Opinions

Een combinatie van een intrigerend verhaal, een mooie, locatie en goede acteurs zorgt voor een vermakelijk Stuart Gordon-film.

Het plaatsje waarin de film zich afspeelt lijkt wel een personage op zich (wat een cliché); een prachtige locatie die door de constante regen en onweer erg sfeervol werd. Het vaak ontbreken van muziek droeg echt mee aan deze griezelige sfeer. De film is niet echt extreem eng, maar een constant naar onderbuikgevoel hou je er wel aan over. Het einde is toch wel onverwacht, maar zeker in lijn met Lovecraft's verhalen

De special effects zijn over het algemeen wel sterk. Het zwakste element is uiteraard de belabberde CG, maar dat mag geen wonder heten. De dorpsbewoners zien er eng uit, en de scène waarin de oude man wordt gefileerd was erg bloederig. Maar geen make-up of tentakels konden Macarena Gómez onaantrekkelijk maken En over aantrekkelijk, zij en Raquel Arrondo zorgden gelukkig ook nog voor wat naakt. Knap meisje trouwens, die Arrondo.

Dagon was een goede verrassing: de DVD die ik heb heeft nou niet echt een mooi hoesje, maar de film is zeker een kijkbeurt waard voor Stuart Gordon en HP Lovecraft fans...

Indrukwekkende science fiction met een ijzersterk begin. De sets zijn prachtig vormgegeven en de special effects waren voor de tijd gewoon erg sterk, afgezien misschien van de climax. Vandaag de dag is de techniek nog vele malen verbeterd, maar men lijkt er tegenwoordig vaak gewoon te weinig tijd in te steken.

Het verhaal wordt langzaam uit de doeken gedaan en ik vond het eindeloos fascinerend. Leuk dat het begon als een soort detective verhaal in een noir-setting om langzaam maar zeker te veranderen in een duistere science fiction. Misschien wilde de film een beetje een te geforceerde boodschap over brengen betreffende de menselijke geest, maar dat deerde niet.

Acteerprestaties waren erg ingetogen en de teksten van de personages hadden hier echt zo'n klassieke jaren '40-'50 film-sfeer. Dat voegde echt wat toe aan mijn belevenis. En Jennifer Connelly blijft betoverend mooi, altijd een pluspunt.

Uiterst geslaagd!

Deze fraaie fantasy-film voor het hele gezin is vandaag de dag waarschijnlijk minder schokkend dan in 1982. Voor de allerjongste is het misschien wat te eng, maar volgens mij hebben kinderen vandaag de dag wel heftiger dingen gezien.

De Skekses zijn inderdaad best wel eng. Die verweerde koppen en die scherpe klauwen zien er luguber uit en die grauwe stemmen zullen menigeen rillingen over de rug doen lopen. Het zijn ook lekker kwaadaardige wezens. Maar qua engheid spannen hun huisdieren de kroon: deze grote insecten met hun lichtgevende ogen en indrukwekkende scharen waar ze menig onschuldig wezen mee fijnknijpen waren indrukwekkende creaties.

De figuren waar het om draait vond ik iets minder overtuigend; de Gelflings hadden wat mij betreft iets te weinig karakter, maar heb ik vaak met de vriendelijke personages. De Mystics waren ook wel cool, maar ze doen in de film niet veel meer dan lopen en hun vreemde lied zingen. Aughra was trouwens een goed personage; lekker freaky met dat ook en die vreemde kop. Trouwens wel de Yoda van deze film, hoe ze praatte en haar wijsheid verkondigde.

Het verhaal is wel erg dun. Een uitverkoren persoon moet een voorwerp, in dit geval een stuk van een kristal, naar een plaats brengen om zo de wereld te bevrijden van een groot kwaad. Het verhaal is hier trouwens ook maar amper genoeg om 90 minuten te vullen. Het is een beetje zoals Lord of the Rings, alleen werd dat gegeven uitgesmeerd over drie lange films, dus dit viel wel mee.

Maar ik mis in deze film, ondanks de prachtige decors en kleine de wezens die er doorheen rennen, toch een beetje dat gevoel van grootsheid; het voelde allemaal erg klein en niet erg episch aan. Ook had ik nooit echt een gevoel van spanning: onze Gelflings wisten af en toe wel erg makkelijk te ontsnappen en leken nooit echt in gevaar. Nu moest puur het visuele aspect mijn aandacht erbij houden, iets wat niet de hele film lang wilde lukken. Het eind van de film is wel fraai en een beetje diepzinnig, maar de reis naar het einde toe had te veel dode momenten. Maar ik ben zeker wel blij dat ik deze film nu eindelijk een keer heb gezien.

Trouwens Fizzgig was het tofste ding in de hele film; geef mij zo'n beest!

The Dark Knight Rises mist een groot basiselement dat elke (super)helden-film hoort te hebben: een interessant hoofdpersonage waar je voor juicht en die je aanmoedigt om alles tot een goed einde te brengen.

Christian Bale's Batman/Bruce Wayne is in deze film de meest oninteressante, ongeïnspireerde helden die ik ooit heb gezien. Hij is volledig ineffectief tegen de dreiging van Bane, en gedurende de tijd dat hij in beeld is loopt hij maar te mekkeren over zijn miserabele leventje. Ik had nooit het idee dat zijn hart nog in de zaak zat; pas als Bane a la Knighfall zijn rug breekt wordt hij gedwongen om echt actie te ondernemen, maar zelfs daarna kan hij nauwelijks een vuist maken en heeft hij de hulp van anderen nodig om te overleven.

Bane is in de geschiedenis één van de bad guys die het dichtst bij de ondergang van Batman is geweest. In deze film kon ik hem helaas nauwelijks intimiderend noemen. En ja, dat komt mede dankzij die ridicule stem; wat de makers bezielde toen ze dachten dat dit een goed idee was zal ik wel nooit begrijpen. Dit is sowieso de film van de domme stemmen; ik blijf erbij dat Bale's Batman-stem het personage grotendeels verpest. Maar terug naar Bane: oké, hij ziet er wel cool uit, maar hij ziet er zelden echt dreigend uit. Ik moet zeggen dat hij Batman tijdens hun eerste confrontatie wel aardig in de pan hakt; in die scène kwam hij het dichtst bij het indrukwekkende personage uit de comics.

Maar dan bedenk je dat Bane in feite niks meer is dan een lid van de Occupy-beweging; zijn hele beweegreden is de ondergang van het gezag en de economie en om Gotham City terug te brengen naar het Stenen Tijdperk. En dat doe je door een opeenstapeling van halfbakken plotelementjes en de introductie van overbodige personages, zodat de film een dikke drie kwartier langer duurt dan nodig is.

En dat is aan één kant jammer, want de scènes in een desolaat, besneeuwd Gotham waren misschien wel de sterkste van de hele film. Het was een soort kruising van de videogame Arkham City en No Man's Land, een verhaallijn uit de comics. Het had echt een film op zichzelf kunnen zijn, maar er zat zoveel in deze film dat er te weinig van deze scènes waren. Ook jammer dat the Joker niet meer terug kon keren, want daar had dat prachtig op zijn plaats geweest. Wel krijgen we nog een cameo van één van de weinige personages die in elke film zat. Zonder masker, dat wel, maar hij had een leuk gastoptreden.

TDKR introduceert een aantal nieuwe personages die voor het plot nauwelijks belangrijk zijn. Gordon-Levitt en Cotillard waren er volgens mij alleen maar doordat ze in Nolan's vorige film zaten. Levitt speelt een personage dat slechts een clichématig moreel subplotje toevoegt, en Cotillard speelt iemand met een link naar een ander personage, hoewel ze pas in deze film en totaal out of the blue wordt geïntroduceerd. Ik had trouwens vanaf het begin al door wie ze was, maar doordat de film zo lang duurde raakte ik zo ongeïnteresseerd dat het op het laatst toch nog als een verrassing kwam.

Anne Hathaway als Selina Kyle/Catwoman is er puur en alleen om in een skintight pakje rond te paraderen en op die ongemakkelijke motorfiets te rijden zodat haar kont lekker hoog in de lucht steekt. Verder is ze zo'n personage waar ik een hekel aan heb; een dievegge met een duister verleden waar niet mee te spotten valt maar die tegelijkertijd een hart van goud heeft. Zo'n personage lijkt me moeilijk om te schrijven, en ook hier is ze te geforceerd bad-ass en afgezien van haar lijf helemaal plat. Verder ligt Gordon het eerste uur bijna de hele tijd in een ziekenhuisbed en wordt Alfred na een ongelooflijk irritante speech en een uitbarsting van baby Wayne tot op het laatst totaal uit het verhaal geschreven.

Verder zitten er een paar bizarre momenten in de film, en hoe Batman de ontploffing van een atoombom overleeft zal wel altijd een raadsel blijven. Ook is het gevecht tussen Bane en Batman op het laatst een grove teleurstelling: Bane en Talia Al Ghul hebben Bats volledig in de tang waarna plotelement Catwoman een miraculeuze redding in petto heeft. Eén pluspunt had dat wel, want die Batwing-scène was best vet.

Het lijkt of ik wel erg negatief over de film ben, maar het zag er allemaal oké uit en een paar scènes zoals de eerste in het vliegtuig waren goed geschoten. Mensen geven hoog af over de Nolan Batman films, maar dit was uiteindelijk een teleurstellende afsluiter van een veel te wisselvallige trilogie waarin Batman in zijn eigen reeks slechts een bijpersonage is geweest.

Dark Skies is een alleraardigste film die rustig opbouwt naar een spannende climax.

Het hele buitenaardse element heb ik nog zelden in een dergelijk horror-jasje gezien. The Fourth Kind komt er wellicht het dichtst bij in de buurt, maar dit was toch wel een stukje spannender. Niet eng, maar spannend. Natuurlijk zijn er de standaard schrik-momenten maar die worden nooit overheersend.

De familie waar deze film om draait is wel een beetje dertien in een dozijn, maar de onderlinge spanningen worden wel goed gebruikt in combinatie met de aliens. Zo leek het voor de buitenstaanders inderdaad alsof iets in relationele sfeer de familieleden uit elkaar dreef. De film brengt de personages naar mate de film volgt steeds dieper in de problemen zonder onnodige domme beslissingen van de ouders.

De cast was zeker niet onaardig. Het waren dan niet de meest interessante personages maar de acteurs en actrices waren gewoon goed. Ik had zelfs geen hekel aan de kinderen, iets wat niet altijd het geval is. De walkie talkie gimmick was redelijk origineel en het was leuk om die jochies zo met elkaar te zien praten als echte broertjes. Leuk om zo'n realistische familie-relatie te zien in een film als deze.

Als het gezin dan uiteindelijk beslissen hulp te zoeken en we de standaard complottheorieën te horen krijgen klinkt het allemaal zelfs een beetje aannemelijk. Altijd leuk als je je een beetje kan inleven in dit soort sterke verhalen. J.K. Simmons hielp daar ook zeker bij; een overtuigende bijrol, ondanks het feit dat zijn personage er in feite alleen maar is om een voorzetje te geven de grote climax.

Die climax is ook best goed gedaan. de buitenaardsen zien er niet geweldig realistisch uit, maar ze worden wel wijselijk in silhouet gehouden. Het is allemaal wel vlot afgelopen, maar de twist is wel goed en de kicker is mooi om mee af te sluiten.

George Romero's Dawn of the Dead, mijn favoriete film aller tijden, op een (redelijk) groot scherm in Eye te Amsterdam? Dat kon ik niet aan me voorbij laten gaan!

Het bleek uiteindelijk de Argento-cut te zijn, en die had ik in tijden niet gezien dus dat was leuk. En zo'n film moet je echt kijken zoals hij in Eye te zien was, met alle imperfecties en missende frames van dien.

Hoewel mijn voorkeur nog steeds uitgaat naar Romero's cut heeft deze van Argento zeker ook zijn charme. Het is allemaal wat vlotter met meer actie en een soundtrack die bijna volledig van Goblin is. Daarentegen missen er wel een paar sterke emotionele scènes en sommige accidental music had zeker niet misstaan in deze versie. Ook is de zombie die gescalpeerd wordt door de wieken van een helicopter volledig verdwenen.

Aan het eind komt de motorbende wat meer aan bod, wat voor een paar extra grappige momenten zorgt, inclusief een extentie van de scène rondom Savini's snorren-kammetje wat mij meer een outtake lijkt die Argento erin heeft gehouden.

Ik zou alle drie de versies van Dawn achter elkaar kunnen kijken, hoewel de extra lange versie een tikkeltje te lang duurt. Maar voor een actievolle avond is dit absoluut de beste keuze.

Ah, jammer, jammer, jammer.

Deze film bevatte een paar geweldige personages, en een paar keer heb ik bijna krom gelegen om bepaalde opmerkingen, Maar voor de rest een paar keer gniffelen en dat was het. Het plot wordt vaak gewoon vergeten, het wilde niet vlotten met het verhaal.

Toch was het kwalitatief allemaal niet slecht; goede gore (helaas wat vaak buiten beeld) en fraaie plaatjes. Maar het was verder gewoon meh. Ik wilde weggeblazen worden door deze film, maar die wow-factor was er niet, en af en toe was het worstelen om m'n aandacht erbij te houden.

Als de DVD-hoes een kruizing tussen Shaun of the Dead en the Hangover belooft zijn de verwachtingen heel hoog, maar nooit haalt deze film het volle pond uit het potentieel. Zonde.

Het plot van deze film is cliché als maar kan en is overal vandaan gejat, maar er zitten een aantal elementen in het verhaal waardoor het ten minste een beetje interessant blijft.

Het monster is overduidelijk een man in een rubberen pak, maar de design van het beest is nog wel aardig. Hij doet gedurende het eerste gedeelte van de film niet meer dan een beetje rondzwaaien met zijn armen, en de meeste doden vallen in het begin door eigen roekeloosheid van de menselijke personages, iets wat ik wel grappig vond. gelukkig krijgen we ook nog een fraaie naakte vrouw te zien, een element dat niet mag ontbreken in een exploitatiefilm.

Het verhaal kabbelt zo rustig voort met af en toe een monsteraanval, maar de laatste 10 minuten zijn nog aardig actievol en de vaart blijft er daarna nog een beetje in. Het einde van de film is gehuld in bliksem, en het lot van het monster is redelijk spectaculair.

Ik zeg niet dat dit een geweldige film vind, maar hij was ten minste nog een beetje vermakelijk.

In Eye vond ik hem een stuk leuker dan de eerste keer dat ik Demoni zag.

Het eerste gedeelte waarin we de personages krijgen voorgesteld is bijzonder grappig. Nog nooit heb ik zo moeten lachen om het woordje hoeren' De dubbing van de stemmen helpt trouwens ook wel mee. De film in de film was trouwens ook wel vet; ik had er graag naar gekeken.

Maar ik blijf er wel bij dat de film in het midden enorm inkakt. Als de personages zich eenmaal op het balkon verschanst hebben gebeurt er een hele tijd helemaal niets; één of twee extra gore-scènes hadden de film absoluut geen kwaad gedaan. De leukste personages gaan er trouwens ook als eerste aan, wat erg jammer is als de hoofdrolspelers zo saai zijn.

Maar gelukkig komt er tegen het eind van de film zo’n geweldige twist om de hoek kijken dat Bava en consorten mijn respect weer geheel terug verdienden. Het is zo’n bizar idee dat ik het zelf nooit bedacht zou hebben. In een andere film had ik het afgedaan als een teken van zwakte, maar in dit geval is het één van de beste ontwikkelingen ooit op film vastgelegd, omdat het een film die dreigde dood te bloeden weer nieuw leven inblaast.

Het eind van de film heeft nog een verrassing of twee in petto zodat Demoni echt met een klapper eindigt. Samen met de bloederige special effects en een hilarisch begin was dit toch wel een leuke film, eentje waarvan ik blij ben dat ik hem herbekeken heb.

Leuk om Demoni gezien te hebben met een grote groep: Cinema Egzotik bedankt voor de ervaring

Ik vond deze film gewoon saai.

Nooit werd het voor mij echt spannend, en afgezien van de Demon-make up was er ook weinig goors te bewonderen. Ook al zijn er hordes demonen, nooit werd het echt dreigend. Wat ik ook raar vond was dat de demonen een groep van 30 man binnen de kortste keren een kopje kleiner maken, maar op het laatst worden gestopt door één enkele explosie. Raar zijn ook de scènes die totaal los staan van de film.

Er waren wel wat grappige dingen zoals die vage demonen-baby die meer komisch dan eng was, en de demon dog. De heerlijke 80's hair-metal soundtrack en de elektronische score van Simon Boswell (Hardware) waren ook best fraai op die typische jaren '80 manier, maar voor de rest vond ik het maar een saaie bedoening.

Beetje overschat, deze Demon films, want deel één vond ik ook maar pover.

Devil's Due is zo tergend saai dat ik het bijna niet erg vond dat mensen in de zaal selfies aan het maken waren. En daar hou ik het geloof ik maar bij. Paranormal Activity maar dan nog saaier.

Diamonds is verreweg de vervelendste Bond -film tot nu toe.

In deze film lijkt niets Bond te kunnen raken. Zijn tegenstanders leveren bitter weinig weerstand, doen de domste dingen en 007 ontsnapt kinderlijk eenvoudig uit de meeste situaties. Connery speelt Bond wederom als een vervelende, verwende versierder die kinderachtige comebacks maakt. Hij lijkt zich daadwerkelijk te vervelen in zijn rol; dat straalt hij volgens mijn gevoel in ieder geval uit.

Verder valt er weinig interessants te melden. Het plot is gewoon saai, de gebeurtenissen net zo. Het draait weer uit op een simpel houdt de Wereld gegijzeld voor geld-plotje met een waardeloze, saaie climax. Blofeld wordt weer gespeeld door een nieuwe acteur, maar zijn personage begon me erg op m'n zenuwen te werken. Er ééndimensionaal, en zijn kloon-idee had leuk kunnen zijn ware het niet dat het zo opzichtig en slecht uitgewerkt was.

Jill St John is een strontvervelend personage. Ze heeft zeker een lekker lijf, maar hersens ho maar. Het was waarschijnlijk grappig bedoeld, maar die slapstick-scène op het boorplatform waarin ze zichzelf overboord schietvond ik meer pijnlijk dan grappig. Plenty O'Toole was tot dan toe zeker de best bedeelde Bond-Girl, maar ook haar rol draaide uit op niks. Om over Bambi en Thumper, die weer kinderlijk eenvoudig verslagen werden, maar niet te spreken.

Dat hij de eerste Bond was is wat mij betreft de enige reden waarom Connery zo befaamd is geworden, want ik ben nooit een super-fan geweest van zijn spel, noch van de films waarin hij Bond mocht vertolken. Op zijn best middelmatig, en dit is het dieptepunt.

Het niveau van de film The Killer schommelt de hele tijd tussen spannend, dodelijk saai, en over-dramatisch, en weet nooit echt een goede middenweg te vinden.

Er gaan ook heel wat in translatie verloren, en de muziek is op bepaalde momenten tergend. Er wordt veel te veel gebruik gemaakt van slow motion-beelden en zelfs freeze frames, die vooral tijdens de grote climax uitermate storend werkten. Tegen het eind had ik daadwerkelijk alle interesse verloren, en zelfs de gewelddadige actieballetten konden daar niet meer tegenop boksen.

Ook visueel was er, afgezien van het interieur van de kerk, weinig te genieten, en valt de film te veel in herhaling. Nee sorry, ik kwam er nooit ook maar één moment echt in. Twee sterren dan maar voor het af en toe fantastische bloedvergieten, maar ik zie hier gewoon echt geen actieklassieker in. Leuke ervaring in Eye, dat dan weer wel

Deze documentaire gaat echt van de hak op de tak. Na een super korte geschiedenisles gaat het over van alles, maar er wordt nooit lang genoeg bij één onderwerp stilgestaan.

Er komen aardig wat interessante mensen aan het woord, maar de meeste zijn maar één of twee keer in beeld. Altijd leuk om George Romero te horen over het genre dat hij hoogstpersoonlijk nieuw leven in heeft geblazen, en hetzelfde geldt voor Robert Kirkman. Max Brooks vind ik trouwens een behoorlijk vervelend ventje, en Tom Savini lijkt af en toe wat geïrriteerd door de vragen. Simon Pegg en Bruce Campbell zijn ook wel een verrijking, en vooral Pegg weet goed het nut van zombies als genre te verwoorden.

Wel eng vond ik de scènes met mensen die met geweren op nepzombies schieten en ze met vlijmscherpe messen te lijf gaan. Dat typisch Amerikaanse machogedrag is altijd verontrustend. Het hele stuk over een eventuele zombie apocalyps was trouwens best wel irritant, en die zombie-walks kunnen me ook gestolen worden.

De makers proberen de interviews af te wisselen met willekeurige beelden uit amateurfilms, maar dat werkt maar zeer zelden. Hierboven las ik dat die gast van die Star Wars-reviews (waarvan ik door een vriend gedwongen werd om er één van te kijken) ook een bijdrage heeft geleverd, en inderdaad, daar herkende ik die irritante rot-stem en die slechte grappen van. Zonder die filmpjes was de docu nog een stuk korter geweest, en ik vraag me af of de makers nou echt zo weinig goed interview-materiaal hadden dat ze die onnodige opvulling nodig dachten te hebben.

Net als Doc ging ook mijn review alle kanten op, en dat was het grootste struikelblok van deze documentaire; een gebrek aan focus. Ik kan ondanks mijn voorliefde voor zombies en een aantal leuke interviews deze kijkervaring dus geen voldoende geven.

En trouwens: trage zombies

Toen ik deze film 5 jaar(!) geleden in de bioscoop zag was ik niet zo onder de indruk. Maar met de jaren schijn je milder te worden, want hoewel Dood Eind geen originele film is ben ik er nu een stuk beter over te spreken.

Als eerste maar gelijk het grootste struikelblok uit de weg: voor mijn gevoel leent de Nederlandse taal zich nu niet bepaald voor vlotte dialogen, en dan helpt het ook niet echt dat de cast overwegend uit vervelende soapacteurs bestaat. Bij het kampvuur bijvoorbeeld voelde hun interactie gewoon niet lekker aan en als ze op andere emoties moeten overgaan leek het wel een stelletje karikaturen.

Het verhaal, hoewel niet slecht, was ook wat aan de dunne kant. Het is binnen een tijdje wel duidelijk hoe de vork in de steel zit. En dan zit je niet te wachten op een zoveelste scène die het plot uit de doeken doet, hoewel deze scènes wel sterk gedaan zijn. Wat ik wel goed vond aan het verhaal is dat de personages over het algemeen vrij slimme beslissingen nemen; ze blijven goed bij elkaar en denken goed na voor ze wat doen. Op een gegeven moment veranderd dit wel omdat de film anders wat saai zou worden, maar het is weer eens wat anders dan de standaard Scooby Doo-laten we uit elkaar gaan route.

Visueel en qua audio is deze film helemaal zo slecht nog niet. Ten eerste is de hele lokatie erg mooi. Ik ben 's nachts wel eens in een verlaten huis geweest, maar nog nooit in zo'n fraai landhuis. Het deed me heel erg aan Resident Evil denken met die honden en die kapitale villa die plotseling opduikt. Het huis is ook erg mooi ingericht, waarvan de bibliotheek met alle vreemde voorwerpen en boeken er wel bovenuit steekt.

De speciale effecten zijn ook erg goed. Het is een vrij aparte vijand waar je bitter weinig tegen kan doen, maar het levert wel mooie plaatjes op, zeker als hele kamers bedekt zijn in het spul. Als mensen daadwekelijk geïnfecteerd raken kiezen de makers ervoor dit af en toe buiten beeld te houden, wat miusschien wel een goede keuze is, maar ondanks dat zagen de make-up effecten er ook zeker niet slecht uit. De spookverschijningen ten slotte waren nog redelijk eng, vooral de eerste subtiele verschijning.

Het geluid helpt ook bij het creëren van een spannende sfeer. De zachte stemmen die je af en toe hoort, de krakende treden en deuren; het hele huis lijkt af en toe wel te leven. Sommige geluidseffecten waren iets te overdreven, maar over het algemeen was het wel sterk qua geluid. Ook de muziek is fraai, hoewel af en toe een tikkeltje overheersend.

Wat ik ook wel mag is dat het verhaal lekker slecht afloopt en in feite niemand het overleeft. Ik kon helaas niet echt met de personages meeleven ondanks verwoedde pogingen van de scriptschrijvers om sympathie voor ze op te wekken, dus helemaal succesvol was het uiteindelijk ook weer niet, maar het verhaal was niet heel slecht.

Het blijkt dus maar weer dat je een film af en toe moet herbekijken, anders dacht ik voor altijd dat deze film echt zo rampzalig was. Maar ik moet zeggen dat ik na deze nieuwe kijkbeurt zeer zeker respect heb voor de makers; ze hebben waarschijnlijk met beperkte middelen een aardige nederhorror afgeleverd.

De periode van 1978, toen Halloween uitkwam, tot 1984, met de release van Friday the 13th the Final Chapter, wordt gezien als de 'Golden Age" van de slasher-film. Sommige waren goed, sommige slecht, en daar tussen in zit the Dorm That Dripped Blood.

De film speelt zich af op één locatie en is nogal aan de saaie kant. Saaie dialoog-scènes worden afgewisseld met ellenlange scènes waarin de personages doelloos door het verlaten gebouw dwalen, en vaak zonder een echte pay-off. Er zitten wel een paar leuke kills in (baseball-knuppel, drilboor in de nek), maar de moorden zijn voor de rest vaak buiten beeld en niet al te memorabel; het is veelal het resultaat dat getoond wordt.

De muziek van een jonge Christopher Young (Hellraiser) zal zeker niet beschouwd worden als zijn beste. In de special features op de Synapse Blu-Ray geeft hij dat feit zelf toe en voegt er aan toe dat hij er zelfs nog nooit naar heeft geluisterd. De muziek heeft een Friday- of Psycho-achtige sting die al snel op de zenuwen werkt, maar verder blijft de muziek nooit hangen.

Het enige moment waarop de makers enigszins gewaagd uit de hoek komen is tegen het einde, waarin de moordenaar zijn/haar ware aard toont. Het is vrij duidelijk wie het is, want de andere "verdachten" zijn er duidelijk puur ter verwarring. Zijn/haar motief komt ook een beetje uit het niets, maar dat is nooit het sterkste punt geweest van een slasher. Met al die cliché's vond ik het het dus vrij verrassend dat het einde zo zwartgallig is; de moordenaar komt ermee weg en de final girl wordt zomaar even zonder pardon in de vuilverbrander gestopt; de aanblik van die rokende schoorsteen en de onwetende agenten laat toch nog een beetje een sterke laatste indruk achter in een slasher volgens het boekje die verder nooit boven de middelmaat uitsteekt.

Een gemiddeld cijfer voor een gemiddelde slasher dus...

De Bond Blu-ray box is binnen, dus het avontuur kan beginnen!

James Bond is inmiddels een lang gevestigde naam, en met Dr. No is het dus allemaal begonnen. Dit deel heeft al veel van de klassieke kenmerken die de reeks zo herkenbaar maken, maar dit eerste deel blies me niet van m'n sokken.

De introductie van Bond, James Bond isin ieder geval wel goed gedaan. Sean Connery is een goede 007; suave and sophisticated, en een echte ladies-man. In de zeldzame actie-scènes is hij best goed, dus zijn rol had hij al vanaf het begin goed onder de knie. Ik heb nog steeds het meeste op met Daniel Craig, maar als eerste Bond blijft Connery memorabel.

Ursula Andress is de eerste echte Bond Girl, en haar eerste verschijning is nog steeds mooi. Ze was (en is nog steeds wel) een mooie vrouw, hoewel haar personage een beetje wazig was. Haar achtergrond was wel apart, maar hoe ze zich gedroeg was iets tè wereldvreemd, en het leek wel of Bond misbruik maakte van een meisje die niet helemaal 100% leek. Ook had ze verder weinig met het plot te maken en was ze in feite overbodig afgezien van de eye candy. Nee, Andress zal zeker niet mijn favoriete vrouwelijke personage in de Bond reeks zijn.

Het detective-element is in dit eerste Bond-avontuur geinig gedaan. Bond heeft hier nog weinig gadgets, dus moet hij het puur van vernuft hebben. Er zitten een paar leuke vondsten bij, die misschien wel al gebruikt waren in boeken of iets dergelijks, maar daar weet ik weinig van af. Laat ik het erop houden dan ik wel meer van die detective-dingen had willen zien. Het grote mysterie en het verhaal vond ik dan weer niet opmerkelijk, dus was het vaak wachten op een spectaculaire scène.

De film kent helaas iets te veel saaie momenten en het ritme zat niet erg lekker. Dr. No laat ook wel erg lang op zich wachten, maar zijn eerste verschijning is ook niet echt indrukwekkend. Het hele stuk in zijn hoofdkwartier ging de kaars wat mij betreft ook langzaam uit, en Bond's ontsnapping en afrekening met de dreiging was één grote anticlimax.

Verder is alles al lekker herkenbaar, maar de eerste Bond is nou niet bepaald opmerkelijk te noemen. Aardig begin, maar het zal zeker beter worden. Op naar "Russia"!

De introductie is weer net zo fraai als in het eerste deel, maar de rest was lang niet zo interessant. Beetje raar ook hoe Phibes terugkeert, maar oké. Price speelt hier weer heel aardig en heeft een stuk meer monologen die hij net zo overtuigend brengt als altijd. De manier waarop zijn stem vervormd werd door de speaker was best indrukwekkend.

Het plot is helaas niet om over naar huis te schrijven, en hoewel er weer genoeg moorden inzitten duurde het allemaal iets te lang. Wel mooi om te zien hoe Phibes zijn missie volbrengt, en hij heeft best een paar sadistische momenten waarop hij lachend een slachtoffer eist. De laatste tien minuten zijn een fraai voorbeeld van Phibes' overredingskracht, en het laatste shot is een mooie afsluiter van dit tweeluik.

Charmante anthology-horror wordt helaas nergens echt eng en de segmenten zijn wat te kort voor een echte opbouw. Toch heb ik me wel vermaakt met de vaak wat vreemde verhalen en bekende (horror-) acteurs.

Het derde verhaal is mijn favoriet. Het heeft leuke acteurs en grappige momenten. De climax is wat zwak. Het verhaal met Christopher Lee is ook oké, en de mechanische hand is niet onaardig gedaan. Het overkoepelende verhaal is te voorspellen en doet erg denken aan Tales from the Crypt, maar het is een leuke afsluiter.

Ik ben altijd in voor een goede anthologie, en hoewel dit bij lange na niet de beste is, zitten er net als bij andere films binnen het genre zeker leuke segmenten bij. De korte duur van de verhalen zorgt ervoor dat de film nooit saai wordt, en de acteurs geven er net wat meer aanzien aan.

In vrijwel alle opzichten superieur aan de Engelstalige versie.

De film maakt meer gebruik van originele standpunten en een meer actieve cameravoering. Het is gewoon een stuk interessanter om naar te kijken; men beweert dat de shots regelrechte kopieën zijn, maar ze zijn in vele opzichten beter.

Dit is voor de tijd een vrij expliciete film. Lupita Tovar draagt meer uitdagende, soms zelfs licht doorschijnende kleding en sommige teksten beschrijven dingen in meer detail. Je ziet in deze versie zelfs dat Van Helsing een staak op het hart van Dracula plaatst en hoe Tovar's personage echt haar tanden in haar tegenspeler z'n nek zet. Er zijn ook meer scènes geschoten waardoor het verhaal wat meer diepgang en sfeer krijgt.

Het enige wat aan deze film ontbreekt is tempo en misschien iets mindere acteerprestaties. Ik ben geen groot fan van Lugosi, maar hij was wel net iets meer intimiderend dan Carlos Villarías die hier wat theatraler acteert, net als iedereen in deze film. Ook gaat het in een traag tempo, worden teksten rustig uitgesproken en wordt er rustig rondgelopen.

Maar uiteindelijk vond ik deze versie leuker dan het 'origineel', mede dankzij dat extra beetje sfeer, wat extra's qua sex-appeal en een meer opwindende finale.

Deze Hammer versie van het beroemde Dracula-verhaal wijkt, net als de Universal-versie uit 1931, ver af van het originele boek van Bram Stoker. En net als die film met Bela Lugosi heeft deze het mankement dat het vaak meer op een theater voorstelling dan een echte film lijkt; elke scène lijkt net een akte waarin de spelers opkomen en weer afgaan, nadat ze hun dialogen gedaan hebben.

Gelukkig is deze Hammer-film wat interessanter dan die van Universal. Er zit wat meer actie in, en er vloeit ook wat bloed. de acteurs zijn ook aardig wat beter, maar dat kan ook aan de periode liggen. Peter Cushing is een sympathiek man die naast dat hij erg slim is ook nog eens zijn mannetje staat in een één-op-één gevecht met de man in de cape.

En over die man gesproken, hier wordt Dracula gespeeld door de ons helaas recent ontvallen Chistopher Lee. Lee is erg charismatisch in zijn rol, maar als hij zijn tanden ontbloot is hij ook erg imposant en eng. Als ik zou moeten kiezen tussen Lugosi en Lee ga ik zeker voor de tweede. Voor de rest zijn de personages representatief voor de periode waarin het boek geschreven werd; de mannen zijn wat stijf, en de vrouwen zijn wat timide en vooral het slachtoffer.

De sets zijn erg fraai; Dracula's kasteel ziet er indrukwekkend uit door een combinatie van sets en geschilderde achtergronden, en de kamers van de huizen zijn mooi en sfeervol ingericht. Ik vind het wel wat hebben, die Hammer stijl. We krijgen ook wat donkere tombes te zien voor het griezelige sfeertje. Het ziet er af en toe wel wat te clean uit, maar altijd indrukwekkend.

Het verhaal is een extreem beknopte versie van het boek, en alles lijkt zich binnen een zeer beperkte tijd af te spelen; het gaat allemaal vrij snel. Ook lijkt alles zich op een paar vierkante kilometer af te spelen; als Van Helsing op het laatst achter Dracula aanzit in zijn koets, lijkt hun rit er een van slechts een paar honderd meter. alles is erg kleinschalig, wat ik wel leuk vond.

Alles mondt uit in een korte maar heftige confrontatie tussen Van Helsing en Dracula, waarin (niet echt een spoiler) de graaf spectaculair aan zijn einde komt: de special effects zien er nog steeds wel goed uit. Niet briljant, maar gewoon goed voor de tijd. Voor de rest nog wat vloeiend bloed en deinende boezems, en je hebt een sterke Hammer horror die representatief is voor de kwaliteit van de vroege output van de Britse studio.

Dus dit is de weg die de klassieke Universal monsters inslaan.

Wat je kan verwachten in deze tijd van Twilight-achtige liefdesverhaaltjes en big budget actiespektakels gebeurt met Dracula Untold; het is een nietszeggend, zielloos special effects-feest geworden zonder een greintje fantasie die zijn certificaat van 16 jaar en ouder nauwelijks verdient.

Ten eerste wordt Vlad de Spietser hier inderdaad afgeschilderd als een watje. De scènes waarin hij na een dag morden terugkeert naar zijn gezinnetje zijn pijnlijk om naar te kijken, want de stroperige manier waarop je geacht wordt hem ondanks zijn genadeloze kant sympathiek te vinden wordt zowat door je strot gedauwd.

Het jammere is wel, dat er af en toe een klein beetje een echt monster is Evans naar boven komt in de schaarse intense momenten van de film. En dan heb ik het niet over de belabberde actiescènes die af en toe veel te donker geschoten zijn en nauwelijks een druppel bloed bevatten. De eerste scène nadat Vlad zijn krachten krijgt en hij die tentoonspreidt walst hij met zijn vleermuis-power (die hij tijdens de gehele film constant gebruikt waardoor spanning totaal ontbreekt) met kinderlijke eenvoudigheid over een heel leger Turken heen, terwijl we nauwelijks details van het gevecht te zien krijgen. Als we dan eens een close-up van Evans te zien krijgen is zijn woede een klein beetje te voelen, maar wordt dat weer teniet gedaan door de laag CG die ze over zijn gezicht gooien.

Nee, erg lovend ben ik niet over Dracula Untold, maar er zijn gelukkig en paar schaarse momenten die de film redden van de laagst mogelijke score.

Het begint allemaal niet eens onaardig, met een opening die ten minste nog als horror kan worden bestempelt. De geheimzinnige entiteit in de berg is een goed concept, en de spanning wordt aardig opgebouwd naar het moment waarop we hem voor het eerst te zien krijgen. Deze geheimzinnige figuur ziet er ook wel goed uit, en zijn stem is indrukwekkend te noemen; veel meer dan Evans' Dracula. Ook de aanblik van het bos van gespietste lijken was aardig gedaan, en waarschijnlijk één van de weinige aanleidingen om deze film te intens te beschouwen voor mensen onder de 16. Maar nogmaals, ik kon niet behappen dat deze gezapige Vlad dit in zich had.

Wat wel frappant is, is dat dit deel van Dracula's origine, waar deze hele film omheen is gebouwd, nergens in het oorspronkelijke verhaal van Bram Stoker te vinden is, maar puur een verzinsel van de schrijvers, dat sinds Francis Ford Coppola's film als deel van de mythologie gezien wordt. Maar in tegenstelling tot die film is er in Dracula Untold geen enige moeite gestoken om er een aantrekkelijk ogende film van te maken, en verbleekt Luke Evans' fletse versie van Dracula bij andere acteurs uit de filmgeschiedenis; nogmaals is zijn Dracula een afspiegeling van de veilige Hollywood-stijl die de laatste jaren de boventoon voert.

Wat uiteindelijk nog het meeste steekt is dat dit slechts een opzetje is naar een nieuwe franchise van actievehikels rond de klassieke monsters, want Universal heeft al laten weten het horror-element totaal te laten varen ten faveure van pure actie. De laatste scène van Dracula Untold maakte me daarom nog eens extra kwaad; straks zitten we weer lekker in de moderne tijd, zodat de look van de film net zo saai wordt als dit veel te veel op veilig spelende niemendalletje.

Dat Dracula Vs. Frankenstein een briljant gemaakte film is hoor je mij niet zeggen. De acteerprestaties zijn vaak erg houterig, de shots zijn af en toe slecht en af en toe is alles veel te donker. Maar toch, toch heb ik me geen moment echt verveelt met deze film.

Als eerste heb je zoveel verschillende elementen in de film dat er genoeg gebeurt. Naast Dracula en HET MONSTER VAN Frankenstein heb je een gestoorde wetenschapper, een psychopaat met een bijl, dansscènes, een drugtrip, een motorbende, een freakshow en een dwerg! Hoe de makers er toch nog tot een aardig vloeiend geheel van hebben gemaakt mag een wonder heten, hoewel Dracula en het monster in het midden even vergeten lijken te worden.

De film bevat een paar genreveteranen in hun laatste rol, te weten J. Carrol Naish en Lon Chaney Jr. Naish heeft een aantal bizarre dialogen, maar brengt ze best sterk. Jammer alleen dat je hem af en toe echt ziet oplezen van een autocue. Wat Chaney Jr. betreft is het schrijnend om hem hier aan het werk te zien. Hij krijgt geen tekst maar trekt al snuivend en hijgend alleen gekke bekken. Een onwaardig afscheid van een icoon wat mij betreft.

De film bevat voor de rest vrij matige tot ronduit slechte acteurs. Zandor Vorkov als Dracula is nou niet bepaald de meest indrukwekkende vertolking van het personage. Hij knippert veel te vaak met zijn ogen en kijkt alle kanten op. Zijn stem komt uit een of andere luidspreker om hem nog enigszins indrukwekkend over te laten komen, wat niet bepaald lukt. Het monster ziet er ook niet uit, en hun grote confrontatie aan het eind stelt helaas weinig voor. Voor de rest zijn de hoofdpersonages maar saaie stereotiepe hippies, hoewel sommige teksten hilarisch gedateerd zijn.

Andere elementen die je zoekt in een horrorfilm, namelijk bloed en naakte vrouwen, daar ontbreekt het wel aan. Afgezien van de dwerg die met zijn gezicht op een bijl valt is er afgezien wat rode vlekken weinig bloed te bespeuren. Als je met je ogen knippert mis je ook twee razendsnelle topless shots, waaraan Regina Carrol helaas geen bijdrage levert; gedurende de film draagt ze strakke jurken en truitjes met veel decolleté, maar nooit komt haar indrukwekkende boezem tevoorschijn.

Maar ach, afgezien van die punten (of het ontbreken daarvan) verder heb ik me wonder boven wonder erg vermaakt met deze film, een goed voorbeeld van een film die met een laag budget maar veel passie best leuk kan zijn.

Sfeervolle film met een verwaarloosbaar verhaal en Dracula die maar een klein gedeelte van de film te zien is. Maar die minuten zit je wel aan de buis gekluisterd. Christopher Lee vind ik een betere Dracula dan Bela Lugosi: lekker dreigend maar toch met een statig voorkomen. de rest van de cast is een beetje saai met als grote uitzondering natuurlijk de priester: echt wat je noemt een manse kerel.

De film is wat aan de trage kant maar dat vond ik wel sfeer-verhogend. De resurrectie van Dracula was erg fraai gedaan met het langzaam verschijnende lichaam; dit was samen met het shot van de opnieuw opgerezen Dracula misschien wel het hoogtepunt van de film. Het einde was een beetje zonde en wat anticlimactisch, maar in ieder geval wel origineel.

Al met al had het verhaal niet veel om het lijf, maar de sfeer en de sets waren erg goed.

Dredd was inderdaad vet.

Ik had een groter spektakel verwacht, maar kon de low key sfeer uiteindelijk misschien wel meer waarderen. Zo kwamen de uitbarstingen van geweld nog beter uit de verf en was er genoeg ruimte voor enige ontwikkeling aan de kant van Anderson. De Slo-Mo werd gelukkig niet overdadig gebruikt, maar de scènes die er wel gebruik van maakten hadden een gruwelijke impact waarin de 3D het best tot zijn recht kwam. De balans tussen de Slo-Mo scènes en de normale actie was perfect en het bloed en de stukken uitééngereten vlees vlogen lekker in het rond; geen PG achtige tamme taferelen!

Karl Urban maakt na Stallone van Dredd weer een serieuze bad-ass. Niet dat ik Stallone slecht vond, maar ik vond Urban gewoon sterker overkomen. En ja, het ophouden van zijn helm gaf hem dat extra beetje authoriteit; zelfs tussen de kogelregens door was Urban's Dredd een imposante verschijning. Perfecte stem ook; niet te overdreven, gewoon lekker indrukwekkend.

Er wordt kritiek geleverd over Anderson's psychische kwaliteiten, vooral één moment waarin dit niet goed leek te werken. Dit zie ik door de vingers omdat dit een totaal nieuwe situatie voor haar was, en door de absoluut gruwelijke manier waarop ze haar gave gebruikte om één van de bad guys klein te krijgen. Dit was misschien wel de vetste scène in de hele film waardoor Thirlby's Anderson haar plaatsje naast Dredd totaal verdiende.

Ma-Ma is een goede tegenstander voor Dredd; natuurlijk had ik liever Judge Death of een ander bekend personage gezien, maar voor een eerste bad 'guy' was ze niet slecht. Haar look paste perfect in de setting en je geloofde Heady echt als totaalheerser van Peach Trees.

De hele look van de film vond ik ook wel vet; het is niet de super-futuristische Mega-City uit de comics, maar die indrukwekkende Mega-blocks tussen de oude vervallen gebouwen gaven de film dat dystopische gevoel dat goed in de film paste. De paar technische snufjes die er wel te zien waren paste goed in het geheel, en Dredd's gun is natuurlijk het ultieme wapen.

Het enige wat de film nog net dat tikkeltje beter had gemaakt zodat ik de volle score kon geven was iets meer afwisseling. Ik had graag nog één of twee scènes gezien die zich buiten Peach Trees afspeelde om zo de film iets epischer te maken, maar hopelijk komt dat in een sequel helemaal goed.

Maar om die sequel te krijgen moet iedereen Dredd in de bios gaan zien! De mogelijkheden zijn eindeloos!

Op naar de Cursed Earth en Judge Death!

Dit is nou briljant.

Hoe de film intens begint, daarna rustig de spelers introduceert, en de prachtig gestileerde geweldsuitbarstingen. Het blijft spannend tot aan de laatste minuut,en Ryan Gosling zet met de naamloze coureur een prachtig personage neer, net zo kalm en af en bij tijd en wijlen onstuimig als de film waarin hij speelt.

De sfeer is uitmuntend. Van de lichten van de grote stad tot het licht van een vuurtoren, alles is gehuld in een prachtige gloed. Een Blu-Ray aankoop is hier volledig op zijn plaats. De muziek grijpt terug naar de gloriedagen van de synthesizer, en speelt een belangrijke rol bij het neezetten van de sfeer.

Er vloeit verrassend genoeg rijkelijk bloed, en het geweld is bikkelhard, in sterk contrast met de rest. Zelden zulke mooie aktieballetten gezien. De film begint wat rustig, maar zelden heb ik zo aan de buis gekluisterd gezeten. Perfect einde ook.

Ik heb eigenlijk al te veel woorden gebruikt. Net als the Driver moet je zo min mogelijk woorden gebruiken. Het is vooral gewoon kijken en genieten.

The Driver is, net als het titelpersonage, echt een stoere mannenfilm.

De auto-achtervolgingen zijn bruut, en de personages proberen elkaar de loef af te steken als het aankomt op wie de grootste... auto heeft. Het kat-en muisspel tussen de zwijgzame Driver en de stoer pratende agent die hem op de hielen zit ontvouwt zich gestaag, maar de uitbarstingen van geweld komen daarom des te harder aan.

De Driver praat vaak alleen als het moet om zijn daden kracht bij te zetten, maar hij houdt niet tot het irritante af zijn mond dicht zoals een zeker personage uit een zekere film die hier erg op geïnspireerd is.Sorry, die laatste vergelijking kon bijna niet uitblijven, zeker niet na de vraag van Martin Koolhoven wie the Driver niet en Drive wel gezien had, waar ik er dus één van was. Maar die "fout" is bij deze recht gezet!

Ik moet zeggen dat die agent één van de coolste "bad guys" is die ik de laatste tijd ben tegengekomen, met zijn fantastische droge opmerkingen en die constante zelfverzekerde grijns op zijn porem. Maar trouwens elk personage was erg goed neergezet door voor mij totaal onbekende acteurs, en er is natuurlijk helemaal niks mis met de bloedmooie Isabelle Adjani als quasi love interest.

Verder is de scène in de parkeergarage, waarin de Driver zijn kunsten vertoont, één van de indrukwekkendste en tegelijkertijd grappige scènes in een film, misschien zelfs ooit. Ja, ik ben best vrij lyrisch over the Driver, en welk cijfer is dan anders op zijn plek dan een dikke tien met een griffel!

Dit is absoluut de mooiste found footage film die ik tot nu toe heb gezien.

Waarom deze film op deze manier is geschoten ontgaat me een beetje. De prachtige shots van het Russische berglandschap leken gewoon op een natuurdocumentaire, en zelfs de shots waarin een camera terloops neer wordt gekwakt bevinden alle personages zich precies in het midden van het shot. Ook de dialogen waren erg statisch en de personages kwamen niet spontaan of naturel over. Zo ging voor mij in ieder geval het effect van een echte found footage verloren.

Wat we dan overhouden is een film met een aardig uitgangspunt en een aantal toch zeer verrassende wendingen. Het hele tijdreis-gedoe zag ik niet aankomen, en de scènes in de tunnels en het laboratorium waren zeker interessant. Bovendien doet regisseur Harlin het subgenre eer aan met een aantal chaotische shots die de adrenaline aardig deed stromen.

Het einde van de film kwam zeker niet uit de lucht vallen, en na een herziening van de gebeurtenissen zat het allemaal redelijk solide in elkaar. Hoewel het laatste shot een beetje overbodig was en de monsters er niet al te best uitzagen was het allemaal wel spannend zonder al te veel loze schrikmomenten.

The Devil's Pass is uiteindelijk een redelijk originele toevoeging aan dit subgenre in de horror, en erg aangenaam als tussendoortje.