Opinions

Deze film is tijdens zijn bestaan nooit echt naar waarde geschat en heeft nooit een officiële DVD-release gehad: de versie die op Netflix staat is ook slechts een matige transfer met slecht geluid. En dat is jammer, want The Keep is een visueel aantrekkelijke, dromerige (horror)film met een prachtige soundtrack van Tangerine Dream.

Je kunt wel een beetje zien dat er behoorlijk met de film gerommeld is; het verhaal springt af en toe een beetje van de hak op de tak en het vloeit niet echt lekker. Maar nogmaals, visueel is deze film een pracht. De sets en vooral het indrukwekkende fort zijn constant gehuld in een dichte mist, wat de beklemmende sfeer echt ten goede komt.

De speciale effecten zijn, als de kwade kracht die in the Keep huist nog gehuld is in mysterie, erg charmant in die prachtige 80's stijl. Deze Golem hadden ze beter in de mist gehuld kunnen laten want als hij eenmaal in beeld komt is hij iets minder overtuigend, maar het blijft dan nog steeds een redelijk originele creatie.

Mijn favoriete scène is een geweldig voorbeeld van alle factoren die deze film zo goed maken. Het gebeurt redelijk vroeg in de film als de twee Duitse soldaten één van de zilveren kruizen proberen te stelen en daar achter een heel andere dimensie ontdekken. Terwijl de mist de realiteit overneemt en de de prachtige synth-muziek van Tangerine Dream aanzwelt breidt de camera in super-slow motion uit en ontdekken we na een hele tijd het abstracte niemandsland waar de Golem huist. Eén van de meest memorabele 80's scènes wat mij betreft, maar wederom, wat had een mooi opgepoetste versie de impact vergroot.

Wat acteurs betreft vond ik Jürgen Prochnow als meest sympathieke van de Nazi's het sterkst, en zijn speech voordat hij bruut wordt afgeknald bracht hij met grote overtuiging. Hij vat de boodschap die de film uit wil dragen goed samen, maar voor mij is het vooral het (audio)visuele aspect dat me geboeid heeft.

Weer een 80's horror-hit wat mij betreft.

Ik ga niet zeggen dat ik de film 100% snap, maar ik denk dat velen hier wel eens op het goede spoor zouden kunnen zitten. En verdomd als de film niet heeft gewerkt. De opbouw naar iets groots, het mysterie eromheen, het claustrofobische gedeelte in de tunnels waar om elke hoek gevaar loert, het des-oriënterende, abrupte einde en de bijna stille aftiteling; het werkte van begin tot eind.

De film is een fascinerende kijk in het leven van een hitman, zowel privé als tijdens het werk. Het houdt zich niet in, elke detail wordt in beeld gebracht, en het mysterie wordt dieper en dieper. De personages balanseren constant op de lijn tussen sympathiek en medogenloos, wat het constant spannend hield. De luchtige dialogen die plots veranderen in explosieve meningsverschillen voelen volledig realistisch aan, ook dankzij het feit dat de dialogen mede geschreven zijn door de cast.

Het einde heeft wat weg van een kruising tuissen the Wicker Man en inderdaad Midnight Meat Train, en nogmaals, ik denk dat velen op deze site dicht bij de waarheid zitten qua verhaalverloop.

Ik mag dit soort eindes waarin niet alles 100% duidelijk wordt eigenlijk wel. Zo blijf ik met een lekker verward gevoel achter. Sterk staaltje film maken uit Groot Brittannië.

De film gaat lekker alle cliché's af, met de koene held die van alle markten thuis is en er uiteindelijk met het meisje vandoor gaat, in dit geval een heuse blonde Zweedse. Die love interest is bij het minste geringste bang en moet door de mannen beschermd worden tegen het kwade element, in dit geval uit de kluiten gewassen spitsmuizen!

De Killer Shrews van de titel zijn niets meer dan honden met maskers op en een oud kleed om zich heen geslagen. Ze stoten een raar geluid uit en zijn in een briljante twist nog giftig ook! Ze konden zelfs in 1959 waarschijnlijk bijna niemand bang maken, laat staan nu. Maar ja dat is nou net weer die charme van een 50's prul als dit

Er zit natuurlijk altijd een klootzak in het team die iedereen op stang jaagt en je weet precies wat er van hem gat worden, net zoals elk ander personage in de film. De zwarte man gaat er natuurlijk als eerste aan en verder gaan we lekker het rijtje af tot alleen een paar mensen overblijven, in een leuke finale waarin de held een ware voorloper van het A-Team blijkt te zijn.

Natuurlijk heeft de film niet veel om het lijf, is het plot goed te voorspellen en zijn er te veel nutteloze praatscènes, maar de 68 minuten die de film duurt is het puur genieten van dit typische 50's horror/sci-fi product.

Bizarre kijk in de verrassend aggressieve wereld van de retro gaming.

Een waar underdog-verhaal dat me vanaf het begin aan het hart ging. Het is raar om te zien tegen welke obstakels Wiebe aanloopt, en de pure arrogantie van Mitchell haalde het bloed onder mijn nagels gedaan. Ik zweer het, ik dacht dat zijn onscreen naam God zou zijn. Het wordt uiteindelijk een ware achtbaanrit van emoties, iets wat ik niet snel had verwacht vanwege het onschuldig ogende onderwerp.

Het leek me af en toe inderdaad ietwat in scène gezet richting het einde, maar ik geloof toch dat dit een natuurgetrouwe documentaire was. Het einde is dan ook erg bevredigend, hoewel dit ook al weer gedateerd blijkt te zijn. Maar voor een documentaire is het de perfecte afsluiter.

Het euvel bij veel Godzilla-films is dat Godzilla vaak erg lang op zich laat wachten, en dit keer is ook Kong laat van de partij.

De makers proberen er echter wel wat van te maken door een leuke ode aan de originele King Kong te laten zien (een eiland met een mysterieus monster dat zich onverwacht laat zien), maar als Kong eenmaal in beeld komt is het slechts een man in een rubberen pak.

Maar dat mag de pret niet drukken; als het gevecht er is, is het een lekker over the top gevecht tussen de mannen in de rubberen pakken, doorspekt met humor en grappige momenten.

En humor is iets waar deze film genoeg van heeft, met een paar personages die er nadrukkelijk zijn om voor comic relief te zorgen, en natuurlijk de (waarschijnlijk onbedoeld) grappige ballonvaart van King Kong.

Nee, deze film was niet eens slecht. Ik heb de Amerikaanse versie gezien, met wat onnodige scènes die alleen ter expositie dienen. Maar ook al laat het uiteindelijke gevecht lang op zich wachten, het is de moeite uiteindelijk wel waard.

De leukste Godzilla die ik tot nu toe heb gezien...

Mijn eerste Toho zonder Godzilla is voor mij gelijk de leukste.

In dit deel hoef je niet al te lang te wachten op wat monster-aktie. Gorosaurus is tot nu toe het beste Toho-monster dat ik gezien heb, en hoewel het geen briljant gevecht is, doet de "fatality" die Kong toebrengt terugdenken aan de originele King Kong.

De hele film "leent" trouwens zwaar bij het origineel, met een liefdesplotje tussen Kong en de vrouwelijke hoofdrolspeelster en een soortgelijk einde in de top van een toren waar Kong en MechaKong elkaar misschien net iets te weinig te lijf gaan.

De miniaturen zijn zoals altijd erg charmant. Het is allemaal niet al te realistisch, maar dat mag de pret absoluut niet drukken. De pakken van Kong en MechaKong waren goed genoeg, en ik lag soms in een deuk om die rare gezichtsuitdrukkingen van Kong!

Voeg daar een halfbakken maar charmant James Bond-achtig plot aan toe, en een leuke bad guy in de vorm van Doctor Fong (wat een gebit!), en je hebt een zeer vermakelijke monsterfilm zónder Godzilla...

Daar heb ik Kung Fu Hustle vanavond dus gezien, en het was een leuke rit.

De cartooneske gevechten waren af en toe ronduit hilarisch. Het was net een videogame met steeds sterker wordende bazen aan het eind van de levels. De stijlen lopen erg uiteen en de film zit vol onverwachte momenten waariun constant nieuwe vechtersbazen ten tonele verschijnen en unieke vondsten.

Er wordt gebruik gemaakt van digitale efecten die er niet altijd even realistisch uitzien, maar dat is in de meeste gevallen natuurlijk ook niet de bedoeling, zolas in de Roadrunner-achtige achtervolging met hilarische afloop. De hele film is gewoon zo; een combinatie van kung fu en slapstick en alles werkte gewoon.

De personages zijn gewoon uniek. De een is nog vreemder dan de ander en als ze dan ook nog eens beginnen met vechten op hilarische wijze lig je gewoon in een deuk. Ik wil niet zeggen dat het nooit spannend wordt, want dat is af en toe wel zo, maar daar richt de film zich totaal niet op.

Toch zitten er kleine momenten in Kung Fu Hustle die niet helemaal passen in de sfeer van de film zoals de baas van de Bijl-Gang die een vrouw en kind in brand wil steken. Gelukkig komt het daar nooit toe, maar het leidde toch even af. Het enige andere minpuntje aan de film is dat hij in het Chinees is. Duh, zou je zeggen, maar toch gaat er voor mij qua inleving altijd wat verloren in de vertaling.

Voor de rest geen kwaad woord over deze flm; in de toekomst gaat Shaolin Soccer zeker oom bekeken worden, maar na een avondje Cinema Egzotik heb ik mij portie kung fu dubbel en dwars gehad.