Opinions

Fantastische, uiputtende documentaire die de gehele Elm Street serie bestrijkt, en die bijzonder veel mensen voor de camera weet te krijgen. Iedereen is erg eerlijk, en iedereen heeft wel iets leuks of interessants te vertellen.

Er wordt veel gebruik gemaakyt van behind the scenes materiaal, en alles is even fascinerend. Zelfs voor de mindere delen uit de reeks krijg je toch meer respect. Voor mij is zijn vooral de stukjes over de special effects erg aantrekkelijk, zeker mede dankzij het feit dat er toen nog vrijwel geen cg aan te pas kwam, en de praktische special effects zijn gewoon goed.

Wat mij trouwen ook opviel, was dat veel van de vrouwelijke actrices er na een aantal jaar nog buitengewoon knap uitzien, behalve Monica Keena, die een botox-overdosis lijkt te hebben gehad.

Al met al was dit een docu die geen moment verveelt heeft, en die ik gerust nog een keer zou kijken. Leve Freddy!!!

Pijnlijk.

Ach, ik had er al niet veel van verwacht. Maar ja, de trailer beloofde zombies, en dus wilde ik als horrorfan de film wel zien. Helaas zijn tien minuten zombie-aktie bij lange na niet genoeg om de ellenlange reeks flauwe grappen, nauwelijks shockerend geweld en veel geschreeuw leuk te maken.

Ik zweer het, misschien begrijp ik nu mijn dertigste verjaardag angstvallig dichterbij komt deze humor niet meer, maar het werkte na de eerste kut al zwaar vermoeiend. De film begint wel met een goede dosis zelfspot, maar gaat daarna vrolijk op dezelfde voet verder. Dezelfde scènes van de sketches en de eerste film worden direct gekopiëerd, en erg vaak drongen de grappen en situaties niet eens tot me door; het werkte vermoeiend. De teksten reikten inderdaad niet verder dan kut en homo. En als de film dan gemaakt emotioneel wilde zijn sloeg het de plank finaal mis.

En als we dan eindelijk bij de zombies aangekomen zijn en we overschakelen op grindhouse stijl wordt het wel ietsje beter. De zombies zagen er echt wel goed uit en het bloed vloeide rijkelijk. De stomme grappen bleven wel de boventoon voeren en de 'aktie' was erg statisch gefilmd, maar het was ten minste een verandering ten opzichte van wat ervoor kwam. De origine van de zombieplaag was trouwens wel leuk bedacht.

Het horrorplotje was bij lange na niet genoeg om de film te redden, en de New Kids zijn voor mij echt verleden tijd. New Kids 3D (kom op, je weet dat die er komt) laat ik maar aan mijn neus voorbij gaan.

New Year's Evil heeft een paar aardige ideeën, maar stijgt nooit echt boven de middenmoot uit.

Het plot is erg goed bedacht: waarom de killer het op deze manier doet is niet duidelijk, maar het is ten minste wel origineel. Zo is er ook een bepaalde tijdsdruk voor de politie om de dader te vinden, en het levert voor de moordenaar ook een probleem op als het op een gegeven moment allemaal niet loopt zoals hij het gepland had in de grappigste scène van de film.

De film neemt ook de dappere beslissing om het gezicht van de moordenaar al vanaf het begin vol in beeld te brengen, en ik moet zeggen dat ik de manier waarop hij zijn slachtoffers meelokt het meest interessante aspect van de film is. Helaas is zijn identiteit zo overduidelijk dat ik tijdens de grote onthulling net zo lauw reageerde als onze hoofdrolspeelster. Vanaf dat moment is de koek trouwens wel zo goed als op, want de beweegredenen van "Evil" worden erg beroerd uit de doeken gedaan en doen de film als een nachtkaars uitgaan. Zelfs een wanhopige poging om er een twist en een soort open einde uit te persen helpt daar niks aan.

De in die tijd ongetwijfeld über hippe soundtrack is wel lekker jaren '80, maar na een tijdje beginnen alle bands hetzelfde te klinken. Voor mij een beetje een probleem omdat de hele setting in feite om de muziek draait. Er is wel wat synthesizer-muziek te bespeuren, maar afgezien daarvan is de soundtrack te veel aanwezig. De scènes in de studio zijn trouwens wel hilarisch met die fraai uitgedoste, vel opgemaakte en gekapte, moshende figuranten

Twee belangrijke slasher-elementen die het nog net even beter hadden kunnen maken ontbreken een beetje: goede kills en naakte vrouwen. We krijgen wel de nasleep van de moorden te zien, maar voor de rest gebeurt alles buiten beeld. Ook krijgen we wat vluchtig naakt te zien van het leukste meisje uit de film, maar had ze wel even iets meer van zich mogen laten zien, net zoals bijvoorbeeld de blonde zuster.

Uiteindelijk is New Year's Evil een redelijke slasher uit het begin van het genre, hoewel ik het door de structuur en het ontbreken van de bovengenoemde elementen eerder als thriller dan als pure slasher zou bestempelen.

Het origineel heb ik nooit gezien, maar deze had ik al wel in m'n DVD-verzameling, en ik had even zin in een hersenloze horrorkomedie.

Helaas was deze film naast hersenloos ook erg spanningsloos, en gebeurde er zoveel voorspelbare dingen dat het voor mij nooit echt leuk wilde worden. Het einde zie je zo aankomen, en de spelletjes die de demonen spelen waren zó ontzettend doorzichtig dat het slaapverwekkend werd. Als er dan nog een beetje humor ingezeten had was dat misschien minder erg, maar op een paar vroege grappen na ("No costume no candy!") viel dat ook vies tegen.

De film had een lekker opgefokt karakter, wat mij wel aansprak. De snelle montage is echt iets van de laatste tijd, en het paste wel bij de film. De special effects waren ook lekker goor, waarvan de meest beruchte scène er wel uitsprong, maar ook de demonen-makeup was goed gedaan. De eerste moord ging helaas een beetje snel voorbij, maar er was bloed in overvloed, iets wat het bij mij al snel goed doet.

Ik was razend benieuwd hoe Edward Furlong het zou doen, Mensen zeggen dat Furlong uitgerangeerd is, maar hij is naast 2 redelijk grote jeugdrollen nooit echt een groot Hollywood-acteur geweest. Verrassend genoeg was hij erg sympathiek en bij vlagen grappig. Een paar keer hoorde je zelfs dat jonge stemmetje van begin jaren '90 terug en zijn gewoonte om hele zinnen af te maken zonder adem te halen werkte op m'n lachspieren.

Maar wie probeer ik eigenlijk voor de gek te houden? De hoofdreden dat ik deze film opzette was om me te kunnen vergapen aan mooie meisjes in nietsverhullende kostuums, en wat dat betreft werd ik op mijn wenken bediend. Luther was erg indrukwekkend en dreigde de hele tijd uit haar topje te exploderen. Monica Keena had ik na FvJ nooit meer gezien, en ze zag er best leuk uit als zombie. Shannon Elizabeth heb ik altijd wel een mooie vrouw gevonden, maar acteren is helaas niet haar grootste attribuut. Haar talenten met een champagnefles waren dan weer wel erg indrukwekkend. Diora Baird is misschien wel de knapste van het hele stel, en zelfs die gore lipstick-scène doet me niet van mening veranderen. Als kers op de taart kregen we zelfs een rondje spin the bottle met uiterst plezierige resultaten.

Uiteindelijk zorgden de gore en de eye-candy ervoor dat ik m'n aandacht er net voor de volle 90 minuten bij kon houden; met verstand op nul en lage verwachtingen is deze film prima te genieten.

Voor die-hard fans van special make-up effects en vooral KNB is deze documentaire een must. Prachtig om beelden van achter de schermen te zien, en het commentaar van bekende (horror)-regisseurs te horen. Om te zien hoe Nicotero en co. van onervaren fans uitgegroeid zijn tot misschien wel het meest succesvolle en belangrijkste effects-huis is erg mooi en interessant om te zien.

Verder is het pijnlijk om te horen dat nota bene een Transformers-film de favoriet is van het zoontje van Greg Nicotero, en is het geweldig om te zien hoe Elijah Wood tijdens een bezoekje aan de shop veranderd in een enthousiast jongetje. Deze documentaire heeft ook veel home movies en achter de schermen-materiaal van bijvoorbeeld the Evil Dead II om het leuk te houden.

Geweldige en belangrijke documentaire die meer mensen moeten zien!

Ik weet iet of het Freddy's bedoeling was, maar ik heb me tijdens deze film praktisch dood verveelt.

De film was een constante herhaling van zetten, stapelde slechte schrikmoment op elkaar, en geen moment had ik medelijden of compassie met de personages.

Ik dacht ook echt dat we de oude Freddy weer terughadden, maar helaas wist deze de ene na de andere rampzalige oneliner uit zijn gestreeprte mouw te schudden. Earle Haley was zeker aardig in de rol, en bij vlagen was hij best angstaaanjagend, maar hij kreeg te weinig en kon niets met zijn rol. de makeup was ook wel goed.

De film was ook vrij voorspelbaar, en nooit wist de film me op het verkeerde been te zetten; als een personage zich in de droomwereld bevond was dat overduidelijk, en een aantal scènes die uit het origineel afkomstig waren waren minder goed uitgewerkt, vaak met slechte cg, iets waar ik een broertje dood aan heb.

Voeg daar een matig mysterie aan toe, is Krueger nu wel of niet ene kinderverkrachter en een anticlimax van jewelste, en je hebt een film die er visueel wel goed uitziet, maar totaal niets toevoegt aan de reeks...

Oppervlakkige documentaire die het vooral goed doet als compilatie van de fijnste Amerikaanse horrorfilms van het begin van film tot nu. De meeste films zullen enigszins ervaren horror-kijkers wel bekend voorkomen. Altijd weer leuk om de bekende namen in de horror hun mening te horen geven, maar echt diep gaat de film nergens echt op in.

Uiterst sfeervol werkje en een goede afsluiter van de Blind Dead reeks.

De toon wordt gelijk al gezet met een mooie flashback waarin een rondborstige vrouw aan stukken gehakt en deels verorbert wordt. Het bloed vloeit rijkelijk en over naakt hebben we ook niet te klagen.

Eenmaal in het heden (in 1975 dan) wordt het voor de hoofdrolspelers erg ongemakkelijk als ze totaal niet welkom blijken te zijn in het dorp waar de man dokter moet worden. Altijd leuk die klassieke dorpelingen die onze held met de nek aankijken.

Gelukkig wordt na het zetten van de goede sfeer niet al te lang gewacht met het introduceren van de Blinde (on)Doden, en de aanblik van de creaturen die uit hun graven herrijzen en in geweldige slow motion op hun paarden aan komen galopperen blijft je wel even bij. Helaas wordt dit trucje wel iets te vaak gebruikt, maar het verhaal van de zeemeeuwen (de zielen van de geofferde meisjes) was best wel eng en indrukwekkend vertelt.

De blinde Tempeliers zijn net zo indrukwekkend als altijd met hun uitgemergelde koppen en gehuld in hun gewaden, rijdend op hun paarden, maar nu merkte je wel dat die magere handen niet al te dreigend en zelfs een tikkeltje lachwekkend zijn. Het eind van de film is met de belegering van het huis op z'n Night of the Living Dead's spannend, maar het eind iets te gemakkelijk.

Verder zijn er nog wel een paar kleine minpuntjes te vinden (de beelden bij nacht zijn overduidelijk overdag gefilmd), maar het is allemaal best spannend en de Blind Dead krijgen met Seagulls een waardig afscheid.

Liam Neeson is erg goed als uitgebluste Air Marshal die ondanks zijn gebreken aardig wat ass kickt gedurende deze spannende en onvoorspelbare thriller in de lucht. Neeson is echt een acteur die een film in zijn eentje beter kan maken.

Een film als deze valt of staat met een goed mysterie, en ik kon in elk geval niet raden hoe de vork in de steel zat. Er zijn genoeg verdachten om de aandacht van de echte dader af te leiden, en het plan om Neeson's personage erin te luizen zat aardig in elkaar. Natuurlijk zijn er een paar momenten waarvan je denk dat ze dat beter hadden kunnen oplossen, maar omdat het zo vermakelijk was lette ik daar niet erg op.

Het gebruik van telefoons was hier een belangrijk deel van het plot, en daar werd erg goed mee omgesprongen. Dat we als kijker de conversaties konden volgen via online tekst was erg goed bedacht. De actiescènes waren soms wat rommelig gefilmd, maar het gevecht op het toilet was wel erg goed. De film eindigt wel als erg veel andere vliegtuig-films, maar het verhaal daarvoor was zo sterk dat ik me bijzonder heb vermaakt.

Paz de La Huerta is toch gewoon briljant in deze film? Ze kent totaal geen schaamte en straalt een vreemd soort sensualiteit uit. De monologen die ze mag leveren zijn gewoon geniaal, en de Nurse is gewoon een uniek personage in de annalen van het horror/thriller genre.

En naast de La Huerta schittert de bloedmooie Katrina Bowden. Ze speelt wel een plat, ééndimensionaal personage, maar haar lichaam (en vooral haar kont) is een waar kunstwerk. Hun scènes samen zijn de hoogtepunten, en vooral de party-scène is erg leuk.

Het bloed vloeit aardig, maar van mij had het allemaal wel wat goorder gemogen. Maar gelukkig waren de laatste scènes wel een lekker bloederig spektakel. Het 3D is trouwens wel bar slecht, en de beelden waren soms echt heel vaag. Ik had iets meer verwacht van een naakte Paz in glorieus 3D. Want het draait uiteindelijk echt om de unieke hoofdrolspeelster, die ondanks haar gestoorde gedrag bij mij een soort anti-heldin werd.

Leuk om deze film tijdens zijn korte optreden op het grote scherm te hebben gezien, want soms heb je gewoon zin in een simpele, pretentieloze thriller.