Opinions

De Indiase cultuur trekt me totaal niet, maar soms moet je het een kans geven. Maar goed, het pakte dit keer niet goed uit, want ik vond Monsoon Wedding een vervelende film. Veel gejengel, issues die lastig te begrijpen zijn maar vooruit, het is wel erg kleurrijk aangekleed. Al is dat ook niet bepaald mijn stijl.

Mên, een heuse tour de force dit hoor. Charlize Theron speelt een verknipte psychopate die als prostitue klanten vermoordt. Cash en auto neemt ze mee en zo probeert ze samen met Christina Ricci nog een beetje normaal leven te leiden. Best knap geacteerd allemaal en zulke extreme rollen als die van Theron zijn ook vaak een garantie voor een Oscar. Kun je 'gemakkelijk' vinden, maar het maakte wel indruk hoe ze acteerde.

Ja, dit is echt slecht, vreselijk inspiratieloos en eveneens vreselijk saai. Het meest slechte is het geluid, nog nooit zoiets vreselijks gehoord. Constant ruis, irritant SF-gepiep, vaak onduidelijk gebrabbel en dan die soundtrack. Je moet het horen om het te geloven hoe slecht dàt is: wat losse tonen, die elkaar traag onsamenhangend opvolgen.

Vond de eerste Monsters-film al tamelijk onzinnig en dit wordt er natuurlijk nooit zinniger op. Die Pixar-plaat dat ondanks alle tegenslag toch je doelen moet nastreven en haalt, wordt nu echt grijs gedraaid. Nergens is het iets nieuws wat je te zien krijgt. Een voldoende voor de animatie dan maar...

Wel geinig gevonden die verschillende monsters, ziet er verder natuurlijk Pixar-picobello-uit op die lelijke Boo na dan. Toch is het allemaal een beetje onnozel en te simpel. Er zijn leukere verhalen te bedenken.

Oef, inderdaad slecht, ik kon ook maar mondjesmaat lachen. Het heeft geen vaart en is zwaar inspiratieloos, terwijl met dit concept echt leuke dingen mogelijk waren. Meest irritante was nog de blaasmuziek, die nergens op slaat.

Deze film is het perfecte voorbeeld, waarom Engelsen zichzelf en hun land zo fantastisch vinden. In Europa is er geen ander land, waarvan de inwoners deze jammerlijke eigenschap zo perfect weten te beheersen.

Nu ligt Britse humor op de een of andere manier me niet. Ik probeer nog steeds te achterhalen waarom het me niet ligt, waarschijnlijk zal het wel te absurd, te flauw en vooral niet-grappig zijn, zoiets dus. Maar goed ik vreesde al een beetje voor hetgeen wat zou komen. Toch heb ik geprobeerd zo onbevooroordeeld mogelijk naar deze film te gaan kijken. Helaas het was eigenlijk nog erger dan ik vooraf had gedacht :{. Af en toe een glimlachje, vooral die brugscene was wel grappig, maar voor de rest maakt het allemaal geen sense.

Het is te absurd en te flauw gewoon, iets wat mij dus niet altijd ligt. Soms is dat wel het geval, wanneer absurde en flauwe humor in een situatie plaatsvindt, dat reëel zou kunnen zijn, maar dat is in MP+THG natuurlijk niet het geval.

De kwaliteit van de film zelf laat ook te wensen over. Zo is er veel slechte belichting, veelal veroorzaakt doordat alles geschoten is tijdens saai bewolkt weer. Sommige bosscenes en special effects kwamen heel studentschool-achtig over. Nu weet ik dat de film het daar niet moet van hebben en ook niet pretendeert daar goed in te zijn. Toch stoorde het me een beetje, maar ik zal de film daar niet teveel op afrekenen. Afijn 2* voor de moeite en de enkele glimlachen.

Mooie en oprechte film is dit hoor. In het begin is het even wennen aan het Senegalese acteerwerk. Het kwam op mij soms erg gespeeld, amateuristisch over, maar na een tijdje wen je er aan (of werd het gewoonweg minder, dat kan ook nog ). Het verhaal wat Moolaadé wil vertellen, is best interessant en spreekt ook nog wel aan. Een vrouw in het dorp ontketent een hele interne dorpsstrijd als zij vier kinderen beschermt tegen het besnijden. Zo'n clash tussen het vasthouden aan religieuze tradities en vooruitgang blijft boeiend. De film ziet er daarnaast nog mooi en kleurrijk uit. Ik weet niet waar het precies aan ligt, maar heel enthousiast werd ik er ook niet van, soms kakte het toch wat in en had de film wat vlotter verteld kunnen worden denk ik...

Volwassen film die duidelijk leunt op 2001: A Space Odyssey. Na een half uur krijgt Moon gelukkig toch een eigen smoel, die me wel beviel. Sowieso ben ik een groot liefhebber van deze filosofische SF-tak. Voor een low budgetfilm zag het er overigens gaaf uit.

Die openingcredits . 3*

Bwehehee, dit moet wel het lachertje van de Bond-reeks zijn. De special effects zijn oke, maar het verhaal, duidelijk gesteund door de toenmalige Star Wars-hype, wordt alsmaar ridiculer. Een opblaasbare gondel die alle Venetianen in paniek brengt is nog wel oke, maar als James Bond in de ruimte gaat (lees die laatste bijzin nog eens een keer ) gaan echt alle remmen los qua idioterie. Ik heb me wel vermaakt desalniettemin en kon het wel hebben. Jammer van de routineuze gemakkelijke dialogen. Daartegenover staan de special effects die echter super waren.

Met die films van Wes Anderson weet ik nooit zo goed wat ik er mee aan moet. Ze zien er qua beelden erg mooi uit en zijn eigenzinnige stijltje is ook heel niet vervelend. De personages die hij opvoert zijn ook altijd wel tof neergezet. Leuk om bijvoorbeeld Edward Norton weer eens te zien als leider van een stel scouting-wijsneusjes. Het verhaal van twee verliefde outcasts die de benen nemen is ook leuk uitgevoerd (niet heel standaard gelukkig!). Anyway, het kijkt prettig weg allemaal, ik vrees echter dat weinig van de film maar blijft hangen, maar dat is niet erg!

Whehehe, dit is een hele aparte bizarre film met weirdo-karakters en idem dito situaties. Echt heel tof wordt het ook weer niet, maar er is wel genoeg te lachen. Vooral de scene met het boomhuisje dat om zich heen draait is geniaal. 2,5*

The fate of billions will depend on you! Ha ha ha!

Vanaf dat moment wist ik wel waar dit op zou uitdraaien: een en al stompzinnigheid met ertussendoor quasi-epische gevechten. Het is lachwekkend debiel, het acteerwerk is ondermaats en de special effects zien er ook niet al te florissant uit. Oersaai werd dit godzijdank niet, dus 2,5* is wel op zijn plek voor deze film.

Dit is een eigenzinnig filmpje, dat me wel wist te pakken. Het draait allemaal rond Morvern Callar, die eigenlijk gedurende de hele film maar wat doet. Haar vriend pleegt zelfmoord en laat een novelle achter, die ze onder haar naam gaat publiceren. Vervolgens vertrekt ze naar Spanje voor een typische jongerenvakantie aan één van de Costa's. Het waarom van haar handelingen wordt nooit duidelijk, maar dat is juist ook het leuke. Het levert verrassende scenes op die aangevuld worden met een mooie soundtrack.

Leuk triviaal feitje: deze film won een oscar in 1980, terwijl regisseur Menshov uberhaupt niet over de nominatie geïnformeerd was door de Sovjet-overheid . Dan over de film zelf: Het begin was even doorkomen, maar na een tijdje gaat het verhaal wel lopen en ontwikkelde ik sympathie voor de protagoniste, een jongedame genaamd Katerina, die ongepland zwanger wordt van een man die bij de TV werkt. In het tweede deel van de film wordt het verhaal twintig jaar later weer opgepikt. Katerina woont alleen met haar dochter Alexandra in een flat. Qua werk gaat het allemaal voor de wind, maar toch ontbreekt er iets...!

Zoals vaker bij Russische films ging vast de helft van de humor langs me heen, maar de andere helft van de humor die ik wel snapte was oke, erg leuk zelfs. Datzelfde geldt ook voor de sfeer van de film, die positief aandoenlijk doet zo nu en dan. Kneuterig, maar met het hart op de juiste plaats, zullen we maar zeggen.

Leuke griezelige avonturenfilm uit de RKO-stal, die zich in exotisch oord (dit keer een jungle-eiland) afspeelt. Dat soort settings waren waanzinnig populair in de jaren '30 getuige de vele gelijksoortige films die rond die periode uitkwamen. King Kong is het bekendste voorbeeld. Eén van de regisseurs (Schoedsack) werkte ook aan The Most Dangerous Game. Maar het hoge niveau van King Kong wordt in dit filmpje niet gehaald.

Een schipbreukeling bindt de strijd aan met de slechterik van het stuk, die luistert naar de naam Graaf Zaroff en nogal op de lachspieren werkt. Ondertussen redt de schipbreukeling ook Fay Wray, de enige actrice in deze film, uit de klauwen van deze enge kerel. Af en toe neigt het naar een bespottelijke B-film, maar het is allemaal wel goed te doorstaan mede door de korte speelduur.

De remake (The Departed) wordt iets beter gewaardeerd dan, maar vind ik zelf maar matig voornamelijk door de trade-elements van Scorsese. Het origineel daarentegen is best oke. Op bepaalde momenten voel je wat de hoofdpersonen denken en hoe de vork in de steel zit. Verder heeft dit een lekkere Hong Kong-sfeer, mooi en hippe stad hoor .

Ik heb niks met musicals, zo ook niet met Moulin Rouge. De enigszins leuke setting van Parijs wist me aan te spreken. Daar houdt het wel bij op.

Vooruit, ik ben gul deze keer voor deze atypische Hitchcock. De beste man komt overduidelijk beter tot zijn recht in het thrillergenre, want met deze komedie was maar bitter weinig te lachen, een paar geinige situaties daargelaten. Toch vond ik het wel nog goed te doen. Ook hier ligt het tempo hoog, zodat je lekker snel de film doorvliegt en het begin en ook het (weliswaar voorspelbare) einde waren nog oke. Iets meer chemie tussen Carole Lombard en haar mannelijke tegenspelers had wel gemogen.

Ohja ook niet te missen is een vrolijk riedeltje wat de hele film doorfluit. Het is erg catchy, maar vond het zelf niet zo irriterend .

Nogal voorspelbaar deze actieflick. Ook hier een onwillekeurige associatie: de gebruinde Angelina Jolie deed me aan Patty Brard denken, geen compliment uiteraard! Verder heeft dit weinig nieuws te bieden. Allemaal wel leuk en aardig gedaan, maar weinig verheffend.

Doorsneekomedie met baas Cary Grant, die allerlei problemen op zijn hals haalt door te verkaasen van een New Yorks appartement en een droomhuis te bouwen. Dat loopt uiteraard niet allemaal op rolletjes. Het is dat hij de hoofdrol heeft, anders denk ik dat het een matigere film had gevonden. Met wat kleine aanpassingen in het script zou dit tegenwoordig moeiteloos geremaked kunnen worden bedacht ik me. Maar ik vrees dat ik het dan ook niet zo'n briljante film zou vinden.

Mwah, niet een heel uitzonderlijke thriller. Kevin Costner met een gespleten persoonlijkheid is nog wel okee om te zien, maar van Demi Moore ben ik niet bepaald onder de indruk. Van haar en ook andere bijrollen zijn veel zijplotjes in deze film verwerkt, die niet allemaal zoveel toegevoegde waarde hebben.

Wederom maar weer eens zo'n dommige Adam Sandler-film opgezet via Netflix . Hoewel het met de dommigheid wel meeviel. Sandler zet geen dom typetje neer en het verhaal kronkelt zich wat dubieuze bochten, maar vooruit, het was aan te zien. Daarnaast had Mr. Deeds twee van mijn favoriete acteurs/actrices: Steve Buscemi in een klein stupide maar lollig bijrolletje en de immer jofele Winona Ryder in een rol die wat normaler is dan de meeste Ryder-rollen, maar ook hier soit! Krappe voldoende dan maar.

Hmm, typische Capra-film waarbij het goede het moet winnen van het slechte. In de jaren '30 werd dit nog allemaal als zoete koek geslikt en ach, ik wil daar ook wel mee ingaan . Het verhaal an sich is grappig gevonden en verloopt lekker vlot. Ik vond alleen Gary Cooper een miscast. Bij dit soort films zie je toch eerder een Jimmy Stewart een rol als naïeve goedzak vervullen ipv iemand die ik eerder met een western associeer. Jean Arthur was daarentegen wel oke. Al met al een redelijke film dus.

Onderhoudende film, die alleen maar door Frank Capra en Jimmy Stewart gemaakt zouden kunnen worden. Het is allemaal wel erg sentimenteel, maar vooruit, het is ook leerzaam . Zo wist ik na afloop wat een 'filibuster' inhield.

Ik lees altijd voor het zien van een film de plotbeschrijving en ik vreesde dat dit een en al voorspelbare kazigheid werd waar de moraal met dikke klodders overheen gesmeerd wordt. Wel, in dat werd ik niet teleurgesteld en met het verhaal ben ik niet echt van de spreekwoordelijke stoel geblazen. Het was af en toe zo'n typische tenenkrommende familiefilm, waar maar natuurlijk één einde mogelijk is.

Aan de andere kant vertolkt Robin Williams bijzonder knap zijn dubbelrol en heeft het zijn grappige dingen. Dit soort dingen kan ie gewoonweg goed. Er op instellend met hoe de film verloopt, was het uiteindelijk nog best te doen allemaal. De snelle omwisselingscenes tussen Daniel en Mrs. Doubtfire waren het leukst om te zien.

Gutgutgut, wat een ontzettend truttige film. Teresa Wright is natuurlijk de truttigheid zelve. Enfin, toch nog een ruime voldoende voor een film die over rozenkwekers en strijdlustige Britten gaat. Het is namelijk een bijzonder tijdsdocument (1942!) en die neergestorte Duitser zorgt voor de broodnodige comic relief, die hilarisch genoeg de rest van de film bijblijft.

Fijne film met een mooi verhaal hoor. Op een eilandje in de Mississippi bevindt zich Matthew McConaughey, die de stoere Mud speelt. Hij is op de vlucht en stomtoevallig maakt ie kennis met twee tieners, genaamd Ellis en Neckbone, die hun bootje aanmeerden op dat eilandje. Af en toe is het wat onwennig, maar er is wel vriendschap tussen hen. Zaken uit het verleden van Mud worden opgerakeld en het is interessant hoe die twee er mee om gaan.

Anyway de twee jochies proberen zich groot voor te doen en wat coming-of-age-perikelen krijg je dan ook mee. Andere thema's zoals trouw komen ook op verschillende manieren en passant voorbij en het past warempel allemaal wel goed in de film. Het verhaal zelf is interessant en het einde stemde me ook tevreden, tikkeltje over the top maar dat moet kunnen. Vond Mud dus wel een geslaagde film.

Best wel mooie vroege film van Fritz Lang. De drie verhalen zijn wat onevenwichtig, da's jammer. Zo steekt het derde verhaal in China er behoorlijk bovenuit mede door de verbluffende special effects van toen.