Opinions

Deze film stond niet per se hoog op mijn lijstje maar aangezien die rol van Nighy vermoedelijk genomineerd gaat worden bij de Oscars en ik altijd probeer zoveel mogelijk nominaties te zien heb ik toch maar dit filmpje meegepakt. En eerst enkele dagen terug het Japanse origineel Ikiru gezien. Dat is niet helemaal een gelukkige combinatie omdat deze Living (Ikiru betekent Living) haast een een-op-eenkopie is van het origineel en tweemaal zo'n film in 3 dagen is wat te veel van het goede.

Enkele stukjes zijn nog wel aangepast naar het Londen van toen (de vrouwelijke medewerkster zoekt geen ontslagbevestiging maar een referentie, ook is de slotakte qua locatie wel echt anders) maar verder qua locaties (dat kantoor) en verhaal vrijwel gelijk. Dusdanig gelijk dat ondanks de universele thema's de film wel in de jaren 50 moet spelen. Ik vraag me echt af waarom daarvoor is gekozen.

Visueel enorm degelijk, simpelweg Brits dus ondanks de Zuid-Afrikaanse regisseur. Het is leuk dat de film eruit ziet alsof deze in 1953 is opgenomen (die openingcredits!) maar er zitten verder weinig bijzondere shots in. Het is allemaal niet slecht, maar daar blijft het bij. Brits en belegen. De Japanse film uit die jaren 50 voelt frisser en moderner aan.

Het acteerwerk is redelijk maar nergens heel briljant, ook Nighy is niet altijd top. Net als zijn Japanse versie soms wat karikaturaal. Pas richting het einde als hij dat los kan (mag?) laten maakt hij indruk. De rest van de cast is degelijk maar springt er nergens uit, ook het frisse jonge meisje is erg behoudend als ik die rol vergelijk met haar Japanse versie. Dat liefdesplotje en de uitgebreidere rol van die jonge medewerker zijn nieuw maar voegen dan weer niets toe. 3,0*.

Heel aardige Bond, en altijd al één van mijn favoriete geweest.

Het is wel een verademing na Moore weer eens naar een echte 00 te kijken (op For Your Eyes Only na dan) die ook geloofwaardig is als geheim agent. Dalton is een redelijk acteur en weet een veel serieuzere en hardere kant van Bond te tonen, al mist hij wel wat charme en persoonlijkheid, en daar wringt het voor mij een beetje. Brosnan zou daar later overigens op doorgaan, maar wel met die charme en een vleugje humor erbij, maar tot die tijd Dalton dus, die zijn best doet, geloofwaardig is in de actiescènes, maar ook zich niet helemaal op zijn gemak voelt als hij one-liners moet spuien. En juist in smoking voelt het allemaal wat onnatuurlijk aan bij hem. Dalton zou geen Dom Pérignon '76 bestellen, eerder een biertje in een bruine kroeg. En juist dat stijlvolle vind ik wel bij Bond horen.

De schurken zijn wisselend. Krabbé is me net iets te extravert om serieus genomen te worden (terwijl de toon van de film dat wel is) maar Rhys-Davies (net als Sean Bean uit Goldeneye later één van de negen leden van The Fellowship of the Ring) en Baker als Whitaker overtuigen wel. Die laatste kwam me toch bekend voor en ik had wel een idee waarvan maar dat leek me sterk, en bij het nazoeken bleek het wel degelijk Jack Wade van de CIA in Goldeneye te zijn. Grappig. En Jeroen Krabbé is overigens niet het enige Nederlandse tintje, want Bond-meisje d'Abo heeft een Nederlandse vader, alleen acteren kan ze niet.

De plot is prima, veel meer in de realiteit geplaatst en af en toe lijkt het op een spionagethriller. Daarnaast zijn de locaties afwisselend en best mooi. Wenen en Tangiers zijn dat altijd, maar Afghanistan is ook eens leuk om te zien, sowieso in die jaren 80 dat de Afghanen flinke wapenleveringen van de Amerikanen kregen (al laat men dat nergens zien). Wel duurt de film iets te lang en is hij op momenten wat traag waardoor ik nog wel eens op mijn klokje keek. Wel is de actie goed, zowel helder in beeld gezet, nergens over the top, rauw en hard en vaak ook spannend. Het themalied is aardig, een beetje in dezelfde stijl als die van Duran Duran, maar haalt nergens dat niveau. Verder weinig op aan te merken. 3,5* blijft staan.

Geen film waarvan ik direct dacht: ik ga deze heel leuk vinden. Maar wel kort dus ook makkelijk eens te pakken en ik ben sinds de dood van Godard redelijk bezig om zijn oeuvre door te nemen, zowel de vroegere werk als het zeer experimentele moderne deel van zijn nalatenschap. Puur om hem te leren kennen. Maar ook door de lovende berichten van ghostman hier in de hoop iets te zien van wat hij erin ziet. Alleen lukt me dat niet.

Ik houd van films, maar gek genoeg in musea houd ik niet zo van videokunst. Vaak wel mooie beelden maar ook leeg qua inhoud voor mij zonder verder verhaal of in ieder geval context van de film eromheen. De beelden missen zeggingskracht en sfeer, anders dan bij foto's (slechts 1 beeld) gek genoeg. Ik moest daar een beetje aan denken bij deze collage beelden: soms mooi (en soms lelijk trouwens) maar de beelden deden mij niets. Ze zouden prima passen in een tentoonstelling waar ik in eigen tempo doorheen kan. Dan is het nog te doen, anderhalf uur achter elkaar is te veel. Ik verveelde me al snel. Inhoudelijk vind ik Godards teksten en gemijmer sowieso volstrekt oninteressant. Had de film een minuutje of 10 geduurd dan had ik hem nog een voldoende kunnen geven (ook niet meer, daarvoor doen film en beelden me niets) maar nu is het allemaal echt te lang.

Ook als eventuele documentaire werkt dit ding niet voor mij. Zoals vaker met Godard speelt hij met de geluidsband en heb je een mooi stuk geluid (vaak muziek) dan kapt hij dat abrupt af. Vreselijk om naar te kijken en elke kans ervan te genieten verdwijnt. Is dit slecht? Geen idee, het is vooral volstrekt mijn smaak niet. 1,0*.

Mooie film wel en vooral een interessante invalshoek door iemand te laten rouwen die dat deels stiekem moet doen (omdat zij slechts de minnares was op dat moment). Mooie muziek, visueel fijn (van de zonsondergang tot het moment van vliegen bij de kerk) en heel behoorlijk geacteerd. Ook leuke scènes tussen vader en dochter die zo uit het leven zijn gegrepen.

Ik heb veel goeds te zeggen en weinig hierop aan te merken alleen wist de film me niet echt omver te blazen. De 82 minuten zijn ook precies genoeg (stiekem net een paar te veel en een enkele scène sleept ook wat) en dat zegt voor mij ook wel iets over de film. Goed gemaakt maar geen film die me echt meesleepte en had mogen duren en duren. 3,5*.

Apart, met een beduidend beter eerste uur. Dat ligt er deels in dat ondanks alle absurditeit er nog een zekere geloofwaardigheid inzit. De film is enorm serieus, neemt het onderwerp ook zeer serieus en dat werkt. Daarnaast is dit gewoon erg komisch en soms zelfs gewoon sterk. Vooral als men in het hotel probeert de personen duidelijk te maken dat een relatie beter is. Het acteerwerk is precies passend, levensloos en niet helemaal realistisch, maar het werkt wel. Het tweede uur verdwijnt die geloofwaardigheid echter en is buiten dat eigenlijk ook gewoon saai, Inhoudelijk wel aardig met een volstrekte tegenstelling en toch heel erg hetzelfde. De film eindigt wel erg matig. 3,0*.

Ritchie wil graag op Tarantino lijken, dat is hem niet gelukt. Een Pulp Fiction is oneindig superieur aan dit stuk prul. Alles, werkelijk alles schreeuwt gewoon dat het bijzonder en goed wil zijn. Zo pretentieus. Maar begin eerst met een goed plot, en werk dat goed uit voor je met de rest begint. Alle personages waren typetjes, werkelijk geen één wist te overtuigen. Wellicht was dat de bedoeling, maar bij mij werkte dat niet. Ook de vele plotwendingen en plotselinge gebeurtenissen, die of erg of grappig moeten zijn kwamen me de neus uit. Daarnaast kon de film me ook weinig boeien. Ja, halverwege begon het ergens op te lijken, en dat was het wel. Daarna zakte het niveau al snel in.

1*

Best aardig, deze film die bijna in real time is gefilmd want de weg van Birmingham naar Londen kost je ook echt iets meer dan vijf kwartier. Het is dan wel weer een film die ondanks zijn korte speelduur toch iets te lang aanvoelt, vooral door het repetitief karakter. Steeds maar weer telefoontjes die vrij eentonig zijn zorgen ervoor dat niet de volle speelduur echt boeiend blijft. Overigens, als de hoofdpersoon meer van dit soort dagen heeft met constante bereikbaarheid vraag ik me af of je niet al helemaal gek geworden zal zijn.

Hardy is wel goed - zittend in zijn lederen stoel van een BMW (dat lijken me een heerlijke opnamesessies te zijn geweest) weet hij met weinig ruimte heel wat emotie teweeg te brengen. Zijn stem, zijn verkoudheid en mimiek maken hem echt een mens en brengen hem tot leven. Daarnaast is het script op zich best goed, zij het dat je het wel gelooft na drie kwartier. Verder is de film sfeervol (al vond ik Hummingbird mooier eruit zien) maar door de beperkte ruimte zit er visueel weinig interessants. Misschien een regisseur met (meer) visueel talent had daar nog wat mee kunnen doen (Spielberg deed in The Sugarland Expres al beter zijn best). 3,0/.

Twee van de hoofdacteurs kan ik niet uitstaan: Barry Atsma en Jeroen van Koningsbrugge (al waren z'n Citroënreclames wel leuk). Van Atsma kan ik de kop niet hebben, en vind hem daarnaast gewoon een slecht acteur. Jeroen van Koningsbrugge is te popiejopie, te druk, te aanwezig, te irritant. Dan ook nog eens in zo een rol en op zo een manier dat invullen: dan is de film eigenlijk al niet meer te redden.

Het verhaal is aardig, maar eenvoudig. Van begin af aan weet je dat je nog wel een plottwist of 20 krijgt, en pas bij de aftiteling weet je eigenlijk zeker dat de laatste de waarheid geeft. Maar verrassend is het allerminst. En het laat de film slimmer lijken dan hij is, dus minachting van de kijker. Blg.

De locaties zijn verder in orde. De upperclass, de trendy bevolking van Amsterdam komt voorbij. Dat past ook wel bij het verhaal. Fedja van Huêt en Gijs Naber waren aardig in hun rol, maar ook niet meer dan dat. Het zijn allemaal eendimensionale bordkartonnen personages waarvan het je geen fuck kan schelen wie de dader is. Je wil het enkel weten, tja, omdat je nu eenmaal kijkt en het dan ook wel wil weten.

Fotografie is netjes maar niet bijzonder te noemen. Muziek was helemaal een sof. Dialogen om te huilen. Het acteerniveau over het algemeen was Nederlands (en dat is geen positief punt), montage was ook nergens bijzonder. Kortom, een zwak verhaal met enkele vervelende karikaturen en weinig bijzonders.

Wat ik zo heb gelezen is dit een vrij exacte kopie van het Vlaams origineel. Des te erger, dat de zwakke punten dan niet beter hier zijn uitgewerkt. 1*

Het fijne en frisse en originele aan deze film is dat we een apocalyptisch wereldbeeld krijgen in een wereld die dat niet is. Het is enkel voor sommigen door druk van buiten of vanwege eigens keuzes niet de fijnste plek om te wonen. Xavier wordt achtervolgd, Logan leeft eigenlijk in een zelfgekozen isolement. Dit is heel anders dus dan het beeld van Days of Future Past. Voor de rest is het gewoon een prima plek om te leven. Qua sfeer zit dan ook wel goed. Het heeft iets definitiefs, iets dat ten einde loopt, zonder dat het het einde is. Ja, voor mij als kijker dan allicht. Net als een Harry Potter een tijdje terug dat toen stopte, is dit iets dat al jaren loopt. Ik zal 14 zijn geweest toen ik de eerste X-Men zag en hiermee komt die lijn ten einde.

Eigenlijk is dit heel erg X-Men, dat zich altijd wat verborgen afspeelt van de rest van de wereld, maar nu met wat meer bloed en fucks erdoorheen. Jackman en vooral een geweldige Stewart zitten ook helemaal in hun rol en weten perfect dat gevoel weer te geven van het leven dat ze hebben. Die sfeer mag soms ook best in de andere X-Men-films zitten.

Jammer alleen dat het bij die sfeer blijft. De plot zelf is heel erg matig en ook een beetje een herhalingsoefening. Natuurlijk, de film is een soort road movie, maar er had best iets meer inhoud in gemogen. En hoewel de actie wat harder is, vind ik het niet briljant gefilmd. Soms ook wat onoverzichtelijk waardoor het nooit echt geweldig wordt. Iets dat ik wel verwacht bij een actiefilm, zelfs al draait die meer om het drama. Wel vermaakt de film. Hij duurt een goede 130 minuten, maar die glijden opmerkelijk gladjes voorbij. 3,5*.

Vermakelijk, zonder dat het echt heel leuk wordt. Aardig tijdsverdrijf in de bios, maar die twee uur voelen best lang en dat laatste kwartier had helemaal eruit gekund wat mij betreft. Wel een fijn sfeertje, soms erg mooie beelden zoals in dat café (je krijgt vanzelf zin in koud pils op vrijdag na werktijd) en acteurs die met zichtbaar plezier spelen. Dat maakt niet dat het allemaal geweldig is, maar je stoort je niet. Zo'n Craig zet een vervelend personage neer en is eigenlijk niet geloofwaardig. Tatum is dat wel, maar doet ook niet zoveel bijzonder maar ik kan hem altijd wel hebben. Driver is met afstand de beste, die hoeft alleen maar leeg uit zijn ogen te kijken met de armen langs het lichaam en hij is én grappig én geloofwaardig. Nog wat aantrekkelijke vrouwen en mooie auto's en dit levert wel een voldoende op. En uit de bios ben je dit ding alweer vergeten. 3,0*.

Ik kan me best vinden in de kritieken van mrklm hierboven, maar ik zag genoeg leuke ideeën om nog wel een voldoende te geven. Dat idee van found footage is niet nieuw maar kan hierin best werken. Echter ga je al snel krijgen dat een en ander wat ongeloofwaardig wordt, zeker dat alles gefilmd wordt. Dan kan men in de film zich dat afvragen en kan iemand zeggen dat iemand graag alles filmt, dan nog. Sommige momenten die gefilmd worden zijn ongeloofwaardig dat men daar had kunnen filmen. Ook wordt het niet heel consequent doorgevoerd als ineens muziek over de film heen klinkt. Als dit echt een gevonden video was (inclusief gemonteerde archiefbeelden) dan kan dat eigenlijk niet, ondanks dat die scène an sich mooi was. Verder is de film best aardig, het overkeoepelende idee is leuk en men probeert er wel iets mee op zowel emotioneel als filosofisch vlak al blijft het wat in algemeenheden vallen. Maar de 80 minuten zijn redelijk goed uit te zitten en ik waardeer het idee van de film. Visueel ook best mooi soms. 3,0*.

An sich een fraai portret en visueel wel fijn maar de film blijft hangen in clichés en weet zo nergens te verrassen en ook niet echt te boeien. De film wordt gebracht als een road trip richting de Noordzeekust maar waarom dat niet gewoon in een ritje van drie uur kan is mij onbekend gebleven. Aardig gespeeld verder maar de acteurs weten het zwakke script ook niet te redden. 2,5*.

Nogal een tegenvaller, deze versie van een het boek dat onverfilmbaar werd geacht.

Achterop mijn versie van het boek staat: Lolita is comedy, subversive yet divine. En die komedie maakt Kubrick er wel van, of althans, dat probeert hij, want maar al te vaak is deze film niet overtuigend. Hoewel Sellers een fantastische rol speelt en wel degelijk grappig is als halve neuroot is dat ook het enige om te lachen. Veel andere scènes, ook slappe slap-stick pogingen daartoe, zijn dat niet. En dat is jammer, want als je ergens voor kiest, werk dat goed uit. Want het drama dat er verder had kunnen zijn wordt nu ook maar matig uitgewerkt.

Daarnaast vind ik de keuze deze Lolita als verleider neer te zetten nogal een verkeerde. Het boek had zijn kracht in de voorname slachtofferrol die zij had, maar ook de slachtofferrol van H.H. en de sympathie die je voor hem voelde, mede door het schrijftalent van Nabokov. Al die nuances zijn hier weg, net als Lolita zelf en haar onschuld, door het spel en door de hoge leeftijd van de actrice. Daar zullen wel redenen voor zijn als censuur, maar als iets niet goed kan, doen het dan niet. Maakt niet zo een halfbakken film.

En natuurlijk, sommige scènes werken en meestentijds vermaakte ik me wel. Ook de beeldcomposities zijn mooi en de sfeer is prima. Maar het is maar zo'n doorsneeproduct geworden. En verder vind ik de film op punten wel verouderd, zeker in het acteerwerk.

Nee, tot nu toe wel het minste werk van de grootmeester. Ook de andere versie van Lolita kon mij niet bekoren. Is deze dan toch onverfilmbaar?

Slechte verfilming van een briljant boek. Helaas. Wat het boek zo sterk maakte, naast het fantastische gebruik van Engels door Nabokov, was de compassie die je kreeg voor een pervers mannetje als H.H. Ik was benieuwd hoe ze dat naar de film zouden vertalen. Dat is duidelijk geworden, maar dat is ook duidelijk niet gelukt.

Zo is er gekozen voor een voice-over (HH) die soms letterlijke citaten uit het boek vertelt. Vaak werkt zoiets op film niet. Het is niet zo lachwekkend als pakweg Komt een vrouw... maar een toevoeging is het niet. Er wordt wel veel informatie gegeven, en dit is maar al te vaak uitleggerig. Vervelend zo. Hij zegt wat hij voelt, waarom en wat hij ermee wil doen. Vaak kunnen beelden voldoende zijn. Ook is er nogal simplistische amateurpsychologie wat betreft de reden van Humby’s voorliefde voor jong grut. En prima als je dat doet, maar laat de beelden hun werking doen. Maak die flashback langer, geen voice-over dan, en dat moet veel krachtiger zijn en moet HH enigszins sympathie kunnen meegeven. Ook door de rest van de film werd het vervelend. Elke emotie verteld en uitgediept: Svp niet doen!

Het acteerniveau was niet heel bijzonder. Charlotte was vooral irritant neergezet, maar ze was te jong en mooi om de haat van HH te laten voelen. Vanwaar die walging voor haar? Ook Irons in de Rol van Humbert was niet overtuigend. Naast die irritante voice-over vond ik hem maar oppervlakkig. Nergens echte emotie bij hem, angst of vertwijfeling. Al zal dat ook deels aan de regie en het script liggen. Een goed voorbeeld is de scène in school, als hij wordt verteld over de seksuele ontwikkeling Je ziet hem juist wel angstig worden, maar het is zo duidelijk dat ze iets anders willen zeggen dan dat hij denkt, dat het ongeloofwaardig wordt. Terwijl die angst wel begrijpelijk is, en dus eigenlijk gevoeld moet worden bij de kijker. Dat gebeurde dus niet. En ten slotte leek Quilty rechtstreeks uit een B-film te zijn gestapt, eerder lachwekkend dan eng.

Wel is de Lolita van deze film een prima keuze. Jong en onschuldig, toch verleidelijk, dicht in de buurt van wat Nabokov met Nymphets bedoelde. Ook enkele mooie scènes, soms mooie fotografie en een redelijk realistische uitstraling en aardig tijdsbeeld, wat goed past. Maar dat alles redt de film niet.

Er werd gesteld dat dit een onverfilmbaar boek moest zijn. Deze versie is een redelijk volgzame verfilming, wat dus overduidelijk niet heeft gewerkt. Nu nog de meer komische kubrickbenadering, mogelijk dat dat een goede film is, maar het zal als boekverfilming ongetwijfeld minder zijn. Dat onverfilmbare kan wel eens waar zijn.

De film wordt volledig gered door twee scènes. Die eerste betreft de aanslagen, waarin een soort angst voor de vijfde colonne enorm sterk wordt weergegeven en het is altijd leuk als een stad aan gort wordt geblazen. De tweede scène zit tegen het eind met centraal een lang tracking shot waarbij van alles om de camera heen beweegt, schiet, sterft, ontploft en de camera met Butler mee naar voren gaat richting het einddoel. Enorm goed gedaan en het geeft eerder een videogame-effect (ook een camera die nooit uitgaat) dat ik niet vaak in films zie.
Maar voordat die eerste scène er is moet je wel door 20 minuten volstrekte nonsens heen om de film maar vulling te geven. Iets met een vrouw in verwachting en een ontslagbrief. Ik miste eigenlijk de whiskeyfles nog, maar dan had je Liam Neeson moeten hebben in de hoofdrol. Maar och, uiteindelijk valt dat allemaal wel mee en verveelt de film nooit en is de actie heel aardig. Dat de one liners soms pijnlijk misslaan en de cgi verre van overtuigend is kunnen de pret ook niet echt bederven. 3,0*.

De film begint in San Fransisco 1935, met een jongetje dat praat met een oud geworden Depp (daar ga ik maar even vanuit). Op de keper beschouwd voegt die scène helemaal niets toe, en dat had ik bij meer scènes. Ofwel zijn ze overbodig, ofwel duren ze te lang.

Ook leek de regisseur maar geen keuze te maken dus volbloed western, een drama, een blockbuster, een interessante film vol indianenthematiek of luchtige klucht met Depp als typisch Depp. Daardoor voelt alles als los zand aan waarin scènes elkaar afwisselen die in toon totaal niet achter elkaar passen. Een paar losse scènes werken echt wel, maar als geheel totaal niet. Het duurt allemaal veel te lang en de film mist elke vorm van verteltempo. De film lijkt van climax naar climax te werken, met daartussen nogal langdradige stukken. En de actie is dan wel erg overzichtelijk gefilmd, het duurt vaak wel te lang waardoor elke vorm van spanning verdwijnt. Ook is er een enkel moment dat mij te ver over the top gaat en alle clichés (trein stopt net bij de kapotte brug, dat soort dingen) zitten er keurig in. Het acteerwerk is nergens bijzonder, Depp is vooral flauw en Hammer nogal saai en erger, door zijn typerende stem, hoor ik constant de broers Winklevoss (dat was overigens wel perfecte casting). Ook had met de fotografie best meer gedaan mogen worden. Ik kan me niet een shot voor de ogen halen dat ik echt bijzonder vond. En het meest erge nog, veel grapjes slaan nogal snel dood. Des te pijnlijker als je merkt dat de makers op die plek wel een grap hadden bedacht.

Wel is het hele production design keurig verzorgd, is de score aardig en een enkele scène prima. Die hele eerste actiescène met de trein is leuk, en vooral dat stuk als de rails klaar is, met dat muziekbandje dat blijft spelen op de achtergrond en waar op verschillende terreinen wordt gespeeld is best goede cinema. Alleen jammer dat die treinscène daarna weer nodeloos gerekt wordt.

Vermoeiend, is nog het beste woord. 1,5*

Prima film al begint die wel te slepen en zijn sommige stukken echt te melodramatisch gemaakt. Het begin is nog het beste waarin een aantal Navy SEALs worden gevolgd terwijl ze wachten op een opdracht en vervolgens op pad gaan. Mooie opbouw, leuk dat wereldje te zien - macho's allemaal, met hun baarden, en een beetje gek, anders loop je in vijandelijk gebied wel met een helm op- en de muziek en vooral het geluid zijn prima. Ook de actie is eerst nog heel aardig, maar duurt te lang en is nooit heel opwindend in beeld gezet, dus dat heb je al snel gezien. Tot aan het einde is het verder maar een beetje uitzitten. Ook het acteerwerk is niet dusdanig (daar is het ook het script niet naar) dat de spelers de kijker echt meenemen en de aandacht vast houden. 3,0*, voor geluid, beelden en het eerste deel.

Ik vind Elliott Gould het er allemaal iets te dik op leggen en hij overtuigt voor mij ook niet helemaal. Ik dacht nog wel: een Bogart met zijn onderkoelde cynisme zou zoiets veel beter doen. En ik dacht ook: die naam Marlowe komt me bekend voor, het zou toch niet dat? Ja, inderdaad, Bogart heeft hem ook al eens gespeeld al heb ik die film al meer dan 10 jaar terug gezien. Blijkbaar vond ik het verhaal van die film ook al niet heel bijzonder of boeiend, net als in deze The Long Goodbye.

Verder geen slechte prent en vooral op sfeer (in muziek, in beelden van L.A.) erg sterk en nu en dan mooie beelden (die rennende Marlowe langs de straten) maar inhoudelijk gewoonweg niet zo interessant. 3,0*.

Aardige docu die vooral draait rond één puntje in een rechtszaak, wat uiteindelijk niet het uitsluitende bewijs was. Docu is kort en redelijk kaal qua camerawerk, maar wel redelijk verteld. Wel mist de docu echt diepgang. Dat alles is wel te doen en de korte lengte maakt dit goed kijkbaar tussendoor. Wat wel steekt zijn de interviews, heel erg ingezoomd op de personen die ook de teksten lijken te acteren. Heel naturel voelt het niet aan, waardoor je bijna gaat twijfelen aan de geloofwaardigheid. 2,5*.

Oef wat een langdradige film. Om positief te beginnen, het ziet er allemaal prachtig uit en je waant je echt ergens in de binnenlanden van Amerika. Wat dat betreft is dit echt een fijne sfeerschets. Maar het verhaal boeide mij nergens. Het is vreselijk zoetsappig en saai geacteerd. Het verhaal vond ik sowieso veel te breed vertakt en hoewel op het eind dit dan wel wat samenkomt had het allemaal wat strakker mogen zijn. 1,5*.

Ik vond de film niet heel bijzonder. Vooral een beetje raar en veel te donker gefilmd zonder dat er visueel echt iets te beleven is. Er wordt wel aardig met suspense gewerkt maar Monroe is enorm apathisch waardoor dat ook niet echt werkt. En het einde zie je al van vrij ver aankomen en verrast ook niet echt. Echt slecht is het allemaal niet en de eerste drie kwartier zijn wel oké maar daarna zakt het wat weg allemaal. 2,0*.

Geen idee wat het is. De film is prima geschoten, met fijn zwart-wit aan het begin en mooie opvallende kleuren door de hele film en af en toe goede shots met die lang duren (daar houd ik van) al zat er af en toe een shot in met een handheld camera die niet helemaal leek te passen. De film kent ook redelijk acteerwerk met een prima Coogan. Verder is er naakt te zien, dus dat irritante preutse is ook niet aanwezig - fijn! Ook de muziek is best prettig. Maar toch, nergens wist de film mij echt te boeien. Het lijkt vooral een collage van losse scènes die los allemaal best werken, maar als geheel al snel beginnen te vervelen. De hele karakteruitdieping van Coogan komt nooit echt los waardoor zijn personage je als kijker nooit weet vast te houden. 2,0* derhalve, en de dames van dienst zijn best mooi.

Bij die opening in de begingeneriek met de spermatozoïden op weg naar een eicel dacht ik: ik ken deze scène. Al van school. Allicht ooit met biologie wat gezien. Niettemin, de rest van de film was me wel onbekend.

Het idee met die baby wiens gedachten worden ingesproken is op zich wel leuk maar werkt niet echt. Willis weet ook niet echt de juiste toon te raken. En het liefdesverhaaltje tussen Travolta en Alley is wel schattig maar ook wat zouteloos. Dan zijn de scènes met Travolta en kind leuker. Wel lekker kort, het begin kijkt prima weg (daarna wordt de film saaier) en enkele goede grappen (die baby met een Indiaas accent die over reïncarnatie begon vooral) maar dat alles kan de film als geheel niet redden. 2,5*.

Heel behoorlijke tijdreisfilm, al is een Twelve Monkeys zo ongeveer op elk front beter.

Het verhaal zelf klinkt wat ingewikkeld, maar wordt al snel zeer helder in de film. Af en toe met een noodzakelijke voice-over (al ben ik daar niet een echte fan als de dialogen niet scherp geschreven zijn) en met enkele beelden en montage sequences wordt alles wel duidelijk. Enkele plotholes blijven over, al let je tijdens de film daar niet zo op. En het is voor de omgang met het fenomeen tijdreizen dat daar mee te maken geeft. Dan liever heb ik het zoals het werd toegepast in bovengenoemde Twelve Monkeys. Gelukkig doen ze er zelf ook luchtig over in de Dinerscène en voel je gewoon dat je er even niet op moet letten en gewoon genieten. Een paar goede actiestukken en prima acteerwerk doen dat dan wel. Vooral Gordon-Levitt die uitstekend Willis weet te imiteren en ook de ouwe baas zelf brengt de nodige body en emotie mee in de film. Vooral de scènes dat hij onschuldige kinderen doodschiet. Prima bijrollen van Jeff Daniels en Paul Dano en een uitstekend acterend kind. Dat laatste is altijd een vermelding waard.

Verder is de film mooi geschoten, in frisse kleuren met veel blauw trouwens. Het brede beeld wordt bijzonder goed gebruikt, ook voor de vele scènes op het platteland van Kansas. Af en toe mooie lichtinval, prima montage, goede harde en emotionele stukken en enkele mooie shots. En zag ik daar even een kopie uit Close Encounters of the Third Kind? Dacht het wel. Ook de hele look van de film, de decors, de kostuums; je ziet dat het de toekomst is, maar niet zo futuristisch als men weleens denkt. De technologie is veel verder, maar onze menselijke waarden en de algemene welvaart? Oude auto’s met een soort van zonne-energie zijn er volop, maar ook een zakkenroller die lukraak wordt neergeschoten in zijn rug. En de hele toekomst ziet er echt en geleefd uit, wat mij betreft goed voor een Oscar dit jaar.

Zeer goed vermaakt verder dus 4*.

Het zal een jaar of zes terug zijn geweest dat ik deze trilogie voor het laatst zag. Drie Hobbit-misbaksels en wat andere fantasytroep later begon ik steeds meer te verlangen hieraan weer eens te beginnen. Gewoon puur omdat deze films een echte, levende en geloofwaardige wereld wisten te creëren en toentertijd je nog uit je stoel bliezen. Nu is dat laatste wat minder het geval met al het cgi-geweld dat we inmiddels kennen (en deze Fellowship blijft nog vrij klein van schaal) maar het is nog steeds een blij weerzien.

Wat me vooral opviel was het enorme tempo. Die dik 200 minuten van de extended edition vliegen voorbij zonder je ook maar een seconde te vervelen - als popcornvermaak werkt dit uitstekend. Dat maakt wel dat de film soms ook erg gladjes verliep. Dit deel is de road movie, maar behoudens enkele goede stukken met mooi samenspel van beeld en geluid (The Ring Goes South!) is er van de reis weinig te zien. Na een goed uur met nog enigszins normale opbouw is dit vooral een film die racet van set piece naar set piece. Indrukwekkend, goed geschoten ook, maar soms ook erg lichtjes. Je merkt ook goed dat Jackson steeds beter begreep hoe hij actie moet schieten, vooral aan het eind weet hij ondanks zwierig camerawerk toch overzicht te houden met vaak wide shots als afwisseling.

Maar het is vooral de wereld die gaat leven, die echt aanvoelt. Met veel liefde gemaakt, dat merk je aan alles. De volgende films zouden daar nog verder in gaan - de natuur van Nieuw Zeeland moet hier het meeste werk doen- maar Hobbiton, de dwergenstad, Rivendel, alle locaties zijn met zorg en oog voor detail gemaakt. De acteurs lijken zich daar ook goed in te voelen, juist door de cgi te beperken en uit te gaan van decors. 4,0* blijft staan.

Ergens voorbij de helft van de film komen de mannen van Rohan aan bij het slagveld met flink wat hoorngelui. De Koning mag zijn speech afvuren en dan mogen duizenden ruiters inrijden op de legers van Sauron. Dit is het moment waar die hele trilogie van Jackson naartoe heeft gewerkt. Het is niet het verhaal van Frodo en Sam, maar dit is het verhaal van de Grote Strijd tegen het Grote Kwaad.

Tolkien schreef zijn trilogie na de Eerste Wereldoorlog, een oorlog waarin elke menselijkheid maar vooral waardigheid verdween, een zinloze oorlog waar geen eer aan te behalen viel. De wereld die Tolkien creëerde had dit wel, met Sauron als Het Kwaad. Wat hij is, die vraag moet je niet stellen. Hoe al zijn macht in die ring zit et cetera, ook dat soort vragen moet je niet stellen. En door Tolkiens levendige geloofwaardige wereld en de flair die Jackson geeft aan de films stel je die vragen ook niet.

Jackson begreep goed wat Tolkien had gemaakt en pakt de juiste elementen eruit. The Two Towers werd helemaal omgegooid, van die maffe Tom Bombadil werd ook al snel gezien dat die overbodig is en in deze Return haalt Jackson het hele einde weg. Tolkiens nadruk lag ook op de Hobbits, hoe zij zijn gegroeid en mogen dat aan het einde tonen. Maar dat hele stuk was toch wat mosterd na de maaltijd, buiten dat het pijnlijk slecht beschreven was. Jackson houdt het simpeler, met enkel de opmerking dat de Hobbits voor niemand hoeven te buigen, en het werkt.

En tussen alle veldslagen door heeft Jackson nog wel oog voor de kleine verhalen. Die kleine verhalen maken het immers waard te vechten voor de toekomst. En Tolkien had de nare gewoonte om de drie bladzijden iemand een lied in te laten zetten. Jackson mindert dat opzichtig en werkt effectief slechts een enkel lied uit, waaronder in deze film met wat mij betreft de mooiste scène uit de hele trilogie. De stem van Pippin, een etende Denethor en beelden van enkele Gondor-ruiters op weg naar hun dood.

Het is ook knap hoe Jackson de volle vier uur boeiend weet te houden met genoeg afwisseling en snelheid, dat foutjes nauwelijks opvallen. Jackson wisselt veel in de verhalen, maar vaak komen die qua tijd niet overeen. Let maar eens op nacht en dag of welke dag het überhaupt is. En het valt te prijzen dat zoiets nauwelijks opvalt. Met een film die langzaamaan weer meer kleur krijgt (letterlijk), waarin Midden-Aarde nog meer zichtbaar wordt en het gevoel van epiek er elk moment is. Dat alles met veldslagen die enorm overzichtelijk worden gefilmd en toch spannend blijven, dat is knap. En waar humor niet misplaatst is en de vele hoofdpersonen allen prachtig worden ingevuld en hun eigen stem krijgen in het geheel.

Het is geen perfecte film. Het begin en zeker het eind duren soms iets te lang, al is dat Jackson vergeven, want er zitten nauwelijks onnodige stuken in. Hoogstens had er wat tempo in kunnen zitten. Maar och, als je elke keer weer vier uur met plezier kijkt, en dat gevoel terugkrijgt dat je in de bioscoop nog helemaal van je stoel werd geblazen, mag de waardering wel omhoog. 4,5*.

Eigenlijk is dit een heel vreemde film, zo als middenstuk van een trilogie. Je begint middenin het verhaal, er worden verschillende verhalen gevolgd en eigenlijk is alles opmaat tot het laatste deel. En toch weet Jackson je het gevoel te geven naar een volwaardige film en volledig verhaal te kijken. En dat is knap. Sowieso is het een goede keus om de verhalen meer te vervlechten en niet als Tolkien de verhalen volledig los te koppelen. Als geheel wordt het wat dynamischer en vallen de mindere delen (vind ik) rond Frodo en de soms vervelende Sam (in deze film dan) minder zwaar. Maar Jackson zorgt ook ervoor dat de film echt een climax kent en kapt de film eerder af dan het boek. Zo voelt dit toch aan als een echte film.

De film doet ook veel goed. Na het vermakelijke maar vluchtige Fellowship, de road movie van de drie, komt de film nu tot rust en wordt de wereld meer getoond, en dan vooral de wereld van de mensen. We leren nieuwe landen, nieuwe gebruiken en ook een wereld waar ik me meer mee kan vereenzelvigen. De personages zijn ook vrijwel allemaal op een zekere manier markant en worden geweldig gespeeld. Vooral de vriendschap tussen Gimli en Legolas is mooi, en Orlando Bloom blijft en matig acteur maar is geweldig gecast. Persoonlijk favoriet is Otto als de jonkvrouw Éowyn,

Daarnaast kan Jackson wel actie regisseren. Altijd met overzicht en ook met energie. En de soms wat matige cgi (dat begint nu wel op te vallen) wordt door flair en door de regen (al is dat laatste uit Tolkiens boek) vakkundig weggewerkt dat het niet zo snel opvalt. De pacing is ook opvallend goed. Ruim 200 minuten, maar geen moment voel je die. De film kent wel één van de mooiste momenten uit de hele serie, als de grote slag gaat starten, de regen begint en de muziek wordt ingezet en je met dat geluid de marcherende legers ziet.

Het is uiteindelijk geen perfecte film. De hele plot rond Frodo en Sam vind ik gewoonweg een pak minder interessant. Ik ben meer van de grootse verhalen dan het klein persoonlijk leed. Maar sowieso sec die twee (en vriend Gollum) zijn te weinig om het boeiend te houden, de vele andere personen in de andere verhalen maken die andere verhalen leuker om te zien en mee te leven. En Sam vind ik in deze film ook vaak gewoon irritant. Pas als ze de mensen ontmoeten wordt hun verhaal weer leuker. Maar als geheel wel een heerlijke film. Verhoogd naar 4,0*.

An sich wel aardig als verdere uitwerking van Middle Earth. Vooral de muziek uit de films van 20 jaar terug is fijn om weer te horen. Ook de animatie vond ik mooi, ik ben sowieso wel fan van deze stijl al is de mix met cgi af en toe wel ronduit lelijk. Maar de film is vooral nogal duf. Het stemmenwerk is heel vlakjes en de personages deden me ook weinig. Hera iets te veel de stoere meid van nu, die koning was ook maar een rare kwiebus en zijn haast bovenmenselijke krachten vond ik ook wat vreemd en niet heel geloofwaardig. Het tweede uur is wel beter dan het eerste dat echt behoorlijk traag verloopt. 2,5*.

Best een aardige Telefilm, vooral die lekker fijn wegkijkt. Inhoudelijk vond ik het allemaal wat nietszeggend geneuzel dat zich interessanter voordoet dan het eigenlijk is. Dat is het grote verschil met Before Sunrise, die laatste voelde echt aan en sprankelde. Zo'n Hoekstra doet het dan nog wel aardig met en komt levendig over met haar mimiem en hele bewegen, maar ze heeft een vervelende stem, intonatie en uitstraling.
Maar goed, de film keek dus lekker weg. De beelden van Berlijn - fijne stad, al is Hamburg nog fijner- zijn aardig maar vooral de sfeer van de grootstad komt mooi naar voren. En sommige beelden zoals bij dat helblauwe zwembad zijn echt heel mooi. Ook de soundtrack is prima. Maar al te vaak gebeurde het dat m'n aandacht bij de personages weggleed en ik gewoon naar de beelden van Berlijn zat te kijken. 3,0*.

Mooie film, vooral in het eerste uur als de campus tot leven komt en er een heerlijk sfeertje naar voren komt. Het ziet er verder allemaal wat goedkoop gefilmd uit (op enkele fraaie shots na) maar het stoort niet. Daarnaast is vooral de muziek ijzersterk en is het acteerwerk goed te doen. Het laatste halfuur draait dan meer om de doordraaiende Perabo en vond ik zowel in toon als sfeer gewoonweg stukken minder om te zien en ook minder boeiend. De slotscène was dan wel erg mooi. 3,5*.