Opinions

Op de Engelse DVD release van Eaters staan op de cover een horde bloeddorstige zombies oog in oog met een man met een machinegeweer terwijl gevechtshelikopters boven hun hoofd rondcirkelen. Ik maakte me ondanks de kop Uwe Boll Presents dus op voor anderhalf uur zombie-aktie.

Kwam ik even van een koude kermis thuis...

De film begint al met een aardig potje geneuzel op niets af terwijl het ene na het andere clichématige personage de revue passeert. De twee hoofdrolspelers stralen nou niet direct iets imposants uit en de dokter is er weer eens één van het kaliber gestoord. In de loop van de film komen we nog een paar gekken tegen die de film geen plezier doen. Mini-Hitler en zijn achterban spannen hierbij de kroon: de makers proberen de Grindhouse-factor er wat in te brengen, maar het mag helaas niet baten. Nooit kreeg ik het idee dat ik naar iets spannends zat te kijken, en het was een hele klus om de film uit te zitten.

Verder was de film veel te episodisch; een stukje rijden om plotseling pas op de plaats te houden om een extra zombie-scène in de film te gooien was niet goed voor enige spanningsopbouw. Het verhaal was onsamenhangend en ondanks een apart plot en een late toevoeging van een personage dat wat sympathie zou moeten opwekken boeide niets me eigenlijk. En die grote actiescène die beloofd werd op de cover kon ik helaas nergens vinden, maar ik ben bang dat dat ook alleen maar in een teleurstelling was geëindigd met meer matige effecten en explosies.

De special effects vond ik ook ondermaats. De zombies zagen er matig uit; niet per sé slecht, maar hun gezichten waren te duidelijk nep. Het bloed uit de computer was helemaal dramatisch slecht en de explosies vond ik pas echt lachwekkend overkomen. Het feit dat er vaak maar één of twee zombies tegelijk in een scène zaten vestigde ook nog eens extra veel aandacht op de vaak matige zombie-makeup.

Ik kan zelfs geen punten geven voor de sets want die waren ook gewoon lelijk. Nee, als ik een goede niet-Amerikaanse zombiefilm wil zien zet ik wel de eerste [Rec] of La Horde op, want hier vond ik echt helemaal niets aan.

Deze door vele 'kenners' hoog aangeslagen slasher heeft mij niet echt kunnen bekoren, maar had zeker zijn momenten.

De film is berucht om de vele moorden die er gepleegd worden, maar met uitzondering van een paar vond ik ze niet heel memorabel. Deze scènes waren wel goed voor de film, omdat het tempo niet bizar hoog lag ondanks deze vele moorden.

Het hielp wel dat het plot redelijk origineel was doordat er natuurlijk meerdere moordenaars waren, iets wat je daarna niet zo heel veel meer zag (naar mijn beperkte kennis). Het gebruik van flashbacks in de latere scènes hielp ook om de film niet helemaal in te laten kakken, en het einde was ondanks dat het niet helemaal in de sfeer van de film paste natuurlijk best wel briljant gevonden. Verder was ik wel te spreken over de muziek en een mooie blote dame is ook nooit weg, om het plaatje compleet te maken.

Kortom, een paar leuke bloederige moorden, en vrij origineel verhaal maar voor mijn gevoel een iets te laag tempo maken hiervan een degelijke vroege giallo/slasher.

Met Elysium levert Neill Blomkamp wederom een sci-fi film met een onderliggende boodschap af, maar net als in District 9 wordt het thema van klasseverschil nooit te zwaarmoedig en staat het de spectaculaire kijkervaring niet in de weg.

Ik ben geen groot fan van Matt Damon, maar hier deed hij het niet verkeerd. Na zijn Robocop-transformatie zag hij er trouwens ook nog eens cool uit. Ik vond het trouwens een verademing dat Damon's personage gedurende bijna de hele film vrij egoïstisch was. Hij heeft het de hele tijd over zochzelf: dat hij niet dood wil, dat hij ook op Elysium wil leven, en hij is zelfs een beetje onbeschoft tegen het dochtertje van Alice Braga's personage. Natuurlijk moet hij uiteindelijk toch nog een geweten krijgen, maar hij is niet de vlekkeloze, koene held die hij vaker speelt.

Waar Charlto Copley in District 9 nog de held was, hier speelde hij de grootste bad-ass die ik in tijden op het witte doek gezien heb. Fysiek zag hij er ontzettend indrukwekkend uit met die baard, en hij kon op het ene moment ontzettend eng zijn, maar op bepaalde momenten ook vreemd sympathiek. Hij was ook geen domme schurk; hij manipuleerde iedereen om zich heen en doet geen vage dingen. Oké, zijn gezicht werd er wel eventjes afgeblazen, maar daarna was hij nog indrukwekkender dan ooit tevoren.

Elysium, waar het ten slotte om draait, was overigens wel een prachtige creatie. De special effects, iets waar een science fiction-film natuurlijk mee valt of staat. waren sowieso erg goed, van de futuristische wapens tot de moderne doch ouderwets aandoende ruimteschepen. De actie-scènes waren trouwens wel een beetje rommelig af en toe, maar nooit zo erg dat het niet te volgen was.

Ik vond de film lang niet vlekkeloos hoor. Er hadden bij voorbeeld wel wat donkere mensen op Elysium mogen leven. Ik weet dat de film om klasseverschil gaat, maar er zijn toch zeker wel rijke mensen met een donkere huidskleur? Ik kan misschien niet goed gekeken hebben, maar volgens mij was echt bijna iedereen op Elysium blank. Verder vond ik Jodie Foster onthutsend zwak spelen en was het einde iets té voorspelbaar.

Maar voor de rest was dit een ijzersterk vervolg op District 9; dat Blomkamp op zijn drie-en-dertigste al 2 van die klasse-films heeft afgeleverd is voor veel regisseurs waarschijnlijk bijna om jaloers te worden...

Hollywood en kung fu. Vanavond bij Cinema Egzotik was mijn eerste kennismaking, en ik moet zeggen dat ik het een beetje slappe hap vond.

Het was ook mijn eerste Bruce Lee-film, en aan hem lag het in elk geval niet. Hij kwam erg sympathiek over en zijn techniek was bijzonder fraai voor zover ik dat met mijn leken-oog kon zien. Het was ook leuk om John Saxon te zien kung-fu vechten terwijl hij er ook nog een slaatje uit probeert te slaan. De leukste was trouwens Jim Kelly met zijn grote afro en hilarische teksten die hij vol overgave bracht.

Maar voor de rest viel er weinig te beleven. Er zitten maar een paar echt uitgebreide gevechten in de film, en voor de rest is het een matig spionnen-verhaaltje dat trouwens ook nog eens vol gaten in de aktie zit. De bad guy is ook niet echt memorabel, en de hele laatste confrontatie in een kamer vol speigels vond ik ronduit saai. Ook wordt een confrontatie die een grote emotionele impact had kunnen hebben al in het midden van de film beslist. Dat subplot over Lee's zus was er ook maar bij de ahren bijgesleept en had niet eens per sé in de film gehoeven.

De soundtrack van Lalo Schifrin is trouwens wel erg fijn en de klassieke vechtgeluiden zijn ook erg leuk om te horen. Helaas werkte Lee's gebrul en geschreeuw eerder op mijn lachspieren dan dat ik ervan onder de indruk was.

Ik had meer verwacht van een Bruce Lee-film, want hij is nu eenmaal een legende. Misschien was het met een beter script allemaal leuker geweest, want hoewel Lee wel mijn sympathie had was dit maar een saaie bedoening.

Koddige film met leuke stop motion-effecten.

Er wordt pover geacteerd, maar de personages hebben wel leuke teksten en hun kleding is lekker fout. Er is nooit sprake van echte spanning, en het komt allemaal wat traag op gang, maar ik vond het allemaal wel charmant, en dat de makers dit met geringe middelen voor elkaar hebben gebokst verdient zelfs 40 jaar na dato zeker een compliment.

Voor sommigen misschien schokkend, maar ik vind L.A. stiekem (oké nu niet meer zo stiekem) even vet als New York.

Oké, sommige special effects zijn bedroevend slecht en er zitten een paar bizarre scènes in die nog eens een keer hoger gaan dan over de top(?), maar dat vind ik allemaal bijdragen aan het pulp-gehalte (wat dat dan ook mag betekenen). En de computer-gegenereerde effecten waren in die tijd nog redelijk nieuw, dus dat kan ik wel vergeven. En trouwens, ik weet niet hoe ze Snake's reis onder water inclusief Jaws-attractie anders hadden moeten uitbeelden. En dan heb je nog de surf-scène compleet met gastoptreden van Peter Fonda, maar kom op, hoe cool was dat?

Kurt Russell zet met Snake Plissken de rol van zijn carrière neer (op de voet gevolgd door Stuntman Mike). Hij is nog zelfverzekerder van zijn personage dan in New York en neemt geen shit van wie dan ook, terwijl hij de ene na de andere rake oneliner afvuurt. Verrot dat hij niet bij the Expendables wil, want hij hoort toch echt in dat clubje van Stallone thuis.

Russel wordt bijgestaan door een cast van genreveteranen zoals Steve Buscemi, Stacey Keach en de al eerder genoemde Peter Fonda. Probeer bovendien cultheld Bruce Campbell maar eens te ontdekken; hij staat dan wel bekend als "the Chin", maar hier ziet hij er wel erg gehouweeld uit. Ook heeft de film een van mijn childhood crushes in de vorm van A.J. Langer (People under the Stairs) en de nog steeds lekkere Pam Grier, hoewel ze hier niet echt kan worden beschouwd als lekker (of zelfs vrouw). Het was trouwens wel vet geweest als haar personage the Duke van New York was, als tie-in naar N.Y.

De actie is trouwens ook echt lekker, met als hoogtepunt de achtervolgingsscène per motorfiets waarin Snake van persoon naar persoon en motor naar motor springt. Grappig was ook de basketbal-scène; hoe verzin je het, Carpenter? Verder zijn er genoeg vuurgevechten en ontploffingen tijdens de (wel iets te) chaotische climax. Het eind van Escape from L.A., waarin Snake de hele wereld terugbrengt naar het Stenen Tijdperk behoort trouwens tot mijn favoriete eindes uit de filmgeschiedenis.

Misschien wilden Carpenter en Co. de 80's iets te veel laten herleven, maar ik vind het een briljante throwback naar de gouden eeuw van het actie-genre.

Escape Plan brengt met Stallone en Schwarzenegger twee ouwe rotten samen, en het plot is aardig bedacht, maar het duurde allemaal net iets te lang en bij een aantal momenten moest ik me serieus achter de oren krabben.

Aan één ding ergerde ik me vooral. Hoewel de gevangenis waarin we ons bevinden state of the art is en vrijwel onmogelijk uit te ontsnappen gaat het de personages af en toe wel erg gemakkelijk af. Het is belachelijk makkelijk om dingen binnen te smokkelen omdat de bewakers blijkbaar niet gehoord hebben van fouilleren. Gelukkig zijn er wel een paar leuke vondsten en is het allemaal wat slimmer dan de gemiddelde actiefilm.

De actie die trouwens wijd verspreid is door de hele film; heel vaak zijn het de dialogen tussen Stallone en Schwarzenegger die de film moeten dragen. Stallone is houteriger dan de ex Governator, die het in deze film wel naar zijn zin lijkt te hebben. Hij is nog steeds niet de beste acteur ter wereld, maar hij is hier erg geanimeerd en heeft zelfs een hele fraaie monoloog, in het Duits nog wel!

De film heeft nog een paar leuke verrassingen wat betreft acteurs die ik in de bioscooptrailer niet eens tegen ben gekomen. Sam Neil speelt een beetje een nietszeggende rol als gevangenisdokter die zich wel erg makkelijk om laat lullen door Stallone. De makers hadden ongeacht welke acteur kunnen nemen voor de rol, maar ik ben blij dat hij de film nog wat extra klasse meegeeft. Vinnie Jones speelt een personage dat goed in zijn straatje ligt, maar er wordt wel erg gemakkelijk met hem afgerekend.

Verder is 50 Cent's rol totaal overbodig en heb ik sowieso een hekel aan de man, dus dat was jammer, en Stallone's vrouwelijke collega is ook saai. Vincent D'Onofrio speelt een beetje een afgeleide van zijn personage in Law & Order, met die vreemde tics en dat nonchalante dat hij vaak heeft. Jim Caviezel schmiert zich trouwens ook een weg door de film en hij heeft een paar leuke momenten, maar is verder een beetje een standaard boef.

De film ontaardt op het laatst alsnog even in een echte actiefilm, maar jammer genoeg kwam het bloed uit de computer en was het wat onoverzichtelijk. Uiteindelijk weten S&S de film goed te dragen maar worden hun actiecapaciteiten niet ten volle benut en leiden sommige plotgaten te veel af zodat deze film weinig opmerkelijk de boeken ingaat.

Event Horizon mag dan absoluut niet de meest originele film ooit zijn, leuk is het in elk geval wel.

Als eerste zijn de sets en de special effects gewoon erg goed. Er wordt alleen gebruik gemaakt van CG als het echt nodig is, en als het er dan niet 100% realistisch uitziet kan ik dat zeker wel vergeven. Eeuwig zonde dat Anderson veel van de gore shots uit de film heeft moeten verwijderen, want nu krijgen we van het echt brute werk slecht snelle flitsen te zien. Maar wat we zien is gewoon erg gruwelijk.

Het verhaal mag dan een beetje vaag zijn, de vaart zit er na een tijdje erg goed in. Het gaat allemaal wel volgens het boekje, maar alles is lekker bombastisch en over the top, en er vloeit genoeg bloed en er is genoeg horror om het leuk te houden. Helaas blijft een echt verrassend einde uit, en de laatste schok is wel erg voorspelbaar. Ik denk nogmaals dat als de censuur niet zo belachelijk was er iets meer in gezeten had, want ik had graag een glimp opgevangen van die andere dimensie.

Maar ik vind dit gewoon weer een geslaagde sci-fi film. Mensen mogen dan niet zo'n hoge pet ophebben van Anderson, ik vermaak me eigenlijk altijd wel met zijn films; hij is absoluut niet pretentieus en maakt gewoon lekkere popcorn-films, waarvan dit een goed voorbeeld is.

Vette special effects, daar draait deze remake vooral om.

Maar helaas mis ik een beetje de lol en (natuurlijk) de inventiviteit van Raimi's film. Ook de cast is aardig maar mis een beetje de charme van de personages uit het origineel. Maar op de steengoede, en goddank voornamelijk praktische special effects kan Evil Dead goed teren en de anderhalf uur die de film duurt vliegen echt voorbij.

Evil Dead II op een lekker groot scherm was vet. Leuke ervaring met genoeg lachende mensen in de zaal. Het eerste deel, oftewel de grote Bruce Campbell show, ging er het best in bij het publiek, en dat blijft natuurlijk het coolste gedeelte. Al met al über vet om één van mij favoriete films in Eye gezien te hebben!

Lekkere actie met voor het genre een absolute sterrencast.

De slechte oneliners zijn weer niet van de lucht en de kogels en het bloed vliegen je bijna om de oren. In tegenstelling tot het eerste deel krijgt hier iedereen de kans om te stralen, en dat er nou een paar rimpels te zien zijn mag de pret niet drukken. De film is ook echt grappig; ik zweer dat Chuck Norris bijna geen respect meer krijgt, want elke keer dat hij in beeld was lag iedereen in een deuk. Maar ja, als je z'n opkomst ziet is dat ook niet zo verwonderlijk En die dialogen tussen Arnie en Willis waren natuurlijk fantastisch!

Het laatste half uur was de natte droom voor iedereen die de afgelopen dertig jaar een fan van het genre is geweest; dit was echt een feestje.

Nul diepgang heeft deze prent, maar de vette actiespektakels maakten dat ruimschoots goed. Het hele plotpunt om de mannen terug op het eiland te krijgen deed me weinig. De climax maakte dan wel weer goed gebruik van de krachten van de mannen, hoewel het wegvallen van de halve cast in het middengedeelte een beetje jammer was.

De cameo's van Willis, en Schwarzenegger waren erg geslaagd, en de grappen waren niet bepaald subtiel te noemen; ik vond dit misschien wel hèt hoogtepunt van de film. Voor de rest viel de humor wat tegen en het macho vertoon van sommige castleden begon op den duur op de zenuwen te werken. Kortom, de film moest het wat mij betreft hebben van de no nonsense actiescènes en de geweldige vuistgevechten. Geen hanengedrag, gewoon knallen!

Ik vond Mickey Rourke's personage erg geslaagd, en Dolph Lundgren stal wat scènes onder Stallone's neus weg. Crews en Couture waren ook erg op dreef. Ik beschouw de laatsten nu niet als actiehelden, maar ze deden het allemaal naar behoren. Iedereen overtuigde. Statham was gewoon Statham.

De bad guys waren lekker ééndimensionaal en dienden alleen als kanonnevlees. Niets mis mee in een film als deze. Eric Roberts was aardig maar voor hem had je net zo goed een onbekende kunnen nemen.

Ja, al met al is dit een leuke film waarvoor ik graag naar de bioscoop ga; het plot en wat dode momenten zorgen er echter wel voor dat de film geen perfecte score krijgt.