Opinions

Ik had hier iets meer van verwacht.

Het verhaal heeft veel potentie, maar de uitwerking is niet altijd goed. Sommige personages komen erg abrupt aan hun eind, het eind is wat vaag en de film is bij tijden wat saai.

Deze film bestaat uit mensen die door lange gangen lopen, een moord, meer lopen, weer een moord, enzovoort. Gelukkig zijn die moorden vaak wel goed gedaan. Er vloeit niet al te veel bloed, maar toch zitten er leuke vondsten in. Taaffe O'Connell heeft natuurlijk de meest memorabele scène, en zorgt daarbij tegelijkertijd voor wat onfunctioneel naakt. Ook leuk om piepjonge Robert Englund te zien en Sid Haig was ook goed als de zwijgzame krijger. Over de rest van cast kan ik kort zijn: wel goed.

De sets zijn best wel fraai, en de planeet ziet er lekker desolaat uit. Er wordt goed gebruik gemaakt van geschilderde achtergronden, en de binnensets doen niet onder voor die uit bijvoorbeeld de Alien-serie. Een goed voorbeeld dat een relatief klein budget geen beperking hoeft te zijn.

De special effects zijn erg charmant 80's. Wat stop-motion animatie, prostetics; geen beelden uit de computer, maar praktische effecten, iets waar we tegenwoordig te weinig van zien. Verder is de muziek typisch voor de periode: veel aardige syntehsiser-geluiden.

Deze film is niet zo leuk als Forbidden World: iets saaier en met een af en toe traag verhaal, maar de "feel" was goed en er zaten een paar leuke scènes in.

Gelukkig werd ik na een stroef begin toch nog redelijk verrast door deze film.

De film is voor het grootste gedeelte gemaakt in Colombia, hoewel je vrij weinig van het land ziet omdat het zich voornamelijk op één locatie afspeelt. Gelukkig is het huis aardig sfeervol, met het constante noodweer, dat er waarschijnlijk niet heel toevallig helaas soms aardig nep uitzag; volgens mij regende het niet altijd op de plek waar de personages zich bevonden. De kleine cast is wel prettig. Er zitten niet bepaald heel sympathieke personages bij, maar er wordt redelijk goed geacteerd, en het meisje was een redelijke actrice.

Het lijkt allemaal vrij tam te worden, en er valt vrij weinig te griezelen; van overbodige schrikmomenten was weinig sprake. Oké, het cliché van personen op de achtergrond die daarna snel weer foetsie zijn was er wel, maar niet in al te grote mate. De constante bedompte sfeer hield het redelijk genietbaar, maar toch dreigde de film een beetje doelloos voort te kabbelen.

Maar het ontaardt op het laatst toch nog uit in een aardig spectaculair laatste half uur. De heks speelt aardige mindgames, er vloeit nog opvallend wat bloed, en zelfs een minuscuul beetje naakt is er bij. Als mensen eenmaal bezeten raken wringen ze zich in aardig wat vreemde bochten en zijn de special effects redelijk gedaan; de gezichten die vervormden waren best goed. Jammer genoeg is de actie niet altijd even best in beeld gebracht en lijken sommige bloederige momenten er vrij slecht in gemonteerd. Toch waren de scènes behoorlijk intens. De film stevent op deze manier op een redelijk depressieve climax af; gelukkig nemen de makers niet de laffe uitweg.

Al met al is dit niet de meest wereldschokkende horrorfilm ooit, en was de vrij korte run in de bioscoop niet verrassend (ik heb hem net op Netflix bekeken), maar het was best een aardige manier om 90 minuten te vullen.

Als de negatieve reviews van een film niet van de lucht zijn (deze film wordt bijna overal neergesabeld), raak ik toch altijd wel geïntrigeerd. Zou de film dan echt zo slecht zijn? Ik zie als het meezit altijd wel iets positiefs, en hoewel de film niet zo goed was als ik gehoopt had, heb ik me ondanks de vele minpunten, echt goed vermaakt met the Gallows.

Laten we eerst maar beginnen met wat het minst werkte voor mij; de personages. Het is vandaag de dag blijkbaar erg lastig om high school-scholieren sympathiek over te laten komen, want echt bijna iedereen in the Gallows is erg vervelend. Vooral de jongen achter de camera maakt de ene na de andere irritante opmerking, en zijn vriendin is echt een leeghoofd (die er overigens wel lekker uitziet in een strak topje). Ook de andere scholieren zijn niet leuk, en de stereotiepe football-jocks hangen je ook al snel de keel uit. Alleen het personage van Ryan krijgt nog enige diepgang mee, iets dat in een film met dit tempo vaak uit den boze is, maar wat wel werkt voor het verhaal, en ook direct invloed had op het einde van the Gallows.

En ik moet zeggen dat het plot achter deze film nog redelijk interessant was. De makers van the Gallows wilden met Charlie Grimille een nieuw horror-icoon introduceren, en hoewel ik dat niet zie gebeuren is zijn achtergrondverhaal best interessant. Het is een soort kampvuurverhaal á la Jason Voorhees of Cropsy, maar dan op een highschool. De twists in de film worden goed onthuld; het moet omdat dit een found footage film is allemaal op camera uit de doeken worden gedaan, en dat doet men hier aardig.

De film heeft uiteraard het probleem van de heftig bewegende camera, maar daar kan ik persoonlijk goed tegen. Er wordt ook gebruik gemaakt van verschillende bronnen, en er wordt een aantal keren zelfs getoond wat er zich daarvoor afspeelde. Bijvoorbeeld gedurende de moord op het irritantste personage uit de film waar we eerst, samen met de andere personages, horen dat hij vermoord wordt, waarna we de moord ook echt in beeld zien via zijn point of view. Deze scène was trouwens best spannend; er zitten echt wel sterke momenten in the Gallows.

De film eindigt met een scène die de POV gimmick een beetje laat varen, maar die ik persoonlijk erg sterk vond; hij is spannend en onthuld goed te laatste twist. Ik weet niet hoeveel nut een tweede deel zou hebben, want het verrassingselement werkt maar één keer, maar ik vond dit gewoon een leuke horrorfilm.

Gallowwalkers is geen Blade, zullen we maar zeggen.

Snipes is met deze film echt wel afgegleden naar de middenmoot. Hij probeert er wel wat van te maken, maar hij krijgt gewoon niks om mee te werken. Slap geneuzel, veel stoerdoenerij en niks zeggende personages die er misschien nog wel redelijk cool uitzien maar nooit dreigend worden.

Verder maken een paar losse scènes die nooit een geheel willen worden en een zware anticlimax van Gallowwalkers een saaie film. Ik weet niet of de makers een serieuze film voor ogen hadden, maar zelf als een Grindhouse-achtige ode is deze film mislukt.

Ik vind het redelijk gewaagd om heden ten dage zo'n film te maken, maar ik houd er wel van. Er heerst een heerlijk sfeertje in Gangster Squad, van de prachtige sets tot het geweldige taalgebruik waarvan je je echt afvraagt of iemand überhaupt ooit zulke mooie volzinnen heeft gesproken. Ik vind voice-overs trouwens echt wat leuks toevoegen aan dit soort films, hoe cliché de monologen soms zijn.

De cast is een leuke mix van oude rotten en jong bloed. Ik had even een momentje nodig om Robert Patrick te herkennen, maar zijn gunslinger was zeker mijn favoriete personage. Josh Brolin heeft een geweldige stem en zijn stoïcijnse blik werkte goed. Gosling spreekt hier meer dan in Drive en Only God Forgives bij elkaar, en dat gaat hem goed af. Hij is toch wel één van de aardigste acteurs van het moment. Sean Penn is trouwens een beest in deze film; wel een tikkeltje karikaturaal maar altijd boeiend in zijn rol. Alle rollen, tot aan de supporting cast aan toe zijn gewoon ijzersterk, en hoewel niet iedereen even diep uitgediept wordt voel je je zeker betrokken. En wat is Emma Stone een prachtige rooie en een goed actrice bovendien.

Het verhaal schijnt te zijn gebaseerd te zijn op ware feiten, maar alsnog zijn de details en gebeurtenissen in de film ongetwijfeld zeer anders dan in het echt. Het was met enkele uitzonderingen toch allemaal redelijk voorspelbaar, zelfs wie er dood zou gaan en wie niet. Gelukkig wordt dit goed gemaakt door een paar aardig spectaculaire actiescènes; van de vuistgevechten tot de auto-achtervolgingen en de shoot-outs aan toe was het allemaal lekker rauw. De slow motion op het laatst hoefde dan weer niet van mij, maar ach, het zag er erg mooi gestileerd uit.

Ik heb me reuze vermaakt met Gangster Squad, een mooie terugkeer van het genre.

Blijkbaar heb ik tijdens mijn eerste kijkbeurt liggen maffen, want ik kon me al nauwelijks iets van de film herinneren. Tijdens het kijken kwam ik er achter dat ik zelfs al een berichtje achter gelaten had, maar nu ik mezelf wakker heb weten te houden kan ik ten minste oprecht één ster geven.

Erg weinig Ghoulies, erg weinig gore, en een slaapverwekkend tempo kenmerken deze eerste Ghoulies-film. De personages zijn zogenaamd in de twintig maar worden overduidelijk gespeeld door mensen van in de dertig. Een enkel geslaagd special effect zoals het lijk wat uit de grond komt was binnen een enkele seconde weer van het scherm verdwenen en de ontknoping is slapjes.

Ghoulies II blijft nog steeds de leukere film. Of ik me ooit aan deel 3 en 4 ga wagen valt nog te bezien...

Al ver van tevoren had ik ontzettend veel zin om Godzilla te zien.

De trailer voor de film is één van de beste die ik ooit heb gezien, en elke keer als Godzilla brulde liepen de koude rillingen over mijn lijf. Het was verreweg de film die ik het liefste wilde zien in 2015. Ik zat letterlijk de dagen tot de release af te tellen. Maar tijdens de eerste kijkbeurt in IMax liet de film me compleet koud. Ik vond het zeker niet slecht, maar mijn torenhoge verwachtingen werden niet echt ingelost. Ik vond het toen niet echt gepast om mijn stem uit te brengen en besloot de film eerst nog een keer te gaan bekijken. Maar je weet hoe het gaat, soms kom je aan iets gewoon niet toe, en was vanavond de eerste keer dat ik de film weer zag.

En ik moet zeggen, na al die tijd overheersen nog steeds de zelfde gevoelens: de trailer gaf een totaal verkeerd beeld, en de film heeft veel te veel gebreken om een bevredigend geheel te vormen.

En dat terwijl de film vrij trouw is aan de structuur van zijn Japanse broeders. Ten eerste duurt het een heel lange tijd voordat het monster van de titel zich laat zien; we krijgen af en toe wat glimpen van hem te zien, maar worden eerst geïntroduceerd aan de hoofdrolspelers en het vijandelijke monster, en aleer we aan de grote allesbeslissende confrontatie tussen Godzilla en MUTO toe zijn loopt het al tegen het eind in de grote bombastische climax. Helaas slaat regisseur Edwards de plank mis door Godzilla veel te weinig in beeld te brengen: een beetje ambiguïteit kan geen kwaad, maar als het monster eenmaal in beeld is geweest is het mysterie er wel af en verwacht je toch iets meer Godzilla-actie.

Dat gebrek is nog tot daar aan toe en had gecompenseerd kunnen worden met iets anders. Maar helaas ontbreekt het naast het titel"personage" in Godzilla aan dat ding, (iets waar sommige van de originele films ook last van hadden); het ontbreekt de film aan interessante personages waar je iets om geeft. En telkens als je denkt, daar komt een prachtige uitbarsting, dan wordt er weer teruggegaan naar Taylor Johnson's platte personage en zijn mierzoete gezinnetje met nul charisma. Het enige echt interessante personage is Cranston's Joe Brody, die pontificaal in de trailer wordt gebruikt, terwijl hij na zo'n drie kwartier doodgaat en het enige interessante subplot samen met hem letterlijk en figuurlijk doodbloedt.. Het enige andere personage dat interessant had kunnen zijn is Watanabe's Serizawa (een leuke ode naar de dokter uit de originele Gojira), maar hij doet niet veel meer dan voor zich uit staren en zware expositie spuien en intellectueel wauwelen.

Maar zelfs als Godzilla eindelijk weer eens in beeld verschijnt is de film een bron van frustratie door de manier waarop men hem na een close-up in beeld brengt via long shots, zodat die scènes nooit echt tot een goed geheel komen. Ook vond ik de geluidseffecten ondermaats; de monsters zouden door de straten en over gebouwen moeten dreunen, maar in tegenstelling lijken ze af en toe wel sluipmoordenaars die ondanks hun formaat onopgemerkt achter mensen kunnen sluipen; de T-Rex uit de eerste Jurassic Park maakte nog meer lawaai.

De MUTO's zijn originele creaties die nooit in een Gojira-film hebben gezeten, en ze zien er best oké uit; gestroomlijnd maar toch redelijk intimiderend. De introductie van de eerste is echt wel fraai gedaan en waarschijnlijk het spannendste uit de hele film (nogmaals: de personages zuigen). De film wordt wat mij betreft nog gered door de laatste confrontatie tussen Godzilla en de MUTO's, waarin we onze grote held eindelijk kont zien schoppen en zijn gepatenteerde hete adem zien gebruiken. We moeten er wel dik anderhalf uur op wachten, maar het red de film nog enigszins van de ondergang.

Deze film krijgt een nipte voldoende voor het begin (met Cranston) en het einde, maar uiteindelijk is Godzilla niet het grote succes waar ik op gehoopt had; het doet wel de versie uit '98 verbleken, maar daar was weinig voor nodig: na deze introductie is het in het vervolg gewoon tijd voor rechttoe rechtaan monster-gevechten zonder saaie oppervlakkige personages.

Godzilla is echt een film die alleen in die periode, met de oorlog nog redelijk vers in het geheugen, gemaakt had kunnen worden. Het voelt allemaal erg oprecht aan, als dat logisch klinkt.

Oké, de special effects zijn niet altijd goed, maar alles wordt wel uit de kast getrokken om het zo realistisch mogelijk te laten lijken. Er wordt gebruik gemaakt van veel trucs die ook bij KIng Kong gebruikt werden; als ik goed heb opgelet was er zelfs wat stop motion te bespeuren. Gojira is zeker niet de ster van de film; het monster is afgezien van de spectaculaire scènes van zijn destructieve tocht door Tokio in het midden van de film nooit uitgebreid in beeld. Hij is een echte natuurkracht die symbool staat voor de gruwelen van de oorlog.

Het draait uiteindelijk voornamelijk om de menselijke personages en hun reactie op wat er om hen heen gebeurt. De aanblik van huilende kinderen en gewonde mensen is best indrukwekkend. Zelfs het koor dat over de beelden van destructie voor vrede zingt werkt echt goed, en zal in de jaren '50 nog meer indruk gemaakt hebben. Het feit dat de film in zwart-wit is draagt ook echt bij aan het realisme.

De film is verre van perfect; het monster ziet er in bepaalde shots wat maf uit en het einde is maar een saaie bedoening, maar dat neemt niet weg dat het origineel 60 jaar later nog steeds een diepe indruk achterlaat.

Ik blijk deze film vijf jaar geleden ook al een keer gezien te hebben maar was dat alweer vergeten.

De introductie van het monster is goed; je vangt af en toe een glimp van hem op tot je hem op een gegeven moment in al zijn glorie ziet. Hij ziet er indrukwekkend uit; niet het vreemde karikatuur van de eerste cyclus, maar hij ziet er echt eng en imposant uit. Ook zijn atomische adem zorgt voor spectaculaire momenten. Orga is ook wel cool, hoewel hij een beetje log en onhandig overkomt. De CGI die af en toe voor hem gebruikt wordt is jammer, maar voor de rest is hij wel een aardige toevoeging, de (voorlopig?) laatste nieuwe uit de Toho-reeks.

Het menselijke element is een stuk minder interessant, maar het ruimteschip dat verschijnt is wel mysterieus, en het plot is wel aardig gevonden. Acteerkunsten kan ik niet beoordelen, maar de cast is geloof ik wel goed. Godzilla is hier trouwens niet echt een good guy; hij helpt wel de bedreiging te verslaan, maar da's meer uit eigen belang en eerzucht. Ik vind dit een goede middenweg: hij hoeft zeker geen held te zijn, maar meer een natuurkracht, en zijn laatste confrontatie met Orga is wel spannend.

Jammer dat de grote eindstrijd wel een lange tijd op zich laat wachten: de synopsis hierboven gaat eigenlijk alleen over de laatste 10 á 15 minuten. Maar gelukkig is deze face-off net als in andere Gojira-films het wachten zeker waard. Wat dodgy CG daargelaten zag alles er ook lekker spectaculair uit. Al met al helemaal geen slechte film; eerst kreeg hij van mij net een onvoldoende, nu een welverdiende 3 sterren.

Ook in dit vervolg op Gojira die slecht één jaar voor deze film uitkwam is het titelmonster niet de focus van de film. Hij en Anguirus zijn wederom slecht een alles verwoestende natuurkracht, en de menselijke personages moeten het leeuwendeel van de film dragen. Het plot is goed genoeg om te blijven boeien

Niet dat er over Gojira-actie wat te klagen valt, want hier mag het monster het voor het eerst opnemen tegen een ander beest. Dit zijn de beste scènes in de film, en dingen die op den duur kenmerken zouden worden voor de Gojira-films (zoals de plat-gewalste pagode) maken hier hun opwachting. Anguirus is nou niet echt de meest imposante vijand waar Gojira het tegen op zou gaan nemen, maar als eerste monster is hij wel oké, en de actie is gewoon lekker vet.

Maar als Anguirus eenmaal het veld geruimd heeft wordt het allemaal een stuk minder. De methode die uiteindelijk gebruikt wordt om Gojira uit te schakelen zorgt voor een constante herhaling van beelden terwijl ons monster het maar letterlijk over zich heen laat komen. Er is dan nog wel een aardig emotioneel moment, maar de koek is net als in de eerste film 10 minuten voor het eind wel op.

Maar daarvoor is het allemaal wel leuk. Zeker niet zo goed als de eerste film, maar wel redelijk vermakelijk; vechtende monsters blijven leuk om naar te kijken.

Als je aan een gemiddeld persoon zou vragen een klassieke Bond-film op te noemen zou Goldfinger hoog op het lijstje staan.

De film heeft een iconische schurk, een henchman die misschien nog wel bekender is en met Pussy Galore heb je de eerste Bond-Girl met zo'n leuke naam. Bond heeft voor het eerst de Aston Martin met de coole snufjes tot zijn beschikking en een heuse theme-song in de credits.

Toch vond ik Goldfinger geen geweldige film. Er zitten zeker individueel sterke scènes in de film zoals de grappige golfscène waarin Bond Goldfinger danig voor schut zet, maar het verhaaltje was flinterdun en de cliché's nemen in de derde film al toe. Bond is een vrouwenversierder, en hoewel de makers van de film een sterke vrouw tegenover Bond willen zetten heeft hij haar binnen een paar seconden om zijn vinger gewonden; ze is in feite weer een gemakkelijk plotelement. En een ander in potentie veelbelovend vrouwelijk personage wordt al snel weer uit het verhaal geschreven.

De actie in de eerste Bonds vind ik ook niet echt goed. Er wordt veel gebruik gemaakt van versnelde beelden zodat het lijkt of Bond en zijn tegenstander in een hevig gevecht verwikkeld zijn, maar het komt vandaag de dag eerder lachwekkend over. Ik begrijp dat Connery zo met zijn kop in beeld kan blijven, maar men had best gebruik kunnen maken van stuntmensen. En als de actie dan goed getoond wordt zoals in het gevecht tussen Bond en Oddjob is het weinig spectaculair, ook vanwege het curieus ontbreken van muziek tijdens deze scène. De laatste confrontatie met Goldfinger heeft dan wel weer zijn charme op een (onbedoeld?) komische manier.

Ik ben blijkbaar niet van de 'klassieke' Bond-films, want het was bij vlagen saai en de actie was niet altijd goed. Gelukkig maken de iconische schurken het zeker nog leuk om naar te kijken en is Connery weer zijn charmante zelf, maar ik wacht nog op een Connery-Bond die ik echt geweldig vind.

Veel geschiet, weinig lol. zo kan ik deze film wel omschrijven.

Het plot is een beetje te ingewikkeld met één of twee twists te veel; rechttoe rechtaan was zeker beter geweest. Maar het is uiteindelijk gewoon te doen om de actie. Het is weer lekker belachelijk maar daarom des te spectaculair. De hele achtervolgingsscène in het begin is hier een knap staaltje van. De vuurgevechten zijn vaak kort maar wel vrij bloederig. Het feit dat de actie weer lekker bruut mag zijn na het PG fiasco kwam de film zeker ten goede.

Er zitten dus absoluut aardige actie-scènes in de film, maar John McClane heeft hier gewoon veel te weinig te doen. Hij wordt constant overstemd door alle ontploffingen en Willis maakt een vermoeide indruk. Ook zijn teksten zijn veel te geforceerd en tot overmaat van ramp zit hij ook nog eens opgescheept met een snel verzonnen zoon, gespeeld door een charisma-loze Jai Courtney. Hun relatie komt vreselijk geforceerd over en de wanhopige pogingen tot emotie vallen plat op hun bek. Het wordt hier echt duidelijk dan John McClane in zijn eentje gewoon op zijn best is.

Moskou is zeker een leuke verandering ten opzichte van Amerika, en de climax in Chernobyl (of in dit geval Pripyat) was best wel vet. Leuk om te zien dat die lokatie na Chernobyl Diaries wat meer actie te zien krijgt, en de fraaie climax was een mooie afsluiter geweest. Jammer dat de zoetsappige epiloog nog wel even roet in het eten gooit. Wat ik zei: als Willis echt het stokje over moet gaan geven aan Courtney zie ik de toekomst van de Die Hard franchise niet meer zitten.

Dit was een redelijke actie-film, maar een middelmatige Die Hard. Laat John McClane nog één keer solo knallen en het dan voor gezien houden, want zo mag het niet eindigen.

Leuke avonturenfilm, duidelijk ontsproten uit het brein van Steven Spielberg.

Die kinderen zijn allemaal leuk, maar wat een chaotisch zooitje is het. Maar het voelt wel aan als een echt vrienden-clubje met dat gekakel door elkaar heen. De vaart zit er de hele tijd goed in, maar een rustpunt ergens in het midden was wel prettig geweest. Verder is het gewoon een leuke Indiana Jones voor kinderen met een grappig 'mysterie' en wat spannende situaties. Alles wordt op het laatst wel wel mierzoet en afgerond met een grote strik eromheen.

Je moet je wel een beetje kind voelen om het leuk te vinden, maar gelukkig ben ik dat nog steeds niet verloren.

Hoera, eindelijk weer een vette found footage film.

Uit eigen ervaring kan ik zeggen hoe eng het is, 's nachts in een verlaten gebouw vertoeven, en opspringen van elk geluidje. Het eerste gedeelte vond ik dus erg herkenbaar, en ook de sfeer van 'reality-programma's' als Ghost Lab was in die eerste scènes erg goed getroffen. Je kunt je je echt voorstellen dat de makers van dat programma zo te werk gaan, compleet met de valse verklaringen.

In de omkoop-scène en de introductie van het medium wordt al duidelijk dat we te maken hebben met oplichters die slechts uit zijn op geld en faam. Het zijn personages die je moeilijk aardig kunt vinden, en dat is wel een licht probleem in hoeverre je sympathie opwekt voor deze personages. Maar dat was voor mij slechts een klein minpuntje, want het gaat me bij deze films gewoon om de enge scènes.

En die waren er echt wel genoeg. Zoals ik al zei, in het begin is het puur genieten hoe deze karakters met het concept omgaan maar zichzelf langzaam maar zeker toch een beetje gek maken, al voor er nog maar iets engs gebeurt is. En dan komen langzaam de eerste plaagstootjes. Het is allemaal erg subtiel, een geluidje hier en een open-kruipend raam daar, genoeg om je al een beetje ongemakkelijk te maken.

En dan komen de geesten pas echt om de hoek kijken. en wordt het echt leuk. Er wordt bij deze film wel gebruik gemaakt van digitale effecten, maar die zijn wel goed gedaan en niet te veel en nadrukkelijk in beeld. Dat heeft natuurlijk weer te maken met de handheld stijl van filmen, en dat komt films als deze alleen maar ten goede. Er wordt af en toe een beetje te veel leentjebuur gespeeld bij films als Blair Witch en vooral de beruchte badkuip-scène uit Rec 2, maar de geestverschijningen zijn effectief gedaan.

Origineel was wel het feit dat de tijd geen logisch verloop meer kent en dat gangen die er eerst wel waren nu gewoon doodlopen of overgaan in totaal nieuwe gangen. Dit gaf alles een desoriënterend gevoel en was een leuke toevoeging. Sommige geesten-aanvallen waren ook erg kunstig, en de afwisseling tussen handheld en statische camera's werkte goed als afwisseling.

Bij films als deze moet je het feit dat er constant gefilmd wordt af en toe met een korreltje zout nemen, maar hier wordt dat feit nog enigszins gerechtvaardigd door het feit dat de personages het licht van de camera echt nodig hebben en het feit dat de presentator naarmate de film verder doordraait en alles per sé vast wil leggen. Sommigen zullen dit flauw vinden, maar nogmaals, als de film spannend is vergeef ik vaak een beetje gebrek aan logica, en deze film WAS spannend. En uIteindelijk kent de film weer een lekker zwartgallig en vaag einde, iets wat ik wel kan waarderen op z'n tijd.

Ik heb me uitstekend vermaakt met Grave Encounters, dat na het uiterst teleurstellende the Devil Inside gelukkig bevestigt dat er nog genoeg engs te halen valt uit het found footage genre.

De subtiliteit van het eerste deel is hier volledig het raam uit om plaats te maken voor opzichtige special effects die lang niet altijd weten te overtuigen.

De hele insteek van de film in de film die dan wel of niet een film is vond ik nog best leuk gevonden, maar de uitwerking zorgt ervoor dat het wel een héle tijd duurt voordat het een beetje leuk wordt. De film heeft wat aardige verrassingen in petto, inclusief een bijna-ontsnapping en de terugkeer van een personage uit deel één.

Maar helaas blijft een gruwelijke dood voor onze would be filmmaker uit. Wat een rotkop heeft die vent, en wat had ik op het laatst te doen met zijn 'vriendin'; de intense climax en de slotscène waren een lekkere schop in m'n kloten, waardoor ik wel even een paar minuten verbouwereerd voor me uit zat te staren.

Ik kan niet echt zeggen dat ik zat te wachten op Grave Encounters 2, maar het was allemaal niet onaardig. Wel meer van hetzelfde, dus laat Grave Encounters 3 maar zitten.

Laat ik één ding voorop stellen: visueel is Gravity een indrukwekkende film. Voornamelijk in de eerste drie kwartier is het echt een lust voor het oog, en de serene stilte van de ruimte werkt uitermate kalmerend.

Dit is een film waar 3D voor bedacht is; het zuigt je als kijker in de film en geeft je het gevoel dat je je samen met de personages honderden kilometers boven de Aarde bevind. Natuurlijk zijn er de goedkope momenten waarbij een schroef of een hand het beeld in drijft, maar dat wordt hier echt tot een minimum gehouden. En ik moet toegeven dat de film zich in die eerste momenten echt in één continuerend shot lijkt af te spelen. Wanneer Bullock's personage losraakte van de shuttle kreeg ik gedurende enkele minuten daadwerkelijk een gevoel van desoriëntatie en hopeloosheid. Echt een weergaloos staaltje filmmaken.

Maar na een goeie drie kwartier lijkt het wel of Cuarón geen idee meer heeft hoe hij met het verhaal verder moet, en verzandt de film in een herhaling van zetten die het moet hebben van goedkoop sentiment. Bullock moet de film dragen maar komt niet verder dan jammeren en zwelgen in zelfmedelijden terwijl ze op werkelijk miraculeuze wijze van station naar station wandelt. De doodssteek voor de film komt echt als Clooney's personage na Bullock's zelfmoordpoging doodleuk op het raampje van de Russische shuttle tikt en haar de broodnodige informatie geeft ; zelden zag ik in een film zo'n goedkope truc.om een film de laatste akte in te douwen.

In de laatste momenten van de film zegt Bullock dat de film op twee manieren kon eindigen: verbrand in de dampkring of levend met een goed verhaal om te vertellen. Laat me één ding vertellen: er was maar één uitkomst mogelijk, en dat is uiteindelijk ook de meest logische voor een film die ijzersterk begint, maar eindigt als één groot Hollywood-cliché. En daar helpen mooie plaatjes helemaal niks aan.

Deze Disney is net als velen niet per sé voor kinderen; er zijn toch behoorlijk wat volwassen thema's te bespeuren en de bad guys zijn best wel eng. Vooral de scène in de nachtclub, met rokende en zuipende muizen is niet voor de allerkleinsten. Het hoofdpersonage van Basil is ook niet de sympathiekste. De laatste confrontatie in de klok van de Big Ben is lekker spectaculair en Vincent Price is een memorabele Disney-schurk.

Dit alles maakt hiervan een van mijn favoriete Disney animatiefilms. Niet zo leuk als Alice in Wonderland of Merlijn de Tovenaar, dus net niet de volle mep...

Goede man vs nature film.

Geen actiespektakel maar een grimmig drama met actie-elementen. Neeson en consorten zijn erg goed in hun rol en er zaten een paar verrassende schrikmomenten in de film. Het verloop leit zich raden maatr niet wie en wanneer wat het allemaal spannend hield. Er zitten een paar grappige scènes in de film die de spanning wat dragelijk maakte.

De special effects zijn ijzersterk, inclusief de CG die niet erg opviel. Maar wat wil je met KNB als spacial effects-mensen, die leveren altijd degelijk tot erg goed werk. Van de wolven ging echt dreiging uit, voral als je ze niet zag en alleen maar hoorde. De aanvallen waren bruut en bloederig, en de scène waarin één van de mannen de kop van een wolf afsneed was echt best wel ongemakkelijk.

Ik zei al dat dit geen actiespektakel was, en af en toe werd het een tikkeltje langdradig. Ook de laatste scène ging wat lang door, maar het eind vond ik wel weer erg fraai; zelfs met de post-credit scène was de film ambigue genoeg, iets wat bij mij wel vaker in de smaak valt. Verder waren de beelden van de besneeuwde wildernis al genoeg om je aandacht erbij te houden; wat een prachtige plaatjes.

Ja, dit was een sterke film. Ik begrijp de gemiddelde score wel, maar een sterke sfeer en een paar individuele scènes maken deze survival thriller absoluut de moete waard.