Opinions

Het thema is leuk, de grappen hit or miss; ik kan best wat platte humor hebben op zijn tijd, maar het moet niet teveel worden. De acteurs wisselen van goed tot matig, en Reynolds kan ik altijd wel waarderen in een komische rol.

En sorry, maar Andy Milonakis was grappig

Best wel aardige combinatie van drama en horror, maar helaas niet de grote terugkeer van Hammer.

De film stort je gelijk in het verhaal, dat natuurlijk trekjes heeft van Pet Sematary en de Wicker Man, maar toch een aardige eigen mythologie weet te creëren. Het hele wedergeboorte-ritueel is best wel origineel bedacht en die scène is één van de apartere uit de film.

Daarna is verandert het verhaal in een vrij standaard drama, waarin gelijdelijk horrorelementen worden geïntroduceerd. Ik heb wel gelezen dat mensen het laatste gedeelte iets te standaard vinden, maar ik zie eerlijk gezegd niet waar het anders heen had kunnen gaan. De laatste scènes worden in deze film nog enigzins bloederig, hoewel jet irritante CG helaas niet uitblijft. Toch een minpuntje.

Qua acteren is alles wel in orde vind ik. De vader en moeder zijn sympathiek genoeg, en Timothy Spall is lekker eng. Maar het meisje was best wel sterk. Ze kon eng spelen en was gewoon erg overtuigend, een beetje ala Gage uit (wederom) Pet Sematary.

De film bouwt wel goed op en het acteren is dik in orde, maar helaas moet ik wel wat aftrekken voor de keuze voor digitale camera's. De sfeer werd toch een beetje teniet gedaan door het soms te scherpe beeld. En de muziek was ook wel goed, maar misschien iets te overheersend en een beetje weinig subtiel.

De twist ending vond ik trouwens erg geslaagd: je denkt dat alles goedkomt omdat Louise zwanger raakt, maar alsnog gaat ze eraan. Ik zag dit werkelijk niet aankomen. Het laatste shot is een mooie afsluiter van deze niet al te originele, maar toch vrij intrigerende, dramatische en enigzins enge film...

Wayne's World was een serie sketches in Saturday Night Live, en dat is een beetje te merken; de film is wel leuk, maar is in feite een reeks losstaande scènes die naarmate de fim vordert minder en minder grappig worden.

Ik moet bzeggen dat ik wel in een deuk lag om Mike Myers als Wayne. Die gortdroge humor en die koppen die die gast erbij trok beven op mijn lachspieren werkte. Dana Carvey's Garth vond ik iets minder geslaagd, hij had niet echt geweldige grappen. En Tia Carrere? Wauw, wat een prachtige meid, en ze kon blijkbaar nog echt zingen ook!

Zoals ik al zei werd de film op het laatst een beetje vervelend, en kon zelf Myers me niet meer bekoren. De laatste scènes was de lol er echt wel vanaf. De muziek was trouwens wel cool en die 90's mode ziet er natuurlijk niet echt uit, maar dat vond ik wel charmant.

Had ik hier meer van verwacht? Eigenlijk wel, maar toch was het een leuke ervaring, met wat grappige scènes en leukem oneliners. Op naar deel twee...

In de eerste minuten worden we voorgesteld aan de mensen waar we ons de komende 90 minuten aan moeten binden; jammer dat het net een stel kleine kinderen zijn. Zogenaamd jeugdcrimineel, maar zoals ze met elkaar omgaan net een stel kleuters. De scène in de gevangenis is niet schokkend, en de jongen die zelfmoord pleegt is een watje, en ik snapte niet echt wat hij daar überhaupt te zoeken had. Nee, dit groepje deed me niks.

Maar enfin, we belanden na een paar minuten op een eiland waar de crimineeltjes één voor één bloederig aan hun einde zullen komen, en ik moet toegeven, er zitten een paar lekkere scènes bij die meer dan eens eindigen met een brute moord, lekker grafisch in beeld gebracht. De moordenaar is lekker sadistisch en speelt graag met zijn prooi. Dit houdt de film nog enigzins spannend, ook al boeide het me nog steeds niet of íemand het zou overleven, omdat je niet weet wanneer de moordenaar weer zal toeslaan.

De cast is best aardig. Vooral de skinhead haalt het bloed onder je nagels vandaan, en Toby Kebbell is goed in zijn rol, hoewel zijn personage nou niet bepaald origineel was: de loner met een mysterieus verleden, die tegen wil en dank de held moet worden. Maar om nou te zeggen dat ik voor hem aan het juichen was, nou nee. Voor de rest zijn de personages verwaarloosbaar en weinig interessant, en dienen ze vaak als slachtvee.

Tegen het einde wordt het nog even spannend door spanningen binnen de groep, en worden twee van de bruutste moorden niet eens gepleegd door de echte bad guy. Maar het lijkt wel of de moordenaar samen met zijn camouflage (dat hij soms briljant gebruikte: soms dook hij tot mijn grote verrassing ineens op!) ook zijn krachten verloor, want het eindgevecht was een beetje anticlimactisch.

Het verhaal tenslotte was niet om over naar huis te schrijven, want sommige dingen kon je met je ogen dicht zien aankomen, en al vrij snel wordt zelfs gewoon verteld wie de moordenaar is. Maar uiteindelijk draaide het toch om de brute kills,en die waren zoals gezegd erg goed gedaan.

Kijk, dit is nou een film die ik echt leuk vind!

Ten eerste spreekt het onderwerp me zeer aan. De Patterson/Gimlin-film waar Willow Creek om draait is één van de meest beroemde, en of Bigfoot nou echt bestaat of niet, het fenomeen intrigeert me echt. Zuigen al die mensen die het wezen gezien zeggen te hebben alles uit hun duim, of is er echt meer tussen hemel en aarde. Ik hoop op het tweede, maar denk het eerste.

En die tweestrijd wordt goed verwoord door onze hoofdrolspelers in één van hun vele geweldige dialogen, die af en toe zowel erg grappig als pijnlijk ongrappig zijn. Maar dat vond ik juist de charme van deze conversaties; ons stel was acteerde erg naturel en hun gesprekken waren af en toe erg banaal zoals veel dat in het echte leven ook zijn. Wat je heel veel in found footage hebt is dat de personages erg vervelend zijn, maar hier waren ze ondanks dat ze af en toe ruzie maakten eigenlijk erg sympathiek.

De locaties waarin gefilmd wordt zijn ook erg mooi. Ik neem aan dat het stadje waarin de interviews plaatsvinden ook echt zo bestaat, en de bosrijke omgeving is erg mooi; één van de mooiste shots vond ik die vanuit de auto met de in mist gehulde bergen. Wat ook goed was is dat een groot gedeelte van de film zich overdag afspeelde zodat het visueel een stuk aantrekkelijker oogde dan andere found footage-films.

En over de interviews gesproken, hier zitten erg leuke momenten in, en veelal zijn de geïnterviewden echte mensen; je kon zelfs merken wie de acteurs waren, want degene die het niet waren kwamen nou eenmaal erg oprecht over. Ook worden sommige interviews opnieuw begonnen, wat het gevoel van realisme nog meer verhoogde. De makers waren ook niet bang om totaal nutteloze gesprekken in de film te stoppen, zoals de droogkomische met de vrouw die eigenlijk totaal niets te vertellen heeft; deze film is niet echt grappig, maar dit was een leuke scène. En we krijgen zelfs een muzikaal nummer! Ik vermaakte me echt volop!

En als we éénmaal in de bossen verzeild raken wordt het gelukkig nog spannend ook, in één van de meest memorabele scènes die ik de laatste tijd gezien heb: de 17 minuten durende tentscène. Het begint erg rustig, maar naarmate de scène vordert hoor je steeds harder wordende geluiden, terwijl ons duo langzaam steeds banger ziet worden. In het begin stopt Goldthwait een paar mysterieuze personages in de film zodat niet vanaf het begin duidelijk is wie er achter de enge geluiden zit; je hebt gezien het onderwerp wel een vermoeden, maar dat wordt een tijd lang niet duidelijk; het helpt trouwens ook dat de huilende stemmen die je hoort in het begin erg menselijk klinken. Een sterk geval van misdirectie.

Als we deze ontzettend spannende situatie overleefd hebben komen we in wat bekender vaarwater; we verdwalen in het bos, en komen dezelfde boom twee keer tegen. Ik snap niet hoe je zo kunt lopen dat je in een rondje gaat; dit was het enige moment dat ik echt beduidend minder vond. Maar net als je denkt dat het allemaal erg cliché dreigt te worden krijg je een paar ijzersterke jumpscares je oren, en krijgen we een bijzonder korte glimp van een mensachtig wezen (dat hoogstwaarschijnlijk een zogenaamde forest bride is; een term waar ik pas van wist na een beetje online research), waarmee een kort moment eerder in de film ook nog eens full circle komt. Het geeft het einde bovendien een beetje een pervers randje.

Maar de impact van dit moment is net zo effectief zonder deze informatie: het is gewoon een sterke manier om de film af te sluiten zonder ook maar één moment een Bigfoot in beeld te zien: bovendien vermijden we zo een blik op een wezen dat bij een foute onthulling misschien belachelijk over zou komen. Alles eindigt lekker op een hoogtepunt, zodat de film precies lang genoeg is zonder langdradig te worden. De term kort maar krachtig is hier absoluut van toepassing!

Leuk om te zien dat er af en toe nog een animatiefilm is die op de klassieke manier getekent is en die een lekker ongecomliceerd verhaal vertelt.

De personages zijn natuurlijk prachtig. Er is weinig diepgang, maar ze hebben wel een echte persoonlijkheid. Poeh heeft altijd honger, Iejoor is de eeuwige zuurpruim, Teigetje is een klein kind met ADHD, Knorretje is altijd bang, en ga zo maar door. Kinderen kunnen zich perfect inleven met deze personages, en ik gelukkig ook nog steeds.

Het verhaaltje, of eigenlijk de drie verhaaltjes, zijn lekker simpel, en er zijn geen dramatische plotwendingen of enige vorm van echte ruzie. De dialogen zijn af en toe hilarisch, vooral de fratesen van Teigetje en de constante zwartgallige opmerkingen van Iejoor.

De animatie is natuurlijk van essentieel belang voor een tekenfilm, en de prachtige klassieke animatie is simpelweg een verademing; gewoon getekent met de hand, met slechts af en toe een spoor van computeranimatie. De gezichtsuitdrukkingen van de beesten en Janneman Robinson zijn erg expressief, en in combinatie met de stemmen komen ze echt tot leven.

Enige minpuntje is dat het wel erg kort duurt, maar daarvoor krijgen we wel geweldige aftiteling en als je tot het einde blijft zitten een leuke payoff van iets wat op het eerste gezicht gewoon een grapje leek. Af en toe is dit precies wat je nodig hebt om je zorgen te vergeten; gewoon even wegdromen met de lieve en leuke personages en grappige en vertederende situaties.

Mijn eerste comic-ervaring was meen ik een Wolverine-comic van Junior Press (nummer 21), en sindsdien ben ik een vervente comic-en graphic novel lezer. Maar ik moet zeggen dat ik niets van Stan Lee afwist; ik weet dat hij een absolute levende legende is binnen de comic-wereld, maar dat was het dan ook wel.

Dit was dan ook een ontzettend interessante documentaire die het naast Lee's carrière ook oppervlakkig over zijn privéleven had. Dat levert leuke scènes op tussen Lee en zijn vrouw, misschien wel de leukste van de docu. Prachtig ook om oude beelden van Stan te zien, en om wat bekende namen als Nic Cage de revue te zien passeren.

Verder waren de graphics ook mooi verzorgd met al die bewegende comics en vloog de documentaire binnen een mum van tijd voorbij. Mooi dat de man er nog is, en dat hij nog vele jaren actief mag blijven.

Wolverine zegt fuck.

The Wolverine is een goede film met een paar vette actie-scènes en een Hugh Jackman die nu echt volledig één is geworden met zijn rol. Logan worstelt veel met zichzelf, en Jackman weet de tweestrijd tussen het beest en de man goed over te brengen.

De film werd in het midden inderdaad een tikkeltje langdradig, maar het laatste half uur maakte dat weer meer dan goed. De locaties waren erg fraai, net als de special effects; de Silver Samurai was een goede creatie, en Wolverine's klauwen leken hier iets massiever dan in Origins.

Dat meisje dat Yukio speelde was trouwens erg tof, en het zag er allemaal lekker spectaculair en overtuigend uit wat ze deed. Op IMDB staat slecht één andere (korte) filmrol, maar als ik haar hier zo zag gaat ze een goede toekomst tegemoet. Ook leuk om Famke Janssen af en toe langs te zien komen. Ze blijft een bloedmooie vrouw en een Nederlands actrice om trots op te zijn.

Het gebruik van 3D was in deze film gelukkig wel goed, afgezien van een paar lastig te volgen actiemomenten. Maar zeg nou zelf, de scène opde trein was wel super vet. Ten slotte zat er ook genoeg humor in de film: ik vond THE Wolverine leuker dan zijn lidwoord-loze voorganger, en ondanks een kleine inzinking in het midden heb ik bijzonder genoten.

Mooi dat er nog dergelijke films gemaakt worden.

De film speelt zich af eind 19e eeuw, kent minuten lange scènes zonder dialogen en heeft een erg rustig tempo. Dat soort combinaties lijkt me tegenwoordig moeilijk aan de man te brengen, maar ik vond het allemaal erg geslaagd. De sfeer wordt stukje bij beetje opgebouwd en het mysterie rustig uit de doeken gedaan, en de mooie beelden en prachtige sombere lokaties hielden het visueel aantrekkelijk. Lang geleden dat is zulke mooie mist gezien heb

De film kent voor het genre van een spookhuis-film wonderlijk genoeg niet al te veel jump scares. Niet dat die er niet zijn, maar de schrikmomenten waren over het algemeen vrij subtiel. Een goed voorbeeld is meteen de eerste echt enge scène waarin de vrouw in het zwart in feite al de hele tijd in beeld is maar zich pas op het einde zichtbaar maakt door zich subtiel om te draaien. Er komen vaak geen plotselinge geluiden aan te pas; de film maakt uitstekend gebruik van geluid, maar alleen echt als het nodig is om spanning op te bouwen. De special effects zijn ook behoorlijk goed. De spoken zijn bijna geheel echte mensen, net als in het geslaagde Insidious, en verder is alles opnieuw heel subtiel gedaan.

We kunnen er niet omheen dat dit de eerste film van Radcliffe is die niets met Potter te maken heeft, maar hij deed het echt niet beroerd. Hij was misschien iets te jong voor de rol, maar die constante droevige blik in zijn ogen werkte goed en hij was heel ingetogen, vooral bij de spannende, bijna dialoog-loze scènes in het landhuis. Soms was hij wel iets tè apatisch, maar er zit nog wel een beetje talent in de jongen, mocht hij zijn filmcarrière toch door willen zetten. De rest van de cast scoort ook gewoon een dikke voldoende; geen overacting hier.

Ook deze film bewijst maar eens wat ik vaker zeg; van een spook valt bijna nooit te winnen Het verhaal kent een leuke wending die je als ervaren horror-kijker misschien wel aan ziet komen, maar het was toch een dappere zet om het zo droevig maar ook weer enigzins positief af te laten lopen.

Ja ik ben best wel te spreken over deze film die bewijst dat subtiliteit in films nog altijd te vinden is.

Suspira Light.

Het verhaal is een beetje aan de rommelige, vage kant, maar de sfeer zit goed. Dat onderbuikgevoel dat er elk moment iets vreemds kan gebeuren hield m'n aandacht er zeker bij. Het verhaal van een meisje dat zich niet thuis voelt op een nieuwe school en te maken krijgt me pestkoppen werkt nog steeds bij mij, ook al ben ik al... ehm, wat ouder.

De acteerprestaties zijn sterk, en Bruce Campbell in een film mag bij mij altijd een pluspunt heten, hoewel hij hier wat weinig te doen krijgt en meer een handig plot-element is. Bruckner is knap en speelt goed haar 'little girl lost' rol, en de rest van de cast is sympathiek of aan de andere kant lekker gemeen en beangstigend.

Het verhaal kent ene redelijk standaard verloop met een plaagstootje hier en een schrikmoment daar, en de special effects zijn over het algemeen sterk, met overwegend praktische effecten. Op het laatst vloeit er nog was bloed en worden we getrakteerd op een paar lekkere vage scènes, hoewel McKee het spoor hier een beetje bijster was en het een beetje tè vreemd werd.

Leuke verrassing op Halloween.

World War Z is een rommelige film met een vast stramien. Chaotische actiescènes met quasi-zombies worden afgewisseld met een hoop geouwehoer om het "verhaal" op gang te houden. Geloofwaardigheid gaat na een tijdje volledig het raam uit als Brad Pitt's personage voor de zoveelste keer (en vaak als enige)uit een onmogelijke situatie ontsnapt.

Ik heb de film nou eenmaal in 3D gezien, dus zal ik hem beoordelen op die kijkervaring, en ik moet zeggen, de film was af en toe bijna niet te volgen door dit walgelijke misplaatste gebruik van deze gimmick. Hele scènes waren te donker en te chaotisch door constante close-ups. De praat-scènes daarentegen waren gewoon veel te saai met vervelende huilerige kinderen en emotioneel geneuzel.

Het eind van de film vond ik daarom het best. Het was ingetogen en eindelijk eens echt spannend, en je kon nu ten minste goed naar de helemaal niet onaardige zombie make-up kijken; een gebrek aan unieke monsters in de rest van de film was een groot gemis. Begrijp me niet verkeerd, de aanblik van al die rennende zombies was, als je het kon volgen, best vet, maar ik had graag meer rustmomenten met de on-doden gezien.

Ondanks de productieproblemen laat World War Z de optie op een vervolg wagenwijd open, maar laten we het hier maar bij houden: als deze film al zo snel zonder goede ideeën zit hoe weet ik niet hoe het in vredesnaam verder moet...

Afgaande op de reacties op deze zite had ik een rampzalige film verwacht, maar dat viel uiteindelijk reuze mee.

Het verhaal was nog best aardig. Als het alleen had gedraaid om Three Finger die een paar tieners vermoord was de lol er snel afgeweest, maar al die criminelen die extra gevaar opleverden hielden het plot boeiend. Het werd nooit echt voorspelbaar, omdat het dan weer de criminelen waren die onderling begonnen te vechten, om daarna weer een aardig bloederige moord van de hand van Three Finger voorgeschoteld te krijgen.

Op het laatst werd het wel een beetje vermoeiend al die kwaaie mannen, maar het bleef lang genoeg boeien, mede omdat de acteurs allemaal wel overtuigend waren, vooral als je in de making of ziet dat een hele boel van de acteurs niet een Amerikaans waren maar Engels. De accenten waren goed, het was mij in ieder geval niet opgevallen. Three Finger kwam helaas niet zo eng of dreigend over, of dat nou lag aan de make-up of de niet echt imposante acteur weet ik niet precies. Die lach was trouwens ook minder creepy.

De gore was in het begin heel aardig met een hilarische eerste moord na een geweldige oneliner en een fraaie actrice die voor wat bloot zorgt. Maar na die openingsscène was het snel uit met de pret; de moorden waren wel aardig maar werden grondig verpest door belabberde CG effecten, vooral bij de moord die de eerste kill uit deel twee naar de kroon wilde stoten. Ik vond het niet sfeerverpestend maar jammer is het altijd wel.

Maar ik vond dit uiteindelijk geen rampzalige film; het was vermakelijk en redelijk spannend, en minstens een 3 sterren waard...

...tot ik die waardeloze slotscène zag.

De makers wilden ongetwijfeld een lekkere uitsmijter, maar dit voelde zo aan als een nagedachte dat ik mezelf bijna voor mijn hoofd stootte van ellende. Niet alleen dat, maar het ging ook totaal in tegen de 'boodschap' die de film wilde verkondigen. Misschien tilde ik daar te zwaar aan, maar het viel gewoon uit de toon en moest de deur te nadrukkelijk openhouden voor nog een sequel.

Normaal zie ik dit soort dingen wel door de vingers, maar in dit geval had het zo'n bittere nasmaak dat ik niets anders kan dan een half punt af te trekken. Jammer, want wat ik al zei, dit was helemaal zo slecht nog niet...

Au au au. Dit is nou echt een draak van een film.

Laat ten eerste duidelijk zijn dat dit een prequel is. Dat betekent dat er aan de kant van de hillbillies nooit slachtoffers gaan vallen en dat natuurlijk geen één van de tieners het gaat overleven. Ook zal je je niet maar één seconde gaan hechten aan de personages, want ze zijn zo eendimensionaal als maar zijn kan. Daar gaat dus al meteen de spanning.

De dialogen zijn meteen al weergaloos. Het zijn ook niet zo zeer dialogen als korte zinnetjes; de personages lijken niet eens met elkaar te communiceren maar meer genre-cliché's op elkaar af te vuren. Maar deze personages zijn nog dommer dan het gemiddelde slasher-slachtoffer en kunnen niet eens luchtige conversaties met elkaar voeren. Het lijkt wel een bij elkaar geraapt zooitje, alsof het echt de acteurs zijn die elkaar voor het eerst op de set ontmoeten maar niks met elkaar gemeen hebben.

En de beslissingen die ze nemen! Het gaat me echt niet om één of twee domme foutjes, dat houdt een slasher nou juist leuk. Maar om nou echt elk cliché uit de kast te trekken gaat me echt te ver. Ook de slechteriken zijn zwak. De make-up is zwaar ondermaats en ze zijn niet eng of intimiderend; hoe ze zich gedragen is meer als kleine kinderen. Het kon me na een tijdje aan beide kanten echt niet meer boeien wie het zou overleven of niet, en dat kon nou niet echt de bedoeling van de makers zijn geweest.

Gelukkig valt er qua gore nog wel wat te genieten, ook al is een aantal scènes duidelijk uit de computer komen rollen. Sommige moorden waren best wel venijnig en het bloed vloeide af en toe rijkelijk, en de scène waarin één van de tieners verdronken wordt in het bloed van zijn vriendin was bijna Evil Dead waardig, als het niet zo verschrikkelijk geacteerd was. Er is dan ook maar één Bruce Campbell, mensen!

De actrices waren dan niet goed maar wel voor alles in, en zo kon ik me als warmbloedige jongen in elk geval nog vergapen aan de leuke naakte dames. En de setting van het sanatorium was niet eens onaardig, dus het was niet allemaal huilen met de pet op. Maar dat was echt niet genoeg om de film te redden van de belabberde teksten, het rampzalige script en de oerslechte acteerprestaties.

Nee, dit was te triest voor woorden, zelfs voor een deel vier...