Opinions

Kan ik hier iets zinnigs over zeggen? Niet echt, gewoon een erg leuke film. Niet altijd even grappig, maar áls ik moest lachen (en dat was vaak) lag ik ook helemaal dubbel. Je ziet dat die gasten oud worden (vooral Knoxville) en dat draagt alleen maar bij aan de pret; het gaat vaak echt tegen de zin in. Het 3D aspect werkte goed, vooral bj de gore grappen als de Poo Cocktail Supreme. Met de slow motion wordt echt goed omgesprongen. Met genoeg gelijkgezinde mensen gewoon een perfect avondje in de bioscoop.

Jason Goes to Hell: eigenlijk is de titel de grootste spoiler.

Als je weet wat je kunt verwachten is dit helemaal geen onaardige film. Als je verwacht dat Jason er lustig op los moord kom je bedrogen uit, maar anders is dit een lekker gewelddadige, originele take op de mythologie van Jason Voorhees.

Het begint als een lekker vertrouwde Friday-film met een op het oog onschuldig meisje dat voor de goede orde helemaal uit de kleren gaat en plots door Jason achterna wordt gezeten. In een leuke wending wordt Jason aan stukken geblazen en springen we de rest van de film van lichaam naar lichaam. We krijgen gelukkig nog meer klassieke Friday als onze Jason stand-in een drietal kampeerders afslacht, waarvan één in één van de beste kills uit de serie, die in de unrated versie die ik gezien heb nog redelijk expliciet (hoewel kort) in beeld komt. En gelukkig zijn de dames ook niet te beroerd om zich uit te kleden voor de camera. Kortom, qua boobs en bloed zit het wel snor.

De film kakt in het midden een tikkeltje in, omdat de film veel achtergrond heeft die uitgelegd moet worden, maar gelukkig wordt dit gedaan door een lekker bad-ass personage in de gedaante van Duke, die de boel wat opleukt. Dat levert een geweldige scène op waarin Duke in ruil voor informatie de vingers van de hoofdrolspeler breekt. Verder is de cast uitgebreid met een aantal memorabele personages zoals de eigenaresse van de diner, die een lekkere over de top dood sterft, en de presentator van een misdaadprogramma die nergens voor terugdeinst om een sappig verhaal te krijgen.

Het bloed vloeit in deze film af en toe best rijkelijk, waarbij vooral de net genoemde presentator het zwaar te verduren krijgt als hij aan de beurt is om Jason's ziel te dragen. Ook de neveneffecten van het afkicken van de Jason bug waren lekker plakkerig. Verder zijn de moorden niet altijd erg expliciet, maar worden mensen wel lekker bruut in elkaar gebeukt, en is af en toe slechts een krakend geluid genoeg om je te laten huiveren.

Het laatste half uur wordt de film pas echt leuk, en de laatste confrontatie met Jason loopt inderdaad af met Voorhees die naar de hel gaat, maar de manier waarop is gelukkig wel apart, en gaat vergezeld met wat aardige optische effecten. En de laatste punchline is een opzet voor een film die uiteindelijk tien jaar op zich zou laten wachten.

Ik wilde ook nog even zeggen dat de muziek weer lekker Friday the 13th is; Manfredini is één van de vaste waarden van de Friday-serie, en ook met deze score zit het wel snor. Speciaal compliment voor de scène in het Voorhees-huis, waar we in plaats van het welbekende ki-ki-ki-ma-ma-ma de klanken van een baby en moeder horen. Dat vond ik een erg leuk detail. En ja, volgens mij was dat echt de Necronomicon die daar lag

Al met al vind ik dit helemaal niet zo'n slechte film; oké, het is misschien wat onconventioneel, maar het is weer eens iets anders. Vergelijk het voor mijn part met de derde Halloween film die het eens over een andere boeg probeerde te gooien; het getuigde ten minste van lef om voor de negende film in en franchise eens wat anders te proberen.

"So what WERE you gonna be be when you grew up?"

Na een reeks van leuke toevalligheden en de spectaculaire wederopstanding van Jason val er helaas weinig meer te genieten tot aan de goede eindscène. Dit komt grotendeels door de tussenkomst van de MPAA, want je ziet dat er wel degelijk leuke moorden in de film zitten, maar in die scènes is zoveel geknipt dat er weinig van de gore en de impact overblijft.

Voor de rest gewoon één van de mindere in de reeks, met weinig sympathieke personages en een clichématig plot waarin Tommy Jarvis als dader aangezien wordt. Wel is het grappig om te zien hoe hard de slachtoffers ook wegrennen, Jason ze toch altijd met gemak in lijkt te halen, en zoals ik al zei, de begin-en eindscène waren meer dan aardig.

En "Man behind the Mask" is best wel een vet nummer eigenlijk

Geweldig genoten van Jaws in Eye!

Cool ook dat het de Nederlandse primeur was van de gerestaureerde versie, die er zeker erg goed uitzag. Het viel me nu echt op hoe grappig de film wel niet is, vooral door Hooper. Het eerste uur is erg goed, maar dat is slechts een opzetje tot één van de beste uren ooit op film vastgelegd.

De Indianapolis speech blijft één van de meest indrukwekkende scènes aller tijden in één van de beste FILMS aller tijden, vooral omdat deze elke mogelijke emotie doorloopt, van humor tot bittere ernst en ondraaglijke spanning.

Geen top 250? Grote schande...

Pijnlijk slecht, nog slechter dan ik me herinnerde.

De film zit vol met vervelende personages die domme dingen doen, de oudste zoon en die vervelende jamaicaan voorop. Dit is het eerste deel waarvan je echt zegt "blijf gewoon uit het water, dan is er niets aan de hand", maar natuurlijk doen ze dat constant. En het is natuurlijk bullshit dat de haai ooit echt 'wraak' zou kunnen nemen als iedereen lekker op het land was gebleven. Had dan helemaal het belachelijke plot omarmd en de haai laten vliegen. Beetje overdreven voorbeeld, maar als het plot al zo dom is had zoiets er gemakkelijk bij gekund.

Tot overmaat van ramp is er ook erg weinig haaien-actie en komt dat verdomde beest veel te vaak in beeld, wat de impact bij de aanvallen ernstig verminderde. En dat is zonde, want de momenten die er waren, waren aardig gedaan. En ik ben geen bloeddorstig persoon, maar waarom moet die Jamaicaan het alsnog moest overleven? Het is gewoon nog een voorbeeld van hoe veilig en saai de film uiteindelijk geworden is.

Lekker links laten liggen en gewoon het origineel blijven kijken...

Begin jaren '90 beheersten dinosauriërs mijn leven. Alle tijdschriften werden gekocht, elk televisie-programma bekeken. En op een dag kwam dat magische moment in 1993 dat ik, samen met mijn moeder, mijn broertje en een vriend naar de bioscoop ging om Jurassic Park te gaan zien. Het behoeft verder geen uitleg dat het het meest indrukwekkende was dat ik ooit gezien had.

De dinosaurussen waren, en zijn nog steeds, het beste staaltje special effects dat Hollywood ooit heeft voortgebracht. De combinatie van CG en praktische effecten vloeit naadloos in elkaar over en nog nooit zagen de beesten er realistischer uit; vandaag de dag kan zelfs de nieuwste technologie nog niet tippen aan het realisme van JP. De T-Rex is misschien wel het meest intimiderende film-wezen dat ik ooit heb gezien, en dat heeft helemaal niets met jeugdsentiment te maken: ook al zag ik Jurassic Park morgen voor het eerst, dan nog zou ik bij mijn statement blijven. Hoe het beest geïntroduceerd wordt doet denken aan de opbouw van Spielberg's eigen Jaws; steeds een glimp tot de grote onthulling, en wát voor onthulling; ik krijg er nog kippenvel van als ik eraan denk. De bloedstollende geluidseffecten van het gestamp van T-Rex' poten tot zijn ijzingwekkende gebrul maken het echt helemaal af. Voor de scènes met de Rex alleen al verdient deze film een dikke top 250-notering.

Dan zijn er natuurlijk ook de Velociraptors. Er gaat zo'n geweldige dreiging van ze uit, alleen al door hun bewegingen en hun calculerende brein, en hun ontwerp is razend knap. Wederom zijn de geluiden die de beesten voortbrengen om bang van te worden. Door hun hoge intelligentie zijn ze een nog grotere dreiging dan de T-Rex, en ik zat die eerste keer, jaren geleden, op het puntje van mijn bioscoopstoel tijdens deze ultiem spannende scènes. Verder zijn alle dino's briljante creaties, van de eerste ontmoeting met de Brachiosaurus tot aan de sissende Dilophosaurus en de prachtige Triceratops geloof je echt dan dinosauriërs weer even onder ons waren.

Een paar weken geleden ontdekte ik via een website dat gedurende de ruim twee uur speeltijd die Jurassic Park duurt, er maar 15 minuten daadwerkelijk dino's op het scherm te zien zijn. Eerlijk gezegd valt dat totaal niet op; de dino-actie is goed verspreid, en altijd weer een weergaloos hoogtepunt. En ik weet niet hoe ik daar 20(!) jaar geleden over dacht, maar zelfs als er geen dino's te zien zijn blijf je echt aan het scherm gekluisterd door één van de beste casts voor een film ooit. En ja, daar bedoel ik zelfs de kinderen mee.

Om met de kinderen maar even te beginnen: Lex en Tim zijn goede personages en de jonge acteurs geven ze echt goed gestalte: voor vrij onervaren kinderen zijn ze erg goed. Ze zijn precies bijdehand genoeg zonder dat ze irritant worden en hun dialogen zijn af en toe erg grappig. Ze houden zich goed staande tussen de ervaren rotten die de film bevolken. In 1993 kon ik me echt in hun situatie inleven, en nu nog steeds blijf ik het leuke kinderen vinden; een groot compliment van iemand die niet de grootste kindervriend is of zal worden. Maar verder moeten we het doen met matige acteurs als Sam Neil, Jeff Goldblum en Laura Dern. Ach ja, je moet wat

Alle gekheid op een stokje: een betere cast kun je je als filmliefhebber bijna niet wensen. Eén van mijn favoriete scènes is vroeg in de film als Sam Neil het vervelende joch op zijn nummer zet door hem even in luguber detail uit te leggen hoe de Raptors een eind zullen maken aan zijn leven. Hoe hij dit allemaal vertelt is zwartgallig en geweldig grappig. Verder maakt hij samen met Jeff Goldblum van elke scène waarin ze samen te zien zijn een puur genot om naar te kijken. Hun dialogen onderling zijn hilarisch, en sommige koppen die Neil trekt zijn geweldig. Ook de briljante grappen van Goldblum ("That's one big pile of shit") gaan nooit vervelen, vooral door de droogkloterige manier waarop hij ze brengt.

Richard Attenborough brengt heel wat aanzien met zich mee, en Hammond is een fascinerend personage die hij met verve gestalte geeft. In het boek redt hij het niet tot het eind, maar hier gaat zijn personage door een hele reeks emoties heen die hij als oude rot allemaal tot in de puntjes beheerst. Laura Dern is allesbehalve een damsell in distress en staat haar mannetje tussen al het mannelijke geweld. Ik moet zeggen dat ik haar nooit de knapste vrouw heb gevonden, maar hier heeft ze echt wel iets: stoer maar toch kwetsbaar en erg aantrekkelijk tegelijkertijd.

De supporting cast is ook erg leuk, met als absoluut hoogtepunt natuurlijk Wayne Knight als de op geld beluste Dennis Nedry. Hij is het personage met verreweg het grootste comedy-gehalte en ik lig elke keer weer in een deuk als hij in beeld verschijnt. Zijn introductie is ook één van mijn favoriete scènes waarin geen dino's voorkomen. Samuel L. Jackson is een stuk meer ingetogen dan in veel van zijn rollen, al kan hij het niet laten om toch één keer in schreeuwen uit te barsten. Hij heeft geen enorme rol, maar als hij er is, lurkend aan z'n sigaret, is het altijd leuk. En je kan bij zijn gesprekjes met Knight de irritatie van zijn gezicht aflezen. Bob Peck's Muldoon is een interessant personage die zelfs in een korte broek overtuigend bad-ass is.

Ik kan het natuurlijk niet over Jurassic Park hebben zonder te praten over de weergaloze muziek van John Williams; één van de meest herkenbare en indrukwekkende scores ooit. Ik kan de muziek elk moment opzetten, en dan lopen weer de koude rillingen over mijn rug. Natuurlijk blijft het het indrukwekkendst in de bioscoop, maar ook in huis draai ik het graag op een hoog volume. Om het gisteren na 20 jaar weer eens te horen in Pathé ArenA was een emotionele ervaring. Het was geen janken, maar het had zomaar gekund.

Over gisteren gesproken, de hele reden waarom ik eindelijk mijn gedachtes over Jurassic Park op de site zet is de rerelease in de bioscoop. Ik ben niet de grootste fan van 3D. Ik draag een bril en wil absoluut niet aan lenzen, dus ik heb het probleem van twee brillen over elkaar en ik word snel scheel. Maar het was allemaal de moeite meer dan waard. De 3D wordt subliem gebruikt om bepaalde elementen meer naar de voorgrond te brengen en werkt het best in de rustige scènes. De film is natuurlijk niet gemaakt voor 3D, dus er zijn ook geen dingen die het beeld uitspringen; daar is 3D naar mijn mening ook niet echt voor bedoeld, tenzij het een lekkere nonsens horror is.

En dan het geluid; oh, het geluid. Van de eerste klanken tot aan het moment dat de T-Rex het beeld in stampte: wat was dat om emotioneel van te worden. De muziek in volle glorie uit alle speakers: ik blijf het over rillingen hebben, maar het oude cliché staat als een huis, want dat is precies wat ik voelde. Ik voelde me echt weer even dat kind van 11 die eindelijk naar Jurassic Park mocht.

Ik kan wel alinea's blijven typen over hoe goed de film wel niet is, en individuele scènes gaan beschrijven, maar iedereen die de film nog nooit gezien heeft moet hem zo gaan bekijken. Dat Jurassic Park niet in de top 250 saai blijf ik een grof schandaal vinden. Jeugdsentiment? Wat dan nog, dat mag best een rol spelen bij een beoordeling. En niet dat het wat uitmaakt, want Jurassic Park is gewoon echt één van de vetste films ooit gemaakt. Neem je kinderen, je vriend(in), je familie mee naar de bioscoop of ga alleen, maar Jurassic Park in de bioscoop én in 3D, dat mag je niet aan je voorbij laten gaan.

Jurassic World is het beste deel in de franchise na het origineel.

Toegegeven, het werd nooit zo indrukwekkend als toen ik Jurassic Park op mijn elfde in de bioscoop zag, maar toen de muziek aanzwol en de poorten opengingen kreeg ik toch wel kippenvel en ging mijn hart net als bij Grey toch echt sneller kloppen.

Het verhaal heeft even nodig om op gang te komen en alle spelers voor te stellen.
Chris Pratt is zijn sympathieke zelf; hij hoeft er weinig moeite voor te doen; hij is grappig maar tegelijkertijd stoer, precies zoals een held zou moeten zijn. Bryce Dallas Howard is echt een bloedmooie vrouw. Haar personage is een beetje een stereotiepe zakenvrouw, maar naarmate de film vordert is haar transformatie tot konten schoppende actieheldin toch wel erg leuk. En net als in Jurassic Park waren de kinderen niet al te vervelend; ik kon me niet zo goed met ze identificeren omdat ik zelf ook 22 jaar ouder ben, maar het waren coole kinderen.

Maar waar het natuurlijk om draait zijn de dino's en de spectaculaire actiescènes Het idee achter Velociraptors die een mens gehoorzamen klonk een beetje twijfelachtig, maar het blijkt uiteindelijk een geslaagd concept. Het zorgt voor één van de coolste scènes als ze samen met Pratt op de Indominus Rex jagen. Ah ja, de Indominus Rex. De makers van de film waren zich ervan bewust dat de reeks een nieuwe superdino nodig had, en het was een goede creatie. Het genetische geklooi zorgde ervoor dat het beest een paar vette superkrachten had, en het ontwerp was zeker niet slecht.

De film verandert in het tweede gedeelte pas echt in het spektakel waar je als kijker op wacht. Zo doe je actie; steeds verder escalerend om tot slot tot een ongekend krachtige climax te komen. Want hoe cool Indominus ook was, de aanblik van de T-Rex die uit de schaduw tevoorschijn stapte was het absolute kippenvel creërende hoogtepunt van Jurassic World. Prachtig dat het ook echt dé T-Rex uit deel één bleek te zijn; kijk maar naar de littekens. Ik had al gehoord dat dit het geval was, en je moet toegeven, het was een geweldige hommage naar Jurassic Park. En over geweldig gesproken; de Mosasaurus was toch wel een prachtige toevoeging die ook nog eens voor een leuke uitsmijter zorgt.

De speciale effecten van de dinosaurussen zijn trouwens erg goed; je weet dat (bijna) alles CG is tegenwoordig, maar ik moet zeggen, alles was erg sterk gedaan. Al met al is Jurassic World een prachtige, spannende, grappige terugkeer naar Isla Nublar; die perfecte combinatie van nostalgie en nieuwigheid waar ik op gehopt had. Niets zal dit jaar Fury Road verslaan, maar ik heb weinig te klagen over Jurassic World; echt een bijna perfecte zomerfilm.