Opinions

Vergelijkingen met [Rec], de film waarop Quarantine gebaseerd is, zijn niet te vermijden, omdat dit voor 90% precies dezelfde film is. Alleen de Amerikaanse versie voelt aan als een verplicht nummer; shots worden gekopiëerd, de hele look van de film is hetzelfde, de sets zijn bijna regelrechte kopieën.

De acteurs voelden ook zo aan: als acteurs. Misschien lag het aan het feit dat Rec in het Spaans was, maar in die film voelde het allemaal wat natuurlijker aan. Jennifer Carpenter is veel vervelender dan Manuela Velasco en tijdens de laatste 10 minuten wilde ik haar echt niet meer zien. De rest van de cast doet het naar behoren maar waren niet bijzonder. De brandweerman met de snor was een vervelend personage en het veranderen van een Aziatisch stel in een Afrikaans stel dat geen Engels sprak was totaal niet nodig. Het meisje was goed, maar toch niet zo goed als het meisje uit [Rec].

Die laatste 10 minuten zijn trouwens exact gelijk aan het origineel, tot het monster aan toe. Nooit werd het dus echt interessant, je wist precies wat er komen ging, en het einde kwam ook niet als een verrassing.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dit: als je een remake maakt van een film, wees dan creatief en doe iets anders met het materiaal. En een paar ongeïnspireerde scènes toevoegen is in dit geval ook niet genoeg: het was voorspelbaarheid troef tijdens een aantal scènes. In de scène in de lift bijvoorbeeld: het licht van de lift knippert aan en uit, en natuurlijk springt er op een gegeven moment een geïnfecteerd persoon uit het donker tevoorschijn. Dit was voorspelbaar en absoluut niet eng.

Misschien was deze film me beter bevallen als ik deze gezien had vóór Rec. Maar dat zullen we nooit weten; het is sowieso beter om eerst het origineel te zien vind ik, en in sommige gevallen zal het allemaal wel meevallen met een remake (in ieder geval uit eigen ervaring). In dit geval echter, was alles bijna hetzelfde, maar toch klopte de sfeer niet; dit was een ongeïnspireerde hervertelling van een film waarvan de makers misschien hoopten dat mensen hem niet gezien hadden.

1 ster voor de moeite.

Bij tijd en wijlen vloeit het bloed rijkelijk, maar deze scènes zijn niet genoeg om deze af en toe slaapverwekkende film te redden. Ik ben een beetje verbaasd door de vele positieve reacties, maar smaken verschillen gelukkig nog steeds.

Ik mis gewoon de sfeer van Fulci's vorige 2 films. Ook is het mysterie verwaarloosbaar en zijn de personages oniteressant, waardoor het geheel me nog minder boeit. Het einde is weer zo'n typisch vaag einde, maar bij the Beyond en City werkte die eindes. Hier miste ik gewoon die bovennatuurlijke sfeer waardoor het einde er nog extra raar afstak tegen de rest.

Miischien richt ik me hier te veel op het verhaal en de vaagheden in het plot, maar hier was het voor mij gewoon wachten op een spannende gebeurtenis en wat gore. Over het laatste is niets te klagen, want de slowmotion shots van geisers spuitend bloed en open wonden zijn hier net zo sterk als altijd. Dr. Freudstein is ook een redelijk enge creatie, al is het een raadsel waar de man zich tijdens de gehele film verstopt, want tegen het einde lijkt de kelder wel 3 keer zo groot als in het begin.

Qua geluid is het best wel in orde overigens; de geluiden die het huis produceert en de stemmen en het gekreun van Freudstein zijn wel eng, en de muziek is ook vrij sterk. Maar natuurlijk haalde Bob het bloed onder mijn nagels vandaan. Die stem waar iedereen het steeds over heeft is echt bloedirritant en die kop van het kind alleen al stond me niet aan. Hij krijgt het gelukkig wel zwaar te verduren gedurende de film, wat de laatste scènes nog iets extra leuks gaf.

Ik hoor de term sfeer vaak vallen bij Fulci's films. Maar als het verhaal zoveel domme momenten heeft (hoe weet Marco's personage op het laatst zo snel hoe de vork in de steel zit?) en de personages zo nietszeggend en dom zijn (ga nou toch niet weer die kelder in!) houdt het bij mij op.