Opinions

Soderbergh probeert een soort van Big Short te maken om middels een centraal verhaal en doorbreking van de vierde wand moeilijke materie op een makkelijke manier te brengen, maar hij faalt hierin wel grotendeels. Dat komt deels doordat dit los zand is en Soderbergh vooral veel wil vertellen maar achteraf gezien maar weinig zegt, want behoudens van algemeenheden wordt hier weinig verteld, laar staan iets nieuws. Ik vraag me ook af of iemand die niet bekend is met dit wereldje aan het eind nu weet hoe dat hele systeem nu precies werkte. Hier had dus echt veel meer mee gedaan kunnen worden. Daarnaast gebruikte regisseur McKay in The Big Short die vierde wand heel effectief, door inventief en op een heldere manier metaforen te gebruiken voor de materie. Soderbergh laat alleen twee mannen in mooie pakken een beetje praten maar doet er niets mee. En dat ook op een soort populair toontje dat niet helemaal slaagt. En dan tussendoor nog zo'n irritante Meryl Streep.

Dat neemt niet weg dat ik me best vermaakt heb. Het tempo is goed, de enkele losse korte verhaaltjes zijn vaak erg leuk om te zien (de vreemdgaande Afrikaan vond ik een hoogtepuntje) en visueel is het heel oké in elkaar gezet. Dus als stukje kijkvoer prima en gewoon leuk om naar te kijken, als verhandeling over The Panama Papers een heel erg mager beestje. 3,0*.

Wat is een film noir? Er zijn in elk geval een heel aantal kenmerken daarvoor te noemen en het zal zijn dat deze Laura behoorde tot die eerst vijf - het bezit slechts een aantal kenmerken maar viel toevallig een aantal mensen op. Een film noir zal ik het dus niet snel noemen, een goede film is het echter zeker wel.

We krijgen wel de stijl van film noir, een moordzaak en een mooie dame (geen Femme Fatale wat mij betreft) maar ook een wat minder donkere toon. De plot is ditmaal redelijk helder en heel aardig, de thema's ook, maar toch voelt het allemaal niet helemaal goed uitgewerkt aan. Dat is ook te zien aan de speelduur, maar het is vooral te merken. Echte psychologische uitdieping miste ik, vooral bij de rechercheur. Je ziet wel waar de regisseur heen wil met zijn personages, maar echt voelen deed ik dat als kijker nooit. Jammer, want dan had er echt veel meer ingezeten. Aan de spelers ligt het niet echt, zij spelen met verve hun rollen, met vooral de heerlijke Andrews met wat zware stem.

De sfeer is ook heel goed, die vooral komt door muziek en fotografie. Een heerlijke fotografie trouwens, met mooi zwart en sterke contrasten, goede kadrering en zwierig en toch subtiel camerawerk. Enkel de montage loopt soms niet helemaal lekker.

En een apart woord voor Gene Tierney, want wat een verrukkelijke jongedame is zij - een naturelle schoonheid hors catégorie met haar mooie kapsel en mooie kleren. Die laatste doen al veel sowieso(droegen alle meisjes dat maar tegenwoordig), maar het zijn ook haar sensuele lippen en gave huid en knappe gezicht. Volstrekt begrijpelijk dat iedereen er met zijn lul achteraan loopt in de film.

Een goed stuk cinema dus, geen absoluut meesterwerk. 4,0*.

Xavier Dolan gaat niet mijn favoriete regisseur worden. Zeker als verteller vind ik hem matig. Maar in dit ding van bijna drie uur heeft hij gelukkig zoveel gestopt, vooral audiovisueel, dat er genoeg te beleven en genieten valt. Het verhaal an sich is wel boeiend maar het zijn alle losse scènes, de soundtrack, de kleuren en de vaak prachtige beelden die de film nog wel iets geven. het laatste uur wist de film me op inhoud echter totaal niet meer te interesseren. Dan zit er ook te weinig ontwikkeling en trekt de film meer op verhaal dan sfeer en daar gaat het mis. 3,0*.

Matige Pixar Short. Visueel wel knap nog, als die vogels langs de berg vliegen bijvoorbeeld ziet er erg mooi uit, maar met een flauw liedje als hoofdmoot dat me emotioneel niet wist te raken. 2,0*.

Nou, weer maar eens een film uit top 250 gepakt om die ook eens helemaal gezien te hebben. En wat deze film daarin doet is me wel een raadsel, want Law Abiding Citizen is natuurlijk niet goed.

De eerste vijf minuten zijn nog de beste, en eigenlijk de enige goede. Een verrassend begin met een redelijke opzet daarna tot... Ja, tot heel veel, maar daar wordt helemaal niets mee gedaan. De motieven van Butler zijn tegen het lachwekkende aan, alsmede alle handelingen die ik maar moet geloven. Ik ben best bereid het een en ander aan te nemen, maar dit ging toch even te ver. Bovendien, wat willen de makers nu? Het lijkt eerst een dramafilm te worden, met morele dilemma's, maar verandert al snel in een thriller. Bovendien door Butlers gedrag kan je nooit met hem meeleven en blijven die vragen een beetje op de achtergrond. Dat is bewust gedaan, maar waarom?

Butler speelt overigens nog best aardig en kijkt af en toe eng uit zijn ogen. Foxx is te veel soul, te veel coolness en te theatraal - ik ben sowieso geen fan van de beste man. En die burgemeester is trouwens ook om te brullen zo slecht als ze boos wordt. Kan je dan echt niemand beter vinden? Verder matige muziek, doodsaai geschoten, een zeer serieus kleurenpatroon met veel grijs en later wat bruin (al is Philly wel een goede locatie) om maar te zeggen dat het geen fijne wereld is, maar niks bijzonders waar ik even van werd opgeschrikt.

En dan die hele serieuze toon nog, alsof dit een grote film met nog grotere thema's. Dat is nogal belachelijk want meer dan een simpel onnozel thrillertje is dit niet geworden. 1,0*.

Het is dat deze western best makkelijk wegkijkt, ook niet echt verveelt en soms best fraaie plaatjes heeft, maar net als al die andere korte western van Lone Star is de kwaliteit ver te zoeken. De film bestaat uit enkel plot om maar zo snel mogelijk bij het eind te geraken. Matig spel ook, al kan men hier ook weinig mee. Een Wayne redt zich dan nog wel met zijn charisma maar is ook niet echt memorabel. Verder een typisch plot waar Wayne zomaar door toeval als de boef wordt gezien en in het laatste shot is hij ineens getrouwd. 2,0*.

Aardige western, prettig sfeertje en soms fijne rustige scènes zoals dat die twee gaan vissen. Alleen ook een film die nooit echt ontbrandt en Lancaster vind ik iets te kleurloos en vlakjes acteren. 3,0*.

Er zijn van die films waar je even de tijd voor moet nemen, vanwege de lengte vooral maar ook door de grootsheid (in uiterlijk en in thema’s). Dan wil je zeker weten dat je niet gestoord wordt. Dat moment kwam gisteren.

We volgen een Brits officier in de Eerste Wereldoorlog in het Midden-Oosten waar hij langzaamaan zich weet te mengen in het kamp van de Arabieren. Niet als spion, maar om hen daadwerkelijk te helpen een eigen staat op te richten. Zijn meerderen zijn hem liever kwijt dan rijk en laten hem zijn gang gaan maar weten ondertussen dat zij later Arabië gewoon verdelen tussen Frankrijk en Brittanië – de halve planeet was nog gekoloniseerd dus dit stuk grond kon daar ook nog wel bij. Lawrence doet zijn werk en aan het eind is de basis gelegd voor Arabische onafhankelijkheid. En dan krijgen we heel toepasselijk aan het begin van de film de vraag wie deze Lawrence nu eigenlijk was.

Dat is de grote vraag doorheen de film, een vraag die Lawrence zelf ook niet kan beantwoorden. Dit is zo een film zoals ook de grote literatuur behoort te zijn: niet zozeer een avonturenfilm maar een uitstekende karakterschets tijdens een groots en meeslepend avontuur. En dan is Lawrence een dankbaar persoon met zijn identiteitscrisis. Hij lijkt niet bij de officieren te horen in het leger – ze noemen hem een clown- maar of hij nu Arabier is? Lange tijd denkt hij van wel, zoals je hem ziet dansen in zijn witte Arabische gewaad – tegen het einde ziet hij vooral zijn blanke huid en weet dat hij ook daar niet thuishoort. Was hij een echte Arabiër geweest dan had de Turk hem niet gepakt; je identiteit zit wel degelijk aan de buitenkant lijkt Lean te willen zeggen. Een sterk moment was na de Entr’acte, waarin de toon van de film even verandert in kleur en epiek. Je merkt ook daaraan een verlangen naar even daarvoor, zoals Lawrence ook moet hebben. En was hij nu homoseksueel of niet?

Technisch is de film aan absoluut meesterwerk, daar valt niet over te twijfelen. De grootsheid komt terug in weidse shots maar vooral de epische pompeuze muziek – wellicht de mooiste score aller tijden- doet het hem. Vooral die heerlijke bekende melodie, invloeden van Arabische muziek en gewoon even heerlijk luisteren bij de zwarte beginbeelden. Ook de beelden zijn schitterend, alles wat een beetje kleur heeft wordt naar voren gehaald maar in de woestijn is er nu eenmaal weinig meer dan geeld-beige zand en blauwe lucht. Wel weet Lean af en toe prachtige abstracte overzichten te creëren zo. Ook de actiescènes zijn prachtig in beeld gezet, en dat met echte mensen en paarden in plaats van duizenden door de computer neergezette strijders.

Het is vooral Lean die hier een geweldige regie neerzet. Met een ongelooflijk langzaam tempo zonder dat het langdradig of eentonig wordt door voldoende afwisseling. Denk aan de scène bij de put waarin met een stipje aan de horizon een geweldige spanning komt, of Lawrence terug in Caïro waarin hij onder begeleidende muziek een stuk met de generaal loopt. Een beetje regisseur kapt af maar Lean laat dat duren en duren. Nergens had ik het idee dat een scène sneller kon of helemaal eruit; dit tempo hoort zo te zijn. We hebben het immers ook over 1915. En dan natuurlijk springt de montage in het oog. Technisch voelt het prettig aan met het juiste ritme op de juiste momenten, maar vooral de inventiviteit en ideeën zijn geweldig. Dat shot van St. Pauls, dat shot van lucifer naar opkomende zon, dat ronddraaiende shot, de alarmbel die klinkt met Lawrence’ hoofd nog in beeld en zo kan je wel even doorgaan met het opnoemen van momenten.

Onderwijl krijg je nog een stukje politiek en beeldvorming van die oorlog mee, via de beelden de generaals en de leuke Amerikaanse journalist die even die frisse toon tussen de stijve Britten weet te brengen. Ook het acteerwerk is uitstekend. Het is vooral O’Toole, met zijn helblauwe ogen en doorleefde prestatie dat je drieënhalf uur aan de buis blijft gekluisterd. En natuurlijk, de nachtscènes overtuigen niet echt en er wordt verdomd weinig Arabisch gesproken, zelfs niet tussen Arabieren onderling. Maar de film laat zo een ongelooflijke indruk achter dat ik dat graag door de vingers zie.

Lawrence of Arabia is één van die grote films gemaakt zoals dit tegenwoordig niet meer kan, zonder computer en met echte mensen, paarden, decors en een Ouverture. Lawrence zelf was dichtbij een uiteindelijke bevrijding, maar zijn Arabië is er nooit gekomen zoals wel uit de film bleek dat dat ook nooit zou lukken. Vanuit beide zijden niet. Voor dit grootst en veelgelaagde epos is er maar een cijfer mogelijk: 5,0*.

Nee, dit vond ik niets. Visueel allemaal wel prettig belicht en een aardige soundtrack die enkele prima momentjes oplevert, maar het wat rommelige verhaal en de personages wisten me niet te boeien. Ik vind er ook te weinig interessants in zitten. Een alledaags filmpje dat ook gebracht wordt alsof dit om het nieuwe evangelie gaat, soms veel te ernstig van toon. En dan weer luchtig, maar dat past niet goed. Minder dan twee uur maar de film duurt te lang voor m'n gevoel. 1,5*.

Film met heel veel ideeën die soms eerder storen en vervreemden dan een coherent gevoel geven en daarmee mysterieus worden. Er zitten veel goede dingen in. Acteurs zijn oké, sfeer is goed, leuk camerawerk (dat valt echt op) en een sterke geluidsband met goede muziek en allerlei boeiende passende geluidjes. En zeker dat gevoel hoe men onwetend is is goed gedaan. Maar vaak ook gewoon raar en richting het einde ontspoort het allemaal. Ook duurt de film echt wel te lang met veel lange weinig boeiende praatscènes en te weinig ontwikkeling. Een strakkere film had denk ik tot een betere film geleid. En het einde, ik denk dat er genoeg zijn die gewoon wisten welk nummer zou instarten. Geinig en leuk moment. 3,0*.

Film die het moet hebben van een vrij dik aangezette sfeer, maar daar wonderwel behoorlijk in slaagt. Fraaie beelden, passende muziek, goede toon. Cage is af en toe wel goed, maar vaak vooral te theatraal en niet geloofwaardig als alcoholist. Dan is de rol van Shue echt stukken beter, mooi ingetogen ook en langzaamaan begrijp je wel enigszins waarom ze zo graag bij een alcoholist verblijft. Aan het eind komt er wel iets te veel gemaakt drama bij en zakt de film wat in, maar verder wel een dikke voldoende. 3,5*.

Uit de trailer haalde ik dat dit een wat luchtige film zou worden, maar op pakweg een derde van de film wordt de toon een stuk serieuzer. Zeker als de horror van de oorlog en vooral de Holocaust naar voren komen. Dat zijn de beste momenten van de film met stemmige muziek en precies de juiste toon waarmee wel een snaar werd geraakt. Winslet is verder prima (weer eens ouderwets uit de kleren ook) en sowieso over de hele breedte is de aankleding in orde. De film is oppervlakkig lees ik hier en dat klopt wel maar echt storen deed dat me niet omdat de film ook een tijdsbeeld toont en ik niet per se geïnteresseerd was in de persoon Lee. Alleen het einde, dat had niet gehoeven van mij. Het idee an sich is leuk maar past niet helemaal en is te gemaakt. 3,5*.

Best sterk. Film neemt je mee in een wat vervelende sfeer waar je een naar gevoel van krijgt en die steeds sterker wordt. Jammer van het -ietwat matige- einde dan ook ineens, de regisseur heeft je net te pakken om je helemaal mee te trekken en dan zijn de 50 minuten alweer voorbij. Behoorlijke karakterschets ook met een prima spelende Reijn (al is zij net een te bekende kop van tv om er volledig in mee te gaan) en een leuke locatie (school). Kreeg een beetje een gevoel van Misdaad & Straf en de film doet op momenten niet onder voor pakweg Matchpoint, al had die laatste veel meer body om echt goed te zijn. Voor deze 3,5*.

Redelijk drama (al was dat het minste deel juist) en vooral een hele fijne sfeerschets van de grootstad met die markten en straten en allerlei kleuren van lichtjes in de avond. Echt prachtige fotografie en een fijne montage waar de hand van Baker overduidelijk is. Personages zijn ook grappig en soms ontroerend, zeker als de zussen (dan nog zussen voor de kijker) langs alle winkels gaan om door het kleine kind gestolen waar terug te brengen. Maar juist die ontknoping aan het eind deed me minder (voor mij duidelijk vanaf het moment dat de moeder zegt dat het weer is gebeurd als het over een zwangerschap gaat) en laat de film net afronden naar beneden. 3,5*.

Om een of andere reden wist de film me niet steeds te boeien. Ik kan niet echt de vinger erachter krijgen waarom. Acteerwerk is wel oké, sfeertje is prima, beelden soms mooi, maar eigenlijk overtuigt de film nergens en glijdt nergens onder de huid. Zo bleef dit vrij afstandelijk en wist niet interessant te blijven. 2,5*.

Gewoon slecht. Lelijke cgi. Saai verhaal. Matig geacteerd en een hoofdpersoon zonder enige vorm van charisma. Al met al een dood beestje wat eerder wat simpel productiewerk lijkt. Het enige aardige is dat het verhaal niet om de twaalf werken of andere bekendere gedeeltes van de mythe draait. Al klopt verder de helft van het verhaal niet en echt boeiend is het ook niet. Maar ik heb geen zin in de laagste score. 1,0*.

De Belgen als schurken, in plaats van aliens of Noord-Koreanen. Leuk voor de verandering. De film zelf is ook een verrassing te noemen. Geen wereldcinema, wel wel heel aardig vermaak met een aantal sterke punten. Om te beginnen is dat het tijdsbeeld. Hhet kolonialisme van de Europese machten wordt heel behoorlijk uitgebeeld in hun doen en laten, maar het zijn vooral de (cgi-)sets en kostuums die de wereld eind 19e eeuw echt laten leven. Je bent als kijker in ieder geval even ergens anders en dat vind ik weleens fijn aan film.

Inhoudelijk is het wat zwakker. Yates probeert echt de man achter Tarzan te tonen, maar uiteindelijk duurt dat maar een goede drie kwartier en dan verwordt de film gewoon tot een simpel actiespektakel dat nergens bijzonder is. Jammer, want juist dat eerste deel is vrij sterk en Tarzan is nu ook typisch zo'n personage waar je veel mee kan. Gemiste kans dus. Ook de actie is maar matig, Yates maakt er vaak een onoverzichtelijk geheel van waardoor je nooit weet wat er nu precies gebeurt. Dat 3D (uiteraard weer volstrekt onnodig) werkt dan ook niet mee.

De acteurs zijn wisselend. Waltz zet niet zijn beste prestatie neer maar overtuigt nog wel, Jackson is zowaar eens fijn te zien, mede omdat zijn rol vrij ingetogen is. Skarsgard is aardig maar krijgt te weinig om te excelleren en Robbie is heel fijn als Jane. Maar uiteindelijk wel vermaakt, 3,0*.

Ik vond deze film heel matig. Een boeiende periode maar het verhaal zelf en personages deden me maar weinig. Banderas is wat kleurloos (terwijl je bij zo'n rol wel wat meer mag verwachten) en er is weinig chemie met Zeta Jones; zij zelf doet het dan nog wel aardig. De actie is redelijk overzichtelijk in beeld gezet maar echt knetteren doet het ook nergens. 1,5*.

Docu kijkt makkelijk weg, maar is wel heel oppervlakkig. Het gaat een beetje over LEGO, een beetje over dat huis. Beelden van mensen aan het werk of bezig met een project vind ik altijd wel aardig en veel creaties van LEGO zijn sowieso om te smullen, maar dat laatste is geen verdienste van deze film. 2,5*.

Lego is fantastisch. Wat mij betreft is de beste scène in de film waarin papa naar beneden komt om te zeggen dat het zijn Lego is, zo herkenbaar ergens wel.

Ach ja, de film zelf slaat verder nergens op maar weet met het concept Lego wel het een en ander te doen. Daarnaast is stemmenwerk erg sterk en zijn er best wat leuke grapjes te vinden. En vooral het hele production design is schitterend door alles in Lego te bouwen en de poppetjes ook niet meer laten bewegen dan dat ze echt kunnen. Wel sleept de film behoorlijk vanaf halverwege, mede door gebrek aan enig fatsoenlijk verhaal of script. Het is een verzameling losse scènes dat aan elkaar hangt om maar de tijd te vullen en zoveel mogelijk Lego te tonen. Geinig eens te zien als gimmick, maar die duurt wel behoorlijk lang. 2,5*.

Ik werd echt meegezogen door deze film en dat zal vooral ook aan hoofdrolspeelster Benesch liggen die je constant erbij houdt. Goede docent, sowieso, die duidelijk het kind op 1 zet. Maar de energie (niet overdreven maar je voelt hem wel) die ze in de rol legt is geweldig.

Boeiende studie van roddel en achterdocht en hoe groepsprocessen kunnen lopen, ook bij leerlingen. Het is vooral observerend en dat vind ik prettig. Het gaat niet eens om de waarheid (we krijgen geen antwoord wat er is gebeurd, zelfs niet echt hints, als kijker mag je dat zelf bepalen als je dat wil). Vaak enorm realistisch en soms wat dik aangezet (iets too much dan soms echt wel) maar door het tempo, de ijzige sfeer (ook veel blauwe koude kleuren en een krap formaat) en Benesch bleef ik toch 90 volle minuten enorm geboeid kijken. 4,0*.

Ben ik de enige die bij deze film aan Black Swan moest denken? Ja, ze zijn beide uit 2010, dus dat lijkt me sterk dat ze van elkaar zouden hebben afgekeken, maar de overeenkomsten zijn me net iets te toevallig.

Enfin, zo goed als Black Swan is deze niet. Dat komt vooral doordat het nooit echt weet te boeien en zelfs weet te vervelen. Jammer, want Raadsveld speelt leuk, de fotografie is mooi met fijne kleurtjes, de muziek is lekker en een aantal scènes zijn echt wel goed. Alleen zit er ook veel saais tussen dat elke vorm van passie lijkt te missen, precies waar Belle in het begin nat op gaat. 2,0*.

Niet mijn humor. De vrouwen zijn dan nog wel aantrekkelijk, en ergens is het vrij fris waardoor het best uit te zitten is, maar spannend of grappig werd het nergens. De film is een parodie, maar voelt alsof het is geworden waar het juist de draak mee loopt te steken. En zo is de hele film op geen enkel punt serieus te nemen, maar ook niet goed te vinden. 2,5*.

Beetje vreemde film. De hele plot beschrijft e=de film vrij goed, en de film weet dit ook niet geloofwaardig te brengen. Vooral de vrouw van de professor is dan weer eens jaloers, dan weer eens gelukkig, haalt zelf dat meisje in huis maar noemt haar al snel een hoer, en ga zo maar door. Geen idee of dit iets Sri Lankees is, of dat de regisseur iets over de sociale omgang wil zeggen, daarvoor ken ik dat land niet goed genoeg. Maar als filmkijker kreeg ik onbegrijpelijke prent voorgeschoteld. Wel met enkele mooie beelden, een fraai geschoten seksscène en een behoorlijk tempo. 2,0*.

Ergens wel boeiend, om zo'n proces in een studio te zien, hoe liedjes langzaamaan ontstaan en melodieën, arrangementen en bepaalde stukken veranderen tot ze hun uiteindelijke vorm vinden. Maar wel saai in beeld gezet, dan zijn 55 minuten daarvan er echt 30 te veel. Het bekende concert aan het eind is verder uniek en leuk, maar een beetje Beatles-kenner kent deze al en dat stuk past mijns inziens ook niet bij de rest van de docu. 2,5*.

Ik vond dit een erg fijne film, met een frisse cast die met zichtbaar plezier speelt en geen rare typetjes, malle fratsen of overgeile pubers maar gewone normale tieners die op een dag worden gevolgd. Niet elke verhaaltje vond ik even bijzonder om over originaliteit maar te zwijgen en het is net te kort allemaal om echt meegetrokken te worden, maar als geheel is dit gewoon een prettige film om te zien met genoeg koppeltjes met chemie. En sfeervol, leuke locaties en een fijne soundtrack. 3,5*.

Aan het eind van Band of Brothers komt een stukje over de levens van de soldaten na hun diensttijd, na de oorlog. Ze worden weer boer, taxichauffeur, boekhouder. Het heeft iets melancholisch dat men terugkeert naar hun oude levens en met hun hele leven nog voor zich een compleet nieuwe carrière (en leven) beginnen. Maar dat zijn de ogenschijnlijk gezonde mannen geweest, er zijn er ook velen met trauma's. Dat laatste is het onderwerp van deze docu, die denk ik wel een goed beeld geeft van zo'n ziekenhuis maar soms ook wat gescript aanvoelt, al is het maar dat er in sommige ruimtes wel 6 camera's moesten staan. Ik vraag me dan af in hoeverre dit echt was. Daar beoordeel ik de docu niet op, wel op het feit dat het echt gortdroog werd getoond. Veelal statisch camerawerk op enkele aardige momenten na met zo'n glijdende camera. En dan zonder opschmuck getoond maakt dat dit kleine uurtje nog best lang aanvoelde. En bijzonder te zien was de baseball aan het eind met de vraag wat deze jongens gaan doen, ook die scène in BOB was rond een honkbalveld. Het lijkt dat dat (al dan niet onbewust) als inspiratie heeft gediend. 2,0*.

De stem op deze film was in de maand nadat ik lid werd van deze website eind 2006. Volgens mij toen ergens op herinnering al een cijfer gegeven (een magere voldoende). Het is dus al een tijdje terug dat ik deze heb gezien. En ik kon me er niets van herinneren, echt helemaal niets. In zoverre geen fijn weerzien. De film was fijn maar voelde niet als een weerzien.

Vooral L.A. komt er mooi uit - het valt me op hoe die stad qua look, gevoel en sfeer sinds midden jaren 80 niet is veranderd, Ik was daar zelf in oktober van dit jaar en ik merk nu steeds op hoe enorm de stad herkenbaar is in films en series. De stad is een paradox: ergens zielloos en zonder hart maar juist wel met een enorme eigenheid waardoor je direct het gevoel van die stad terugkrijgt.

Enfin, het verhaaltje is niet heel bijzonder maar werkt redelijk als kapstok. Het zijn vooral de sfeer en acteurs die de film maken. En af en toe hele toffe beelden. Dat laatste gevecht met die belichting, of dat shot diep ingezoomd in de woestijn. Gibson krijgt ook een goede rol mee die clichés vakkundig ontwijkt door hem eerst en vooral een goede agent/soldaat te maken. Ja, hij heeft issues maar vaak zie je dat iemands werk eronder lijdt. Hier niet. En dat is fris.

Verder de sfeer natuurlijk. Een leuke mix van hitte, Kerst en een jazzy soundtrack. 4,0*.

Ik klaag weleens over het Engels spreken in film in landen waar men niet gewoon is Engels te spreken. Deze film is nu precies zo'n uitzondering waar dat geen probleem is. De film speelt zich af in Oostenrijk (en is ook gebaseerd op een novelle van de Oostenrijkse schrijver Zweig) maar het verhaal hoeft zich niet noodzakelijkerwijs daar af te spelen. Het kan net zo goed in Parijs of Londen spelen, anders dan weel films rond het thema Tweede Wereldoorlog.

Fijne film wel. Heel klassiek qua opzet maar fris qua thema's en algeheel gevoel. Fontaine zelf vond ik niet helemaal overtuigen in haar adoratie (haar jongere versie deed dat echt veel beter) maar de film an sich toont het wel prima. Fotografie is aardig, muziek is oké, de sfeer goed. Er is weinig op aan te merken alleen kroop de film nergens onder de huid. Goed gemaakt aangenaam vermaak maar ook niet meer dan dat voor mij. 3,5*.

Hele klassieke cinema met hintjes van nouvelle vague (avant la lettre dan). De shots buiten, de losse stijl, de soms snelle montage. Er zitten echt enkele prachtige shots in en visueel ook fijn met vooral grijstinten maar ondanks dat ik meer houd van wat meer contrastrijk zwart-wit vond ik dit er mooi uitzien. Ook een boeiend verhaal over de achterblijvende vrouw(en) in de oorlog. En soort van origineel, ik kan me eerlijk gezegd niet heugen eerder dit thema te hebben gezien, sowieso niet als hoofdthema. Opvallend eigenlijk.

Goed gemaakt dus maar ook wat theatraal en melodramatisch qua acteerwerk en wat betreft script zitten er soms wel erg grote gaten in. De film duurt goed anderhalf uur en vertelt veel waardoor er weinig vet op de bot zit en ik als kijker niet altijd kon meegaan met de personages. Waarom men iets deed of wilde werd om al die redenen niet altijd invoelbaar gemaakt. Ineens is Veronika getrouwd. Op verstandsniveau wel te begrijpen maar ik keek er toch wat afstandelijk naar. Dat deed wel afbreuk aan de kijkervaring. Ik keek naar een goed gemaakte mooie film maar ook één die me weinig deed. 3,5*.