Opinions

Niet sinds de eerste Paranormal Activity heb ik me zo verveeld in de bioscoop.

Het mag dan de hele gimmick van de film zijn, en ik wist waar ik aan toe was toen ik mijn kaartje uit de automaat haalde, maar constant staren naar een beeldscherm, dat kan ik thuis ook wel. Ik heb visueel toch iets meer afwisseling nodig, en het steeds wisselen tussen windows en schokkerige webcam-beelden werkte niet. Het hielp waarschijnlijk ook niet mee dat ik weinig met moderne communicatiemiddelen heb, maar de rest van de zaal was ook muisstil, dus of het nou aan mij lag weet ik niet.

Als het dan eens "spannend" wordt, bestaat het overgrote deel van de film uit schreeuwende hoofden en af en toe een saaie moord. Knap hoe geesten technologie zo goed kunnen manipuleren en de meest complexe moordmethodes weten te bedenken, en het evengoed zo saai weten te maken. De psychologische spelletjes begonnen me na een tijdje ook flink de keel uit te hangen. Nee, nooit wist Unfriended me echt te boeien.

Als deze simpele horrorfilm een boodschap probeert te verkondigen is dat pesten fout is. Een simpele SIRE-reclame had wel volstaan. Leuk idee, maar van het concept valt weinig te maken.

Over slaapverkwekkend gesproken. De makers hebben zich overduidelijk laten leiden door Jaws, maar dit werkje weet nooit in de buurt te komen van deze klassieker.

Het verhaal, voor zover je dit woord kan gebruiken, kabbelt rustig voort zonder ooit maar enig moment spanning op te bouwen of interessant te worden. De personages zijn ééndimensionale figuren die bovendien acteren alsof ze in een amateurtoneelstuk staan. De dialogen zijn erg vreemd en er zitten zoveel scènes in die alleen ter opvulling van de speelduur dienen (huladansers!) dat ik een paar keer in slaap dreigde te vallen. Ook het einde van de film waar we toch wel wat spanning zouden moeten voelen is waanzinnig traag, en de shots van juichende menigte totaal belachelijk.

Het enige wat de film nog had kunnen redden is een grote dosis exploitatiemateriaal, maar ook wat dit betreft komen we bedrogen uit. De monstervis is een belachelijke creatie en de moorden zijn altijd offscreen en belabberd gemonteerd, met alleen een wolkje bloed als bewijs. We zien wel een afgerukte arm, maar voor de rest totaal geen expliciete details. En in een film als deze is één halfslachtige topless-scène (wel van een redelijk aantrekkelijke 'actrice') bij lange na niet genoeg.

Er zijn een paar lichtelijk amusante grapjes te bespeuren zoals het commentaar dat de vis niet aan land kan komen terwijl iedereen hysterisch wegvlucht, maar nooit genoeg om van deze film nog iets memorabels te maken.

Ik heb de Corman Cult Classics DVD met Demon of Paradise. Eens kijken of deze film mijn aankoop nog enigszins kan zien te redden...

The Usual Suspects, een film die een klassieker heet te zijn, heeft deze eer aan talloze berichten op MovieMeter te zien waarschijnlijk alleen te danken aan het einde.

Maar als je het goed gaat bekijken geeft niets in de film per sé de aanleiding om te denken dat er één persoon is die de rest om zijn vinger windt om zijn vuile klusjes op te knappen; tien minuten vóór het einde krijgen we de grote onthulling, maar daarvoor is het gewoon een rechttoe rechtaan thriller met weinig echt boeiende momenten. Ik had juist graag gezien dat Keyser Soze echt bestond en ons zooitje ongeregeld voor zijn karretje spande, want zeg nou zelf: dat verhaal dat Spacey's personage over Keyser vertelde was echt wel bruut en het hoogtepunt van de film.

Er zitten heus wel bepaalde dingen in de film die op een soort van twist duiden, sommige bedoeld en sommige waarschijnlijk onbedoeld. De grootste is al in het begin waarin je HOORT dat Soze eigenlijk Kevin Spacey is; ondanks zijn fluisteren hoorde ik het overduidelijk. De tweede aanwijzing is de politieschets die wel erg lang op zich laat wachten en precies op het laatste moment klaar is. De grootste "schok" is dat Verbal/Soze alles verzint naar aanleiding van dingen die hij in het kantoor ziet. Dit kwam echt uit het niets en had een groot gimmick-gehalte; had het bij de politieschets gehouden, want nu was het einde ten opzichte van de rest van de film te bombastisch.

Want ik moet zeggen, ik vond de film gewoonweg saai. Ten eerst was het niet noemenswaardig geacteerd. Een Oscar voor Spacey? Hij heeft mij nog nooit geïmponeerd; als je zijn rol in Se7en en andere films bekijkt lijkt het er precies op. De enige die ik wel cool vond was Benicio del Toro als nauwelijks Engels sprekende gangster-wannabe. Ten tweede waren er veel te weinig boeiende scènes, zelfs met de afloop in het achterhoofd; de gehele film bestond uit saaie praatscènes: een paar extra scènes zoals de overval op de corrupte agenten hadden de film zeker goed gedaan.

Ik ben tegenwoordig gewoon niet zo snel meer onder de indruk van dit soort films met een twist; had ik deze film tien jaar geleden gezien was mijn mening een stuk positiever uitgevallen, nu vond ik the Usual Suspects visueel en qua dialogen saai, en in geen één opzicht opmerkelijk te noemen.