Opinions

Deze film is absoluut moeilijk te definiëren; het is absoluut een komedie, maar hij wordt vaak zo gitzwart dat je het bijna zou vergeten. Het wordt op het laatst zelfs een beetje horror, wat ik absoluut wel kon waarderen. Hoogtepunt was dat betreft Broderick's nachtmerrie, met Carrey die alles uit de kast trekt om het zo grappig, maar tegelijkertijd zo eng mogelijk te zijn.

Ach, JIm Carrey. Ondanks zijn pogingen om serieuzer genomen te worden zal hij altijd wel bekend staan om zijn slapstick-achtige gedrag en zijn rubberen gezicht. Hier weet hij trouwen een goede balans te vinden tussen sympathiek en eng; het wordt gestaag steeds absurder en je gaat je als kijker steeds ongemakkelijker voelen. Fysiek is Carrey ongeëvenaard in the Cable Guy, met fantastische scènes zoals die tijden het middeleeuwse gevecht tussen hem en Broderick, die het meestal wel erg makkelijk over zich heen laat komen, maar die in de vechtscène goed zijn mannetje staat. Hij is alleen nou niet bepaald een personage waar je echt achter staat omdat hij wat te apatisch is.

Voor de rest lijkt de film een kleine aanslag op alle meuk die er uit Hollywood komt (ironisch dat de film geregisseerd is door Stiller, iemand die ik als één van de grootste schuldigen beschouw wat dit betreft), maar gelukkig ligt het er niet te dik bovenop. Het einde is voor sommigen misschien een beetje een afknapper; Broderick's personage lijkt echt niks geleerd te hebben en de psychopaat blijft leven, maar het paste eigenlijk wel bij dit schizofrene filmpje.

Trouwens, morgen ga ik denk ik eens een boek lezen

Een aanéénschakeling van flauwe grappen met hier en daar een uitschieter, maar nooit heb ik echt moeten lachen, en voor een film over een race valt er in die categorie ook bitter weinig te genieten.

Het is wel leuk om bekende koppen te zien, zoals Dean Martin en Sammy Davis Jr, maar ze krijgen vaak bitter weinig te doen. De vechtscène richting het einde zorgde nog voor een lach, maar voor de rest niet erg memorabel.

Wel een groot applaus voor Adrienne Barbeau en Farrah Fawcett

Wederom een SyFy film die ik kan waarderen.

De setting is vrij origineel voor dit soort films, en het beest was zeker één van de betere en meer realistische, zeker gehuld in de schaduw. Hier zijn trouwens de menselijke personages ook weer erg dreigend, en bijna net zo erg als het monster. Ze waren een beetje ééndimensionaal maar wel lekker bombastisch neergezet.

Qua gore valt het bizar genoeg erg tegen. We zien naderhand wel veel bloedeige lijken, maar eigenlijk alle moorden gebeuren buiten beeld. Jammer, want bepaalde personages had ik graag in grafisch detail uiteengereten zien worden. Leuke bijkomstigheid van de film is dat de eerste 2 slachtoffers tieners zijn; eigenlijk ook de enige in de hele film.

Over acteerprestaties zal ik kort zijn; niet rampzalig. De twee bad guys zetten alles lekker dik aan, en Phillips doet gewoon zijn werk. Gedurende de film is hij nou niet echt de ultieme actieheld, maar op het laatst maakt hij dat gelukkig nog goed met zijn heldendaad. Opvallend trouwens dat hij ook nog doodgaat: dat had ik niet per sé aan zien komen.

Ja, deze film was van begin tot eind gewoon vermakelijk. Ze hadden misschien wat meer kunnen doen met de carnaval-setting en wat meer moorden in beeld kunnen brengen, maar ik heb me niet verveeld.

Dit is een intrigerende film die door iedereen anders geïnterpreteerd kan worden.

De vraag of Irena daadwerkelijk behoort tot de Cat People of dat het zich allemaal in haar hoofd afspeelt blijft eigenlijk gedurende de hele film overeind, zelfs tijdens de "horror"-scènes, waarin nadrukkelijk een zwarte panter in beeld komt. Of dit nu gedaan is om Irena's waanideeën visueel te ondersteunen of niet blijft voor eenieder om zelf te bepalen; zelf heb ik meer met de eerste optie, hoewel je het laatste shot van de film in dat geval beter kunt negeren.

De film heeft een prettige sfeer. Het fascinerende verhaal wordt rustig uit de doeken gedaan, waardoor de meer spannende scènes nog beter tot hun recht komen. Deze scènes zijn overigens briljant in hun eenvoud en bouwen geweldig naar een climax toe; vooral over de eerste achtervolgingsscène is al genoeg geschreven, en dit is ook mijn favoriet. Het geluid is hier van cruciaal belang.

De acteurs zijn allemaal goed. Simon is sterk in de hoofdrol en ze weet je toch wel te intrigeren gedurende haar neerwaartse spiraal. De rest van de cast speelt eigenlijk zeer standaard rollen; ze zijn nu niet bepaald fascinerende personages (om niet te zeggen saai), maar niemand is slecht. Maar het draait nu eenmaal om Simon, en het is echt haar film.

Dit is de eerste film uit de Val Lewton Horror Collection, en het is een goede start; Lewton's fascinatie voor psychologische ondertonen schijnt als een rode draad door de cyclus te lopen, en hopelijk weten ook deze films mij te grijpen.

In een uiterste poging om het WK èn de hitte te omzeilen besloot ik naar deze film te gaan, en na het ontwijken van een horde tienermeisjes (dat verdomde Twilight) heb ik me absoluut vermaakt.

Ik kon helaas niet echt meeleven met de Romeinen, maar wat ik wel kreeg waren prachtige plaatjes van het bloedmooie landschap, lekker vette, super bloederige actie en een flinke dosis testosteron.

De acteurs waren over het algemeen behoorlijk goed, al hadden zommige mannen wat last van overacteren. Maar dat paste natuurlijk wel bij de sfeer.

Olga Kurylenko was natuurlijk hartstikke mooi, maar ik viel eigenlijk als een blok voor de mooie Immogen Poots. Haar sombere make-up verhulde haar uiterlijk niet, en ze was behoorlijk goed. Ik had haar hiervoor alleen nog gezien in 28 Weeks Later, waar ik haar ook al overtuigend vond, maar hier kreeg ik het gevoel dat ze aardig wat in haar mars heeft.

De special effects waren af en toe iets tè CG, maar het bloed vloeide rijkelijk, en door de snelle cuts leidde het niet echt af; het was af en toe gewoon lekker over the top, precies hoe ik het graag zie.

Ik heb me in ieder geval geen minuut verveeld, en Neil Marshall houdt zijn score intact: 4 films, 4 voldoendes...

Ik had huizenhoge verwachtingen van Chappie, maar uiteindelijk is dit weer een film die ik kan toevoegen aan mijn lijst van teleurstellingen in de bioscoop.

Het zegt wat als in een film een robot de meeste sympathie bij je weet op te wekken, simpelweg omdat er geen enkel sympathiek menselijk personage is. Chappie is dan weliswaar een "personage" dat je geforceerd vertederend moet vinden door de manier waarop hij zich gedraagt en hoe anderen zich rond hem gedragen, maar het werkt toch wel, vooral in de scène waarin hij door Ninja uit de auto gegooid wordt en hij zwaar wordt mishandeld door groepje klerelijers; hoe hij zich ontwikkelt van klein kind tot soort hyperintelligente tiener in de span van twee uur; dat was redelijk goed gedaan.

Jammer alleen dat je je aan bijna geen enkel personage gaat binden.

Blomkamp nam een groot risico met het casten van Die Anwoord's Ninja en Yo-Landi Vi$$er. Ik weet niks van eventuele problemen op de set (ik hou daar nooit zo mee bezig), maar daar ligt het probleem ook niet echt. Als je twee personen cast die in feite zichzelf spelen (tot aan het dragen van hun eigen merchandise aan toe), dan verwacht je dat ze hun eigen persoonlijkheid hebben en dat ze niet overmatig hoeven te acteren. In het geval van Yo-Landi pakt het redelijk goed uit; ze is naast Chappie het personage waarvoor je het meeste sympathie voor op kunt brengen omdat ze in het begin heel aandoenlijk is als de surrogaatmoeder voor een robot; dat irritante hoge stemmetje helpt haar personage zelfs een beetje.

Maar in het geval van Ninja werkt dit averechts, simpelweg omdat hij een foeilelijk personage speelt met een afschuwelijke persoonlijkheid; hij doet niets anders dan schreeuwen en mensen manipuleren. Oké, in de videoclips van Die Antwoord is hij ook zeker een poser, maar in Chappie heeft hij geen enkele goede eigenschap: zelfs tegen Vi$$er is hij gewoonweg een klootzak: in deze "familie"verhouding is hij echt de abusieve vader en man die zijn vrouw en kind mishandelt: zelfs de situatie waarin hij verkeert (en die waarschijnlijk zijn eigen schuld is) rechtvaardigd zijn gedrag niet. Maar als alles op het laatst misgaat heeft Blomkamp het lef dat hij alsnog probeert om een geforceerd soort sympathie voor hem op te wekken, maar helaas; tegen die tijd moedigde ik Hugh Jackman's personage zelfs aan om Ninja uit zijn en mijn lijden te verlossen.

Over Jackman gesproken; hij was in feite een waardeloos personage met een bordkartonnen persoonlijkheid een een vaag motief; dat ik op het laatst een beetje voor hem was had niks te maken met hem maar meer met het tuig dat hij probeerde uit te roeien. Dev Patel is Maker van Chappie is ook niet aardig; alles wat Chappie over hem zegt klopt als een bus, en ook zijn karakterboog van zelfzuchtig kereltje die tot inkeer komt voelt veel te geforceerd. Sigourney Weaver krijgt nauwelijks wat te doen; het zal mij benieuwen hoe ze het gaat doen in de nieuwe Alien-film van Blomkamp, maar hier kreeg ze niks om mee te werken.

Het verhaal van Chappie is vrij simpel verteld en heeft duidelijk inspiratie gehaald bij de RoboCop-films. Maar eigenlijk heeft deze film het probleem dat alles zo voorspelbaar verloopt; buiten de scènes met Chappie om is het visueel ook niet om over naar huis te schrijven. Ik had nooit het gevoel dat ik naar iets bijzonders zat te kijken: het enige aparte in het tsraatbeeld waren de robots: voor de rest was dit een grauwe film met als enige lichtpuntje de leuke graffiti in de hideout van Die Antwoord. Ook het ontwerp van de Moose was weinig soeps: totaal niet intimiderend en veel te veel gejat van de ED-209 uit (wederom) RoboCop.

Alles stevent uiteindelijk af op een overdreven netjes afgerond einde: de Moose wordt kinderlijk eenvoudig verslagen waarna iedereen per sé gered moet worden voor een mierzoete afsluiter waarvan ik hoopte dat Blomkamp iets origineler zou zijn, maar waar ik wel kreeg waarop ik hoopte met het shot van een cool uitziende Robo-Yolandoi; als een iemand een soort van goed einde verdiende (naast Chappie) was zij het.

Maar voor de rest kon niets of niemand me echt boeien in deze teleurstellende film; wat mij betreft voorlopig mijn Godzilla van 2015.

Deze film, een halve stap verwijderd van een regelrechte found footage film, begint goed, wordt daarna vrij spannend, maar belandt daarna in een neerwaartse spiraal om met een sisser te eindigen.

De locatie vond ik nochtans zeer geslaagd. Ik ben wel eens wezen Urban Exloren, en ik was best jaloers op de acteurs dat ze in deze fascinerende omgeving rond mochten lopen. De smalle gangen in de afgetakelde gebouwen gaven in combinatie met de camera een claustrofobisch gevoel. De totale stilte was ook erg beklemmend; er was ook bijna geen muziek te bespeuren, slechts een ondertoon ter versterking van dat ongemakkelijke gevoel.

Naast de nucleaire straling waren er ook genoeg andere obstakels te omzeilen voor de personages, waarvan sommige beter werkten dan andere, en de nauwelijks zichtbare menselijke factor zorgde voor een aantal subtiele, bloedstollend spannende momenten. Deze vroege scènes waren écht heel erg spannend. Helaas zorgde naarmate het tempo hoger kwam te liggen de daarbij horende chaotische cameravoering voor meer verwarring dan nodig, zeker als het om het lot van bepaalde personages aankwam.

En er is ook een wezenlijk verschil tussen subtiel en praktisch onzichtbaar, en die ontsnapte patiënten waren wel erg vaag en vaak maar voor een luttele seconde in beeld gebracht, veelal gehuld in totale duisternis. Dat is oké, maar vaagheid voerde iets teveel de boventoon; een iets meer concrete blik op de tegenstander had de spanning volgens mij echt geen kwaad gedaan.

Helaas had ik op iets meer gehoopt. Het begon echt wel spannend, maar het werd steeds meer een standaard horror. De eerdere subtiele scènes hadden ze meer vast moeten houden; nu was het ondanks de geweldige locatie een dertien in een dozijn film met een rommelig, anticlimactisch einde...

Ik was al bang dat ik deze film te veel zou gaan vergelijken met het bronmateriaal, maar dat valt mee: de makers nemen alleen het basisconcept en wat scènes over maar breiden het verhaal aardig uit.

Children of the Corn zal zeker niet de engste film zijn die je ooit gaat zien, maar een aantal elementen maken er wel een vermakelijke kijkervaring van. Ten eerste een heel oppervlakkige reden, maar ik vind de jonge Linda Hamilton er hier hartstikke leuk uitzien en erg sympathiek overkomen. Haar dans-act in het begin was ook erg cool.

Ten tweede zijn die twee cultleiders best wel cool. Isaac heeft een vreemde kop en een raar hoog stemmetje, maar hij gaat wel helemaal op in zijn psychopaten-rol. Maar de echte scene-stealer is Malachai met zijn rode sproetenkop en zijn gigantische overbite. Hij gaat compleet uit zijn plaat als hij zijn bevelen schreeuwt en hij is verreweg degene die je er het liefst zo pijnlijk mogelijk aan ziet gaan; zeker een memorabel horror-personage.

Ten derde heb ik wel een zwak voor films met slechts een paar hoofdpersonages en een paar locaties, en dit is een leuk voorbeeld met die uitgestrekte maïsvelden en verlaten straten. De film wordt naar het einde toe wel een beetje chaotisch, maar in het begin is het een aardige film die rustig een juiste sfeer opbouwt.

Deze film bevat trouwens wel twee dingen waar ik ene gruwelijke hekel aan heb: kinderen en religie, en dat hielp me wel extra voor de spanning en om te hopen op een goede afloop voor het koppel. Ook de twee kleine kinderen vond ik leuk, iets wat niet al te vaak gebeurt in een film. Dat jochie had zelfs één of twee erg vette opmerkingen waar ik om moest lachen.

Het ontbreken van een menselijke dreiging in de laatste momenten maakte het wel allemaal iets minder interessant: raar dat Isaac opeens uit de film verdwenen was. De special effects van He Who Walks Behind The Rows op het laatst waren best wel slecht, maar gezien de periode vond ik dat niet zo'n punt; het had wel iets charmants. Het laatste schrikmoment en de daar op volgende klapper was geinig maar de woorden "The End" kwamen iets te vroeg.

Dit is absoluut geen briljante film, maar hij had zijn leuke momenten. Soms is dat alles wat je wil.

The Collector was een aardige film in de stijl van de Saw serie, maar net als die reeks had de film tegen het einde net een twist te veel in huis en werd de optie voor een vervolg wagenwijd open gehouden. Ik zei toen dat ik toch wel graag een vervolg zou zien zodat Dunstan en Melton het verhaal netjes af konden ronden, en hoewel het wel meer van hetzelfde is, is the Collection gelukkig een direct vervolg op de eerste film en leveren de schrijvers inderdaad een bevredigende conclusie af.

De makers hebben hun uiterste best gedaan om het eerste deel te overtreffen op het gebied van de vallen, en het moet toegegeven, zelfs Jigsaw had nog een puntje kunnen zuigen aan de inventiviteit van de "verzamelaar". Het wordt hier wel erg ongeloofwaardig, maar dat mag de pret niet drukken; het is juist allemaal des te leuker. Het bloed blijft gedurende de film uitbundig vloeien, maar de film heeft wel een beetje last van het "Ghost Ship-syndroom": de eerste massamoord in de discotheek is meteen de meest spectaculaire en men weet deze niet meer te overtreffen.

De Collector heeft in het begin trouwens nog een aardige verrassing in petto met zijn "huisdieren': mensen die hij heeft afgericht om zijn slachtoffers op te jagen. Dat had ik niet aan zien komen, en daarmee scoort de film, hoe bizar het idee ook is, toch bonuspunten mee. De leden van het team gaan trouwens wel erg nonchalant om met deze dreiging, maar vooruit, het waren lekker spectaculaire beelden. Het grootste compliment moet ik maken voor de prachtige, lugubere creaties van de Collector: de bizarre sculpturen zagen er akelig realistisch uit en zorgden voor een prachtige achtergrond.

Het verhaal wordt nooit echt super-spannend of laat staan verrassend, maar het tempo zit er echt goed in en het wordt nooit of te nimmer saai. Het eind van de film, als tijdens de confrontatie tussen Arkin en de Collector het hotel in vlammen opgaat, is wel erg spectaculair. De film lijkt op het laatst toch weer een open eind te krijgen, maar gelukkig breien de schrijvers er toch nog een definitief slot aan. Hoewel, je weet met de makers van de Saw reeks natuurlijk maar nooit...

Een erg vernuftige film met een simpel gegeven. Toen ik het plot las dacht ik echt aan Saw-achtige praktijken, maar het draait in deze film niet om vallen waar mensen een bepaalde tijd hebben om te ontsnappen. Als we eenmaal in het huis zijn wordt na het tonen van de vallen steeds duidelijker dat ontsnappen een hopeloze zaak wordt. Dit samen met de constante donder en bliksem zorgde voor een intense sfeer.

Over de actreeprestaties kan ik kort zijn: gewoon goed. Josh Stewart is erg sympathiek en je leeft ook echt met hem mee vanwege de situatie waarin hij zich bevind. de rest van de cast moet eigenlijk vaak niets meer doen dan kreunen en schreeuwen, maar dat is ook een kunst vind ik. Madeline Zima is na al die jaren gelukkig nog steeds bezig van haar kleine meisjes-imago af te komen, want zo zien we nog wat bloot in deze film. Ik vond Zima wel de minste actrice. Juan Fernández als de Collector tenslotte, sprak goed met zijn lichaamstaal en zijn ogen; het is toch een vak apart om een stille moordenaar te spelen.

Hoewel de film het in eerste instantie leek te moeten hebben van de situatie en de vallen legt de film toch een tijdje te veel de nadruk op het zo lang mogelijk martelen van mensen, iets wat toch weer weg heeft van Saw en vooral Hostel. Maar gelukkig is het daarna weer zaak om zien te ontsnappen zonder in een val terecht te komen. Arkin en the Collector zijn goed aan elkaar gewaagd, en telkens als je denk dit is het zetten ze elkaar toch weer de voet dwars, zodat het tot het einde toe spannend bleef.

Maar als ik het over het eind heb, heb ik toch wel enige kritiek. De makers weten namelijk niet van ophouden, en na de zoveelste valse climax begon het me een beetje de keel uit te hangen. Ook wordt er toch weer een open einde aan gegegeven, want stel je voor dat de film populair blijkt: er wordt vandaag de dag gewoonweg te veel aan vervolgfilms en franchises gedacht. Eén vervolg zou ik misschien nog wel willen zien, maar daar houdt het dan ook bij op.

The Collector is weer zo'n film en personage waar je een franchise uit zou kunnen halen. Van mij hoeft dat niet zo. Hoewel dit een erg spannende en geslaagde film was en ik toch wel een enkel vervolg en een afgrond verhaal zou willen zien moet het maar bij deze ene film blijven.

Dit is een bruut aktiespektakel dat nooit boeiend of leuk wil worden.

Het is de ene na de andere onzinscène, waarvan de helft er zo uitgeknipt zou kunnen worden zodat de film een beter te verhappen lengte zou hebben gekregen. Aktie is beroerd gefilmd en er is geen één scène die er een beetje positief uitspringt. Er vloeit lekker veel bloed, dat wel, maar er is geen enkele lol te bespeuren. Dit is puur geweld om het geweld, en het moet allemaal zou vennijnig mogelijk.

Er zit geen ziel in de film. Conan is in deze film een zwak uitgewerkt personage zonder charisma. Je leeft niet met hem mee, het is een domme bruut zonder positieve kwaliteiten. De rest van de personages vond ik ook zwak, met een matige bad guy. De enige positieve uitzondering vond ik Rose McGowan, met fraaie make-up en een 'aanwezigheid'.

Ik vind het raar om dit te moeten typen, want ik hou echt wel van domme aktie. Maar hier zat gewoon geen greintje originaliteit in, en totaal geen memorabele scènes.

James wan maakt met the Conjuring weer een leuke spookhuis-film met een aantal huiveringwekkende momenten; ik geef toe dat ik me een paar keer lam geschrokken ben, Er blijven er gelukkig nog genoeg over. maar helaas verklapt de trailer een aantal schrikmomenten. Het helpt ook wel als de personages aardig zijn, en iedereen, inclusief de dochters, waren erg leuk en sympathiek.

Tegen het eind van de film gaat subtiliteit het raam uit en wordt er flink met voorwerpen én mensen gesmeten, maar tegen die tijd is de leukigheid er een klein beetje van af. Wel leuk om de behind the scenes van het spokenjagers team te zien. Ook een pluspunt vond ik dat het gezin in kwestie het allemaal vrij snel geloofde, wat de cliché's buiten de deur hield. De 70's sfeer was ook leuk, met al die oude techniek en de foute kapsels en kleding.

Wan heeft met Insidious 2 in Nederland nog een enge film op stapel staan, en dat wordt denk ik wel aardig, maar hierna mag hij de geesten wel even in vrede laten rusten. Het verhaal was wel aardig, maar er zijn maar zoveel schrikmomenten voordat het eentonig wordt.

Italiaanse rip-offs, gotta love 'em!.

Contamination is een vrij trage film die toch weet te vermaken door de dialogen die af en toe hilarisch worden geleverd, en een aantal goed geplaatste actiemomenten. De special effects zijn wel oké; het grootste stokpaardje van deze film zijn de exploderende lichaamsholtes, en die worden dan ook lekker in slow motion getoond, wat hilarisch werkt in combinatie met de overdreven reacties van de acteurs.

Luigi Cozzi's "ode" aan Alien is een bizarre mix van science fiction, horror, en zelfs deels James Bond parodie; het plot draait om een slechterik die de wereld wil veroveren, met het kleine verschil dat de slechterik een octopus-achtige alien is, met twee horizontale vagina's als mond, en tentakels die door visdraad omhoog gehouden worden (de Arrow Blu-Ray was wat dat betreft een beetje te helder). Als één film het beste tot het laatst bewaard is het Contamination wel; de onthulling van dit kwaad was zeker de moeite waard.

Toch waren de memorabele momenten te weid verspreid, en is het middelste gedeelte af en toe bijna slaapverwekkend. De scène waarin de bad guys de hoofdrolspeelster proberen uit te schakelen door haar op te sluiten met een exploderend alien-ei werd veel te lang gerekt, terwijl dit waarschijnlijk niet zo bedoeld was. Dit was trouwens wel het beste voorbeeld van mijn Bond-analogie.

Eén van de betere elementen van Contamination is wel de soundtrack door Goblin; niet één van hun meest bekende werken, maar het hoofdthema is wel memorabel. 80's synth scores zijn toch wel een favoriet dingetje van me, en dit is een goede toevoeging. Al met al een uiterst vermakelijke film, en de Blu-Ray van Arrow is voor fans een absolute must.

Of je nu gelooft dat Rand echt de dader is (ik persoonlijk niet), deze documentaire is best aardig omdat de waarheid in het midden blijft.

De docu is het interessantst als het zich bij de feiten houdt, want die sensationele insteek is een zwakke poging om het allemaal een beetje geruchtmakender te maken. Ik wist van te voren niet waarop de verhalen van Cropsey gebaseerd waren, dus wat dat betreft was dit een geslaagde documentaire, alleen had ik graag gezien dat de makers het meer bij de feiten hadden gehouden.

Het verhaal van The Crow is flinterdun, maar de overdonderende visuals en een aantal sterke acteerprestaties maken dat echt meer dan goed.

Het duurde wel een tijdje voor ik echt in de film zat. De eerste 20 minuten waren veel te chaotisch geschoten, en de constante lichtflitsen waren rampzalig voor mijn ogen. Maar gelukkig werd het na een tijdje een stuk rustiger en kon ik volop genieten van de prachtige sets. Als mijn ogen me niet verraadden zag ik dat er zelfs gebruik gemaakt werd van miniaturen om de prachtige gotische stad leven in te blazen; de stad was, hoe cliché het ook klinkt, echt een personage op zich.

Brandon Lee is best goed in de hoofdrol. Het hele tragische verhaal van zijn dood voordat de opnames afgerond waren is nu echt wel algemeen bekend, en het viel op dat in sommige shots Eric/the Crow niet met zijn gezicht in beeld kwam. Maar als hij in beeld was, was hij best wel intens. Ook in de actiescènes was hij erg sterk ,maar dat is vrij logisch als je weet wie zijn vader was. Ernie Hudson is wel goed als de agent met een hart van goud, maar wat mij betreft was de sterkste schakel Rochelle Davis als streetwise meisje. Coole outfit ook

Veel van de slechteriken zijn een beetje plat, en vooral de grote bad guy heeft wat beroerde teksten; een beetje zonde. Maar gelukkig is Tony Todd er: wat een complete bad-ass blijft de man toch. Hij is altijd zo cool om naar te kijken, en het was jammer dat hij niet het brein achter de operatie was.

Zoals ik al zei had het verhaal weinig om het lijf; het is een vrij simpel wraak-verhaal in een gotisch comic-jasje. Ik vond het nooit echt super-emotioneel ondanks het concept, maar dit is gewoon een coole comic-verfilming met een paar geweldige set-pieces en wat brute actie. Vooral de shootout tussen the Crow en de gangsters was lekker bruut, hoewel het wel leek of de actie wat gecensureerd was.

Gewoon een brute, visueel prachtige film.

In dit deel draait het niet echt meer om de vallen, maar over de oorsprong en de reden achter de kubus, en ik vond het maar een vreemd verhaal. Niet slecht, maar wel een beetje chaotisch en erg... apart.

De hele opzet is goed bedacht, want we hebben wel genoeg mensen zien vechten voor hun leven, dus is het leuk om á la Hostel II ook de andere kant van het verhaal te zien. Het mysterie wordt door middel van vreemde dialogen en rare personages uit de doeken gedaan, Het deed me af en toe denken aan een Terry Gilliam film, ook de look; de aparte kleuren van de kubus geven de film een bonte uitstraling, wat prachtig werkte in contrast met het grijze kantoor waar de toezichthouders zaten.

De vallen waren dit keer van ondergeschikt belang, maar er zaten gelukkig wel een paar supergore special effects in de film. De makers gooiden daarnaast alles in de film wat ze maar bedenken konden. Op het laatst werd het me wel iets te dol met al die technische praat en de rare vondsten (de op afstand bedienbare soldaat), en was ik blij dat de film afgelopen was, maar toch heb ik me wel vermaakt.

Het is geen geweldig idee om een boekverfilming meteen na het lezen van het boek te bekijken, want nu was het verrassingseffect wel weg. Maar als ik de film puur objectief en op zichzelf beoordeel is het nog een redelijk spannende film, zeker het laatste half uur.

Het leek me niet gemakkelijk om de hond eng te laten lijken. En dat lukt eigenlijk best aardig; Cujo is ook echt best wel eng in deze scènes. De grote lobbes zit gedurende een groot deel van de film onder de gore troep en door het agressief bewegen van de camera tijdens de aanvallen probeert men hem eng over te laten komen. Verder zullen er vast wat andere methodes gebruikt zijn, maar als dat zo was is mij dat niet echt opgevallen.

Een groot struikelblok in films is voor mij het optreden van kinderen. Ik ben absoluut geen kindervriend en vind ze vaker irritant dan aandoenlijk. Maar ik moet zeggen, jonge Pintauro is erg overtuigend. Ik heb overigens wel het gevoel dat het joch af en toe oprecht bang was, want zo goed kan een kind bijna niet zijn. Af en toe was zijn gekjank wel vervelend, maar gezien de situatie natuurlijk wel begrijpelijk. Maar verder petje af voor zijn eerste filmrol.

De Wallace is best goed als semi actie-heldin, en de scènes in de auto zijn goed gedaan. Het gevoel van uitzichtloosheid mocht wat mij betreft wat dikker aangezet worden, maar het was best claustrofobisch af en toe. De film heeft voor de rest een aardige vaart en laat veel gebeurtenissen uit het boek zoals veel achtergrond en loze scènes gelukkig achterwege; de film laat veel personages na een paar korte fragmenten niet meer terugkomen en focust zich echt op het gezin, wat het allemaal wel zo gefocust houdt.

Het grootste verschil ten opzichte van het boek is het einde. Het boek eindigt op een behoorlijk negatieve noot met de dood van het jongetje en een paragraaf over wat voor lieve hond Cujo voor zijn hondsdolheid wel niet was. Ik begrijp dat de makers van de film zoiets niet aandurfden, dus ben ik daar niet echt boos over, maar wel teleurgesteld vanwege het feit dat ik het eigenlijk wel zag aankomen waardoor de laatste paar minuten niet echt spannend of emotioneel meer waren.

Maar voor de rest was dit een degelijke film en een bovengemiddelde King-verfilming die ik verkies boven het vaak te lang uitgesponnen boek.

Curse of Chucky is een grote teleurstelling.

Mancini en co proberen de Chuck weer terug te brengen naar zijn enge roots, maar daarbij worden wel alle cliché's uit de kast getrokken: valse schrikmomenten wat de klok slaat, en we weten nou eenmaal gewoon dat de Good Guy Doll bezeten is door de geest van Charles Lee Ray, dus is de hele opzet niet echt nodig.

Over Charles Lee Ray gesproken, hij krijgt hier een extra verhaal met zich mee dat ik niet echt had hoeven zien. Het maakt van hem wel een nog grotere klootzak, maar het proberen te verbinden van de hoofdpersonages aan Ray komt veel te geforceerd over. Verder vind ik niemand in de film echt sympathiek, zelfs het personage van Fiona Dourif niet. Het enige aardige personage is nota bene het kind, die erg lief en overtuigend overkomt.

Helaas verdwijnt haar personage na een kleine drie kwartier volledig uit beeld en zitten we opgescheept met een standaard Chucky verhaal met een intrieste afloop. WQat mij betreft is de formule: Chucky vermoord mensen, mensen komen achter zijn identiteit en Chucky wordt verslagen. Maar de makers wilden deze keer zo graag de mogelijkheid op een vervolg open laten dat er een totaal debiele twist om de hoek komt kijken. En hé, daar hebben we Jennifer Tilly....'s borsten, nou lekker boeiend.

En wacht je tot na de credits dan krijg je een leiuk extraatje dat totaal niet strookt met het voorafgaande: Ray's ziel zit nu toch in het kleine meisje dat 2 minuten voor het einde op miraculeuze wijze weer in beeld verschijnt? Een typisch geval van leuk willen doen en niet nadenken, vind ik.

Zijn er dan helemaal geen pluspunten? Nou, het huis met dat constante onweer en bliksem is een fraaie locatie en één of twee moorden zijn wel lekker bruut. Chucky ziet er af en toe ook best wel tof uit, maar lijkt in sommige opeenvolgende shots niet eens op zichzelf, dus dat kan ik ook geen grote overwinning voor de film noemen. Vetste aan de film vond ik eigenlijk de muziek van Joseph LoDuca, een naam die ik naast de Evil Dead films erg weinig lijk te horen.

Maar voor de rest is de film gewoon een jaren '80 product dat retro probeert te zijn maar aanvoelt als een opeenstapeling van Chucky- en genre cliché's.