Opinions

Horror voor beginners, zo zou kan ik the V-Word het beste omschrijven.

Kent iemand de serie Are You Afraid of the Dark nog? Dit vond ik een iets bloediger versie van die horror-serie voor kinderen. Het hele vampier-verhaaltje komt trouwens zo uit een Paul van Loon-boek, en het hele verloop laat zich wel raden. Het is allemaal ook wel erg veilig allemaal; er gebeurt niets schokkends en er vallen weinig doden.

De productiewaarden van deze aflevering van Masters of Horror zijn aardig te noemen, maar visueel was het nou niet echt om over naar huis te schrijven. De gore die er was was niet slecht, maar wat wil je met grootmeesters Nicotero en Berger. Het enige wat me af en toe echt irriteerde was de muziek, vooral in het mortuarium.

Michael Ironside gaf het geheel ten slotte nog wat extra cachet. Hoewel hij wel erg gemakkelijk verslagen werd had hij een paar aardige monologen en was zijn introductie een mooie ode aan Nosferatu, compleet met zijn schaduw op de muur die zijn eigen leven leek te leiden. Verder zaten er nog een paar andere aardige vampier-verwijzingen in the V-Word om het leuk te houden.

The V-Word is een middle of the road filmpje geworden die voor de echte vampier- en horrorkenner niets nieuws onder de zon brengt, maar die aardig wegkijkt. Niets meer en niets minder...

Neem twee van mijn favoriete horror-subgenres, de found footage en de anthology-film, gooi ze in de blender, en je krijgt een film die me waarschijnlijk wel kan bekoren. En dat klopt; ik vond dit allemaal erg leuk. Natuurlijk zijn sommige segmenten beter/leuker dan andere, maar over het algemeen laat V/H/S op mij een ijzersterke indruk achter.

Tape 56

Het omringende segment begint met wat puberale kwajongensstreken, maar mondt naar het einde toe uit in een aardig schrikfestijn. De personages zijn wel één-dimensionaal en de reden waarom ze op zoek zijn naar Tape 56 wordt nooit echt duidelijk, maar het is een redelijke manier om de filmpjes aan elkaar te verbinden.

Amateur Night

De eerste video vind ik meteen de sterkste van allemaal. Natuurlijk weet je vanaf het moment dat het vreemde monster-meisje in beeld komt wel hoe het gaat aflopen, maar het gaat in dit geval om de fraaie uitwerking die mij weet te overtuigen. Het meisje in kwestie heeft prachtige indringende ogen, waar bijna wel iets mee gedaan moet zijn, want ze waren wel groot. De speciale make-up effecten zijn erg overtuigend en het bloed vloeit rijkelijk. Verder zijn de personages zó irritant dat je ze met plezier uit elkaar gereten wil zien worden. Ik vond het trouwens cool om te zien hoe de laatste jongen van duizelingwekkende hoogte te pletter viel. Verder was het (au naturel) naakt een welkome aanvulling (het vrouwelijke wel te verstaan ). Een dappere rol van de knappe Hannah Fierman, en wat mij betreft één voor de horror Hall of Fame.

Second Honeymoon

Het onderwerp plaats je niet gelijk bij Ti West, maar de uitwerking is typisch zijn stijl; de build-up is vrij lang, maar de pay off is venijnig en memorabel. De voorspelling van de mechanische waarzegger is vrij cryptisch maar wordt mooi ingelost; je denkt dat het bij de eerste stalker-beelden wel duidelijk is dat iemand het op het stel gemunt heeft en je vergeet dat eerdere moment tot aan de bloederige ontknoping waar de cirkel weer rond is. Het stuk waarin de lesbische lover van het meisje de tandenborstel van haar man in de plee stopt was een beetje nutteloos, maar levert één van de schaarse humoristische momenten van de film op.

Tuesday the 17th

Met een naam als Tuesday the 17th is het geen verrassing dat het hier een insteek op het slasher-genre betreft. Het is knap hoe de makers binnen een kwartier een fascinerend verhaal weten neer te zetten en de moordenaar is uniek. Fraai gedaan hoe de beelden misvormd raken, en hoe de onzichtbare moordenaar vaag in beeld verschijnt om bloederig toe te slaan. Grappig dat het segment eigenlijk een soort vervolg is op een film die nooit bestaan heeft.. De personages zijn standaard slasher, en de moorden zijn bloederig genoeg, maar het is de unieke bad guy en het gebruik van de verstoorde VHS-beelden die hier zo veel toevoegen aan de sfeer. Tuesday is niet alleen een memorabel segment van V/H/S, maar gelijk een van de leukere slasher-films die ik in tijden gezien heb.

The Sick Thing That Happened to Emily When She Was Younger

Het segment van V/H/S waarvan je nooit of te nimmer kan raden hoe het af gaat lopen. Het is het stuk met de leukste schrik-momenten , maar de bron van het kwaad laat zich niet makkelijk raden. Toch had ik wel door dat de man waar het meisje mee praatte niet helemaal koosjer was , maar de pay-off is erg fraai en onverwacht. Er zitten gelukkig ook een paar fraaie special effects in dit deel, en de Dok krijgt de vrouwen trouwens wel erg gemakkelijk uit de kleren. Niet dat we qua naakt veel te klagen hebben in V/H/S, maar hier waren de dames wel érg fraai.

10 / 31 / 98

Een vagere naam kun je niet bedenken, maar dit was na Amateur Night mijn favoriete segment van V/.H/S. Het woord achtbaanrit is misschien wat cliché, maar hier zeker op zijn plaats, en dit filmpje is qua special effects verreweg het vetst. Dit deel heeft de leukste schrik-momenten, zoals de persoon in de spiegel en de armen die uit de muur komen, en het loopt met recht met een klapper af. Een sterk punt om deze memorabele film mee af te sluiten.

Het gebruik van verouderde technologie en de schokkerige camera heeft me in V/H/S nooit dwars gezeten. Ik hou zelfs een beetje van deze stijl. Nee, het found footage genre is voor mij nog steeds niet dood; dit geeft het voor mij zelfs weer een nieuwe impuls.

Het tweede deel schijnt al af te zijn en nog beter dan dit eerste deel. Ik ben razend benieuwd, want dit was al erg, erg leuk. Het begin van een franchise? Wat mij betreft: graag.

Spannende film. Stelt rustig de hoofdpersonages voor, en als eenmaal het hek van de dam is zit je op het puntje van je stoel.

De slechteriken worden expres vaag gehouden, iets wat dit soort films alleen maar ten goede komt. Het zijn ook echte mensen, en geen bovennatuurlijke slashers. De hoofdpersonages doen in deze film geen domme dingen en denken goed na voor ze actie ondernemen, iets wat niet altijd gebeurt.

Sommige schrikmomenten zie je wel aankomen, maar andere ook weer niet. Het einde van de film voelt wat afgeraffeld aan; de film lijkt gewoon niet echt af. Maar gelukkig zit er geen vergezochte twist aan het einde, hoewel je het misschien wel verwacht, en dat houdt het tot de allerlaatste seconde spannend.

Deze film kijkt uiteindelijk gewoon erg lekker weg; hij was afgelopen voor ik er erg in had. Als tussendoortje niet slecht dus

Sterke film van de meester zelf weet western en horror perfect te combineren.

Al vanaf de eerste spectaculaire openingsscène waarin James Woods en consorten op spectaculaire wijze met een nest vampiers afrekent is het duidelijk dat we met vakmensen te maken hebben, zowel voor als achter de camera. De aanblik van doorboorde harten en in vlammen opgaande vampiers is fantastisch, maar wat wil je ook met KNB, de meesters van de praktische special effects.

De film draait om geloof, maar neemt geen specifiek standpunt in. Er zijn twee zijdes aanwezig, met de onvoorwaardelijk gelovige jonge priester, en de oudere kardinaal die aan zijn geloof begint te twijfelen, met verrassende gevolgen. De personages zijn leuk, vooral Woods' personage; een klootzak met een macaber gevoel voor humor. Lee heeft een lastige rol als constant wazige vampier in wording die naarmate de film vordert steeds woester wordt, mar ze is fraai om naar te kijken en ze doet het goed. Maar het liefdesplotje vond ik wel een beetje overbodig.

Er zitten geweldige scènes in de film, zoals de scène vanuit het perspectief van de hoofd vampier, en de aanblik van vampiers die zich uit de aarde omhoog werken. De film is vlot gemonteerd en is alleen in het midden een tikkeltje saai. De muziek van Carpenter zelf is zoals altijd geweldig; wederom is dit een ijzersterke film van een man met vele talenten.

Onschuldig zombiefilmpje met een leuke twist.

De acteurs kan je nauwelijks acteurs noemen (dat zijn ze ook niet), en soms is het allemaal tergend traag, maar de makers hadden wat originele ideetjes. Hoe de zombies vernietigd moeten worden is erg vreemd, maar dat levert wel een aardig spannend eind op, en natuurlijk een leuke twist.

De gore en zombie make-up zijn niet onaardig. De zombies zijn in elk geval welk uniek, en lekker van de schuifelende variant. Ze doen vaak niet meer dan mensen wurgen, maar de moord per wasmachine is ten minste wel een originele.

Weer een leuk '80's horrorfilmpje, maar met de jaren '80 horror zit je meestal wel goed.

Leuke documentaire over één van de vreemdste verhalen uit de filmgeschiedenis. Voor- en tegenstanders van de zogenaamde nasties komen aan het woord, en het is bizar te zien hoe naïef sommige tegenstanders zijn (één persoon denkt dat in "Snuff" echt mensen vermoord zijn), en hoe hypocriet en willekeurig de nasties-wet was.

Wat lijkt het me fantastisch om de nasties-periode meegemaakt te hebben; elke week naar de videotheek voor de nieuwste VHS-releases. Leuk trouwens dat de docu begint met het nummer Video Nasty van the Damned, en dat er wat aandacht is voor mijn favoriete Britse sitcom ooit, the Young Ones, waarin ook ik voor het eerst de term video nasty hoorde, ware het niet jaren na die roemruchte periode.

(Trouwens, nummer 2751 )

De titelsong van Duran Duran zet de toon voor een goede 007: na Moonraker is dit mijn favoriete Bond uit het tijdperk-Moore.

Ik moet zeggen dat het best wel ongemakkelijk was om Roger Moore zo in bed te zien liggen met Grace Jones; een erg vreemde combinatie vond ik zelf. Het was ook een beetje vreemd om het de actieheld te zien uithangen. Maar dat ligt waarschijnlijk gewoon aan het feit dat Moore al echt opschoot qua leeftijd; hij was bij het maken al tegen de zestig. Maar ja, hij was dan ook een Persuader Ik denk dat ik Roger na Craig (voor de tijd) de coolste Bond vind, maar om totaal verschillende redenen: hij blijft ontzettend innemend in de rol, zeker als hij de dames verleidt, en hij weet alles te brengen met een knipoog. De Bonds waarin hij speelde blijven nou eenmaal stukjes camp.

Tanya Roberts is absoluut één van de mooiste Bond Girls, maar ze is niet bepaald een licht. Ook is ze in de actiescènes een beetje nutteloos, hoewel ze ten minste wel probeert om James te helpen, en is ze lang niet zo dom als Britt Ekland's personage in Man with the Golden Gun. En overigens heeft ze een prachtige hese stem als ze gilt.

Deze Bond is wat serieuzer van toon dan zijn voorgangers, vooral dankzij de slechterik gespeeld door Christopher Walken. Zijn personage is meer maniakaal neergezet dan de meeste en hij speelt zijn rol erg serieus, ondanks die nonchalante lach. Zijn achtergrondverhaal had misschien wat uitgediept kunnen worden, maar al met al vind ik hem één van de betere Bond-villains. Grace Jones is ook goed, en hoewel zij met dat haar en die outfits iets campier is dan haar baas, is ze een geduchte tegenstander voor 007. Het helpt wel dat ze dat imposante lijf had, en het leek me gewoon een tof wijf.

Max Zorin's slechte meesterplan was ook iets realistischer en interessanter dan sommige andere, en in de jaren '80 waarschijnlijk erg topical. Het heeft eens niks te maken met een atoombom of een ander superwapen, maar om de totale controle over de software-industrie. Het plan heeft wel wat voeten in de aarde; Bill Gates heeft het toch wel anders gedaan. Prachtig ook, die disclaimer in het begin: geen van de maatschappijen in de film is gebaseerd op echt bestaande bedrijven. Oké dan

De omgevingen van deze Bond zijn misschien niet zo spectaculair als andere, maar alles speelt veel meer als een echt spionage-verhaal waarin James Bond echt op onderzoek uit moet. Helaas is hij niet altijd even goed in zijn werk, want hij wordt wel weer erg makkelijk ontmaskerd, maar aan de andere kant heeft hij wel aardige trucs om uit benarde situaties te ontsnappen. En je moet toegeven dat de scènes op de Eiffeltoren en in de straten van Parijs en San Fransisco goede actiemomenten waren. Of Moore nou altijd even geloofwaardig is, hij zet de politie mooi te kakken in een zeldzame puur komische scène.

De beslissende confrontatie boven op de Golden Gate Bridge is een goed afscheid van Roger Moore in de rol van James Bond, 007; ik heb gewoon net iets meer met in realiteit gegronde verhalen en wat serieuzere bad guys, en dat maakt van a View to a Kill één van mijn meer favoriete Bonds.

Trouwens, ben ik de enige die Dolph Lundgren zag in de film?!