Opinions

Redelijk kut, deze film, die continu irriteert en nergens sense maakt. Alleen een norse Robert de Niro was te pruimen, de rest is onuitstaanbaar met als dieptepunt die vervelende huilbaby.

Slappe komedie met spaarzaam geslaagde grappen. Op sommige momenten tenenkrommend voorspelbaar. Robert de Niro en zeker Ben Stiller zijn acteurs die me nooit van de stoel kunnen blazen. De vrouwelijke rollen zijn cliché en nog matiger ingevuld.

Oef oef oef, dit is niet zo best, maar door de lollige titel wou ik dit stuk onzin toch maar graag zien. Gelukkig veel gelachen om bijvoorbeeld de nu al legendarische scene waarin een haai een vliegend vliegtuig aanvalt . De zwaar overdreven tegenstelling tussen de heldhaftige marine en de milieuliefhebbende oceanologen leidt tot waanzinnig idiote dialogen. En dan last and also least: de special effects! Tsja, ook die falen en vallen door de mand. Hoe dan ook, toch nog twee sterren voor Mega Shark vs. Giant Octopus vanwege het vermaak.

Wat een tomeloze energie zit er deze film! Animatie is tiptop in orde en met zo'n superheldensfeertje wordt van alles uit de kast getrokken om dit een spektakel te laten zijn met allerlei leuk gevonden ontwikkelingen. In het superschurk-animatie-genre vind ik Despicable Me wel iets beter, maar Megamind mag er ook zijn.

Tsja, ik kan hier wel een heel verhaal ophangen over van alles en nog wat, maar beter trek je een weekend ervoor uit om deze zes uur lang durende schitterende film zelf te beleven.

Wow, erg mooie en indrukwekkende film van Von Trier is dit zeg. Het is opgedeeld in twee gedeeltes, waarbij je kijker eerst een bruiloftpartij mee maakt. Een hele hoop cliches van bruiloften worden netjes nagelopen en ondertussen is er veel spanning tussen Kirsten Dunst en haar familie. Het tweede gedeelte vond ik nog ietsje sterker, wanneer de verhouding tussen de twee zusjes (Gainsbourg en Dunst) aan bod komt. Ondertussen nadert er een grote planeet die de hele aarde gaat verwoesten.

Licht kritiekpuntje is dat kinderachtige geschud van de camera had van mij niet gehoeven. Zeker in de bruiloft lijkt Lars von Trier weer onnodig last van Parkinson te hebben. Later is dat geschud minder, of in ieder geval mij minder opgevallen, omdat ik nog meer in de film zat . Maar al met al een erg goede film met mooie beelden. Liefhebbers hiervan kan ik Tarkovsky's Offret aanraden trouwens, die film heeft ook zo'n mysterieus pre-apocalypse-sfeertje.

Grote gimmick natuurlijk om de hele film achterstevoren af te laten spelen. Het levert een leuke moeilijke puzzel op. Ik verwacht echter dat wanneer je Memento gewoon normaal van voren naar achteren laat afspelen geen heel bijzondere film krijgt.

Leuk duo aan het werk: Will Smith en Tommy Lee Jones . Weinig pretenties, gewoon een aardig filmpje dat geen straf is om te zien.

Weer zo'n onnodige sequel, die enkel goed is voor uitmelk-doeleinden. Het is nauwelijks grappig, behoorlijk flauw zelfs . Op SF-gebied is het ook allemaal maar heel erg tam, soms ronduit kinderachtig. Josh Brolin was dan nog wel redelijk stoer, maar net als Will Smith en Tommy Lee Jones erg routineus. Het viel me eigenlijk maar niet mee.

In het begin nog best te pruimen door wat lolligheden. Maar gaandeweg werd het plot steeds onsamenhangender en vervelender. De diverse aliens zagen er gelukkig nog tof uit, maar dat alleen kan de film natuurlijk niet redden.

Lollige martial arts-film met op het eind twee bazen: Bruce Lee vs. Chuck Norris . Continu heel bedenkelijk en goofy, maar daardoor juist wel zo grappig.

Maar weer een Godardje meegepikt, de derde alweer. En ik ben er wederom niet uit wat ik er van moet vinden. De film is ongewoon (of juist typisch Godard?) en heeft een lichtvoetig stijltje. Halverwege de film wordt bijvoorbeeld een half uur uitgetrokken tussen Bardot en Piccoli die een hele discussie hebben over van alles en nog wat. Dan besluiten ze wel naar Capri, dan weer niet, dan weer wel. Beetje oeverloos, maar ja ik bleef toch enigszins geboeid kijken. Gelukkig voor de kijker gaan ze naar Capri en word je op het eind van de film daardoor getrakteerd op schitterende natuur.

Maar toch, ik weet het niet. Uuiteindelijk heb ik het idee dat ik na iets heel magers gekeken heb., wat toevallig niet vervelend was om naar te kijken De uitwerking van het dilemma (Piccoli krijgt de opdracht om een verhaal commercieel aantrekkelijker te maken) vond ik niet heel super gedaan. Brigitte Bardot is zeker knap, maar zo bijzonder vind ik haar voorkomen ook niet. Tenslotte had Le Mépris ook nog regisseur Fritz Lang als zichzelf, dat was dan wel weer stoer. Maar ik heb absoluut niet het idee gehad dat dit weer een ander meesterwerk was van Godard.

Interessante film hoor! Het laat de begindagen van de Islam zien en hoe bepaalde ideeën en gebruiken ontstaan, zoals het oproepen tot het gebed en dat vrouwen gelijke rechten hebben als mannen. Hoe accuraat het allemaal is of hoe nu de islam wordt ingevuld, kun je altijd over discussiëren en twijfelen, maar goed dat terzijde. Het heeft een beetje de sfeer van epossen uit de jaren '50 en '60 zoals bijvoorbeeld The Ten Commandments, Spartacus of Ben-Hur. Het acteerwerk was niet over de gehele breedte sterk. Verwacht echter ook wat spektakel in de vorm van gevechten van Islam-aanhangers tegen de ongelovigen.

Ohja, trouw aan de interpretatie van de islam, wordt Mohammed geen enkel moment in beeld gebracht of hoor je hem. Het verhaal wordt dus vanuit andere historische figuren verteld, maar mocht Mohammed toch nodig zijn in de film voro het verhaal, dan wordt vaak gefilmd vanuit zijn point of view. Beetje awkward wel als een van de acteurs de camera inkijkt en je aanspreekt alsof je zelf Mohammed bent, maar goed op zich wel geinig.

Ben Foster en Woody Harrelson, beiden in dienst van het leger, krijgen de taak om naaste familie te informeren als hun zoon of dochter omgekomen is in de Irak-oorlog. Bij Harrelson vreesde ik dat hoe die zijn karakter neerzette een flauw typetje ging worden, maar dat viel alleszins. Het is een goede en ingrijpende film, waarbij de gesprekken met het slechte nieuws het sterkst zijn. Ergens ben je benieuwd hoe zulke zaken verlopen. De relatie die Foster aangaat met een van de nabestaanden voelde wat overbodig en gemakkelijk gekozen om de film wat meer inhoud te geven. Had niet gehoeven van mij, maar zo erg stoorde het ook weer niet.

Tip van Vinokourov: kijk de eerste keer de film met commentaarondertiteling! Die release (ipv die quasilollige jaren '80-Moroder soundtrack) is bijzonder goed . Door het commentaar wordt Metropolis een stuk begrijpelijker gemaakt en je raakt er ook meer bij betrokken. Normaal weiger ik (audio)commentaar op te zetten bij een film, maar bij deze film ben ik achteraf wel blij dat ik het toch gedaan heb. In Metropolis zitten namelijk ook zoveel verschillende symbolische elementen, die leuk zijn om mee te krijgen.

De film zelf is natuurlijk overweldigend indrukwekkend en een ware mijlpaal in de filmgeschiedenis. Ook het plot kon ik best waarderen . Het acteerwerk is wel wat overdreven, maar ja dat was ook eigen aan die tijd. Ben benieuwd hoe nu de verloren gewaande footage er uit ziet en wat dat gaat doen met de gehele film. Wellicht dat de maximale vijfsterrenscore er inzit dan.

Deze film laat haarfijn zien wat er gebeurt als mensen zichzelf te serieus nemen. Veel dialoog dit en waar de film nou naar toe wil is me niet duidelijk geworden.

Michael Clayton (George Clooney), een begenadigd manusje-van-alles in een groot advocatenkantoor, krijgt te maken met een grote zaak, dat wel een heel vies luchtje heeft. Een of ander mestbedrijf heeft een flinke aanklacht aan haar broek gekregen wegens het verspreiden van uitermate giftig spul. Het is de bedoeling dat hij deze zaak op weet te lossen en naar een goed einde weet te brengen. Naast deze perikelen passeren ook allerlei andere zaken uit het leven van Michael Clayton de revue en dat maakt het niet heel prettig.

De film stuitert alle kanten op en wordt onnodig ongecompliceerd, zeker in het begin. Zo wordt er af en toe aandacht geschonken aan zijn geldproblemen en zijn relatie met zijn zoontje, die zich vooral in zijn Mercedes afspeelt. Het voelt helaas nogal overbodig aan, terwijl in die tijd beter meer aandacht besteed had kunnen worden aan de grote rechtzaak, waarin Michael Clayton verzeild raakt. De climax plus einde zijn gelukkig wel bevredigend en er is nog een leuke rol weggelegd voor Tim Wilkinson, die een doorgedraaide advocaat neerzet.

Lekker ruwe film over de hoop die de jongeman Joe (Voight) meeneemt naar de grote stad. In New York probeert hij in al zijn naïeviteit zijn dromen te realiseren samen met zijn maatje Ratzo Rizzo (Hoffman). Laatstgenoemde staat wat realistischer in het leven en lijkt zijn teleurstellende leven in de goot te eindigen. Van beide acteerprestaties was ik onder de indruk, alleen vond ik het onophoudelijke gekauw van Voight onsmakelijk.

Midnight Cowboy was aardig revolutionair en expliciet voor zijn tijd (1969). De sfeer in de film is verbitterd en laat New York niet van zijn beste kant te zien. Daartussendoor zijn er flitsende flashbacks gemonteerd en ook nog enkele hallucinerende shots, die nu nog steeds cool zijn om te zien.

Redelijk sterke film die gebaseerd is op het verhaal van een Amerikaan die in Turkije gesnapt wordt bij het smokkelen van hash. De film moet het hebben van de erbarmelijke omstandigheden in de gevangenis, maar tegelijkertijd is het ook een zwakte van de film. Alles wordt wel erg eendimensionaal: alle Turken worden als barbaren neergezet. Misschien was dat ook het geval, maar het heeft op mij niet het effect dat je meer sympathie voor het hoofdpersonage gaat voelen.

Leuk !! Owen Wilson mag het Woody Allen-personage van deze film spelen, intellectueel, neurotisch en natuurlijk humoristisch. Doet ie prima! Wilson is daarbij ook nostalgisch ingesteld en verdwijnt tijdens de pre-honeymoon zomaar richting Parijs in de jaren '20. Aldaar ontmoet hij de uiterst charmante Marion Cottillard en een hele hoop kunstenaars, schrijvers, filmmakers. Buñuel, Hemmingway, Picasso en Dali, dat straatje dus. Het is een lekker ongecompliceerd fantasietruukje, dat Woody weer eens met succes doet. Al met al weer een erg leuk film van deze regisseur gezien. Hij weet nog steeds niet van ophouden .

Midnight Run is een moderne western a la 3:10 to Yuma. Robert De Niro moet een crimineel genaamd The Duke van New York naar LA brengen. Allerlei middelen vervoersmiddelen worden ingezet en ondertussen zijn er meerdere bounty-kapers op de kust. Het heeft zijn avontuurlijke en lollige momenten, maar overall vond ik het niet heel geweldig en ook tikkeltje bizar wat betreft de geloofwaardigheid. Dat is natuurlijk wel eigen aan dit soort films, dat dan weer wel.

Het begin verliep nog veelbelovend met twee keer drie mannen en vrouwen en hun onderlinge relaties. Je verwacht leuke spetterende confrontaties. Maar na de helft verzandt de film in matigheid alom. Erg droog en net niet zo leuk als andere Woody's.

Aparte, bizarre maar wel mooie film. Het is even wennen aan het statische emotieloze acteren van alle personages, maar volgens dat is vast iets Fins, het nauwelijks uiten van je gevoelens. Desalniettemin is het een leuke tragikomedie geworden.

Een door Sandy Frank verknipte film van een of andere Japanse jaren '60-serie. Dub er wat stemmen onder en wat je krijgt is één grote warboel waar niks van te begrijpen is. De special effects zijn (hoe kan het ook anders) beroerd en zelfs de MST3K-versie is niet te genieten. 0,5*.

Staat als een huis hoor dit drama, waar een flink staaltje 'woman-power' uit de jaren '40 aan te pas komt. De film wordt volledig in beslag genomen door een sterk acterende Joan Crawford, die de vastberaden zakenvrouw Mildred Pierce speelt. Ze heeft echter een zwak heeft voor haar verwende dochter. Deze rol wordt door Ann Blyth ook al zo voortreffelijk gespeeld. Oef, wat een ontzettend kreng is zij! Een aantal scenes tussen die twee knallen dan ook echt van het scherm .

De film zelf is in film-noir-stijl gefilmd, heel stijlvol al die schaduwen. Verder heeft het niet zo veel weg van een filmnoir vond ik, al doet de opzet daaraan wel denken: een lange toeloop naar een moord wordt door middel van flashbacks verteld, maar het blijft betrekkelijk eenvoudig allemaal. Mildred Pierce moet het vooral hebben van Joan Crawford zelf. Wat een performance geeft ze hier weg dus .

Soms wat inkakkend, maar over het algemeen een ontluisterende en sterke film over het verdedigen van de homorechten in de jaren '70. De film draait om Sean Penn, die een uitstekende rol neerzet als politiek activist. Dat hij bekroond werd met een oscar vind ik daarentegen wat overdreven (Mickey Rourkes prestatie sla ik hoger aan), maar dat zal wel bij het blijkbaar nog steeds voortdurende proces van homo-acceptatie erbij horen.

Mindere film van de Coen-broertjes. Het had leuke scenes en de protagonist Gabriel Byrne wist mijn hart wel te veroveren, maar het had ook een redelijk lastig te volgen verhaal. Jammer de bammer!

Typisch een film, waarbij het loont om hem helemaal uit te kijken. Naarmate het einde nadert, wordt de film een stuk beter, terwijl het daarvoor een typisch uitgekauwd bokser-wil-kampioen-worden-verhaal is.

Akelig Zuid-Koreaans drama van een jonge dame die veel leed te verduren krijgt en daar psychisch aan onderdoor gaat. De hysterie eromheen trok ik niet heel goed, maar goed het was voor het verhaal wel passend. Ze heeft daarbij ook last van een Koreaanse flapdrol die voor enige comic relief zorgt. Dat mocht ook wel want deze film heeft ook echt een aantal zware momenten waarbij het verdriet erg intens is.

Die Koreaanse cultuur, hun gebruiken en hun doen en laten doen me vaak versteld staan en ook in deze film heb ik dat. Die omgang met elkaar, het is tegelijk fascinerend en ook niet te begrijpen of te vertalen naar West-Europese maatstaven. Daardoor wordt het wel een aardige film, maar door gebrek aan inleving weer niet een topper.

In Despicable Me werken die Minions als sidekicks wel goed, maar een film waar ze alleen in moeten schitteren is toch andere koek. De gimmick is al vrij vlot uitgewerkt en de film zelf is meer een aaneenschakeling van losse lollige sketches. Gelukkig is de speelduur niet al te lang, zag het er goed uit en had het zijn momenten, maar had hier wel (tegen beter weten in) wat beters verwacht.