niet zo moeilijk om visueel overrompelende films uit een computer te toveren, maar bij Tron vroeg ik me soms echt even af hoe ze het gedaan hebben. Visueel heb ik zelden zo'n mooie film gezien. Ik wiol eigenlijk de extra's niet bekijken om de magie in stand te houden

Jeff Bridges is geweldig leuk als Flynn, die in veel opzichten niet heel ver af staat van the Dude qua gedrag. de rest van de cast is ook goed, en David Warner geeft het geheel wat klasse mee.

De film was in 1982 ongetwijfeld zijn tijd vooruit. Als er toch eens games als bestonden! Af en toe was het technische jargon een beetje te veel van het goede, maar het klonk in elk geval wel goed. de muziek verschilde echt tussen de echte en de virtuele wereld. Vette 80's soundtrack weer!

Ah, 80's sci-fi en horror blijft toch ongeëvenaard, en dit is een heel fraaie...

Eindelijk weer eens een leuke horrorkomedie waarin de humor en de gruwelijkheden perfect hand in hand gaan! Dat niemand ooit op dit idee gekomen is!

Tudyk en vooral Labine zijn absolute helden: ze werken geweldig samen en de levering van hun teksten is extreem grappig. De verwarring die gedurende de film ontstaat werkt erg op de lachspieren, en zoals je misschien wel zou verwachten worden de situaties nooit repetitief; op een slimme manier wordt er onder de tieners verwarring gesticht, doormiddel van vage dialogen en miscommunicatie.

De gore is dik in orde, en wordt nooit te veel over the top: sommige gore-grappen zijn hilarisch, vooral door de blikken van Tucker en Dale en de overdreven reacties van de paranoïde tieners. Naarmate de film vordert komt er nog wat drama en een liefdesplotje bij, en het werkt allemaal even goed. En net als je denkt hoe de film zou moeten eindigen worden de rollen omgedraait en zijn het Tucker en Dale die moeten vechten voor hun leven. Het einde van de film is een soort happy end en past uitstekend bij de aard van de film.

Zover ik weet draait de film al bijna niet meer in Amsterdam; als je de kans krijgt, ga deze film dan nog snel zien, vooral als je fan bent van echt geslaagde horrorkomedies...