Opinions

Halloween is één van de beste films ooit gemaakt. Niet alleen in horror, maar in het algemeen. Ik kan niks zinnigs zeggen wat niet al duizend keer gezegd is. Ik heb de film ter ere van de feestdag net weer bekeken, en alles aan de film is perfect.

Moet ik zeggen dat de muziek van John Carpenter zelf één van de meest iconische ooit is? Een paar maten van de main theme en iedere zich zelf respecterende filmfan kan je zeggen uit welke film het komt. Het schijnt dat toen er bij een vroege test screening nog geen muziek onder de film zat de film een stuk minder eng was, en het klopt inderdaad dat dat een enorm groot onderdeel van de effectiviteit is, maar dat is natuurlijk lang niet alles.

De film is ook visueel geweldig, met perfecte cameravoering, en er wordt perfect gebruik gemaakt van diepte. Michael Myers heeft de onhebbelijke gewoonte plots in de achtergrond op te duiken om momenten daarna weer te zijn verdwenen, en je bent constant op je hoede. Eén van de klassieke scènes is die waarin Myers in het donker staat en langzaam uit het duister tevoorschijn komt; waarschijnlijk het hoogtepunt van de film.

De cast is perfect. Jamie Lee Curtis is natuurlijk de iconische final girl, en ze komt erg onschuldig over. Blijkbaar was ze in het echte leven exact het tegenovergestelde, (meer PJ Soles' personage) maar dat zou je niet zeggen. Donald Pleasence is een kei als Dr Loomis, met zijn iconische speech over Myers als hoogtepunt. Hij hield het maar liefst vijf Halloween-films vol, en is naast the Shape de lijm die de kwalitatief schommelende franchise bij elkaar hield. De rest van de cast is ook sterk, en PJ Soles en Nancy Loomis waren ook nog eens erg aantrekkelijk.

Maar wat zit ik hier nou eigenlijk te doen? Anderen kunnen veel beter vertellen waarom dit een meesterwerk is, en wie de film nog niet gezien heeft, moet dat absoluut snel doen.

Heel brave film die de afsluiter van de reeks had moeten zijn.

De film raast voorbij, maar niet op de goede manier. Het heeft allemaal erg weinig om het lijf; de pogingen om Laurie Strode diepgang te geven mislukken finaal omdat de makers blijkbaar veel haast hadden om de gebruikelijke genre-cliché's af te raffelen en de serie naar het graf te dragen. Er zijn weinig moorden waarvan ook een paar keer de impact miste. Zelfs het origineel was nog venijniger!

De enige reden om te kijken zijn de laatste minuten met de beslissende confrontatie tussen Laurie en Michael, maar ook dat is binnen no time afgelopen. En Mikey heeft na zoveel delen zijn scherpte blijkbaar verloren want hij komt totaal niet dreigend over. Het hele masker en dat haar zijn ook gewoon fout. Je kan van Rob Zombie's versie zeggen wat je wil maar daar werd Myers ten minste weer een bad-ass.

Het laatste moment tussen Laurie en Myers is wel een redelijk mooi moment om mee af te sluiten, maar daarvoor wil het nooit spannend of leuk worden, mede dankzij de personages. Michelle Williams erg cute is in een vroege rol, maar totaal overbodig, net als Hartnett als Laurie's zoon die in het laatste gedeelte totaal ontbtreekt, Om niet te spreken van LL Cool J. Gewoon een erg slordig, matig script met slecht uitgewerkte personages. Wel een leuke cameo van Curtis' moeder met de subtiele Psycho-theme op de achtergrond, een melodie die beter is dan de gehele verdere soundtrack.

Ondanks dat de cirkel hier na 20 jaar eindelijk rond is was dit geen waardige afsluiter van de serie. Want dit was ECHT de laatste in de reeks.

Echt waar...

En het had zo'n leuk idee kunnen zijn; elk jaar een Halloween film met een ander onderwerp, want hoeveel kanten had het verhaal niet op kunnen gaan? Aan deze film te zien zouden de mogelijkheden eindeloos kunnen zijn, want dit was zeker een geslaagde vrij originele horrorfilm.

Het hele concept van een soort van cultfiguur die met behulp van een steen uit Stonehenge en een stel halloweenmaskers een offer wil brengen aan zijn goden lijkt op het eerste gezicht te gek voor woorden, maar de uitwering is hier behoorlijk serieus en het werkt. Al vanaf de knappe titelrol met de briljante muziek van John Carpenter en de fraaie retro computergraphics zet deze film een eng sfeertje op met een paar serieus brute moorden en een aantal spannende, mooi donker geschoten scènes. De setting van een dorp dat volledig gecontroleerd word door de Silver Shamrock Company werkte ook goed voor de verhoging van de sfeer en het gevoel van claustrofobie.

Extreem bloederig wordt de film nooit, het draait allemaal om sfeer. Maar als er dan gore beelden op het scherm getoverd worden zijn het lekker over de top moorden, gek genoeg allemaal betrekking hebbende op het hoofd. De onthoofdingsscène vooral, met die mooie bloedgeiser op het laatst deed het goed. Grappig dat het privéleger van Cochran bestaat uit een soort cyborgs, en de scène waarin dit onthuld wordt vond ik zeer geslaagd.

Tom Atkins doet het best goed en het is grapppig om te zien dat hij zonder problemen de vrouwelijke hoofdrolspeelster zonder al te veel moeite in bed krijgt. Deze Stacy Nelkin was neit de beste actrice en had trouwens wel iets van zichzelf mogen laten zien, want het enige wat er echt aan ontbrak in deze film was vrouwelijk naakt. De rest van de cast is ook oké, vooral O'Herlihy als Cochran, en die vreselijk irritantie typisch Amerikaanse familie was lekker dik aangezet.

Eén van de kritieken die ik hier lees is dat elk kind zo'n masker draagt, maar dat is helemaal niet waar; je ziet in de montage ook kinderen lopen met andere maskers. Het effect dat de maskers en de commercial die alom aanwezig is hebben is lekker grafisch. Niet echt realistisch, maar visueel wel leuk gevonden. En we hebben hier te maken met een soort bovennatuurlijk fenomeen, dus dat stoorde me in zijn geheel niet.

Het was trouwens moedig van de makers om het geheel zo zwartgallig te maken. Zelfs het kind wordt niet gespaard en het einde is ook een lekkere domper. De scène waarin we ontdekken dat het meisje ook een cyborg blijkt te zijn en Challis probeert te vermoorden gaat lekker lang door en de aanblik van een schreeuwende Challis en de weet dat er behoorlijk wat slachtoffers gaan vallen is lekker donker.

Ik vond dit gewoon een zeer geslaagd experiment. Zonde dat het concept niet aangeslagen is, want films als deze en Trick 'r Treat geven toch maar aan dat er te weinig goede Halloween-gerelateerde films zijn waarin Michael Myers niet de hoofdrol heeft.

En die commercial blijft wel hangen trouwens...

The Hangover Part III is een lekker onvoorspelbare film geworden. Er valt bij tijd en wijlen genoeg te lachen, en de film is daarnaast ook nog eens best wel spannend.

De film focust zich vooral op Alan en Chow, waarbij Stu en Phil een beetje naar de achtergrond verdwijnen. Dat is niet erg, want dat zijn wel de twee meest interessante personages. Galifianakis zet Alan neer als een mentaal verward groot kind, maar ondanks dat krijgt hij wel de leukste grappen toegespeeld, en kent daarnaast ook nog een aardige karakterboog. Maar Ken Jeong steelt de show als Leslie Chow. Zijn personage kan van het ene op het andere moment van grappig naar super intens gaan, wat van hem een totaal onvoorspelbaar personage maakt. De karaoke-scène is één van de fraaiste voorbeelden: hij zingt niet, maar vertelt met het gekozen nummer op kalme wijze precies in welke toestand hij verkeert, iets wat uitmondt in één van de beste uitbarstingen die ik tijden gezien heb.

John Goodman heeft niet al te veel scènes, maar zijn aanwezigheid wordt zeker wel gevoeld en hij komt erg angstaanjagend over. En wat dat betreft ligt hij helemaal in lijn met de soms best pittige gitzwarte momenten die door de film verspreid zitten. Het hele amnesie-plot is hier echt verleden tijd; het hele verhaal mondt uit in een redelijk spannende heist-film die goed gebruik maakt van kleine details en grotere gebeurtenissen uit de eerdere films, waarbij echt bijna elk personage en locatie uit deel één en twee nog eens langskomt.

Uiteindelijk wordt het verhaal wel erg netjes afgerond, maar in de anderhalf uur daarvoor is er echt wel genoeg te lachen (hoewel de humor vaak wel van de zwarte variant is) en worden er aardig wat leuke capriolen uitgehaald om het allemaal leuke n spannend te houden. Ja, ik vind dit een waardige afsluiter van de trilogie, en door de stijlbreuk de leuker dan deel twee.

Net herzien op Blu-Ray, en dit blijft een boeiende film. Een prachtige wraakfilm volgens het boekje, maar met wat leuke wendingen.

Michael Caine mag dan iets ouder zijn, dit zorgt wel voor een apart scenario waarin hij niet als een wilde om zich heen schiet, maar echt een plan moet bedenken om zijn veel jongere tegenstanders de baas te kunnen zijn.

De grauwe setting was erg goed getroffen, en het gedrag van de bende haalde vaak ook echt het bloed onder mijn nagels vandaan. Het deed me ook beseffen dat dit soort dingen ook echt gebeuren. Erg goed als acteurs me zo weten te raken.

Ik vond de film nooit ongeloofwaardig en de naargeestige sfeer was voelbaar. De film had me vanaf minuut één in zijn greep en liet me de gehele speelduur niet meer gaan. Ik kon niet wachten om te zien of en hoe Caine zijn wraak zou volbrengen. De resolutie was erg fraai en liet me achter met een brede grijns op mijn gezicht.

Eén klein minpuntje is het gebruik van cg. Het bloed zag er af en toe net iets te nep uit. Waarschijnlijk gedaan vanuit een budgetair oogpunt, maar het leidde een klein beetje aff. de montage was wel erg goed in orde dus het was beslist geen ramp.

Verwacht geen Death Wish achtige taferelen bij deze film ligt het tempo laag en het is beslist geen aktiespektakel.

Nog volwassener is deze Harry Potter, maar ik vond dit een niet al te interessant deel, daarvoor lag het tempo te laag en gebeurde er iets te weinig. De betekenis van de Deathly Hallows is fraai bedacht en de scène die op hun oorsprong in gaat was het beste deel van de film.

Qua acteertalent is er weinig op deze film aan te merken; na al die jaren hebben de acteurs hun personages kunnen perfectioneren. Emma Watson is inderdaad uitgegroeid tot een prachtige jonge vrouw, en het is grappig om te zien hoe die kleine tovenaartjes nu echt baardgroei beginnen te krijgen.

Het verhaal was niet echt heel interessant en sommige plotwendingen kwamen erg plotseling. Humor was er trouwens genoeg, ondanks de zware toon van de film. Die zware toon is er al vanaf minuut één, op de vergadering van zwarte tovenaars, tot aan het treurige einde.

Oké, het einde is het natuurlijk niet, want er komt nog een deel twee, en ik hoop dat de reeks een spectaculair eind zal krijgen, want dit deel was iets te duidelijk het eerste deel van een tweeluik.

Goor, goorder, Hatchet 2.

Hatchet 2 begint letterlijk waar hatchet ophield, maar de film mindert daarna even wat vaart voor wat meer verhaal. De hele mythologie rond Victor Crowley wordt uitgediept in een geweldige scène waarin Kane Hodder zijn echte gezicht kan laten zien, en Adam Green verzint ook nog even een heel nieuwe term met het woord 'repeater'. De cast bestaat uit genreveteranen en het begin van de film is doorspekt met leuke grapjes en cameo's van onder andere John Carl Buechler, Lloyd Kaufman en Adam Green zelf in een leuke referentie naar deel één.

En over deel één gesproken; was dat al een bloederige film, deze film tilt de bodycount naar een haast ongehoorde hoogten. De moorden zijn weer lekker origineel en erg venijnig, en de special effects zien er allemaal super uit. Ik kan niet zo snel een favoriet opnoemen, maar de scène met de reusachtige kettingzaag is zeker wel een hoogtepunt.

De acteurs zijn allemaal best wel goed. Iedereen krijgt in het begin van de film een kleine introductie, en Tony Todd heeft hier echt een grote rol. Hij is een indrukwekkende verschijning en zijn overdreven zware stem is fantastisch. Danielle Harris heeft best wel een ondankbare rol. Bijna de gehele film lang is ze aan het janken. Maar ze weet haar emoties goed over te brengen en op het laatst mag ze even helemaal los gaan. En als je haar ziet lopen tussen al die boomlange kerels zie je pas wat een lief klein vrouwtje ze eigenlijk is. R.A. Mihailoff (a.k.a. Leatherface #3) is een beul en heeft een goed gevecht met Kane Hodder die het ook weer goed doet als de misvormde Crowley. De rest van de cast is goed slachtvee en doen wat ze moeten doen.

Ik heb me erg vermaakt met dit vervolg. Er worden genoeg nieuwe plotelementen geïntroduceerd, er zit een gezonde dosis naakt in de film en de gore is prachtig overdreven.

Leuke derde in (vooralsnog?) de Hatchet trilogie.

Victor Crowley mag zich weer lekker uitleven op een legertje gewillige slachtoffers, en het bloed en de lichaamsdelen vliegen je weer goed om de oren. Ik moet wel zeggen dat de special effects iets minder overtuigend zijn; ze zijn af en toe een beetje te rubber-achtig. Maar er zitten alsnog een paar gruwelijke moorden in, vooral de jongen waarvan tergend langzaam de armen worden afgetrokken voor Victor hem de modder intrapt.

Ook is de grote knokpartij tussen Victor en het S.W.A.T.-team goed gedaan; je voelt echt de impact van elke slag. maar dat mag ook wel met Kane Hodder als de stunt-coördinator. Ik had trouwens wel meer verwacht van de confrontatie tussen Victor Crowley en Jason Voorhees (Derek Mears), maar ach, je kan niet alles hebben...

Het verhaal is na drie films niet echt origineel meer, maar ik vind het wel tof dat het zich echt binnen drie dagen afspeelt. Adam Green weet zelf ook wel dat het steeds terugkeren naar het moeras een beetje dom is, iets wat hij met zijn korte cameo duidelijk aangeeft; gelukkig nemen de makers het allemaal niet al te serieus. De grapdichtheid van de film is ook dik in orde: zeker de eerste twintig minuten valt er genoeg te lachen.

En lachen deed ik vooral met een paar leuke gastoptredens! Sid Haig is hilarisch als racistische, slechthorende redneck; bij elke opmerking die hij tegen de deputy maakte moest ik bijna gieren van het lachen. Super-kort maar ook echt leuk was het rolletje van Joel Moore uit deel één die wat uitsluitsel geeft over zijn personage, en die de beste grap van de hele film voor zich opeist. Kijk Sharknado 2, zo stop je nou leuke cameo's in je horrorfilm!

Verder zit deze film propvol met gastoptredens van genreveteranen: mooi om te zien dat het horrorwereldje af en toe lekker klein is. Ik moet zeggen dat ze niet allemaal even geweldig acteren, maar het is echt leuk om Zach Galligan (Gremlins), Caroline Williams (Texas Chainsaw 2), Sean Whalen (People Under the Stairs) weer eens terug te zien.

Maar de absolute, onbetwiste ster van de film is Danielle Harris. Of ze nou verdronken wordt in liters nepbloed of mensen die haar niet zinnen de huid vol scheldt, ze is altijd een genot om naar te kijken. Harris is echt een klein opdondertje, maar ze is echt beeldschoon en niet te beroerd om iets van zichzelf te laten zien (coole tattoo!). Ze is wat mij betreft de onbetwiste scream queen van de eenentwintigste eeuw (want dat kan ze ook lekker); echt een geweldig coole actrice. Je moedigt haar in deze film trouwens ook echt aan, want er wordt wat met haar gesold.

Het einde kwam bij mij dan ook hard aan: ik moest echt even vloeken toen Crowley haar aan een boomtak reeg. Maar het is misschien ook wel mooi geweest: ik zou niet weten hoe deze trilogie uitgebreid zou moeten worden naar een vierluik. Het was leuk zo lang het duurde, en ik hoop dat de Hatchet-reeks op dit hoogtepunt stopt.

Voorafgaand aan de release van the Hateful Eight had ik mijn reserveringen. Ten eerste, het is Tarantino's tweede western na Django Unchained, een film die ik zwaar vond tegenvallen. Ten tweede was de epische speelduur van twee uur en drie kwartier; ik heb tegenwoordig een spanningsboog van ongeveer twee uur, dus dit leek me net iets te veel van het goede.

Maar het is en blijft een Tarantino (bij wie anders begint de film met “the 8th film by…”), en dus is er meestal wel genoeg positiefs te melden.

Om te beginnen, en dat is bij de scripts van Tarantino vaak zo, zijn de acteurs van levensbelang. En onze Quentin heeft genoeg contacten om de best mogelijke cast om zich heen te verzamelen; zonder uitzondering is de hoofdcast extreem sterk. Kurt Russell was de naam die me het meest intrigeerde toen ik hem hoorde; en Russell hij is ook zeker sterk, maar is hier verrassend genoeg niet eens mijn favoriete speler. Samuel L Jackson staat boven aan de titelrol, en hij verdient zeker lof voor zijn vertolking van bad-ass motherfucking bountyhunter. Walton Goggins is een revelatie; dat accent en die maniertjes van hem zijn erg geslaagd.

Maar de show wordt absoluut gestolen door Jennifer Jason Leigh, die aardig wat te verduren krijgt maar haar mannetje staat tussen al het testosteron om haar heen; haar look en haar arrogante houding zijn erg overtuigend, en het is prachtig om te zien hoe ze verdonken wordt in het bloed van haar tegenspelers. Ik kan de rest van de cast wel individueel afgaan, maar ik zal het erop houden dat dit één van de sterkste bezettingen is die ik in lange tijd heb gezien, waarschijnlijk sinds mijn favoriete film van 2015, Mad Max.

The Hateful Eight kent, net als veel van Tarantino’s recente werk, een geweldsuitbarsting van jewelste die de film naar ongekende hoogtes van bruutheid tilt. Net als je denkt dat je weet hoe het gaat verlopen, gooit Tarantino er een bloederige twist in die je als kijker verbouwereerd achterlaat zodat je de rest van de speelduur je aan het scherm gekluisterd blijft. En laat het maar aan Nicotero en Berger over om deze momenten kracht bij te zetten met hun superrealistische special effects; CG can go fuck itself; dit is het echte werk!

De prachtige shots van het besneeuwde landschap zijn een absolute lust voor het oog; Tarantino weet dit blijkbaar ook en laat de liefdevolle shots wel erg lang duren af en toe. Dit is westerns wel eigen, dus het paste wel in de toon van de film, maar iets minder had het tempo echt geen kwaad gedaan. De muziek van legende Morricone is wonderschoon en past prachtig bij deze shots, en het hergebruik van zijn score voor John Carpenter’s the Thing is een mooi eerbetoon en erg passend. Audiovisueel is dit weer een meesterwerk, maar dat mag eigenlijk geen wonder meer heten.

Ik heb nooit het gevoel gehad dat de film te lang duurde; het was wel een lange zit, maar ik zat nooit te wachten tot het afgelopen zou zijn. Ik blijf er wel bij dat een aantal scènes overbodig waren of in elk geval ingekort hadden kunnen worden. Hoe vaak moeten we nou bijvoorbeeld zien dat de deur dichtgetimmerd moet worden? Wel grappig, maar twee keer had wel volstaan. Ik ben blij dat ik de reguliere bioscoopversie heb gezien in plaats van de roadshow editie, want voor mij was dit precies ge goede lengte.

Al met al is dit toch is een sterke film met een goed mysterie en ijzersterke acteur;, inderdaad een soort Reservoir Dogs in een western-jasje, die Tarantino’s sterke punten samenvoegt tot een perfecte showcase. Na de zure smaak van Django is mijn vertrouwen in Tarantino weer redelijk hersteld.

Dit moet wel de meest bizarre trip zijn die ik ooit meegemaakt heb, en het was allemaal geweldig! Nooit kregen mijn ogen en oren rust door een opeenvolging van rare cameratrucs, acteurs geprojecteerd op geschilderde achtergronden, en een paar van de meest originele scènes ooit op film vastgelegd. De special effects zijn allemaal even gestoord en geweldig charmant. Animatie, stop motion, niets was te gek.

De actrices zijn allemaal lief en leuk en lijken het allemaal erg leuk te vinden. Er zat zelfs wat naakt in wat ik eigenlijk niet verwacht had, maar dat is altijd mooi meegenomen. Kung Fu was het leukste personage en haar hyperactieve gevechten met levensloze objecten waren cool. Het laatste half uur is het hek echt goed van de dam en die minuten gaan de geschiedenis in als één van de waanzinnigste climaxen ooit op film vastgelegd.

Ik wist meteen na floop even niet wat ik deze film moest geven, maar de waanzinnige trucs en de originaliteit kunnen maar één ding betekenen... 5*

In mijn geheugen was Heavy Metal echt een vette tekenfilm voor volwassenen, maar na een nieuwe kijkbeurt vind ik het maar een kinderachtige film. Ik kan me voorstellen dat de makers het allemaal erg geinig vonden die naakte vrouwen en afgehakte ledematen, maar als je het vandaag de dag bekijkt is het eigenlijk allemaal erg tam.

De animatie heeft zijn momenten, maar het zijn vooral de Moebius-achtige achtergronden die boeien; de animatie op de personages wisselt gewoon te veel. Het is wel fraai om allemaal verschillende korte verhaaltjes te zien, en wat mij betreft was het hoogtepunt de mensen in de bommenwerper die in rottende lijken veranderden. Het laatste gedeelte is (mede dankzij South Park) natuurlijk het meest berucht, maar dat vond ik eigenlijk wat saai.

Deze film vond ik als kind erg spannend, maar jeugdsentiment en de coole metal-soundtrack daargelaten is Heavy Metal eigenlijk maar een domper.

Hell Comes to Frogtown is een prachtig jaren '80 product. Het verhaal is best origineel en het straalt echt een gevoel van plezier uit.

En Roddy Piper is de belichaming van dat plezier. In de special features op de geweldige Arrow Blu-Ray vertelt hij dat hij van acteren weinig kaas had gegeten en gewoon plezier wilde maken, en dat straalt hij ook echt uit. Hij is uitermate charmant, en op het laatst, als hij zijn worstelkunsten even mag vertonen, is hij best wel intens.

De film heeft ook een prachtig apocalyptisch sfeertje, en de kikkers uit de titel zijn coole creaties. Ze hebben niet de meest expressieve koppen, maar ze zien er vet uit. Ze hebben af en toe wel een aanval van overacteren, maar dat maakt het des te leuker.

En ook over vrouwelijk schoon hebben we niet te klagen. Sandahl Bergman is een beetje erg mager, maar Cec Verrell is bloedmooi als stoere chick, en laat gelukkig veel van zich zien. Maar voor een film met een dergelijk plot hadden er nog wel wat meer gewaagde dingen in gemogen, want inderdaad, het was af en toe wel wat aan de tamme kant.

Maar verder is dit weer een erg leuke toevoeging aan de collectie, en de jaren '80 staan wederom garant voor een uitermate vermakelijk low budget B-product.

Hellgate is een horrorfilm uit het staartje van de jaren '80, maar een aantal kleine pluspunten maken hier geen essentiële film van.

De special effects waren trouwens best wel aardig. De hoogtepunten waren de ontploffende goudvis en de op een vreemde manier erg enge ge-reanimeerde schildpad. De in mist gehulde sets waren ook wel mooi, maar niet genoeg om het trage verhaal echt boeiend te maken. Het concept was best wel aardig, maar het werd al snel stuurloos.

De personages zijn misschien wel de vervelendste die ik in tijden gezien heb. Ze maken slechte grappen, praten tegen elkaar met bizar lange pauzes, en nemen de meest knotsgekke beslissingen. Die acteerkunsten lagen trouwens aan het feit dat de film helemaal niet in de VS maar in Zuid-Afrika gemaakt is.

Het meest fascinerende aan de film vond ik de verschijning van Abigail Wolcott als de bloedmooie, verleidelijke Josie. Ze praatte af en toe op dezelfde rare wijze en toon als de rest, maar dat gaf haar juist een onschuldige, mysterieuze kwaliteit. Ze had prachtige indringende blauwe ogen die extra mooi uitkwamen door de witte make-up. Ze had ook een prachtig lichaam en was niet te beroerd om dat te laten zien.

Maar Wolcott was echt één van de schaarse highlights in een voor de rest matig '80's product. Want horror uit de jaren '80 mag dan één van mijn favoriete genres zijn, matig blijft matig...

Dit was een verdienstelijke poging om het Hellraiser-universum wat uit te breiden en het een soort van uitgebreide oorsprong te geven.

Doordat de film zich in drie verschillende tijdperiodes afspeelt werd het in ieder geval een stuk minder snel saai, hoewel de film een aardig begin niet door weet te zetten en het en beetje met een sisser eindigt.

De gore is wat aan de tamme kant, ten minste de versie van slecht 81 minuten die ik gezien heb. Hierboven staat 85 dus ik denk toch dat ik een geknipte versie heb gezien; er zaten zeker gore stukken in de film maar daar werd voor mijn gevoel iets te vaak omheen geknipt. De nieuwe tweeling-Cenobite is overigens wel een aardige creatie, en de demonische hond was ook aardig ontworpen.

Acteerprestaties zijn voor een film van deze aard zeer behoorlijk. Doug Bradley steekt er natuurlijk met kop en schouders bovenuit, maar de rest van de cast is ook adequaat. De space-marines zijn de minst uitgewerkte personages en dienen uiteindelijk voornamelijk als speeltjes voor de Cenobites. De film zou moeten eindigen met een klapper, maar het gedeelte op het ruimtestation had ik mijn aandacht er al niet echt meer bij.

Zelfs voor een film van slechts 85 minuten was het iets te langdradig, maar toch had deze film een redelijke afsluiter kunnen zijn geweest, ware het niet dat Pinhead zo'n franchise-kanon is dat we nu zelfs zitten opgescheept met een nieuwe, bolle Pinhead.

Inferno is nauwelijks een Hellraiser-film te noemen; het is een bovennatuurlijke detective-film. En een paar halfslachtige Cenobites in de film stoppen en Doug Bradley voor vijf minuten op laten draven verandert daar niets aan.

Voor de rest was alles erg ondermaats. De muziek vooral was tergend, en is hier het bewijs dat goede muziek echt wel wat doet voor de sfeer, wat hier dus falikant mislukt. Verder is er qua gore ook bitter weinig te genieten en zijn zoals ik al zei de Cenobites totaal niet memorabel en is Pinhead er bij z'n nekvel bijgesleept. Het is dat hij in de film zit, anders was deze film binnen no time in de vergetelheid geraakt.

Het is wel verademend dat de hoofdrolspeler zo'n grote klootzak is, maar de wanhopige pogingen om hem op het laatst enigzins meelijwekkend te laten lijken mislukken finaal. Het feit dat hij op het laatst krijgt wat hij verdient wordt ook weer teniet gedaan doordat het allemaal zo slapjes wordt getoond.

Qua acteerprestaties gaat het allemaal nog wel. Craig Sheffer speelt goed een totale klootzak en hij heeft een goede rotkop. De supporting cast is aardig, maar Doug Bradley steelt de show gedurende de paar minuten die hij in beeld is. Ook al is het meer een veredelde cameo, hij doet zijn stinkende best om er nog wat van te maken.

Twee sterren is wat aan de hoge kant, maar het was allemaal net boeiend genoeg en de film ging nooit echt vervelen. Maar een echte Hellraiser-film is dit natuurlijk niet.

Na veel negatiefs over de film te hebben gelezen was ik van plan deze film compleet neer te sabelen, maar daar is Hellraiser: Revelations veel te nietszeggend voor.

De personages waren bloed-irritant en mochten van mij allemaal uit elkaar gereten worden, en dan vooral dat rotjoch. Ik had nog een aardige tijd nodig om te beseffen wie hij nou echt was (ik was moe, oké ), maar voor de rest was het gewoon net een aanstellerig klein kind. Beetje jammer dat de makers mij en de personages op het laatst een echt bevredigend einde ontnamen om de bodycount nog even wat hoger te maken: de grootste naarling komt er nog het "beste" van af. Aan de andere kant kun je dat ook weer beschouwen als een lekker gemeen einde, en ik moet toegeven dat ik een meer standaard ontknoping had verwacht.

Pinhead was een belachelijke verschijning met zijn grote ogen en dat dikke gezicht. Tot overmaat van ramp wordt de acteur ook nog eens gedubd met een stem die bijna sprekend lijkt op die van Doug Bradley, maar zonder de indrukwekkende toon. De rest van de Cenobites komen zo kort in beeld dat ze niet geen echte indruk achterlieten. Jammer, want de make-iup was helemaal zo slecht nog niet. Maar twee Pinheads was veel te makkelijk en natuurlijk te stom voor woorden.

Ik ergerde me dus aan een aantal dingen, maar uiteindelijk is dit gewoon een makkelijk wegkijkend horrorfilmpje waar toevallig de naam Hellraiser aan verbonden is. De special effects waren eigenlijk best wel oké, er wordt in het begin aardig omgesprongen met de tijd, en het einde was donkerder dan ik verwacht had. En het was nou niet zo dat er afgezien van de eerste twee delen (nee, deel drie vind ik niet geweldig) er nog een naam hoog te houden was: dit is niet beter of slechter dan alle latere delen in de reeks...

Als iemand die totaal geen western-fan is heb ik me toch wel vermaakt met deze interessante film. Het is zeker geen typisch western-verhaal en de film moet het echt hebben van de ijzersterke personages. Iedereen heeft zijn of haar eigen redenen om niet deel te nemen aan de confrontatie, en het voelt allemaal zeer geloofwaardig.

De aangename speelduur van de film, die zich bijna in real time afspeelt draagt er ook aan bij dat de film voorbij lijkt te vliegen. Het constante gelet op de klok maakt de film soms ondraaglijk spannend, en de uiteindelijke confrontatie tussen Cooper en de bad guys is kort maar krachtig.

Deze film was geen al te best begin van de Halloween-maand.

Het uitgangspunt van de film is erg aardig, maar het verhaal weet niet echt te boeien. Wel leuk bedacht dat er een film bestaat die zo berucht is, alleen jammer dat die film dan niet veel soeps blijkt te zijn. Het leek meer op een mindere versie van een Thanksgiving of een Don't trailer uit de Grindhouse-film. De special effects waren wel alleraardigst, en een hoogtepunt uit de film.

Babyface is een aardige killer, alleen zijn achtergrondverhaal is overgecompliceerd, en de film wil te veel onthullen richting het einde. En dan is het ook wel weer jammer dat ik de grote "twists" mijlenver zag aankomen. De cast is aardig en alle acteurs lijken hun rollen serieus te nemen, zelfs William Sadler die de film wat extra aanzien geeft. Sophie Monk heeft geen er geen probleem mee om uit de leren te gaan, en de film zit gelukkig vol met naakt. wat wel opvalt tijdens het kijken van de making of dat veel van de rednecks Britten blijken te zijn.

De film bouwt de spanning langzaam op en het laatste kwartier zat ik ondanks de vage ontwikkelingen toch op het puntje van mijn stoel. Het einde was een beetje gejat van In the Mouth of Madness. Het was wel mooi om alle biscoopbezoekers te zien. Het stukje tijdens de aftiteling is iets voorspelbaar en houdt de optie op een sequel open.

Ik weet alleen niet of daar op zit te wachten. Deze film was vermakelijk maar waarschijnlijk snel vergeten...

Gelukkig is er zoiets als torrents, want ook ik had het leeuwendeel van dit drieluik gemist.

Dit is een erg sterke documentaire, met veel boeiend archiefmateriaal en interessante interviews. Dit is Gatiss' persoonlijk kijk in de geschiedenis van de horror, en de documentaire richt zich dus voornamelijk op zijn favoriete films. Veel van de films die hier ter sprake komen heb ik gezien, maar ook is mijn interesse gewekt in films als the Blood on Satan's Claw.

Leuk om oude relikwieën uit het begin van het genre te zien, zoals de buste van de legendarische acteur Lon Chaney waar hij zijn make-up op uitprobeerde. Gatiss komt ook op veel klassieke lokaties; het is bijna om jaloers op te worden. Veel anectodes van voornamelijk Romero en Hooper kende ik al, maar het is altijd goed om te zien hoe het met deze mensen gaat.

Eén klein minpuntje is dat sommige scènes of zelfs eindes van films worden getoond, dus voor mensen die deze films nog niet gezien hebben is het even oppassen. Maar voor de rest is dit een boeiende serie, en zeker de moeite van het bekijken waard.

Uiteindelijk had de naam van de film meer allure dan het product.

Begrijp me niet verkeerd, de film was absoluut niet slecht. De film bevatte genoeg bloed en aktie, en Rutger Hauer zet een aardig personage neer. De film ademde ook een lekker goedkoop sfeertje uit en de muziek was absoluut super.

Maar toch miste ik een beetje de fun. De film nam zichzelf behoorlijk serieus en na de zoveelste poging om te shockeren had ik het wel gezien. De groezeligheid van Fucktown was goed gedaan, maar er is ook zoiets als overkill, en dingen als de menselijke piñata en de schoolbus-barbecue waren me iets te veel. Een film als Braindead wist horror en humor goed te combineren, maar hier was voor mij geen spoortje van humor te vinden. Misschien is het niet "mijn" humor, dat kan.

Maar voor de rest was het wel leuk allemaal. De dialogen waren best beroerd,net als sommige acteerprestaties, maar daar stoorde ik me gezien het thema niet echt aan. Het gebruik van kleur vond ik best fraai, en zoals gezegd, de muziek was geweldig. De toevoeging van the Plague werkte goed om wat spanning terug te brengen in de film, maar eigenlijk voegden ze weinig toe, behalve dan dat ze serieus coole verschijningen waren.

De bad guys vond ik eigenlijk matig, met als uitzondering the Drake, een herlijk schmierend personage met een sterke aanwezigheid. Hauer heeft een krachtige kop, en hoewel ik nooit echt een fan van hem ben geweest, was hij hier wel op dreef. Molly Dunsworth kreeg gedurende de film aardig wat te verduren, maar ze nam het allemaal goed op. En ze mocht er zeker zijn; een erg knappe dame.

Ja, eigenlijk vond ik de film best goed. Minder dan ik gehoopt had, maar ik ben alsnog enthousiast dat ze deze film in de bioscoop hebben durven uitbrengen. Hoe lang en succesvol de film gaat draaien is de vraag, want dit is een film voor een erg beperkt publiek, en ik weet nu nog niet helemaal zeker of ik daar ook bijhoor.

La Horde stort je na een intro van een paar minuten gelukkig snel in de actie.

En die actie mag er wezen! Het bloed vloeit rijkelijk en de zombies zien er goed uit. We krijgen hier ook te zien wat je niet al te vaak ziet in zombiefilms; hand to hand combat tussen mens en zombie. De personages weten hun mannetje te staan en schoppen en slaan de zombies aan gort! Maar ook als de groep de zombies neermaait met pistolen, shotguns en een hele reeks andere wapens ziet het er lekker spectaculair uit, mede dankzij de snelle editing en een soort hyperactieve cameravoering. Normaal hoef een zombiefilm niet zo snel gemonteerd te worden, maar aangezien dit meer een actiefilm is dan een zombiefilm met wat actie vond ik dat hier uitstekend werken, en nooit werd het onoverzichtelijk.

Het verhaal boeide me dan weer niet heel erg. De motivatie van de agenten in het begin is wraak, maar al snel wordt het verhaal een beetje troebel, en vooral de motivatie van de vrouwelijke agente was me niet 100% duidelijk. De acteurs waren wel allemaal goed; geen fotomodellen of frisse tieners, maar gewoon uitziende acteurs die hun rollen naar behoren invulden, met als hoogtepunt toch de gangsters en de soms hilarische veteraan die een paar van de beste teksten toegespeeld kreeg.

Een klein minpuntje zou kunnen zijn dat de scène op het dak duidelijk met green screen gedaan is, maar zelfs dat stoorde me niet heel erg; binnen een paar minuten wordt de ernst van de situatie duidelijk zonder dat per sé uitgelegd moet worden wat er precies gebeurd is. Ten slotte was het aanzioen van al die zombies eindelijk weer eens echt imponerend; ik kan het me bijna inbeelden dat de acteurs er een beetje bang voor zijn geweest.

De film verliest af en toe wat vaart, maar de vette actie en een paar personages hielden me toch makkelijk geïnteresseerd; dit is weer een erg leuke horrorfilm uit Frankrijk.

Mooie documentaire over de geschiedenis van Europese horror.

Gatiss heeft uiteindelijk de meeste aandacht voor vroege horror en heeft volgens mij geen hoge pet op van de super grafische moderne horrorfilms. Maar de periodes die hij bespreekt zijn wel de meest interessante, en de interviews zijn erg goed. Gatiss' teksten zijn soms erg bombastisch, maar het voelt echt aan als een epische rit door de geschiedenis van Euro-horror, en ik heb weer een paar films die op mijn nog te kijken-lijst kunnen.

En het begon allemaal nog zo aardig. Het hele 70's sfeertje spreekt me ontzettend aan. Het haar, de kleding, de muziek.

De hoofdrolspelers zijn lekker 70's. Robin Askwith heeft nou niet zo'n heldenkop; hij lijkt meer op een jonge Mick Jagger. Toch heeft hij wel charisma en komt hij sympathiek over. Vanessa Shaw is erg knap en heeft er gelukkig geen moeite mee om haar fraaie lichaam te laten zien. Helaas is ze op het laatst niet meer dan een typsiche "damsel in distress" die niets anders doet dan schreeuwen.

Het begin van de film is alleraardigst. Een fraaie locatie, sympathieke acteurs en een lekker sfeertje. Er zitten een paar leuke momenten in en het lijkt allemaal een aardig mysterie te worden. Helaas wordt de film daarna nooit echt memorabel, spannend of grappig. Michael Gough heeft nou niet bepaald een geweldige rol. Hij doet wel zijn uiterste best, maar zijn hele personage heeft geen duidelijk motief of een echt dreigende aanwezigheid. De kleine assistent van de doctor was wel leuk, met een paar aardige teksten en hij acteerde goed. Een late toevoeging van een personage is totaal irrelevant voor het plot.

Het hele concept is leuk maar de film vervalt in herhaling; mensen ontsnappen, mensen worden weer gevangen genomen. Het einde van de film is erg vreemd en lijkt wat afgeraffeld. Er gaat uiteindelijk ook geen dreiging meer uit van de zombies. Uiteindelijk had ik hier een stuk meer van verwacht. Een leuk begin en aardige personages kunnen niet voorkomen dat de film saai wordt, en een paar onthoofdingen zijn ook niet genoeg om mijn honger naar bloedvergieten te stillen.

Toch een 2,5 voor het sfeertje en het eertse half uur.

Dit deel was zeker minder dan de eerste 2 delen.

De lokatie was gewoon niet groezelig genoeg en het was allemaal veel te tam. Het nieuwe plotelement was te zwak uitgwerkt en zorgde niet voor een nieuwe impuls. Alle mysterie is eraf en ik zou niet weten welke kant de serie nog uit zou kunnen.

Toch waren er bepaalde plottwists die ik oprecht niet aan zag komen en de laatste twist was zo lachwekkend dat het weer leuk werd. En tja, het stikte in deze film van de mooie vrouwen in weinig verhullende outfits.

Maar verder was het inderdaad niet veel soeps.

"Here come the fuzz."

Deze film heeft absoluut het beste van alles. Hot Fuzz is hoofdzakelijk een politie-komedie, maar weet daar feilloos aktie- mystery en zelfs slasher elementen doorheen te gooien.

Wat meteen al opvalt is de geniale draai die aan Simon Pegg's personage wordt gegeven. Was hij in Shaun nog de stuntelige loser, hier is hij een ware supercop, en zo weten de makers geweldig op je verwachtingen in te spelen, zoals bij de geweldige tuinhek-scène. Je gelooft ook echt dat Nicholas Angel een badass is; een sterke prestatie van Simon Pegg. En wederom werkt het duo Pegg/Frost als een trein. Ze weten prachtig op elkaar in te spelen, en Frost steelt voor de rest de show met zijn geweldige uitspraken op die vreemde toon. Hun relatie wordt naarmate de film vordert stevig op de proef gesteld, en het is allemaal perfect geloofwaardig.

De rest van de cast is ook erg sterk. Timothy Dalton schmiert zich door de film heen met die perfecte gladgestreken kop en die arrogante houding. De plattelandsagenten zijn echt een stelletje mafkezen die af en toe voor hilarische taferelen zorgen, vooral de vrouwelijke agente met haar sexuele toespelingen en de twee Dave's met hun noncghalante houding. de ondersteunende personages zijn perfect gecast, tot het kleinste rolletje aan toe.

Het verhaal is hartstikke goed, en wordt geleidelijk aan steeds spannender, zonder ook maar een minuut zijn gevoel voor humor te verliezen. De grote twist in het verhaal is erg goed, en hoewel het vrij serieus wordt is de absurditeit van het plot zal zeker niemand ontgaan. Alle plotelementen die in het begin op niets uit lijken te draaien worden ten volle benut. Het fraaie aktieballet aan het einde is geniaal over de top en absurd, maar past perfect binnen de sfeer van de film. De film is af en toe verrassend bloederig tijdens de slasher-geïnspireerde scènes, iets wat ik bij de eerste kijkbeurt nooit had verwacht. Gewoon een perfecte mix van alle elementen die ik graag zie in een film!

Voor de rest is alles perfect aan deze film, van de briljante muziekkeuze tot de supersnelle editing; Wright, Pegg en consorten weten weer een perfecte score te bemachtigen.

Leuk uitgangspunt voor een film, maar afgezien van de coole 80's sfeer vond ik er niet zo heel veel aan. De humor was erg vaak erg flauw, en ik ben altijd in voor wat poep- en piesgrappen, maar de makers grepen daar te vaak naar terug als laatste redmiddel.

De acteurs waren goed, en vooral Clark Duke had goede grapjes. Ik moet me trouwens een beetje schamen dat het zo lang duurde voordat ik Lizzy Caplan herkende; ze was erg leuk en spontaan. Grappig om Crispin Glover nog eens langs te zien komen. Dat samen met de McFly-grap was een leuke referentie naar Back to the Future.

De film wordt nooit echt spannend, en soms gewoon voorspelbaar, maar het einde was dan wel weer leuk. Af en toe was er een leuke grap te bespeuren, maar toch had deze film grappiger kunnen zijn...

House is allesbehalve een enge horrorfilm, maar wel een goede instapper als je het genre wil gaan ontdekken.

Katt doet het aardig in de hoofdrol, en je merkt dat hij lekker meegaat in de vreemde situaties. George Wendt vind ik altijd wel leuk en hier is hij tof als vreemde buurman. De koppen die hij tijdens de vishengel/kast-scène trekt zijn gewoon erg grappig. De rest van de cast, daar kan ik weinig nuttigs over zeggen, maar wederom is een kind voor mij een extreem storende factor in deze film (het oppaskind zeg maar; dat andere joch was oké).

Spannend wil het echter nooit worden, zelfs niet op het laatst. Vooral de Vietnam-flashbacks waren een beetje misplaatst. Big Ben was een indrukwekkende creatie, alleen jammer dat je de mond van de acteur achter het masker kon zien. Het eind was wel heel erg makkelijk en verwachtte ik meer van een kinderfilm. Maar zo kan je House wel zien: als een live action tekenfilm.

De praktische special effects zijn het hoogtepunt van House. De monsters zijn allemaal mooi gemaakt en ik schrok me zelfs een keer een hoedje toen dat lelijke dikke vrouwmonster in beeld verscheen. En dat terwijl ik dacht dat ik er op voorbereid was omdat dat het enige was dat ik me kon herinneren van een kijkbeurt lang geleden. Maar nee, ik schrok mooi weer. De monsters hebben verder weinig met het verhaal te maken, maar het is een leuke showcase van prachtige '80's effecten.

Uit principe kan ik bijna geen onvoldoendes geven voor horror uit de jaren '80, en voor dit niet enge maar toch goed gemaakte filmpje heb ik weer drie sterren klaar.

Met een titel als House of the Devil weet je eigenlijk wat je te wachten staat, dus waar het allemaal toe leidt kan zich laten raden. Dan wordt het dus heel erg belangrijk hoe er naar dat moment toegeleefd wordt. Meer dan goed zou ik zeggen, want ik heb me zelden zo vermaakt bij een 'slow burn' film als HotD, een film die het echt moet hebben van sfeer in plaats van slechte schrikmomenten.

Het hele 80's sfeertje met walkmans, munt-telefonen en foute kapsels spraken me erg aan. Ik ben een grot fan van horror uit de jaren '80 en ik vond de sfeer uitermate goed getroffen. En hoewel er in het begin weinig gebeurt verveelde ik me nooit, vooral door de sterke personages die zo rustig de tijd kregen om te groeien zodat ik me echt een klein beetje aan ze ging hechten.

Jocelin Donahue is sterk in de hoofdrol, en ze is niet onaangenaam om naar te kijken. Het was af en toe net of ze niet eens hoefde te acteren; ze kwam super-natuurlijk over. Als het eenmaal enger wordt is ze erg sympathiek en hoopte ik in elk geval op een goede afloop. De ietwat trage gang van zaken kwam voor mij de personages erg ten goede.Greta Gerwig is ook erg leuk als Samantha's beste vriendin Megan. Ze is erg knap, praat aan één stuk door over de meest banale zaken, en zelden was het zo leuk om iemand pizza te zien eten. Zonde dat ze een tijdje later een kogel door haar kop krijgt, trouwens één van de meer schokkende en abrupte dingen die ik de laatste tijd gezien heb.

Noonan en Woronov spelen hun rol met verve; sympathiek maar tegelijkertijd weet je dat ze iets in hun schild voeren, ook al heeft Heather daar geen enkel benul van, iets wat de spanning ondraaglijk maakt; je weet dat er wat gaat komen, maar wanneer? Je voelt echt mee met Donahue's personage omdat wij weten waar zij nog achter moeten komen.

Het huis is om met een cliché te spreken een personage in zichzelf. Het heeft bizar veel kamers en de meest noranale zaken krijgen iets engs. Het wasgewoon leuk om Jocelin Donahue door het huis te zien lopen en in één van de leukste non-horror scènes te zien swingen op de muziek op haar walkman. De muziek was trouwens ook al te gek; het waren recente nummers maar allemaal met dat jaren '80 sfeertje dat de hele film zo'n genoegen maakte om naar te kijken.

Als het na rustig de spanning opbouwen eenmaal echt eng wordt zijn alle zekerheden van de baan en komen de enge mensen te voorschijn. en erg goede reveal, ook al weet je van te voren dat het het echtpaar en de pizzakoerier zijn. De offerscène is ook echt nagelbijtend spannend, want zoals ik al zei, alles kan nu daadwerkelijk gebeuren. En de film weet dit echt tot het eind aan toe vol te houden en eindigt met zo'n lekker venijnig laatste 'fuck you' momentje. De gore wordt tegen het einde ook wat explicieter, wat paste bij de totale ommekeer in het verhaal.

Of de film bij meerdere kijkbeurten overeind blijft is maar de vraag, maar na zoveel meuk te hebben gezien de laatste tijd verdient deze film van mij gewoon de perfecte score; een film die één grote hommage is aan de horror van weleer, ook al is dat pas een jaar of 25 geleden.

Mijn laatste film uit de Edgar Allan Poe Box, en het eindigt gelukkig met een hoogtepunt.

House of Usher is een uiterst sfeervol werkje van Roger Corman. De gehele cast bestaat uit slechts 4 personen, maar het wordt gelukkig nooit saai. Vincent Price acteert erg ingetogen, en sommige dialogen die hij houdt worden door hem erg griezelig. Met recht een meester binnen het genre. De rest van de cast is op zich best wel saai, maar Myrna Fahey maakt dat op het laatst meer dan goed wanneer ze ten tonele verschijnt als soort van wandelende dode met bebloede handen en een verwilderde blik in haar ogen.

De set is een sfeervolle toevoeging, met de enge schilderijen van overleden Ushers en de kelder waar alle lijken liggen, compleet met spinnenwebben. Het constante onweer op het laatst werkte ook goed. Het verhaal rond de Ushers is erg creepy, maar of het nu in het hoofd van Roderick Usher zit of dat er ook waarheid achter schuilt wordt enigszins in het midden gelaten. Het levert wel een aardige droom-scène op. Het laatste kwartier van de film is sowieso het beste, en we krijgen weer wat stock footage te zien van een afbrandend gebouw, materiaal dat in minstens 2 andere films uit box te vinden is.

Het einde is een downer zonder paartje dat samen de horizon tegemoet rijdt. Het is een goede afsluiter van een sfeervolle film.

House on Haunted Hill is een leuk verblijf in een spookhuis met bovendien een paar aardige schrikmomenten. Het wordt af en toe wel wat vreemd, maar de cast speelt alles bloedserieus. Vincent Price blijft geweldig, zelfs in low budget spul als deze geeft hij alles.

- "Weird shit! I've got a weird feeling..."
- "Indigestion?"
- "No. Fear."

O jee, deze film is met anderhalf uur echt te lang. Een uur te lang ongeveer

Er zit best een aardig idee achter deze film. Het idee van een soort buideldier/weerwolf hybride is bizar genoeg om te kunnen werken, Met name de geboorte van het jong was uniek en op een vreemde manier erg aandoenlijk, door de koddige special effects, en vooral het sterke acteren van de bloedmooie Imogen Annesley. Maar afgezien van deze scène waarin we dit fenomeen in praktijk zien en de setting van de Australische outback wordt er weinig mee gedaan.

Wel krijgen we een paar super hilarische weerwolf-scènes voorgeschoteld. De wolfmaskers zijn van het type belabberd, maar de transformaties waren erg grappig, vooral de scène waarin een ballerina voor de ogen van haar collega's en het publiek in een weerwolf veranderd, terwijl één danser recht in haar opengesperde muil vliegt. De makers hebben overduidelijk naar Rick Baker's special effects in An American Werewolf in London gekeken, want de uitrekkende snuiten zijn daar overduidelijk op geënt. Dat het budget er net niet was mocht de pret even niet drukken.

Waren er tegen het eind van de film nog maar zulke scènes te bespeuren, want na een kleine drie kwartier is de koek bijna volledig op. Het "verhaal" kabbelt tergend traag voort met een dodelijk saai romantisch plotje en de makers weten er maar geen einde aan te breien met de ene valse ontknoping na de andere. Verder is het springen in de tijd in deze film een vreemd fenomeen, vooral in het begin en het eind, waarin we plots in de verre toekomst beland blijken te zijn.

De allerlaatste twist laat zich half raden, maar gelukkig wordt je daardoor nog een milliseconde wakker geschud, want na een grappig en niet onaardig begin wordt dit een uitermate slaapverwekkend filmpje.

Zo zie je maar weer dat je nooit mag oordelen voordat je een film gezien hebt.

De commentaren op MM en het internet in het algemeen gaven me niet veel hoop, maar ik moet zeggen, dat ik daadwerkelijk heb genoten. De film is een aparte mix van verschillende genres; neem een snufje weerwolf-film, een eetlepel mystery en een vleugje slasher en je hebt Howling V: the Rebirth.

De begintitels zijn uiterst sfeervol en zet wat mij betreft de sfeer voor de rest van de film. Het kasteel is een prachtige set, vooral omgeven door heftige sneeuwval. Eenmaal in het heden is het ook allemaal erg aangenaam, met een paar leuke personages. Er zitten wat minder sympathieke tussen, maar over het algemeen mocht ik ze allemaal wel, en de dialogen zijn ook gewoon grappig. Ook eenmaal op het kasteel aangekomen blijven ze onderling goed met elkaar overweg kunnen.

Als het moorden eenmaal begint wordt het allemaal erg interessant. Ik moet toegeven, ik werd steeds op het verkeerde been gezet en had pas op het laatst in de gaten wie het beest was. Het beest dat we trouwens nooit expliciet in beeld zien, zelfs niet zoals op de poster hierboven. De meeste moorden zijn buiten beeld, maar dat boeide me niet zo; de opbouw is vaak erg goed, en door die mooie sets waar ik het over had blijft het visueel aantrekkelijk om naar te kijken.

Als kijker weet je af en toe meer dan de personages in de film, wat het nog spannender maakte. Ook kon ik tot er nog een handje vol karakters over waren met geen mogelijkheid voorspellen wie er zou sterven en in welke volgorde. Niet dat dat heel veel uitmaakte, want uiteindelijk gaat eigenlijk iedereen dood, en wat dat betreft is het laatste shot misschien iets te subtiel, maar wel bevredigend.

Dit soort films is perfect geschikt voor Halloween: de sfeer zit goed en het is een mengelmoes van verschillende stijlen zodat er voor elk wel wat wils is. Als je de film eerst een kans geeft, zoals ik tot mijn grote vreugde toch maar heb gedaan.

Leuke verrassing!

Na lang wachten was het eindelijk zover: the Human Centipede. Kon de film de hype waarmaken? Ja eigenlijk wel.

De film bouwt op als een klassieke horrorfilm: tween meisjes stranden in the middle of nowhere door een lekke band en zoeken beschutting bij een verknipte dokter. Maar als de meisjes eenmaal gevangen genomen zijn en Dr. Heiter zijn duivelse plan uit de doeken doet wordt het pas echt interessant. Dit idee lijkt te belachlijk voor woorden, maar wat denk je? Het werkt.

De aanblik van de Centipede is afstotelijk en prachtig tegelijk. Je kan je inbeelden hoe vreselijk het voor de acteurs geweest moet zijn om in die situatie te zitten. Het wordt trouwens nooit expliciet, maar het constante gekreun en gehuil van de meisjes werkt naarmate de film vordert steeds dieper op je in. Erg dapper van ze om deze rol aan te nemen. Akihiro Kitamura doet het erg goed als de kop van de Centipede en zijn gezicht spreekt boekdelen.

Maar hoe gedenkwaardig de Centipede ook is, de show wordt gestolen door Dieter Laser als de gestoorde Dr. Heiter. Zijn kop is eng, maar zijn gedrag is nog verknipter. Hoe hij af en toe tekeer gaat tegen zijn proefkonijnen is griezelig en dolkomisch tegelijkertijd, en naarmate de film vordert wordt zijn gedrag alleen maar extremer. Een acteerprestatie die me wel even zal bijblijven.

Het verhaal lijkt wat dun om 90 minuten te vullen en de eerste 30 minuten lijken overbodig omdat wij weten dat er voor de dames geen ontsnappen aan is. Maar toch werken deze scènes juist vanwege dat feit: de situatie is wanhopig en op deze manier maakt één van de meisjes het alleen maar erger voor zichzelf. Bovendien kan Laser zijn acteerkunsten nog meer tentoonspreiden en zijn status als modern horroricoon bevestigen.

Meestal kan een film de hype nooit waarmaken, maar in dit geval dus wel. De klinische look, de geslaagde Centipede en een brlijante acteerprestatie maken hiervan een modern horrormeesterwerk.