Opinions

Als één film de laatste jaren mijn humeur grondig verpest heeft is het wel Small Appartments; afgezien van het absurde eerste half uur vind ik het komedie aspect er niet meer in terug.

Dat is met name de schuld van de makers van de trailer, want als je die bekijkt is dit een ietwat donkere, maar nog steeds grappige comedy met de nadruk op de aparte personages. En ik kreeg wel degelijk een aardige komedie... In het eerste half uur, want daarna verzandde het al snel in een dramafilm waarin de ene gebeurtenis nog hartverscheurender was dan de ander.

Ik keek deze film met name omdat Matt Lucas de hoofdpersoon vertolkte. Ik ben een groot fan van Little Britain, de serie die hij gemaakt heeft met David Walliams. En hij doet het hier zeker niet slecht. Oké, zijn accent had beter gekund, maar hij speelt hier echt zo'n apart personage zoals hij dat goed kan. Al zijn kleine tics zorgen voor een goed ontwikkelt personage, en je kan de triestheid soms echt van zijn gezicht aflezen.

Voor de rest bestaat vrijwel de gehele cast uit bekende gezichten. Het was af en toe echt een parade waarin zo snel mogelijk een hele rits aan acteurs de revue moesten passeren. En weet je wat, de meeste deden het erg goed. Ik had wel eens van Juno Temple gehoord, hoewel ik niet wist wie ze was. Maar ik viel gelijk voor haar toen ze in beeld verscheen. Ze leek echt een persoon met een hart van goud die in een uitzichtloze situatie verkeerde, en haar eerste scène met Lucas was best vertederend, tot later de aap uit de mouw komt en ze een eersteklas bitch blijkt te zijn in een scène die de definitieve ommekeer in het verhaal zou blijken.

Voor de rest hebben alle karakters een dubbele bodem waarin ze niet blijken te zijn wie je denkt, en dat brengt iedereen goed over; ik heb geen behoefte om elk klein rolletje van commentaar te voorzien, maar één wilde ik er absoluut even uitlichten. De grootste verrassing vond ik wel Johnny Knoxville, die een personage speelt dat qua uiterlijk en gedrag zo ver weg staat van zijn Jackass-persoonlijkheid dat mijn broer de eerste keer dat hij in beeld verscheen niet eens doorhad dat het Knoxville was. Zijn uiterlijk strookt totaal niet met zijn persoonlijkheid, en in het begin lijkt hij ook een eerste klas hufter, maar naarmate de film vordert ga je hem steeds meer respecteren; ik vind dit echt Knoxville's beste rol.

Maar natuurlijk gaat Knoxvile's personage er op brute en daadwerkelijk hartverscheurende wijze aan in de sterkste scène uit de film, waarin hij smeekt om zijn moeder die hij daarvoor nog met de grond gelijk heeft gemaakt, een scène die de neerwaartse spiraal qua ontwikkelingen, die beginnen met de echt uit het niets opdoemende scène waarin Franklin Franklin in elkaar wordt geschopt door de naarste karakters in de film.

Daarna kon ik niet geloven dat het voor de personages nog erger kon worden, maar helaas; de film stortte me daarna in een depressie die de rest van de film niet meer over zou gaan. Als de makers de futiliteit van het leven wilden verbeelden op film dan zijn ze daar echt in geslaagd; de positieve boodschap die de film op het laatst alsnog uit wil dragen kwam bij mij als mosterd na de maaltijd, maar ik vond het wel mooi om te zien dat Franklin Franklin zijn droom mocht gaan najagen en niet in Crystal's trucje trapte; als er één sprankje hoop te melden valt over het laatste uur van Small Appartments, laat het dan zijn dat sommige mensen krijgen wat ze verdienen.

Laat me één ding duidelijk stellen: aan de hand van de review leek het af en toe of ik Small Appartments een slechte film vond. Dit is absoluut niet zo: hoewel ik de gebeurtenissen vaak niet leuk vond, bleef hij zeker een hele tijd hangen (de kijkbeurt was minstens vier weken geleden); een film mag je heel af en toe best even omlaag halen om dat te bewerkstelligen, en daarin zijn de makers echt oprecht geslaagd. Verder waren het de fascinerende personages waardoor ik geboeid bleef kijken, maar ik verwacht niet deze film snel nog een keer te bekijken.

Als je Sasha Grey in een film zet en haar haar kleren laat aanhouden is dat knap stom.

Niet dat dat ook maar iets had kunnen redden aan deze dramatisch slechte film. Stomme mensen die stomme dingen doen, specail effects die er niet veel beter uitzagen dan in de film die ze zogenaamd aan het opnemen waren, belabberde acteerprestaties, totaal geen gevoel van spanning, humor die niet werkt.

Misschien neem ik deze film iets te serieus maar als ik een slaherfilm kijk wil ik in ieder geval vermaakt worden door goede kills of in ieder geval wat naakt. Deze film had niet van dat alles; het was een taak om deze film uit te zitten. De muziek vond ik dan wel weer grappig; zo over de top maar het klonk lekker fout.

Sasha Grey is niet eens een verschrikkelijk slecht actrice en ik blijf haar erg aantrekkelijk vinden. Hershell Gordon-Lewis had weinig te doen maar deed het niet slecht. Hess tenslotte is de grote naam in deze film, en hij had wat aardige momenten, vooral als hij lekker overdreven speelde, maar hij is natuurlijk nooit een groot acteur geweest.

Nee, dit was een gigantische verspilling van tijd en geld, maar dan ga je de betere films wel meer waarderen.

De grootste aantrekkingskracht van Snowpiercer is de constante vraag "wat zit er achter de volgende deur".

Dit mag dan gebaseerd zijn op een graphic novel, alleen het basisconcept van de trein blijft overeind. En als je de pure logica van de lay-out van de trein laat varen hou je nog altijd een ijzersterke, onvoorspelbare film over. Zeg nou zelf: wie had er nou geen "holy shit" moment toen die deur openging en er tientallen tot de tanden toe gewapende mannen achter stonden? Die scène is trouwens één van de zeldzame pure actiescènes; deze en een paar andere goed geplaatste uitbarstingen van geweld kwamen behoorlijk hard aan.

Visueel is Snowpiercer ook erg sterk. Geen één coupé is hetzelfde, en het kleurengebruik werd op den duur steeds diverser. Prachtig voorbeeld waren natuurlijk de coupé's met de vissen en de prachtige tuin. Als ons als kijker af en toe een blik naar buiten gegund word zijn de special effects niet altijd opperbest, maar je krijgt wel apocalyptisch gevoel van de aanblik van het besneeuwde landschap.

Qua verhaal was het altijd raden wat er ging gebeuren, en tot het einde toe bleef ik gefascineerd kijken. De film had af en toe zeker Aziatische trekken, want sommige gebeurtenissen zoals de humoristische momenten hadden echt zó'n vreemde vibe die ik niet goed uit kan leggen. De scènes met Tilda Swinton's personage en die in de schoolcoupé met een memorabel rolletje voor Alison Pill sprongen er wel echt in positieve zin tussenuit. Chris Evans is erg goed in de hoofdrol e zijn emotionele monoloog tegen het eind was erg sterk. Voor de rest was de cast best goed, en Kang-ho Song was natuurlijk de man.

Het verhaal nam op het eind zeker een sterke emotionele wending, en de hele reden van de revolutie zag ik niet echt aankomen. De sereniteit die de laatste momenten uitstralen was een mooie afsluiter voor een nooit voorspelbare, unieke film. Als je één Chris Evans-film ziet dit jaar, laat Captain America voor wat 'ie is en laat het Snowpiercer zijn...

Some Guy Who Kills People begint niet al te sterk.

De kijker wordt meteen in het diepe gegooid en bestookt met flashbacks nog voordat we goed en wel aan de personages zijn voorgesteld. Het is allemaal erg kort door de bocht: man werd vroeger gepest en slaat nu an het moorden, niet echt een origineel concept. De humor komt geforceerd over, en de grappen zijn niet grappig.

Maar na ongeveer een kwartier gebeurt er iets; na de introductie van Boyd's dochter wordt het plotseling interessant, en verandert de film in een intrigerend drama. Kevin Corrigan acteert erg sterk op de rand van een psychose om langzamerhand steeds sympathieker en opener te worden, en zijn interactie met z'n dochter is erg aandoenlijk. Ze zijn samen echt het hart van de film, omringd door een leuke cast; de personages vond ik ijzersterk.

Het horror-aspect is dan al lang het raam uit en wordt nooit meer echt gebruikt. Het is dan meer een thriller, maar het sterke drama voert nog steeds de boventoon, met af en toe een subtiel grapje hier en daar en een goede rol van Barry Bostwick om het ook zonder Corrigan in beeld interessant te houden. Het verhaal kent een vrij standaard verloop om dan toch nog met een soort van twist te eindigen, wat ik wel kon waarderen.

Uiteindelijk vond ik dit een fascinerend kijkje in de geest van een mentaal gefrustreerde man. Geen echte horror zoals ik gedacht had, maar ik ben misschien wel beter te spreken over het eindresultaat dan wanneer het een rechttoe rechtaan slasher was geweest.

De scène die op de poster hierboven is afgebeeld is het spectaculaire hoogtepunt van Sorcerer.

De film bouwt erg langzaam op en neemt de tijd om de karakters te introduceren, maar toch heb ik het gevoel dat je ze nooit echt goed leert kennen; ze zijn er voor mij puur om het verhaal te ondersteunen. De film is Amerikaans, dus Scheider heeft de hoofdrol en zijn personage is uiteraard het meest uitgewerkt. De makers hadden eerst Steve McQueen in gedachten, maar Scheider is erg goed. en past goed bij de rest van de groep. En ik heb het gevoel dat McQueen te overheersend aanwezig zou zijn geweest, dus Scheider was een sterke tweede keus.

Bij Cinema Egzotik hoorde ik dat er ook een cut bestaat waarin de introducties door de jungle-actie heen waren geknipt, en daar had ik wel wat in gezien, hoewel dat de flow wel zou hebben beïnvloed. Gelukkig kent het eerste uur ook een paar goede spectaculaire scènes, want anders was mijn aandacht waarschijnlijk aardig verslapt. Maar als we uiteindelijk in de jungle belanden voel je echt de hitte en na de gewelddadige uitbarstingen hun uitzichtloze situatie, dus was hun keus om de gevaarlijk expeditie te ondernemen volledig te begrijpen.

Na een uur wordt het pas echt interessant met een paar ijzersterke scènes in de jungle, waar de trucks zich moeten begeven op levensgevaarlijk terrein. De scène op de gammele brug in de stromende regen, is zoals ik al zei één van de spannendste ooit op film vastgelegd. Ook de scène waarin een boom uit de weg moet worden geruimd is spannend maar tegelijkertijd grappig op een duistere manier. Verder is er geen poespas met overdreven sentiment; de film focust zich echt op de situatie op een bijna documentaire-achtige manier. En als er dan wat dieper op één van de personages in wordt gegaan gaat hij er gelijk genadeloos aan in een spectaculaire explosie die ik werkelijk niet aan zag komen.

Het verhaal wordt op het laatst een beetje vaag met de al vaak aangehaalde trip-scène, maar op zichzelf vond ik dat moment wel vet. Het paste alleen niet echt in de serieusheid van de rest van de film. De score van Tangerine Dream is erg memorabel en zit al een tijdje in mijn kop. Ik moet maar eens wat van de mannen gaan beluisteren, want hun soundtrack voor the Keep vond ik ook al zo goed. en ze weten goed sfeer te scheppen.

Al met al vond ik Sorcerer helemaal geen onaardige film, en verdient Friedkin's film zeker een breder publiek. Ik ben blij dat ik naar Night of the Truckers geweest ben

Noem me gek, maar ik kan op zijn tijd best genieten van een film die alle cliché's uit de kast trekt. Blote borsten? Check. Beroerde moorden? Check. Een mysterieus persoon om de aandacht van de echte moordenaar af te leiden? Check. En een totaal bizar einde? Check.

Het slasher-genre staat bij velen bekend, niet alleen om het bloed, maar ook om de naakte vrouwen. Soms zijn er slechts één of twee bereid iets van zich te laten zien, maar hier gaat bijna elk vrouwelijk personage uit de kleren. En ik moet zeggen, de één was nog fraaier dan de andere. Ja, de meisjes zijn belabberde actrices die nauwelijks een overtuigende zin kunnen uitspreken, maar dat maken ze weer goed met hun lichaam; het leek af en toe wel een softcore porno-film (kijk de imdb pagina's van sommige actrices maar eens na). En wat doe je als er een moordenaar in huis is? Dan probeer je naar buiten te vluchten terwijl het regent zodat je al weinig verhullende outfit ook nog eens kleddernat wordt. Bovendien waren alle meisjes goed door de natuur (en soms de plastisch chirurg) bedeeld; wat naakt betreft spant Sorority House Massacre II de kroon.

De moorden in de film zijn helaas wel erg zwak. Het enige echte wapen is een vleeshaak, hoewel er ook wel een mes aan te pas komt. Heel veel moorden zijn niet meer dan áán van de actrices die buiten beeld worden afgeslacht waarna er een paar stralen bloed op de muur verschijnen. De moordenaar is trouwens wel goed in zijn sporen wissen, want na de eerste moord is de bloedvlek op mysterieuze wijze verdwenen. Onze hoofdrolspeelster krijgt aardig wat bloed over zich heen tijdens de confrontatie met onze misleidende dikzak.

Deze persoon krijgt trouwens belachelijk veel te verduren tijdens de film, en hij schijnt maar niet dood te willen. Dit is iets wat niet vreemd is in de wereld van de slasher, maar hier komt hij echt tot het hilarische af weer terug in beeld, steeds in meer belabberde staat. En dan te bedenken dat als hij gewoon zijn mond had opengetrokken om alles uit te leggen hij zichzelf een hoop ellende had kunnen besparen!

Maar het feit dat hij de enige hoofdverdachte is betekent natuurlijk dat hij nooit de moordenaar kan zijn en dat de echte moordenaar tot op het laatste moment onbekend blijft, hoewel de scène met het ouija-bord natuurlijk wel een vette hint is. Maar ach, die bovennatuurlijke insteek levert nog wel een paar lollige momenten op als de laatste twee overgebleven meisjes met de stem van de moordenaar een slechte speech houden.

Sorority House Massacre II doet alsof het een vervolg is op een film uit een heel andere reeks, maar steekt die films op bepaalde punten bijna de loef af als het om pure lol aangaat; juist alle genre-cliché's maken van deze film een genot om naar te kijken...

Dit was eigenlijk best wel erg geweldig!

Vanaf de briljante titelrol met het hilarische liedje weet je al dat dit een geweldige horrorkomedie gaat worden. Het verhaal is een van de meer originele die ik de laatste tijd heb gezien, en het zorgt voor een paar sterke scènes, met de introductie van Spider Baby als vroeg hoogtepunt.

De hele familie bestaat eigenlijk uit geweldige aparte personages. Spider baby is best wel een leuk meisje, en Jill Banner weet haar neer te zetten als een enthousiast klein kind met een gemene kant. Haar late scène waar ze oom Peter probeert te verleiden is op een vreemde manier extreem sexy. Echt één van de betere personages die ik ooit gezien heb. . Haar zusje is ook erg goed, maar ietsje meer aan de hysterische kant. Sid Haig speelt ook een leuk rolletje, en de koppen die hij trekt zijn fantastisch grappig.

De man die oom Peter speelt is trouwens een matig acteur maar hij trekt een paar van de raarste koppen die me in lachen deden uitbarsten. De gemene personages waren ook wel goed, en Mary Mitchell die rondrent in een weinig verhullende outfit was mooi om te zien. En dan Lon Chaney. Een absolute vakman, en hij heeft een goede rol zo laat in zijn carrière. Hij heeft een paar goede scènes, en zijn emotionele gesprek met de meisjes was verrassend emotioneel.

De film begint een beetje traag, maar dat geeft niet, want dit zijn voornamelijk dialoogscènes om het interessante plot uit te leggen en de personages te leren kennen. Hieruit kun je trouwens wel afleiden wie het gaat overleven, maar dat is niet erg, want de hele film is gewoon zo apart dat het voor mij niet uitmaakte.

De spanning die er is wordt rustig opgevoerd, en de bizarre scènes zijn fascinerend om naar te kijken. De kinderen worden steeds gekker wat allemaal leidt tot een op een vreemde manier emotionele maar steeds spannende climax, met achtervolgingen, bizarre verschijningen en een lekkere epiloog met het alom bekende vraagteken achter "the End". Rob Zombie heeft trouwens goed naar deze film gekeken, want dat vraagteken en een paar andere scènes zullen ervaren horrorkenners akelig bekend voorkomen.

Ik heb eigenlijk geen slecht woord te zeggen over deze aparte film. Bij vlagen hilarisch, af en toe eng, met fascinerende personages gespeeld door over het algemeen sympathieke acteurs. Dit is een cultklassieker die meer aandacht verdient.

Wat een enorme afgang.

De film is één grote aaneenschakeling van toevalligheden, slecht ontwikkelde plotpunten, en bizarre uit de toon vallende scènes. De film probeert te veel in één keer te doen en moet alles bliksemsnel proberen af te raffelen om er een teleurstellend einde aan te breien.

Een paar flitsende actiescènes, hoewel erg goed gedaan, zijn echt niet genoeg om er iets leuks van te maken. McGuire en Dunst zijn gewoon waardeloos slecht. Bruce Campbell heeft een leuke kleine rol, maar de rest is ook ronduit zwak.

Da bad guys worden er schoppend en schreeuwend aan de haren bijgetrokken. Sandman wordt geforceerd in een belangrijke rol gedrukt en Venom's optreden is een aanfluiting. De CG is een klein puspunt, maar daar word ik tegenwoordig ook niet meer warm van, tenzij het in een interessante leuke film zit, maar dat is absoluut niet het geval.

Ik gaf deze film na een biscoopbezoek nog het voordeel van de twijfel, maar dit is als film en als vervolg gewoon onwaardig. Lekker laten rotten.

Eén van de saaiere Bond-films die ik tot noch toe gezien heb. Een Bond laten draaien om een liefdesplot vind ik sowieso een slecht idee, en het komt deze film niet ten goede.

Er gebeurt bar weinig gedurende de eerste anderhalf uur, en de laatste grote actiescène lijkt precies op vele voorgaande Bond-ontknopingen. De grote bad guy wordt ook weer kinderlijk eenvoudig verslagen en Roger Moore's Bond werkte op mijn zenuwen door zijn constante gekibbel met zijn Russische love interest. Barbara Bach vond ik trouwens ook weinig hebben; zeker niet de knapste Bond Girl en een matig actice. Ik geloofde hun relatie totaal niet, hoe dom dat ook klinkt in een filmreeks die vrouwen niet altijd als de meest intelligente wezens toont. Hier is dat trouwens ook weer het geval; voor een speciaal agente is ze nou niet de slimste persoon.

Gelukkig maken bepaalde dingen deze film nog een beetje leuk. Het is het eerste optreden van de meest iconische henchman ooit: Jaws. Hij is sterk, tot op het belachelijke af, en die stalen kaken zien er indrukwekkend uit in die granieten kop. Ten tweede kunnen we hier de adembenemende Caroline Munro bewonderen. Het is een grof schandaal dat ze zo'n minuscuul rolletje heeft, maar over haar minuscule outfit heb ik dan weer niets te klagen. Munro is echt (nog steeds) één van de mooiste vrouwen op aarde, en ik had haar 1000 keer liever gezien dan Bach. Verder is de beginscène in de sneeuw el leuk en de muziek is erg cool.

Maar er gebeurt verder gewoon niks leuks en het liefdes-element was slaapverwekkend, zodat dit voor mij echt één van de mindere Bond-films is.

Wat hou ik toch van post-apocalyptische roadmovies. De vampier-insteek (ha) is een originele, en de uitwerking bijzonder sterk.

Het verhaal is rustig met af en toe een spannende uitspatting, en de vampiers worden hier niet neergezet als een soort über-mensen, maar als bloeddorstige wilde beesten. Natuurlijk moet er ook een menselijke dreiging zijn, ditmaal in de vorm van religieuze fanatiekelingen. Deze mensen zijn niet mijlenver verwijdert van die mensen in de echte wereld, en ik kan me zomaar voorstellen dat er zo'n groep zou bestaan als de wereld er uit zou zien zoals in Stake Land.

De voice-over is helaas een beetje te melodramatisch; het had achterwege gelaten kunnen worden, want nu had je op zich ook wel door dat Martin het zou overleven tot aan het eind. De gebeurtenissen onderweg zijn in ieder geval soms erg schokkend en niet goed voor je zonnige humeur, zullen we maar zeggen.

Voor de rest zit alles puik in elkaar. Mister is een sterk personage met een emotionele kant, die Martin onder zijn hoede neemt en hem de fijne kneepjes van het vampier-doden bijbrengt. De rest van de cast is ook goed, vooral Danielle Harris die hoe ze er ook uitziet erg aantrekkleijk is, en bovendien een begenadigd actrice.

De hele look vaan de film is ook erg goed. Ik weet niet wat het budget was, maar net als in Monsters hebben de makers goed gebruik gemaakt van het geld dat ze hadden. De omgevingen zijn soms beeldschoon, en het blijft afwisselend. De muziek is ook erg sfeerverhogend en vaak erg subtiel.

Naar het einde toe krijgen we een soort tiwst om de oren rond de leider fan de fanatiekelingen die een of andere super-vampier is geworden. Dat zag ik een soort van aankomen en het was een beetje té cliché naar mijn smaak.

Maar voor de rest heb ik niet echt iets nagatieefs te melden; dit is een ijzersterke apocalyps-film om aan het lijstje toe te voegen...

Laat ik even beginnen om te zeggen dat Caroline Munro (nog steeds) één van de, dan wel niet de mooiste vrouw is die ooit op deze aardkloot heeft rondgelopen. Om haar als Stella Star (geweldige naam overigens) hier in Starcrash te zien rond-paraderen in weinig verhullende outfits (gelukkig is er op de meeste asteroïden een normale atmosfeer) was de grootste reden voor mij om op de vreselijk oncomfortabele stoelen in Eye te blijven zitten. Haar impact wordt een beetje teniet gedaan door de slechte dubbing van haar stem, maar de spontaniteit is wel van haar gezicht af te lezen, en je ziet dat ze echt plezier in haar rol heeft.

Voor de rest is dit uiteraard een goedkope knock-off van Star Wars, maar moeten de makers van Starcrash het doen met een veel kleiner budget en een grote dosis passie. De knulligheid is te zien in de sets, de shot van de ruimtegevechten, en de kostuums, maar dit wordt na verloop van tijd gewoon de charme van de film; was het budget hoger en waren de productiewaarden beter geweest, dan was de film half zo leuk niet; het is af en toe zo veel mogelijk ideeën die in hun kop opkwamen zo adequaat mogelijk in beeld te brengen, en een gevoel van originaliteit en ambitie valt de makers niet te ontzeggen.

Waar vandaag de dag CG zou worden gebruikt, doen de makers het hier met aloude technieken zoals miniaturen, stop-motion animatie en shots op locaties die nergens lijken op wat ze voor moeten stellen. Dat alles nou net iets minder oogt dan bij hun grote broers (de stop motion bijvoorbeeld mist aardig wat frames), ach, wat deert dat? Dan komen ze wel weer met een groep schaars geklede ruimteamazones om weer wat goodwill te kweken.

De acteurs lijken er oprecht plezier in te hebben om hun vaak belabberde dialogen te brengen. Joe Spinell is geweldig als de boosaardige keizer, een rol die lichtjaren afstaat van zijn rol in Maniac. de robot was trouwens puur goed met zijn hilarische teksten. Christopher Plummer is de enige die beroerd overkomt met zijn slome manier van praten, maar ook dat was weer lekker apart.

Het verhaal gaat naar het einde toe wel als een nachtkaars uit, maar de plottwists die je daarvoor om je oren krijgt zijn zo bizar dat je af en toe lekker dubbel ligt, en dat samen met het pure plezier dat je krijgt bij het kijken van Starcrash verdient een dikke voldoende.

"Not every party ends with a dead clown."

Ik zou Stitches best op mijn feestje uitnodigen; hij brengt echt leven in de brouwerij. De trucjes die hij uit zijn mouw schudt zijn hilarisch, lekker bloederig, en bovendien bijna helemaal gerealiseerd met praktische effecten! Elke moord heeft met het clownsvak te maken, en steevast voorzien van commentaar door Stitches, een leuk detail om het lekker luchtig te houden.

De personages zijn naast hun vervelende kindversies, een paar uitzonderingen daargelaten, trouwens best aardig en sympathiek. Het was soms best sneu om ze vermoord te zien worden. Leuk trouwens om een Ierse horrorkomedie te zien, want die accenten zijn natuurlijk hartstikke tof.

Stitches is een lekker groffe clown en zijn look is groezelig en tegelijkertijd grappig. Ross Noble zet echt een memorabel personage neer en zijn achtergrond in komedie zorgt echt voor een paar hilarische oneliners.

Het plot is vrij simpel, maar het hele idee van een clowncult die hun leden beschermen door eieren met hun evenbeeld van ze te maken was echt erg origineel gevonden. Je weet dan trouwens wel hoe de film zo'n beetje gaat aflopen, maar de weg ernaartoe is geweldig; de film zit vol met grappige momentjes en verveelt echt geen moment. Dat gecombineerd met de geweldige special effects en een leuke Ross Noble maakt van Stiches echt een feest...

Geinig filmpje wel.

Het wil graag een serieuze dramafilm zijn, maar door het (s)exploitatie-element en Burt Reynold's overdreven personage wil het dat nooit echt worden. Moore's striptease-scènes zijn natuurlijk de grootste aantrekkingskracht van de film, en ze zag er toen best beeldschoon uit. Ze is trouwens niet de enige vrouw die uit de kleren gaat; om de paar scènes is er wel iemand topless te bewonderen, en Pandora Peaks in het bijzonder blijft wel even op je netvlies staan. Verder spelen Ving Rhames en T1000 wel grappig personages, maar duurt de film veel te lang.

Wel grappig dat Verhoeven met deze film en Basic Instinct een paar heuse exploitatie-films heeft gemaakt, maar het drama-plot had hier niet per sé in gehoeven. Jammer dat Paul ze tegenwoordig zo niet meer maakt...

Geinig goedje, die Stuff.

Er gaat niets boven cheesy 80's special effects. Ze mogen dan niet altijd even overtuigend zijn, maar blijven altijd beter dan slechte CG. Deze film heeft niet bizar veel met horror te maken en wordt eigenlijk steeds absurder. De acteurs gaan hier vaak lekker in mee en het is allemaal erg vermakelijk. Ook leuk gedaan, al die commercials met grappige jingles. Gelukkig ben ik daar totaal immuun voor...

...maar ik zou toch wel wat lusten

Visueel is deze film overrompelend, vooral tijdens de "dansscènes", maar style over substance is nog nooit zo op zijn plaats geweest.

Ik heb er geen problemen mee dat Snyder zoveel mogelijk vrouwelijk schoon op het beeldscherm wil hebben, en daar hebben we absoluut niet over te klagen; de ene actrice is nog mooier dan de andere, en allemaal schoppen ze serieus kont in de vette actiescènes.

Deze scènes zijn natuurlijk het hoogtepunt van de film, want het magere plotje en het vaak waardeloze geneuzel interesseerde me helemaal niks en waren natuurlijk van ondergeschikt belang. Ik zou het leuker hebben gevonden mocht de film zich volledig in één wereld afgespeeld hebben, maar nu was het hoofdplot alleen maar een serieuze afleiding, en zat ik alleen maar te wachten om de volgende stage in dit levende videospel.

Wel heb ik enig respect voor Snyder vanwege het feit dat hij niet de gemakkelijke weg gekozen heeft en de film geen geforceerd happy end heeft gegeven, maar de uitkomst van het hele gebeuren sloeg nergens op, en de zwaar overdreven pseudo-filosofische voice-over deed het geheel ook geen goed.

Uiteindelijk draaide het vooral om de mooie plaatjes en meisjes in korte rokjes, en daar geef ik de film een dikke voldoende voor, maar er is geen excuus voor een ondermaats plot...

Laat één ding duidelijk zijn: de Super Shark kan zeker lopen, maar dat vliegen is meer erg hoog springen.

Typisch een SyFy productie: belabberde special effects, slechte acteerprestaties en één of twee gastrollen van acteurs op hun retour. Het verhaal kabbelt rustig voort en de teksten zijn beroerd. maar qua eye candy is er wel wat te genieten, en tijdens de bikini-contest is er ook voor de liefhebbers van nep (ik ben wat dat betreft ook geen snob) wat te genieten.

Ik vond het stiekem wel leuk dat elke poging tot karakter-ontwikkeling eindigde met een steeds bijna identieke haaien-aanval, en het merkwaardige legervoertuig op het laatst was te gek voor woorden, maar stiekem wel hilarisch. Het wordt nooit spannend, maar dat verwacht ik bij dit soort films ook helemaal niet.

John Schneider (één van de Duke-broers) heeft hier totaal niets te doen en dient alleen maar als publiekstrekker, voor zover hij dat dan nog is. Sarah Lieving was leuk, en ten minste niet zo'n silliconen-bimbo. Haar achtergrond-verhaal is oké maar overbodig. Haar partner doet zijn best om Bruce Campbell te zijn, maar daar is er natuurlijk maar één van.

Ik weet nou nooit of de makers van deze films alles bloedserieus nemen en dat alles onbedoeld grappig is, maar dit is voor de rest een lekker onpretentieus filmpje.