Opinions

Wat een sterke prequel had moeten worden zal dankzij heibel op de set en slechte recensies nu waarschijnlijk niet meer zijn dan de zoveelste valse start. En dat is jammer, want, verrassing der verrassingen, ik vond de film daadwerkelijk goed!

Als eerste wil ik even vermelden dat de Fantastic Four zo'n team is waar ik in eerste instantie weinig interesse voor had; eigenlijk van hetzelfde niveau als the Avengers, van wie de eerste twee films door velen de hemel in worden geprezen, maar waar ik weinig mee kan. Toch wisten de makers door het kiezen van een jonge cast mijn interesse te wekken, en ik moet zeggen dat het een sterke set was. Op de één of andere manier hadden de gebeurtenissen, zoals het ontluiken van hun krachten een stuk meer impact met van die jonkies in de hoofdrol.

De cast doet het wat mij betreft erg goed. Miles Teller zet als Reed Richards een goede typische nerd zonder veel social skills neer, die ondanks dat een soort onschuldige charme uitstraalt. Zijn momenten met Ben Grimm vond ik ook best geloofwaardig overkomen; het was een beetje een vreemde combinatie van persoonlijkheden, maar dat vond ik juist wel wat hebben, en kleine momenten zoals Reed's selfie en berichtje naar Ben waren erg mooi. Hun ontmoeting als kleine jochies vond ik een leuke toevoeging, hoewel en die momenten een beetje kort waren.

Kate Mara speelt een slimme jonge vrouw die alleen een beetje last heeft van problemen met haar haar; en inderdaad, de pruik die ze af en toe draagt ziet er niet al te goed uit. Maar als dat nou het ergste is... Normaal gesproken ben ik niet zo van het veranderen van personages in films, maar het boeide me weinig dat de makers van Johnny Storm een neger hebben gemaakt; in veel films zou dit resulteren in een bijdehante, oneliner spuiend karikatuur, maar hoewel hij daar af en toe een beetje naar neigde vond ik hem hier aardig sympathiek en een redelijk goed ontwikkeld personage.

Doctor Doom is natuurlijk de meest beruchte vijand van de Fantastic Four, en Toby Kebbell's Doom lijkt in het begin meteen al de duistere kant op te gaan, maar op een gegeven moment wordt hij echt een deel van de groep in de montage-scène, die misschien iets te geforceerd is, maar die ik verrassend goed vond werken vlak voor het verhaal een duistere wending zou nemen. Helaas vond ik hem als de duistere Dr. Doom niet al te indrukwekkend; het ontbreken van een gezicht was het grootste euvel, hoewel hij niet te beroerd was zijn krachten te gebruiken om mensen bruut om het leven te brengen in één van de meest intense scènes van de film.

De special effects zijn overigens echt niet zo slecht als door velen wordt beweerd. Planet Zero bijvoorbeeld is een indrukwekkende wasteland die doet denken aan hoe andere planeten in ons zonnestelsel op film afgebeeld worden, en doet echt niet veel onder voor andere films. Er wordt natuurlijk gebruik gemaakt van greenscreen die inderdaad wel een tikkeltje afleidt, maar extreem hinderlijk was het echt niet. En trouwens, het veranderen van een ruimtereis uit de originele comics en de eerste FF-film naar het vinden van een andere dimensie was wat mij betreft een geniale set; die ruimtereis was in de jaren '60 misschien erg topical, nu is dat concept zo achterhaald dat ik blij ben dat de makers in elk geval iets nieuws geprobeerd hebben.

De film is absoluut geen actiespektakel, en dat is dan ook waar de film voor velen waarschijnlijk punten inlevert. Ikzelf vond het een verademing; de Marvel studio zelf propt vaak zoveel actie in hun films dat het me op een gegeven moment begint te duizelen; ik vond deze film een aardige character study waar de actiemomenten voor mij uiteindelijk echt een meerwaarde hadden. Ook het horror element vond ik indrukwekkend; het moment dat de vier vastgebonden liggen op een tafel en hun krachten nog niet onder controle hebben was best intens, en ook Doom's krachten zorgden zoals gezegd voor wat verrassend bloedige taferelen.

De grote confrontatie met Dr. Doom moet er natuurlijk wel van komen, en dan pas gaat de film met clichématige teksten en bombastische actie op een echte comic-verfilming lijken; het steekt misschien wat erg af tegen wat ervoor komt, maar het was wel een spectaculaire manier om de film af te sluiten, en zeg nou zelf, een film met de naam Fantastic Four moet natuurlijk wel op een fantastische manier afgesloten worden!

Wat mij betreft bevat deze film een mix van verschillende genres, die voor mij in elk geval voor een film zorgen die nooit saai wordt, en die met een speeltijd van 100 minuten precies lang genoeg duurt. Ook het feit dat de film niet in 3D is (een ding dat mij betreft wel mag ophouden) mag voor mij een pluspunt heten. We zullen wel nooit weten hoe deze film oorspronkelijk zou zijn geworden, maar wat we uiteindelijk gekregen hebben verdient echt meer dan een gemiddelde van amper 2 sterren.

Dit wordt me misschien niet in dank afgenomen, en het is dit toch maar een druppel op een gloeiende plaat, maar de 3,5 die ik wilde geven wordt door mijn goede humeur gewoon een 4,0, één ster voor elk lid van de FF.

Met het Troma logo en de synopsis weet je meteen waar je aan toe bent; een film die volledig over de top gaat en de meest expliciete beelden op het scherm brengt. Maar afgezien daarvan is Father's Day ook nog eens een heel mooi ogende film met een dito soundtrack, en één van de beste Grindhouse hommages tot nu toe.

Ahab is één van de grappigste (maple syrup) en tegelijkertijd bad-ass personages die ik in tijden heb meegemaakt. Acteur Adam Brooks haalt ook nog eens een paar aardige stunts uit, zoals het staan op de motorkap van een auto om daarna op een andere auto te springen. Bovendien ziet hij er ook echt cool uit met die jas en dat ooglapje. de rest van de cast is aardig goed, en Amy Groening is bloedmooi. Net als de rest van de vrouwelijke cast trouwens, die er niet te beroerd voor zijn om alles uit te trekken.

Fuckman is één van de meest bizarre personages ooit, die er niet voor schuwt om de meest gruwelijke en bloedige dingen met zijn slachtoffers uit te halen. Als je snel misselijk wordt van gemutileerde geslachtsdelen zou ik deze film maar niet kijken. Ik weet niet wat men hier dan überhaupt doet, maar goed. En ja, hij verkracht vaders, en dat vaak in walgelijke close ups. Als dat je ding mocht zijn, dan zit je hier geramd

Naarmate de film vordert en onze personages in de Hel belanden wordt het allemaal wel erg bizar, en ik moet zeggen, een beetje langdradig. Het is wel een erg coole versie van de hel, dat dan weer wel, en de ware gedaante van Fuckman is lekker overdreven en goor. Goor, een woord dat de film goed samenvat. En zoals ik al zie, is de film erg mooi geschoten en zijn de felle kleuren erg aangenaam om naar te kijken. Ook de soundtrack schreeuwt jaren 70-80, met de synth score en de bizarre muzikale nummers.

Al met al moet ik zeggen dat deze film van Astron 6 het fraaiste is waar Kaufman zijn naam aan verbonden heeft; dit was kwalitatief erg goed. Leuke Vaderdagverrassing, maar waarschijnlijk niet één waar ik mijn eigen vader aan ga blootstellen!

O Wheatley wat doe je nou.

Kill List en Sightseers vond ik ijzersterk, maar dit is gewoon echt niks voor mij. Weet niet eens wat voor zinnigs ik hier over kan zeggen, afgezien van het feit dat een paar dialogen best grappig waren maar de rest een verwarrend zooitje, en dat het liedje dat in de film en tijdens de aftiteling speelt best wel goed was.

Nou dat was toch nog wat

Het epische plot van het eind van de wereld wordt in the Fifth Element verpakt in een kitscherige, hysterische film die dan wel nooit saai wordt, maar af en toe vreselijk uit de bocht vliegt.

Eén van de grootste aantrekkingskrachten zijn de af en toe prachtige sets en special effects, waarvan erg veel praktische, zoals de erg apart uitziende robots. Bij dit soort special effects ben ik wat meer vergevingsgezind als het er niet super-realistisch uitziet, en dat is hier het geval. Er wordt wel gebruik gemaakt van CG, maar alleen als het echt nodig is. En dat terwijl computer-gegenereerde effecten in 1997 toch wel veel gebruikt werden. De kostuums door Jean Paul Gaultier variëren van erg fraai tot totaal over the top, net als de rest van de film eigenlijk.

Bruce Willis is in feite gewoon zijn charmante zelf, maar zijn personage is nauwelijks te onderscheiden van bijvoorbeeld John McClane; tijdens de actiescènes leek het echt of ik McClane aliens zag neermaaien. En ik moet zeggen, het was een beetje creepy om hem zo om te zien gaan met de veel jongere Jovovich. Gary Oldman speelt echt een erg vreemd personage, maar die stem en die maniertjes werkte op de één of andere manier wel.

Milla Jovovich is in deze film echt geweldig. Ik heb haar altijd al aantrekkelijk gevonden, en hier speelt ze het coolste personage uit haar carrière; ze is echt zo aandoenlijk als Leeloo, zelfs als ze aliens de pan in hakt. Ze is erg geanimeerd en haar gezichtsuitdrukkingen zijn echt erg goed. Haar achtergrond als model kwam hier waarschijnlijk goed van pas. De scène waarin ze huilend alles leert over oorlog was ook echt emotioneel. Haar outfits zijn natuurlijk ook erg leuk, en dat rode haar werkte echt voor haar; met haar verschijning stal ze gewoon elke scène waar ze in zat.

Maar oh, wat haat ik Chris Tucker, en hier spant hij echt de kroon met zijn hysterische rol van bipolaire talkshow-host die met zijn irritante piepstemmetje nogal prominent op de voorgrond komt. Waarom Besson dit personage zo'n grote rol heeft gegeven snap ik echt niet. Tucker speelt dit personage zo vervelend en zo krankzinnig over the top (daar heb je die drie woordjes weer) en zijn scènes gaan zo lang door dat ik totaal uit de film gehaald werd.

The Fifth Element is wat licht als het om actie gaat, en de veelal slapstickachtige scènes waren lang niet altijd raak. De film is gewoon veel te schizofreen om een echt leuk geheel te vormen; de climactische scène is op het ene moment redelijk spannend en emotioneel, om van het ene op het andere moment te vervallen in één grote comedy-show. Het plot lijkt totaal ondergeschikt aan de visuals en de aparte personages, die de film gelukkig nog aardig weten te redden.

Het wordt nu wel erg wanhopig.

Het plot is nu zo langzamerhand wel bekend, en de personages zijn dertien in een dozijn. De grote ramp aan het begin vond ik niet al te boeiend. De kill-scènes, hoewel soms wel erg vergezocht, spelen in dit deel vaak met de verwachtingen van de kijker zodat het redelijk leuk en spannend blijft, maar de pay-offs vond ik soms matig, met weinig goed gebruik van de 3D gimmick.

Om de gebeurtenissen nog wat nieuw leven in te blazen wordt er een nieuw plotelement geïntroduceerd waar uiteindelijk niet heel veel mee gedaan wordt, maar wat de eindscènes ten minste wel een beetje spannend houdt. De reaktie van één van de personages kwam wel een beetje uit het niets, maar geloofwaardigheid was toch al niet het sterkste punt van de serie, dus vooruit.

Het leukste aan de hele film vond ik uiteraard het einde. Hierdoor wordt duidelijk waarom Tony Todd weer even terugkomt voor een (verwaarloosbare) cameo, en de standaard shock ending die alle delen hadden is hier extra belonend voor mensen die de serie trouw hebben gevolgd. En dan komt dat nieuwe plotpunt nog even om de hoek kijken voor een extra trap na. Erg leuk.

De serie mag nu wel ophouden. De 3D gimmick werkt al niet meer, en het verhaal wordt nu veel te dun om echt te blijven boeien. Maar een paar redelijk spannend opgebouwde kills waren oké en de leuke slotscène zorgt er echter wel voor dat de film een leuke nasmaak heeft.

Verhoeven levert met Flesh+Blood een heftige filmervaring af.

Het is lastig om een personage te vinden waar je echt voor kunt juichen. Rutger Hauer heeft wel de hoofdrol, maar ook zijn personage raakt gedurende het verhaal vordert steeds verder van het rechte pad af (voor zover dat met een huurling nog kan). In het begin worden ze verraden en vind je als kijker dat ze terecht op wraak uit zijn, maar daarna staan de corrumperende effecten van geld en godsdienst hier echt centraal; de groep van Hauer laat zich door hem leiden dankzij de vondst van een idool in de modder, en vinden daardoor dat ze volledig in hun recht staan als ze hun misdaden plegen, die gaan van moord tot de absoluut brute groepsverkrachting van Leigh's personage.

En over Jennifer Jason Leigh gesproken, dit moet wel één van de meest dappere acteerprestaties zijn die ik ooit gezien heb. Ze was 21 toen ze Flesh+Blood maakte, maar ziet er echt een stuk jonger uit, en ze laat echt elke centimeter van haar lichaam zien. Dit was nou ook weer geen echte Hollywood-productie, maar ik weet niet welke mainstream actrice dit had aangedurfd. Haar scènes met Hauer hebben echt een stevige seksuele lading, en Leigh was echt verleidelijk tijdens deze momenten. De rest van de cast is ook goed, hoewel een staaltje overacteren ze allemaal niet vreemd is.

Ja, de film is één grote aaneenschakeling van wreedheden, maar ik vond het wel verademend om zo'n brute film te zien. Pas op het laatst wordt het trouwens pas echt bloederig; daarvoor was het wel bruut, maar bloed begon pas vrij laat (toen iedereen zijn verdiende loon kreeg) duidelijk te stromen. De film zit absoluut niet bomvol actie, maar op het laatst wordt het toch wel aardig spectaculair. De constructie van de prins om het kasteel binnen te komen was trouwens fraai bedacht, en de manier waarop Hauer het ding onschadelijk maakt was een leuke verrassing.

Zoals ik al zie was eigenlijk niemand in deze film echt sympathiek, en dat is misschien het enige echte probleem; het boeide me uiteindelijk weinig of überhaupt iemand het overleefde. Ik was zelfs een beetje boos dat de prins en Hauer het overleefden, want ze verdienden toch wel een brute dood. Maar het schijnt dat inmenging van de filmstudio verantwoordelijk waren voor hun overleven. Maar afgezien daarvan heb ik op een vreemde manier echt genoten van Verhoeven's epische middeleeuwse avontuur.

Al vanaf de opening, met de eerste klanken van John Carpenter's beklemmende score en het verhaal over de gedoemde bemanning van een schip weet je dat je met een puike griezelfilm te maken hebt.

De film begint vrij snel met de eerste mysterieuze gebeurtenissen, die ook echt eng en onverwacht uit de hoek weten te komen met plotseling brekend glas, trillende voowerpen en meer van dat soort subtiele en minder subtiele schrikmomenten. De eerste aanval laat heel even op zich wachten, maar daarvoor wordt precies de juiste mysterieuze sfeer gecreëerd zodat deze scène op precies het juiste moment komt.

De mist is een echt personage, en hoe het door de straten rolt en de nacht oplicht is erg eng; het lijkt wel of het leeft. De sfeer wordt in aanloop naar de spookaanvallen perfect opgezet. Je weet nooit wanneer de bemanning opduikt, maar als ze dan uit de mist opdoemen, dat een heel palet van kleuren bevat, is het ook echt een verrassing. Hoe Carpenter met je verwachtingen speelt en de dreiging uit een compleet onverwachtte hoek laat komen is gewoonweg briljant. De spookbemanning komt nooit echt duidelijk in beeld, maar hun silhouetten die afsteken tegen de oplichtende mist in combinatie met hun rode ogen geeft alles een superenge sfeer mee.

De cast is een bonte verzameling van genreveteranen, zoals Jamie Lee Curtis als een compleet ander personage dan je verwacht als je Halloween nog in je hoofd hebt, en haar moeder Janet leigh in een minder grote, maar nog steeds fraaie rol. Adrienne Barbeau speelt in feite in haar eigen kleine film, en het is mooi gedaan dat je haar in het begin alleen als zwoele stem over de radio hoort. Ze acteert hartstikke goed, net als de rest van de cast eigenlijk. Niemand overdrijft het, want anders was de hele griezelige sfeer van de film weg; nee, ze gaan perfect om met het materiaal. Nancy Loomis was trouwens heel leuk, vooral haar geweldige levering van de woorden yes ma'am, het leukste grapje uit een verder vrij serieuze film.

Het verhaal is uiteindelijk niet zo heel bijzonder en wordt vrij simpel uit de doeken gedaan, maar het is wel geweldig spannend. De film is niet al te grafisch, maar de special effects zijn simpel en effectief, en de film eindigt met een lekkere laatste schok en een dialoog die een hommage lijkt aan the Thing from Another World. Dit is een lekker griezelig werkje van John Carpenter.

Saaie film, misschien wel de meest saaie Bond tot nu toe.

Een plot van één regel wordt door onnodige (geen debiele; excuses voor mijn vorige woordkeuze) subplotjes uitgerekt tot een film van ruim twee uur. Er zijn een paar aardige actiescènes, maar dat skiën en die onderwaterbeelden hebben we al vaker gezien in een Bond film. Wel iets duidelijker geschoten, maar dat maakt weinig goed.

Leuk om te zien, al die snufjes die toentertijd vast hypermodern waren, maar kijkers vandaag de dag weinig doen. Grappig was wel de primitieve database waar Q en Bond aan het gezicht van de dader werken. Nu erg lachwekkend, toen waarschijnlijk best cool.

Maar wat ik al zei, dit is een saaie film met te lang uitgerekte actiescènes. Ook de laatste confrontatie tussen Bond's handlangers en de bad guys (waarvan je in het begin denkt dat het tegenovergesteld is; een aardige maar nutteloze toevoeging duurt veel te lang. Zelfs de stunts op duizelingwekkende hoogte boeide me niet veel.

Ik heb het idee dat ik de Bond films vroeger te veel credit gaf. Er zitten zeker leuke bij, maar de franchise is echt wisselvallig. Voor mij werd het pas leuk in het Casino Royale-tijdperk. Deze is in elk geval veel te kitsch en te saai voor mij.

Leuke Alien-"hommage".

Wie zegt dat je een groot budget moet hebben om een vermakelijke fim te maken? Producer Roger Corman weerlegt samen met de cast en crew dit statement. Dit zijn films waar ik van hou.

Het begin van de film heeft weinig met de rest te maken, maar we krijgen wel een leuke ruimtestrijd te zien met lekker veel neon-gekleurde lasers en spectaculaire ontploffingen. Het laat meteen even zien dat de hoofdrolspeler zijn hoofd koel kan houden in een crisissituatie.

Eenmaal op het ruimtestation aangekomen laat onze held er geen gras over groeien en duikt meteen maar even het bed in met de vrouwelijke wetenschapper, en zelfs als de pleuris uitbreekt wordt hij ook nog versierd door een wulpse jonge assistente. Nee, aan vrouwelijk schoon geen gebrek op een station lichtjaren van de Aarde. De dames in kweste zijn allebei gelukkig niet te beroerd alles te laten zien en beschikken over de juiste attributen.

Als het eenmaal wat penibeler wordt is het allemaal een lekker smerig zooitje met smeltende lichamen en een lekkere hoeveelheid bloed. Subject 20 ziet er fraai uit. In het begin is hij niet echt duidelijk in beeld maar als hij in vol ornaat op het scherm komt stelt hij gelukkig niet teleur. Het ding krijgt ook een goede technische uitleg van wat en waarom, en het klinkt allemaal vrij geloofwaardig. De uiteindelijke confrontatie met de alien is wat anticlimactisch, maar de manier waarop het ding vernietigt wordt is wel origineel.

Verder zijn de sets erg goed met veel lange gangen en donkere plekken waar Subject 20 zich kan verstoppen en is de synthesiser-soundtrack lekker 80's. De speelduur is ook perfect.

Vanavond maar Galaxy of Terror proberen

Oh Frank Henenlotter, wat heb je toch leuke films gemaakt, en Frankenhooker is geen uitzondering.

Het concept alleen al is genoeg om mijn interesse te wekken, en gelukkig deed de geweldige uitwerking de rest. De speciale effecten zijn niet altijd overtuigend, maar dat vind ik juist de charme van low budget horror uit de jaren '80 (of in dit geval net '90); als je maar lol hebt is de rest net dat ietsje minder belangrijk.

En ik geef toe, ik vond de meeste vrouwen op hun eigen manier erg knap; niet echt de fotomodellen van vandaag de dag, maar zeker niet onaantrekkelijk. Veel shots van borsten en billen, wat wil je nog meer? Nou, ze allemaal opblazen in één van de meest knotsgekke scènes die ooit op film zijn vastgelegd. En het zag er nog erg vet uit ook!

Acteren kon absoluut beter, maar Lorintz is wel goed als Jeffrey Franken. Hij had veel solo-scènes in het begin,en hij leverde zijn monologen erg goed; hij was vreemd, ietwat gestoord, maar toch ook sympathiek. Patty Mullen is geweldig leuk als de Frankenhooker; haar maniertjes en gezichtsuitdrukkingen waren erg apart, en hoe ze haar zinnen leverde was hilarisch. Ook was ze als Hooker nog steeds knap en op een aparte manier sexy; ik zou zelf ook een beetje in de war zijn als ik haar zou zien lopen

De film heeft wat mij betreft een erg goed einde, en de aanblik van rare borstenmonsters blijft me nog wel even bij: een goede generale voor Basket Case 2 die vlak na deze film geschoten is. Voor de rest zijn de locaties lekker groezelig; zo ziet New York er zeker niet meer uit, en dat is jammer: net als in Basket Case is het fascinerend om te zien.

Henenlotter's output in de jaren '80 en begin '90 is absoluut uniek, en deze film mag zich wat mij betreft meten met Basket Case en Brain Damage. Topvermaak!

Frankenstein's Army is geen goede film. Leuk dat hij door een Nederlander is gemaakt, maar het is geen goede film. Het heeft één idee en probeert dat uit te smeren tot een al te lange 80 minuten, maar na twee aanvallen van Frankenstein's leger was de lol er alweer af.

Als ik het grootste pluspunt van deze film zou moeten noemen is dat het ontwerp van de nazi-zombie-soldaten. Ze zijn erg uiteenlopend en zijn imposant qua formaat. Hun wapens zijn ook lekker bruut en er waren een paar momenten waarop ik toch wel geïmponeerd raakte.

Jammer alleen dat ze zo inefficiënt zijn. Als je het goed gaat bekijken hadden ze onze "helden" binnen één aanval allemaal afgemaakt kunnen hebben. Maar heel vaak zwaaien ze maar wat blind om zich heen met hun klauw-armen in de hoop wat te raken. Vaak was het een verrassingsaanval die een Russisch slachtoffer eiste.

En als ik het over die Russen moet hebben; wat een vervelend zooitje. Ik weet dat het oorlog is, maar wat waren ze aan het klieren en het zeuren over alles en iedereen. Apart om deze mensen de hoofdpersonages te maken, want echt geïnteresseerd was ik nooit in hun overlevingskans. Ook het feit dat ze af en toe onverstaanbaar Engels praatten hielp niet mee. Karel Roden als de Frankenstein-telg was nog redelijk interessant, alleen had hij soms echt pijnlijk slechte monologen, en welk accent hij nou had daar ben ik niet over uit.

Het found footage element was hier niet echt op zijn plaats, maar ze hadden ten minste een goede reden om alles te filmen. Leuk een film in dit genre met "verouderde" technologie, maar er waren veel te veel fade-outs naar een rood scherm. De maker proberen een paar keer te schockeren met close-ups van verminkte lichamen, en wat dat betreft werkte dat wel. Beste voorbeeld was het geweldige gore-effect als een personage een helm van een soldaat af probeert te krijgen. Ook hou ik gewoon van het chaotische element van found footage. jammer dat de film waarin het gebruikt werd niet iets leuker was.

De enige echte motivatie om te blijven kijken zijn de monsters; het verhaal was flinterdun en de personages te irritant voor woorden. Leuk visitekaartje van Raaphorst, maar het coole design van de monsters is niet genoeg om het slappe verhaal te redden.

Geweldige animatiefilm. De zwart-wit look is prachtig en de stemmen zijn erg goed. Het is werkelijk een feest om alle referenties naar klassieke horror-films te ontdekken.

De film wordt een paar keer een beetje zwaar, maar mikt voor de rest gelukkig op humor en in het briljante laatste half uur horror en sensatie. Sparky de hond wordt geweldig geanimeerd; het springt vrolijk in het rond en de geluidjes zijn erg natuurgetrouw. Een paar weken geleden is onze hond overleden dus was het af en toe bitterzoet om het beest te zien blaffen of bang in een hoekje kruipen.

De personages zijn briljant, vooral Victor's medeleerlingen. De een ziet er nog grappiger uit dan de ander, met als hoogtepunt natuurlijk het meisje met de grote ogen en haar freaky kat. Een soort romantisch subplotje met de dochter van de burgemeester blijft verrassend genoeg uit; het draait echt om de relatie Victor/Sparky. Sommige monsters op het laatst zijn best wel creepy en de Gamera-achtige reuzenschildpad was erg goed getroffen.

De muziek is ook goed: typisch Elfman hoewel meermaals overduidelijk de Batman-score om de hoek komt kijken. Enige puntje van kritiek is New Holland en de referenties naar Nederland; een beetje geforceerd en te stereotiep. Ook het 3D kwam niet altijd even goed uit de verf, hoewel sommige scènes echt wel meerwaarde hadden in de derde dimensie.

Maar voor de rest is er niks aan te merken op Frankenweenie: dit is een steengoeie Burton-film en eindelijk weer eens iets origineels met vele geweldige genre-grapjes.

Letterlijk en figuurlijk een bloedeloze remake, met veel verknipte gore-scènes, saaie, nietszeggende personages, en een voortkabbelend verhaal.

Naar het einde toe wordt het nog wel even leuk met Tina die knap terugvecht. Kane Hodder is natuurlijk een erg goede Jason, hij doet veel van zijn spectaculaire stunts zelf, en zijn makeup is lekker overdreven.

Ik had hier door het plot eigenlijk meer van verwacht, maar dit is afgezien van het telekinese-aspekt weer een standaard Friday-film, en de magie is er nu echt wel vanaf.

Jason Takes Manhattan doet vermoeden dat we wat van New York te zien gaan krijgen. En dat klopt ook wel, maar daarvoor maken we eerst een bootreisje van een uur. Maar elke verandering van locatie is na 7 delen een verademing.

Helaas is dat het enige dat iets anders is, want dit deel bestaat ook weer uit slecht uitgewerkte moorden en standaardsituaties. Wat opvalt is dat de special effects die aanwezig zijn niet heel veel voorstellen. Dat deed Tom Savini in het eerste deel al beter.

De acteerprestaties waren over het geheel gezien belabberd, misschien wel het slechtste van de reeks. Niet dat de acteurs een goed script hadden om mee te werken, maar toch. Het plot is een beetje vergezocht, want het lijkt me sterk dat Jason zo lang zijn adem in kan houden

Het einde is ook een beetje vreemd; ik wist niet dat chemisch afval zo'n verjongend effect had, en het is niet bepaald een grandioze ontknoping.

Ik ben misschien een beetje streng voor een 8ste deel uit een reeks slasherfilms, maar het verhaal is nu zo dun geworden, de personages zo nietszeggend en Jason is zo'n wandelend cliché dat ik het wel gezien heb met onze vriend met het hockeymasker.

Maar de film wordt natuurlijk een beetje gered door de eenzijdige bokswedstrijd, één van de hoogtepunten uit de reeks.

Hier is hij dan, de enige Friday waarin Jason Voorhees niet de moordenaar is. Niet dat dat ook maar van enige invloed is op het verloop van de film, want het is wederom meer van hetzelfde.

De hele aanleiding voor het hele gebeuren is één van de meest wilekeurige dingen ooit op film vastgelegd. Het curieuze aan de film is dat degene die er het meeste recht op heeft (de moordenaar van 'Jason's' zoon) niet eens vermoord wordt, maar voor de rest de meest willekeurige mensen wél aan het mes (onder andere) geregen worden.

Verder is de film helaas bijna bloedeloos gemaakt door de MPAA. Bijna alle moorden zijn buiten beeld, of er wordt zoveel in geknipt dat geen van de moorden echt hard aankomt. Over het algemeen is dat jammer, want er zitten een of twee paar aardige vondsten in, hoewel er ook genoeg standaard machete-kills in de film zitten.

Gelukkig zaten er genoeg kleine aardigheden in de film om het leuk te houden.

Ten eerste zou een slasher geen slasher zijn als er niet wat vrouwelijk naakt te zien is, en wat dat betreft vallen we in New Beginning met de neus in de boter. Er is voor ieder wat wils, alle soorten en maten zeg maar. Fraaiste is natuurlijk Debisu Voorhees, zeker één van de knapste en meest welbedeelde Friday-slachtoffers, maar de anderen mogen er ook best zijn.

Verder was Violet's robot-dans één van de coolste dingen die ik in de Friday-reeks heb mogen aanschouwen, misschien nog wel leuker dan Crispin Glover's maniakale dans in Final Chapter. En die twee hillbillies? Hilarisch.

Maar over het algemeen was het maar standaard, met euvels zoals personages die zomaar verdwijnen, mensen die als ze struikelen plat op hun smoel gaan en niet meer op kunnen staan, en meer van die ongein. Maar soms is dat alles wat je nodig hebt in een slasher, en dit was een leuk tussendoortje.

Wát een geweldige film is dit toch.

Als je iemand bent die maar één van de twee genres die deze film bevat kan verdragen is dit geen film voor jou, maar voor mij is dit het beste van twee werelden. Het eerste deel is een typische Tarantino film met geweldige dialogen, en het tweede gedeelte is een grindhouse-achtige vampierenfilm met liters bloed en rondvliegende ledematen. De soundtrack is ook weer briljant zoals je mag verwachten van een Rodriguez/Tarantino-film. Hij is zelfs zo goed dat ik de soundtrack gekocht heb en deze nog regelmatig op heb staan.

De openingsscène is klassiek Tarantino; de dialogen zijn hilarisch, maar naarmate de scène vordert wordt het opeens bloedserieus om ten slotte te ontaarden in een gewelddadig vuurgevecht. Clooney is goed op dreef als bad guy met een geweten, een van de weinige slechteriken die hij heeft vertolkt. Aan de andere kant van het spectrum staat Tarantino's Richie; een totaal gewetenloze perverseling die tot overmaat van ramp ook compleet paranoïde is, wat tot serieuze problemen leidt. Clooney en Tarantino acteren goed; van Clooney mag je niks anders verwachten, maar Tarantino weet aardig te verrassen; hij zal nooit een goed acteur zijn, maar hier brengt hij het er nog goed vanaf.

De rest van de cast is adequaat. Keitel is van de overige acteurs natuurlijk het beste, en hij zet een goed personage neer als predikant met een gewetenskwestie die op het eind aardig van zich af weet te slaan. De rollen zijn hier echt omgedraaid: Clooney is de bad guy en Keitel de good guy; leuk om eens te zien. Juliette Lewis acteert of ze geestelijk niet geheel in orde is, maar of dat nu echt de rol was weet ik niet. Ik heb haar altijd wel gemogen, en ze ziet er goed uit in een badpak en als vampierkiller. En die denkbeeldige zin die ze tegen Richie zegt is natuurlijk best wel leuk .

De supporting cast is briljant en de natte droom van elke cultliefhebber: special effects-goeroe Tom Savini als Sex Machine, Fred "the Hammer" Williamson als de beul Frost, en reguliere Rodriguez-acteurs Trejo en Cheech Marin, waarvan de laatste te zien is in maar liefst drie rollen. En als je goed kijkt zie je ook special effects-artiesten Kurtzman, Nicotero en Berger voorbijkomen als extra's. En natuurlijk steelt Salma Hayek de show met haar geweldige optreden met een gigantisch albino-slang. Bovendien kan Tarantino op die manier nog even zijn voetfetish botvieren.

Gaat de film in het eerste deel echt om de spanning van het ontsnappen en Richie's mentale gemoedstoestand, in het tweede gedeelte gaat het erom zoveel mogelijk naakte vrouwen, vloeiend bloed en bizarre taferelen op het scherm te toveren. De Titty Twister is een briljante lokatie met een fantastische inrichting en natuurlijk erg fraaie danseressen, waarvan ik sommige meisjes zelfs knapper vond dan de al beeldschone Hayek (het meisje met de aansteker bijvoorbeeld).

De special effects zijn ijzersterk. De praktische effecten blijven natuurlijk het beste, en de computereffecten waren hier nog niet geperfectioneerd, maar daarom zijn ze wel charmant. Ledematen worden afgerukt, vampiers worden doorboord, en er komen een paar gruwelijk vette monsters voorbij. Alles is geoorloofd in de Titty Twister; Sex Machine komt op de proppen met zijn cock-gun, harten worden uit borsten gereten en doorboord met een potlood: het is een aaneenschakeling van geweldige over de top momenten waarbij ik vaak dubbel lag van het lachen. De wapens die onze 'helden' fabriceren om de vampierhorde te lijf te gaan zijn briljant gevonden; ik hou erg van dit bloederige vermaak met een humoristische insteek.

En als je denkt dat sommige personages veilig zijn heb je het mis: de tiener krijgt het zwaarder te verduren dan wie dan ook. Geweldig! Het draait ten slotte uit op een geweldig spannende mexican standoff; een spannende afsluiter van een briljante genre-versmelting waar ik geen genoeg van kan krijgen en die ik wanneer dan ook op kan zetten.

Stem #1200: From Russia with Love.

Het begint steeds meer op de Bond te lijken die iedereen in gedachte heeft.

From Russia with Love is geen spektakelstuk, hoewel er zijn wel actiescènes die er boven uitsteken. Het is vooral een aardig detective-verhaal, met een verhaal dat af en toe een beetje over-gecompliceerd wordt en een Connery die steeds beter in zijn rol komt.

De schurk achter de schermen in From Russia... begint al lekker bombastisch te worden, maar Robert Shaw speelt zijn rol als koele killer erg subtiel. Hij maakt zeker meer indruk dan Dr. No en heeft uiteindelijk en veel betere showdown met 007.

Het verhaal is zoals ik al zei een beetje te troebel met een subplot over één van Bond's contacten, en het kabbelt af en toe een beetje voort zonder echte ontwikkelingen. We krijgen in de plaats dan wel weer wat halfnaakte vrouwen die elkaar te lijf gaan en een Bond die zijn player-schap nog even mag tonen. Feminisme is in de eerste Bond-avonturen een beetje overschat, en veel van de vrouwelijke personages dienen slechts als eye candy. Stiekem wel leuk natuurlijk, al dat vrouwelijk schoon, en het is wel leuk om even terug naar de tijd te gaan.

Nadat Bond in Dr. No weinig hebbedingetjes had krijgt hij hier een hele koffer vol met gadgets die in de laatste scènes god gebruikt worden. Wel een beetje frappant dat 007 precies de goede spullen bij zich heeft, een beetje zoals de tekenfilmserie M.A.S.K., waar steeds precies de goede auto's naar de juiste plek gestuurd werden.

De Bond-girl in dit deel is daadwerkelijk onderdeel van het plot, en Bond's status als vrouwenverslinder wordt goed uitgebuit om hem in de val te lokken. Vervelend dat Daniela Bianchi zo nagesynchroniseerd moest worden, want dat leidde een beetje af, maar ze was wel aantrekkelijk en sterk in haar rol. Nog steeds geen geweldig overtuigende love-interest, daar is ze een beetje te oppervlakkig voor, maar ze is beter dan de nutteloze rol van Andress in Dr. No.

Al met al vond ik de meeste Bond-kenmerken al sterker aanwezig dan in No, maar echt 100% overtuigen deed het me nog steeds niet. Ik ben blijkbaar toch van de meer recente Bonds, want dit was me iets te traag.

Bij puur toeval stond deze film op; normaal gesproken zou ik dit niet zo snel kijken, maar nu bleef ik er gewoon bij hangen.

Al met al is deze film een dertien in een dozijn TV-film die nooit echt spannend wil worden; het is meer geschikt voor tieners die zich een beetje kunnen inleven in de hoofdrolspeelster. Dat lijkt me een beetje trouwens wel wat lastig, want Avgeropoulos (geen echte Hollywood-naam) speelt nou niet echt een personage waar veel meisjes zich mee kunnen identificeren; de outfit, het haar en haar gedrag maken van haar een beetje een stereotiep buitenbeentje.

Verder gaat het verhaal de gebruikelijke gebeurtenissen langs; iemand wordt vals beschuldigd, en wordt door bijna niemand gelooft en raakt door haar gedrag steeds dieper in de nesten. Ze slaat op de vlucht, en gaat met wat hulp uiteindelijk zelf achter de dader aan met een halfbakken plannetje om hem te ontmaskeren. Helaas niet erg opmerkelijk, en nooit werd het ook echt spannend; dit soort producten speelt te vaak op safe.

Toch is er één element dat deze film net iets opmerkelijker maakt; Marie Avgeropoulos was dan wel 26 tijdens het maken van de film, maar ze speelt een 17-jarig meisje die op het laatst haar lichaam in de strijd gooit om een veel oudere serieverkrachter en moordenaar in de val te lokken, iets wat nog bijna mislukt waardoor ook haar bijna hetzelfde lot wacht. Er gebeurt uiteindelijk natuurlijk niets, maar toch was dit een vrij groezelig randje aan een vrij simpel TV-filmpje.

Ik weet niet wat ik met deze film aan moet; aan de andere kant een saai ding, maar nergens slecht gemaakt. Vanwege het einde geen slecht cijfer, maar ook weer geen voldoende...

Leuke film van Tobe Hooper.

De film begint met een ode aan John Carpenter's Halloweenmet wat welkom naakt van een debuterende en lieve Elizabeth Berridge, en neemt daarna rustig de tijd om de personages aan ons voor te stellen. Het gedeelte op de kermis duurde wat lang, maar ik vond het eigenlijk wel leuke scènes: wat lachen om rare momenten en wat griezelen met lugubere 'freaks of nature. Als er hier ooit zo'n kermis komt ga ik er maar wat graag heen!

Eenmaal in het spookhuis aangekomen is de aanblik van al die 'enge' monsters erg leuk, en het spookhuis is een fraaie set dat net een doolhof lijkt. Als de horror zich dan aandient worden al die poppen goed gebruikt voor wat schrikmomenten, maar ook voor de eerste moord, een geweldige combinatie van nep en echt. De moordenaar is een redelijke creatie maar niet echt eng, en daarom is het goed dat er een extra dreiging is in de vorm van de vader, die vreemd genoeg nog aardig wat sympathie weet op te wekken.

De film is niet super bloederig maar tegen het eind wel lekker spectaculair. Het wordt a la Hooper op het einde wat erg hysterisch, maar niet zo vermoeiend als Chainsaw. De snelle montage was leuk en werkte erg desoriënterend en Berridge kan lekker schreeuwen. De acteerprestaties zijn over het algemeen oké en de kermissetting voelde erg authentiek.

Het laatste shot van de film met die lach erbij was een mooie afsluiter van een traag op gang komende maar leuke horror. En oh ja, houdt je vervelende jonge broertje toch maar te vriend