Opinions

Tsja tsja, wat zullen we er van zeggen? Niet het beste werk van Tim Burton, dat zeker niet. Wel leuk om zo'n heel scala aan bekende acteurs voorbij te zien voorkomen, maar als parodie sloeg het bij mij niet echt aan. Wel erg leipe aliens, dat wel.

Matt Damon moet weer eens opgehaald worden. Met dat gegeven heb je dus een soort van Saving Private Ryan, maar dan op Mars . Anyway, weer een goede film hoor in het realistische ruimtefilm-genre. Als het boeiend met enkele artistieke vrijheden en niet zo gortdroog gebracht wordt, heb je net als Interstellar of Gravity een superspannende film. Ik houd wel van dit soort films. Alles zag er bovendien piekfijn uit!

Wat een braaf filmpje is dit. Het laat zien hoe het er schijnbaar aan toe ging in de jaren '50. De sociale omgeving vindt dat een mid-dertiger (Ernest Borgnine) aan de vrouw moet en via een ballroom hosselt hij dan een meisje. Dan nog heeft zijn sociale omgeving er allerlei opmerkingen over, enfin je kunt wel raden hoe het afloopt. Af en toe wel aan de kazige kant, maar belerend wordt het gelukkig nooit.

Wow, dit is een heel speciale film, die zwaarmoedig in toon is. Twee mensen, die problemen hebben met de omgeving om hen heen, schrijven elkaar brieven over en weer. De brieven zelf zijn erg leuk geschreven en de animatie (met name het kleurgebruik) is erg passend! Tegen het einde zag ik de onvermijdelijke uitkomst van het verhaal wel aankomen en wordt het iets minder boeiend, maar al met al is Mary and Max een erg volwassen en mooie animatiefilm geworden.

Tsja, een musical, niet helemaal mijn favo genre, maar het begin van deze film vond ik echt heel behoorlijk. Het had fantastische special effects, waarvan ik dacht 'dat dat kon in 1964!'. Het stukje Disney-animatie vond ik zowaar lollig. Maar na een tijdje worden de kinderachtige liedjes en grapjes herhaald en scenes onnodig lang uitgerekt. De suffe invulling van de kinderrollen gaat eveneens irriteren, maar goed een schamele voldoende kan d'r wel vanaf.

Met Altmans filmstijl was ik door Gosford Park al bekend, dus ook redelijk goed voorbereid op deze film. Verschillende situaties wisselen elkaar af zonder duidelijk verhaal, wat van A naar B verloopt. Het heeft zijn glimlachmomenten (die announcer en die American Football-wedstrijd) en de close-ups van operatiescenes konden mijn aandacht ook wel trekken. Het geheel echter kan me niet echt bekoren.

Best een leuke avontuurlijke actiefilm . De film is wat aan de lange kant, maar het loopt continu wel lekker door en heeft een topcast! Anthony Hopkins en Antonio Banderas hebben leuke rollen met wat humor tijdens de actiescenes. Normaliter ben ik daar niet zo kapot van, maar bij een karakter als Zorro vind ik het wel passen. Verder is er een spetterende Catherine Zeta-Jones, ook niet heel verkeerd!

Een van de eerste films met Jim Carrey in de bekende Jim Carrey-rol. De overactieve houding en gekke bekkentrekkerij irriteren nog niet eens zo gelukkig. De jonge en frisse Cameron Diaz is zelfs leuk om te zien. Afijn, niet hoogstaand allemaal, het script is erg kinderachtig, maar uiteindelijk valt het allemaal wel mee.

Heel adequaat gefilmd hoor, maar geboeid werd ik niet. Het doet allemaal maar gewoontjes aan. Het leven op het schip, de rol van de wetenschap en de actiescenes. Het is allemaal leuk, aardig en soms ook zelfs mooi om te zien, maar het blijft allemaal maar middelmatig en voorspelbaar. Vooruit, toch maar een krappe ruim voldoende .

Haalt niet het niveau van een There Will Be Blood of een Magnolia, maar het is onmiskenbaar een Paul Thomas Anderson-film waar bezeten waanzinnigheid weer een grote rol speelt. Aan het acteerwerk van Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman (dat is gewoonweg briljant) ligt het niet, maar de manier waarop The Master verteld wordt, vond ik niet super. Het was nogal afstandelijk, observerend, waardoor ik niet de film ingesleurd werd.

Positieve verrassing deze film! Bronenosets Potyomkin is natuurlijk de beste en bekendste propagandafilm uit de USSR, maar Mat van regisseur Vsevolod Pudokvin komt daar zeker in de buurt. Oke, niet qua bekendheid dan, maar de film zelf was best goed.

Het plot is vrij eenvoudig: vader is van de oude stempel en vindt staken dikke onzin, de zoon is een bevlogen communist, die zich afzet tegen de machthebbers. Moeder moet partij kiezen tussen hen twee. Nouja je kunt wel raden waar dat naar toe gaat. Ondertussen spelen er zich allerlei dramatische scenes af (ze mochten van mij nog dramatischer, maar soit) en wordt de kijker op het eind getrakteerd op een spannend gevangenis-ontsnap-spektakel. Erg toegangelijke propagandafilm en een aanrader voor diegenen die na Bronenosets Potyomkin een andere film uit dit genre wil zien .

Sokurov is duidelijk geïnspireerd door Tarkovsky. Er is zelfs één scene haast schaamteloos gekopieerd uit Zerkalo (het wuivende gras). Waar Tarkovsky met het langzame tempo spanning creëert, werkte het tempo hier eerder ergernisopwekkend. Met alleen mooie plaatjes red je het niet naar mijn mening

2,5*

Deze film viel heel lichtjes tegen. Alsnog prima drama-stuk met de welbekende Woody-touch.

Van al die fantastische boeken van Roald Dahl vond ik Matilda het allerleukst, al wist ik maar bar weinig van het verhaal meer. Daarom des te leuker om de film eens te zien en die was best goed, beter dan vooraf gedacht! De telekinetische scenes waarmee ze het schoolhoofd (erg leuk gemodelleerd naar een Oost-Duitse sporter) te grazen neemt zijn de hoogtepunten van deze charmante film.

Heersende sequel op het nog meer heeersende 'The Matrix'. Oke, het haalt het niet bij het eerste deel, maar dat was ook een onmogelijke opgave m.i. The Matrix Reloaded heeft echter niets aan coolheid ingeleverd en is zeker de moeite waard. Zeker wanneer Neo Superman uithangt en Morpheus en die sleutelgast probeert te redden na de beste achtervolgingsscene ooit .

Redelijk slot van de Matrix-trilogie met de nadruk op redelijk. De actie en sfx blijven er fantastisch uit zien, het verhaal is wel een beetje uitgewerkt en wist me niet meer heel erg te boeien. Het einde van deze film is wel weer epic en lekker over the top zoals de hele Matrix-trilogie eigenlijk was.

Whoehoe, alhoewel ik zelf niet zoveel waarde hecht aan mijn top 10, staat The Matrix bovenaan mijn toplijst. Je moet toch een film op nummer 1 zetten en waarom dan niet The Matrix? Deze baanbrekende film is gewoonweg cool en daarmee is alles gezegd .

Aan de hoogdravende kant op het eind, maar al met al een okeeje film van Powell en Pressburger. Er wordt geprobeerd de Amerikaans-Engelse betrekkingen te verbeteren en er worden nog een hoop moralistische wijsheden dr tegen aan geknald. Dat komt een beetje overdreven over nu. De film moet het wat mij betreft vooral hebben van prachtig ontworpen sets en stoere wisselingen tussen zwart-wit en kleur.

Was een beetje skeptisch vooraf, vooral Jodie Foster in een Western leek me wat miscast. Ze kan echter dit soort rollen ook wel aan en samen met pokeraar Mel Gibson en James Garner beleven ze een alleraardigst avontuur. De grappen zijn niet geweldig, maar het typische westernsfeertje bevalt. De pokerclimax op het eind was ook wel okee. De film had daar wel mogen ophouden, nu duurde het net iets te lang.

Whehe, zo heel begenadigd is King nou ook weer niet. Hij heeft voor veel sterke spannende films gezorgd, maar Maximum Overdrive valt toch duidelijk buiten de boot. Als lollerfilm is het wel geslaagd om te zien hoe machines, waaronder een hoop oversized trucks, de mensheid teisteren. Af en toe kakt de film in om daarna toch met een jolige quote te komen. Zo krijst een hysterisch ontredderd wijf meerdere malen tegen een aantal op hol geslagen vrachtwagens: "We made you!" . Niet dat die vrachtwagen daar iets van aantrekken, want uiteindelijk moet en gaat alles kapot.

Ik word een beetje moe van dit soort films die mee proberen te liften op The Hunger Games, Divergent en al die andere matig geschreven avonturenverhalen voor jongvolwassenen. Nog vermoeiender is het dat er nog delen volgen op The Maze Runner, dat belooft niet veel goeds vrees ik. Anyway de film loopt netjes alle cliche's af met eerst veel uitleg, wat sociale dynamiek tussen wat jongeren en tot slot ook nog wat actie met gevaarlijke spinmachines. Die zagen er nog wel jofel uit, maar dat kan het broddelwerkje wat The Maze Runner verder is, niet verhullen.

Best leuk zo'n winterse western als McCabe & Mrs. Miller. Het is ook nog een redelijk conventionele film van regisseur Altman geworden, dus met een duidelijk verhaal, dat ook typisch western is: Warren Beatty komt in een stadje terecht en zet daar zijn bordeelbusiness op. Net als alles goed lijkt te gaan, komen er meer kapers op de kust. Beste gedeelte van de film was het lekker lange en mooie slot .

)) > < (( !!!

Wat een scene is dat ook . Voor de rest wel een heel aardige raamvertelling.

Matige voortkabbelende film met iets teveel vulgaire grappen. Daar wordt een komedie zelden beter van. De drie negerkinderen van Carrey zijn de grote (en leukste) attractie van deze film.

Ik haat het wanneer films slap en geheel volgens de sociaal gewenste regeltjes eindigen. Het moralistische druipt er bij Mean Girls vanaf, maar een andere leuke oplossing van dit tienergeneuzel kan ik ook niet bedenken. Dit is gewoonweg matigheid troef met een enkele leuke grap en voor de rest een flinke portie ergernis.

Mean Streets gaat eigenlijk helemaal nergens over. Robert de Niro die een onbezonnen karakter neerzet is wel oke en sommige scenes waren ook best wel te pruimen, maar over het algemeen was het onsamenhangend en vooral niet-boeiend. Deze film bevestigde het beeld dat het nooit meer goed komt tussen Scorsese en mij.

Geen enkele keer gelachen natuurlijk, want ik blijf dat Monty Python-gedoe kinderachtig en bijzonder ongrappig vinden. Vreemd trouwens dat zo hilarisch gedaan moet worden in het straatje van poep, pies en bloot.

Aardige film. Niet overal even sterk maar wel de moeite waard om te zien, al was het maar vanwege Chulpan Khamatova O+

Poeh, lange film hoor en het tempo ligt ook best laag. Dus je moet er wel enig geduld voor opbrengen. Gelukkig vond ik dit een heel aardige semi-fantasie-film. Beetje Amerikaans sentimenteel, maar met over de gehele linie een puik acterende cast rolt er nog een genoeg boeiende film uit.

Hmm, nogal oubollige musicalfilm, maar toch redelijk vermakelijk. Dat heeft vooral te maken met de personages. In de hoofdrol speelt een naïeve Judy Garland, die bijgestaan wordt door een ontzettende lul van een vader, die kleine blaag Tootie met haar lugubere plaatjes en al die ander typische bijkarakters. De film loopt wel lekker door ondanks wat liedjes, die nog best aardig om te zijn. Vincente Minnelli maakt de film verder nog leuker om te zien met kleurrijke decors. Al met al kan ik hier (ondanks dat musical niet mijn genre is) toch wel een voldoende aan geven.