Opinions

Deze documentaire over één van de meest invloedrijke films ooit gemaakt wist me nooit echt te boeien door de geforceerde boodschap over racisme en de droge manier van vertellen.

Het hoogtepunt van de documentaire was uiteraard George Romero zelf. Hij is altijd eerlijk en totaal relaxed, en het is altijd leuk om naar hem te luisteren. Hij wordt wel een beetje gedwongen om zijn mening ten opzichte van Duane Jones te veranderen; als hij zegt dat hij nooit heeft stilgestaan bij zijn huidskleur geloof ik dat, maar hij lijkt een beetje te zwichten voor de meningen van 'kenners' die hier een erg revolutionaire zet in zien.

De docu is geproduceerd door Larry Fessenden, die hier aardig wat aan het woord komt. Gelukkig is zijn bijdrage meer dan een gekochte cameo: hij heeft ook echt een uitgesproken mening over de film en hij is ook erg geanimeerd als hij over zijn ervaringen vertelt.

De documentaire wordt leuk gehouden door de geanimeerde tussenstukjes die er erg mooi uitzien. Helaas komen er erg weinig mensen aan het woord die daadwerkelijk aan de film hebben meegewerkt. Nogmaals; het is allemaal veel te droog. Er zijn veel leukere documentaires over NoTLD zoals One for the Fire op de 40th Anniversary DVD. daar kijk ik liever naar dan naar deze klinische, saaie bedoening.

Deze film wist me nooit te grijpen. Het concept was best interessant, maar het is allemaal veel te rommelig; een grote aaneenschakeling van willekeurige momenten. Het hielp wel voor het gevoel van desoriëntatie, maar niet om mijn aandacht erbij te houden.

Het grootste struikelblok van de film was de lelijke digitale look. Het haalde me volledig uit de film. De moorden en actiescènes waren erg slecht gefilmd en gechoreografeerd. Je zag soms duidelijk dat de klappen die de acteurs elkaar gaven niet eens aankwamen. De eerste moord waarbij het meisje uit elkaar gescheurd werd was trouwens nog wel aardig omdat het zomaar uit het niets kwam en dus aardig schokkend was. Maar het meisje dat zichzelf van de berg stort? Dat was bedroevend.

Het enige element wat wel aardig werkte was de muziek die af en toe op kwam zetten om af en toe venijnig uit te halen of te storen. Het werkte aardig op de zenuwen en ik kon me voorstellen dat je er op den duur gestoord van kan raken. Maar verder was deze film te random voor zijn eigen bestwil en kwam het eind veel te laat; na een uur waren mijn hersens al vertrokken.

Ten eerste: de theme song van You Only Live Twice is verreweg de beroerdste tot nu toe.

Verder is dit, hoewel ik niet van zijn reeks gecharmeerd ben, een aardige Connery Bond-film. De setting van Japan vond ik om te beginnen erg mooi, en het vrouwelijk schoon was een groot pluspunt. Het gaf de makers van de film ook de kans om daadwerkelijk goede stuntmensen in te huren zodat de actie dan EINDELIJK overtuigde.

Connery heb ik als Bond nooit echt gemogen. Hij was te geforceerd een ladykiller en hij was nooit erg indrukwekkend. Zijn status als eerste (officiële?) film-Bond is legendarischer dan zijn acteren, althans dat vind ik. De film kent daarentegen wel een goede schurk in Blofeld. Hoewel hij fysiek niet de meest imposante verschijning is blijft hij doordat zijn gedaante verhuld blijft tot tegen het einde van de film een grote aanwezigheid. Zijn kop is ook eindelijk een beetje uniek, en zijn stem was effectief.

De stunts en de actie waren overtuigender dan wat er in alle voorgaande films samen zat, mede dankzij (neem ik aan) Aziatische stuntmensen. De hele helikopter-achtervolging was ook spectaculair, hoewel Bond hier weer veel te onoverwinnelijk was. Aan het eind heeft hij wederom geen schrammetje. Ninja's zijn altijd leuk natuurlijk, hoewel het meer bij trainen bleef en de laatste grote actiescène weinig met Oosterse vechtkunst te maken had. Maar de actie was in YOLT eindelijk een beetje noemenswaardig.

Maar waarom moest het allemaal zo omslachtig? Het hele begin waarin Bond zogenaamd dood gaat heeft niet zo gek veel met het hele plot te maken, en Blofeld heeft hem toch moeiteloos door. Ook zijn inwijding in de Japanse cultuur was totaal overbodig. Hilarisch ook dat hij eruit moest zien als een Aziatische man, iets wat totaal belachelijk overbodig was en er beroerd en totaal niet overtuigend uit zag.

De special effects in de ruimte waren lekker cheesy, en dat twee jaar voor de eerste maanlanding. Het plot mocht dan niet briljant zijn geweest, maar het leverde wel wat afwisseling op. De basis van Blofeld zag er ook indrukwekkend uit, en de rest van de sets waren ook alleraardigst.

Helaas zaten er in deze film weer te veel trage gedeeltes, maar mijn aandacht verslapte gelukkig niet al te vaak. Een redelijke afsluiter van wat het Connery/Bond tijdperk had moeten zijn.

Puntje-van-je-stoel-horror.

You're Next begint meteen al lekker met een halfnaakt meisje en haar veel te oude minnaar (regisseur/producer Larry Fessenden) die genadeloos afgeslacht worden, en mindert na een rustige introductie van de cast bijna nooit meer vaart. Je wordt als kijker keer op keer op een dwaalspoor gebracht en de film heeft een paar aardige plotwendingen in petto.

De moorden zijn misschien niet al te origineel, maar lekker venijnig zijn ze zeker. Het bloed vloeit rijkelijk en de moordenaars duiken vaak onverwacht op om iemand genadeloos af te slachten. Toch ontbreekt humor bij deze kills niet, en sommige reacties zijn absoluut goud waard. Want in tegenstelling tot al het bloed is de humor in You're Next droog en gitzwart.

Daarbij komt ook nog eens dat halverwege de film de aap uit de mouw komt en de moordenaars een gezicht krijgen. Dit blijkt en geniale zet want de film krijgt weer een nieuwe impuls, en vanaf dat moment kon ik echt niet meer voorspellen hoe de film zou eindigen. Want hoewel je wel door hebt dat onze heldin het ver gaat schoppen is de weg naar het einde toe, omdat jij een tijd lang iets weet wat zij niet weet, bezaaid met verrassingen.

Het eind van de film schiet misschien iets teveel door naar rechttoe rechtaan humor, maar dat mag de pret dan al lang niet meer drukken, en het levert bovendien dé kill van het jaar tot nu toe op, en de laatste schok is na veel anticipatie (die verdomde hamer!) des te bevredigender. Omdat het zo'n tijd geleden was dat ik zo geboeid naar een horror heb gekeken wil ik de film belonen met de volle mep.

En waarom ook niet: 5 sterren!