Opinions

Geinig dat zo'n filmpje eens speelt op het platteland in plaats van hip Amsterdam. Uitgerekend al die irritante types in deze film staan voor de vijand, de Randstad, maar meestal is men heel serieus met die types en hebben ze de hoofdrol in een Nederlandse romcom.

Enfin, verschrikkelijke film dit. Die tegenstelling tussen Randstad en platteland is zo overdreven en zwart-wit dat het onbedoeld grappig maar ook pijnlijk wordt. Een beetje dooie boel ook met een Dagelet die er niks van bakt. Een niet onaardige Cas Jansen kan dat in zijn eentje ook niet meer redden. Ook die schoonvader is nog best leuk, maar verder snel vergeten. Met de locatie wordt weinig gedaan, visueel pover, niet charmant, steeds de symboliek er dik op met die witte vlinder. 1,0*.

Hele rare haast abstracte film, soms oogde dit als een amateurfilm. Nu denk ik wel dat die stijlkeuze heel bewust is gedaan maar de ervaring was vooral vreemd, acteerwerk erg vlak en inhoudelijk niet boeiend waardoor er toch een lage score uitkomt ondanks dat ik ergens wel het idee kan waarderen. 1,5*.

De film begint met de aankondiging dat het ministerie van cultuur medefinancier was. Gaandeweg de film echter dacht ik: dit lijkt me niet echt een pro-Poetinfilm, dus gewaagd is het zeker.

Maar goed, eerste het positieve. De film kent een goed tempo, geen scène duurt te lang en de film blijft de volle spelduur boeien. De zwarte humor is sterk, de beelden van het kale noordelijke landschap zijn mooi, zowel dat landschap zelf als de kadreringen en de film is goed te volgen. Verder is het acteerwerk sterk over de breedte (tot aan onze burgemeester aan toe) en Elena Lyadova is een schoonheid om te zien.

Maar goed, juist inhoudelijk vallen er wat steken, die The One Ring ook al wel heeft aangestipt. Inderdaad is dat gedoe op die barbecue nogal simplistisch om ze de ondergang in gang te zetten, verder lijkt de regisseur ook nooit helemaal de keuze te kunnen maken tussen een film over een man die het opneemt tegen de grotere machten en een verhaal over iemand die niks wil verliezen. Beide verhalen zijn behoorlijk uitgewerkt, maar toch mis ik in beide delen wat. Verder is de film ook wat kil en glijdt nooit echt onder de huid. De ziet de film, je ziet de schoonheid, maar ik was me altijd bewust dat ik gewoon een film keek en in de bioscoop zat. Een echte goede film laat je even los van de wereld. Voor deze dan 3,5*.

Sfeertje is best oké en met af en toe best mooie beelden maar inhoudelijk allemaal niet zo boeiend en vrij traag en daarmee ook saai. Af en toe wat naakt maar verder dan flauwe softerotiek gaat de film ook niet. 1,5*.

Typische Almodóvar. Fijn sfeertje maar vol met vreemde creaturen, beetje kitscherige kleuren (maar lang niet zo veel als in zijn latere films) en het kijkt best aardig weg. Zeker het eerste uur. Daarna verandert de toon een beetje en was het voor mij minder interessant. 3,0*.

Best een fijne film van Hou en zijn stempel is goed te zien. Rustige cameravoering, fijn ritme, treinen, mooie sfeerschets, beelden met veel zeggingskracht, naturel geacteerd en zo'n typische slice of life als onderwerp. De film heeft ook een zekere melancholiek rond opgroeien, uit elkaar groeien en loslaten. Maar de film is er één die ik weliswaar zie maar niet beleef. De film is enorm episodisch. Het is nog knap dat de film zo goed volgbaar is ondanks enorme tijdsprongen, maar het maakt dat het ook een vrij afstandelijk geheel wordt. Echt laten voelen dat men het zwaar heeft, dat doet de film niet. En het laatste halfuur rond de militaire dienst vond ik zelf helemaal niet passen bij de rest van de film. Maar de positieve punten overheersen met gemak. 3,5*.

Hipsterfilm maar dan zonder hipsters, maar gewoon met enkele normale jongmensen. Lief en aandoenlijk, maar op momenten ook gewoon duf en saai. Beste stukken zijn met Radnor en Olsen samen. Ze hebben echt een bepaalde chemie en ook de hele opbouw en kleine momentjes in hun relatie (geen idee hoe ik het moet noemen) zijn sterk gedaan en komen geloofwaardig en echt over. Andere scènes zijn minder interessant, ondanks ook een fijne bijrol van Jenkins. Verder mooie klassieke muziek, leuk passend einde en verder niet zo veel aan de hand. 3,0*.

Geen slechte film, al voelt het nergens als een Bond aan. Dat laatste is gek overigens, met een grote rol voor Q, enkele gadgets (zij het vrij plausibele), verschillende locaties op de wereld, de omgang met de vijand (op bezoek, dat soort dingen) en nog veel meer andere ingrediënten. En toch werkt het op dat niveau niet. Want de locaties zijn fraai, maar het is jammer dat er een fictieve Zuid-Amerikaanse als decor wordt gekozen waar we verder vrij weinig van zien. Ook is Dalton vrij van enige vorm van charisma. En hoewel prima het toneel op kan in een stuk van Shakespeare faalt hij eigenlijk als Bond. One-liners komen er bij hem niet goed uit, en als sophisticated Brits geheim agent is hij nooit geloofwaardig. Daarnaast is Daltons Bond vrijwel inwisselbaar voor enig ander personage.

Wat wel werkt is het geweld, dat vrij hard en rauw is. Hierdoor is de film als actiefilm prima geslaagd en als suspensethriller op momenten ook. Die rauwere Bond is ook prima, alleen mis ik gewoon wel een vleugje humor ernaast. De actie is ook goed en overzichtelijk gefilmd en kort genoeg om opwindend te blijven en ook met genoeg afwisseling. De Bond-meisjes zijn best leuk, net als de rol van Leiter in het begin van de film. En al die goede punten maken dat dit, los van de reeks, een heel behoorlijke film is die de volle speelduur weet te boeien. Geen wereldschokkende cinema, wel goed popcornvermaak. 3,5*.

Leuke korte film wel. Vooral in mooi zwart-wit, lekker gruizig en korrelig en contrastrijk (vooral die donkere lipenstift). Seeertje is wel oké, het verhaaltje waar heel veel in voor komt is eigenlijk net te veel voor deze lengte, dat weet niet te overtuigen. Maar als vingeroefening is dit een fijn ding. 3,5*.

De film kent soms best een aantal fraaie scènes (in het begin bij de kermis of als de jongen en het meisje door het zonbeschenen bos lopen rond het kasteel, prachtig!) maar is vaak ook gewoon erg saai. Ik had ook geen idee wat ik hiermee moest. Enorm degelijke opbouw waarin elk familielid zijn moment krijgt keurig achter elkaar. 2,0*.

PTA is terug waar hij moet zijn: Californië, en in het bijzonder de San Fernando Valley. Leuk dat hij een uitstapje maakt naar Londen met Phantom Thread, maar dit is zijn plek. Waar die -overigens goede- film Phantom Thread vooral wat kil en klinisch is, is deze Licorice Pizza een goddelijk warm bad. Echt de liefste, mooiste, warmste, fijnste film die ik in jaren heb gezien.

Alleen al die bloedmooie opening, met een zacht zwevende camera, de warmte van de Californische zomer voelbaar door het witte scherm en een prachtige dialoog tussen de twee hoofdrolspelers. Zo puur, zo naturel, zo teder, zo lief. En zo kabbelt de film voort, van episode naar episode, maar daar gaat deze film juist om en dan werkt het. Niet elke scène is even geweldig (dat stuk met Sean Penn en Tom Waits boeide matig en duurde te lang) maar er zit zo veel moois in. Soms scènes die vanuit het niets komen en helemaal niets toevoegen, maar dat is nu net het punt van de film. Dit is een slice of life waar ook niet alles logisch is of een afgerond verhaal kent (de film deed me qua opzet wel wat denken aan Tarantino's laatste telg). Deze hele film is een ode aan het leven. Geholpen door twee onbevangen hoofdrolspelers met een geweldige onderlinge chemie, vol leuke ideeën, prachtig camerawerk, visuele spielerei en een fijne soundtrack.

De film is vooral een fijne film om te zien. Zo ontregelend als vroegere films van PTA is deze film niet (en mist daardoor net dat beetje extra), maar iemand moet van goede huize komen deze film dit jaar nog te overtreffen. 4,5* en gun de beste man eens een Oscar.

Kort filmpje en te veel een vingeroefening, mede door die lengte. Wat wil de film nu eigenlijk? Ergens is dit best schattig, twee mensen die elkaar na lange tijd weerzien en elkaars taal niet spreken. Maar dat is de hele gimmick en echt iets bijzonders wordt er niet mee gedaan. Ook de vertolkingen zijn wat vlak. Qua sfeer nog wel oké; als sfeerportretje werkt de film dan nog wel maar daar blijft het bij. 2,0*.

Hele matige film die me volledig koud liet.

Deels lag dat aan het spel, zowel die nare moeder als Van Kampen deden me helemaal niets - ik zou eerder zeggen dat die laatste domweg irriteerde, al zal dat deels inherent zijn aan haar rol - maar ze wilden ook te veel met haar vanuit het script. En daar is deze Telefilm te kort voor. Nu is ze én zwakbegaafd en dik: dat is teveel. Kies één van beide en je krijgt een sterkere film. Dan heb je of een dik gepest meisje dat haar geluk vindt in Celine Dion (sowieso een teken dat je niet helemaal lekker bent trouwens) of kies voor een zwakbegaafd iemand die de wereld niet begrijpt maar laat dat pesten weg. Nu is het beide net niet. En als gezegd: het kan wel maar dan in een langere film.

Geen idee of Bervoets dat ook zo in het boek had opgeschreven, maar niet alles zal op film even goed werken. Dus maak keuze's. Want eet ze doordat ze gepest wordt of omdat ze gewoon van eten houdt? Dat is mij onduidelijk gebleven.

Buiten dat, als iemand dik is, laat die dan niet vraatzuchtig zijn en constant etend in beeld zien. Als Brad Pit dat doet in een Oceans Eleven is het humor, hier is het smerig en wekt afschuw op. Terwijl je juist met deze Brook moet leven. Of die vraatzucht is een ziekte waar ze weinig aan kan doen, maar dan moet je dat wel tonen of op zijn minst impliceren. Beide gebeuren niet in deze film.

Ten slotte is Van Kampen het ene moment te dom om één plus één op te tellen en is haar mimiek van een vijfjarige (dat deed ze dan wel goed) en een volgend moment spreekt ze heel behoorlijk Engels.

Een aantal bijrollen waren dan wel mooi ingevuld en die laatste scène - lekker kitsch en rose - zag er mooi uit. Ook dat geluid van het vliegtuig naar een shot van stromend water met dat haast zelfde geluid was een leuke vondst. Bovendien verveelde ik me niet eens. Verder kon ik hier bijzonder weinig mee. 1,5*.

Romcom zoals ze tegenwoordig nog steeds en veelvuldig worden gemaakt, maar in dit project zit nog wel een zekere liefde en charme, ook met al die Nederlandse muziek. Het is ergens enorm cheesy, maar wel geinig om te zien. De hoofdrolspelers zijn niet geweldig maar wel sympathiek en dit is nu wel een film waarvan de precieze afloop niet bekend is. 2,5*.

Erg matig. De film begint prima met veel leuke sfeerbeelden van de jaren 50 en een mooie aankleding. Ook is het spel best aardig met twee frisse hoofdrolspelers, al zie ik bij DeHaan niet die James-Dean-Daydream-Look-in-Your-Eyes zoals La Swift zo mooi zong.

Maar na een dik halfuur kakt het allemaal erg in. Het wordt een saai stroperig geheel waar ook de acteurs het niet weten te redden. Veel trage scènes volgen elkaar op zonder dat het interressant wordt (dat de persoon James Dean mij niet bovenmatig boeit speelt ook wel mee). Visueel is het aardig met af en toe ook wel een mooi shot (de belichting in één van de eerste scènes als Patinson telefoneert, die sneeuw, of die knalgele taxi's in een verder grijs palet zijn fraai), maar van een fotograaf verwacht ik toch meer. De muziek is wel fijn met die drums en jazz. 2,0*.

Welbeschouwd is deze film best vermakelijk. Heel origineel is dit nergens, als inderdaad een mix tussen Alien en Gravity; maar dat maakt niet uit. Sec als film beschouwd werkt deze op veel punten wel. Het design van de alien is fraai en ook veel geloofwaardiger dan zo'n monster uit Alien dat toch duidelijk door mensen bedacht is. Het wezen hier is echt anders, in eigenschappen en vorm. Fijn. Ook het sfeertje en de opbouw in het begin zijn prima.

Maar er ziten ook veel stoormomenten in. Slimme mensen die domme dingen doen, of een quarantaineruimte met luchtgaten naar de rest van het schip. Serieus? Dat soort momenten worden gebruikt om de plot vooruit te helpen, maar dat wekt vooral irritatie bij mij op. Dan mogen het camerawerk met lange shots en de bombastische muziek best sterk zijn, dat alles weegt niet op tegen de strafpunten die ik geef. Zelfs het eind vond ik ergens heel voorspelbaar. En uiteindelijk is deze film lekker kort met 100 minuten maar mist daarmee toch inhoud om lang na te dreunen. Buiten de zaal is die alweer vergeten. 3,0*.

Leuk filmpje. Sowieso is de chemie er tussen Diaz en McGregor en dat helpt wel mee natuurlijk. Dat kapsel van Diaz ook trouwens, want wat is ze bloedjelekker hier. Verder erg fris allemaal, met soms bijzonder mooie shots. Soms strak, soms mooi symmetrisch, soms haast abstract. Verder gaat deze film natuurlijk nergens over, maar het is op momenten zeer vermakelijk en soms ook nog eens bijzonder sfeervol. Het is overigens wel weer zo licht allemaal dat het ook niet echt een indruk achterlaat en een enkele scène wil de aandacht nog wel eens wegvallen. 3,5*.

Qua sfeer en toon wel oké, Carson is een fijne lead en speelt charmant. Maar de film valt te vaak stil en duurt echt veel te lang voor hetgeen ze wil vertellen. Zeker het tweede uur weet vaak niet echt te boeien daarmee. Slecht is de film echt niet en de aankleding is ook best prettig maar de film verrast te weinig uiteindelijk. Had hij korter geduurd dan had ik nog wel een voldoende kunnen geven, nu valt het oordeel net de verkeerde kant op. 2,5*.

Film die mooier en mooier werd. In het eerste deel van de drie (dat is geen spoiler van de film begint met 'Act 3' in beeld) is de film vooral nog een soort van bevreemdend en ook steeds meer en meer. Intrigerend, dat zeker. En goed getroffen wat betreft sfeer. Maar ook niet helemaal mijn smaak. Maar dan het tweede deel met die dans zomaar, erg leuk. Waarna het derde deel het hart van de film is. Wel heel erg gedrenkt in nostalgie maar de fijne aankleding en vooral innemende acteurs (zowel dat kind, Luke Skywalker als zijn vrouw) maken dit echt een ontroerend mooi gedeelte van de film. Inhoudelijk interessant verder en ik vond die vertelstem (uit het boek van King vermoed ik?) goed werken. 4,0*.

Beetje saaie film met mooie kleuren. Het verhaal zelf is best heel aardig, een Cast Away met een tijger in plaats van een volleybal en met een moraal die er dan wel op het eind wordt ingedreund maar werkt de twee uren daarvoor wel. Wat ook niet meehelpt is de keuze het verhaal door de overlevende Pi te laten vertellen. Zo weet je al een beetje de uitkomst en dat geeft weinig verdere spanning. Ook vond ik die scènes niet helemaal overtuigend. Dat je dan een voice-over (mits goed geschreven kan dat werken, maar vaker is het een teken van de onkunde tot een verhaal vertellen) gebruikt is zo wel verklaard maar ook al te vaak zie je Pi in een boekje schrijven. Had dat als uitgangspunt genomen. Want dan is de vraag of Pi overleeft of dat enkel het boekje overleeft. In een boek kan dat nog werken, zeker als je filosofie en levenslessen belangrijker acht dan het verhaal. In film is dat net even anders. Het acteerwerk is degelijk maar nergens wordt je echt geraakt waardoor ook dat niet meehelpt aan enig gevoel of meeslependheid doorheen de film.

Audiovisueel wordt best vaak wat moois gedaan met felle kleuren. Wel vond ik het regelmatig erg kitsch en te duidelijk uit de computer maar ook net zo vaak was het wel mooi om te zien. Vooral de montage valt op en zeker in het begin worden er leuke visuele trucjes daarmee uitgehaald. Alleen daarom al mag de Oscar naar deze film. Bijzonder is het laatste shots, als het verhaal uit is, en de felle kleuren verdwijnen naar normaal groen-grijs. Blijven over nog enkele ingrijpende scènes als het scheepsongeluk die wel werken en goed in beeld zijn gezet.

Jammer dat de film al te vaak doodvalt waardoor je enkel een lege felle huls overhoudt. De losse scènes an sich werken wel en derhalve wel een dikke voldoende: 3,0*.

Soort ASMR-documentaire bijna, met heel weinig geluid erin waar je lekker bij kan wegdommelen. Het verhaal dat de film wil vertellen is best het vertellen waard, maar de film doet dat dan weer niet en toont enkele beelden warvan je aan het eind geen idee hebt wat de film nu precies wilde tonen. Ja, dat sommige kinderen achteraf nog slachtoffer worden. Maar dat had ook in en kwartiertje gekund. Ik mis verder eigenlijk achtergrondinformatie die de docu een stuk interessanter had kunnen maken. 2,0*.

Best een oké filmpje. Ja een rip-off van allerlei andere films, werkelijk niets is origineel hierin. Maar ach, ik heb me er wel redelijk mee vermaakt. Niet te lang, geen heel overdreven actie en daardoor wel leuk, acteurs zijn oké, sfeertje prima en visueel ziet het er allemaal ook behoorlijk uit. Film is nergens bijzonder en nergens echt kwalitatief goed maar doet ook weinig fout. 3,0*.

De derde film die ik zie van Eggers. Elke film is compleet anders, maar ook alle drie de films vind ik dus echt niets. Ik kijk vooral naar iemand die kunstzinnig wil doen maar mij nooit raakt. Ja, de fotografie is af en toe schitterend maar beide personages wisten me nergens te boeien, vooral niet door de wat theatrale aanpak. Ik keek niet naar twee personages, ik keek naar twee acteurs waarvan de een wat stil is en de ander eerder staat te declameren dan invoelbaar te acteren. 1,5*.

Weinig bijzondere Pixar; al enkele jaren zit deze studio in een wat dood gat. Het is allemaal niet slecht en de film is onderhoudend, maar echt boeien doet-ie nergens. Zelfs dat stukje waarin tientallen jaren voorbijgaan weet niet echt te raken zoals de eerste 10 minuten van Pixar's Up wel deden. Visueel weer knap, en zowaar af en toe esttetisch ook mooi (op momenten deed dit ding denken aan het prachtig uitziende Wall-E), iets dat Pixar vaak niet heeft. Maar verder is de humor nu eens aardig, maar vaker erg flauw or irritant. Stemmenwerk is weinig verheffend en het verhaal is ook gespeend van enige originaliteit. 2,5*.

Film ziet er mooi uit. Fijn dromerig met enorm sterk gebruik van jump cuts en soms leuke ideetjes van de regisseur. Ook een fijn sfeertje en een prettige soundtrack. De film verveelde zeer beslist niet.

Maar ik geloofde de relatie niet. Hoewel beide acteurs los erg goed en fijn naturel acteren en goed emotie overbrengen vind ik hen samen geen enkele chemie hebben. Enkel helemaal in het begin met een soort van eerste afspraakje en de onwennigheid daarbij, enorm sterk en herkenbaar. Maar eenmaal als de liefde is opgebloeid voel je dat niet. Verder is de film te gescript. De reden dat Jones geen visum kan krijgen is gewoon dom van haar, geen idee waarom Yelchin niet gewoon in Londen gaat wonen en ook die andere relaties passen niet helemaal. Ergens lijkt me dit nog wel een gevalletje dat ze niet met en niet zonder elkaar kunnen, maar ja, dat ze niet zonder elkaar kunnen wordt dus niet invoelbaar gemaakt. Dan kan Ste* hierboven nog zo duidelijk beschrijven waarom die eindscène mooi is (en ik zag dat ook wel wat Doremus bedoelde) maar het is nooit gelukt dat echt over te brengen als beleving. 3,0*.

Film die steeds minder wordt, maar wel echt fantastisch begint. Dat eerste halfuur deed me ook denken aan Café Lumière. Een ellenglange maar heerlijk kabbelende scène in een café waar langzaam steeds duidelijker wordt wat de rollen zijn van eenieder. Dan het hoogtepunt met een taxirit, iets met voicemailberichten (dat daar zo veel emotie mee opgewekt kan worden) en gewoonweg prachtige beelden. Vanaf dan lijkt er iets meer verhaal in te komen, maar wordt het voor mij minder interessant. Zowel inhoudelijk als dat daarvoor die sfeerschets zoveel fijner was. Dan zijn er nog wel steeds leuke momenten, maar te weinig en het visuele aspect is ook nergens meer opzienbarend. Het einde, wat eigenlijk geen einde is, was vooral een anti-climax. Verder wel mooi geacteerd met veel gevoel en meelevendheid. 3,5,*.

Nee, dit werd hem niet. Film wil een drama zijn maar slaagt daar niet in, vooral door een weinig overtuigende Lopez. Davis doet nog wel d'r best maar redt het ook niet in haar eentje. Film wil ook een thriller zijn, maar wordt nergens spannend of gaat echt onder de huid kruipen. En zo worden beide kanten nergens goed uitgewerkt waardoor er weinig moois te zien is. Het is verder ook zo tam gefilmd allemaal en we hebben het allemaal weleens gezien. Iemand die het zwaar heeft zit thuis in haar eentje aan een goed glas wijn. Ja, dat kennen we nu wel. Zo krijg je een vrij duffe film/ Daarnaast heb ik me ook gewoon stierlijk verveeld. 1,0*.

Klopt, gister al een Polanski, nu deze. Al heeft zowel één als Canvas soms wel eens last van het uitzenden een klein halfuur later dan gepland (of meer), waardoor zeker bij opname je de film deels mist.

Mooie film, met een prachtrol van Vahina Giocante. Schitterende vrouw. Ook mooi camerawerk en fotografie en erg lekkere soundtrack. Niet muziek die ik zelf zou opzetten, maar hier werkt het.

Leuke film die werkt op de kleine momenten maar bij de grotere gebeurtenissen nogal de plank mis slaat.

Vooral de tekenstijl valt op, met mooie achtergronden van waterverf. Met de vele felle kleuren en muziek wordt echt een fijn sfeertje gecreëerd. Alleen jammer dat op momenten de film een heel goedkope look heeft, die je in de gemiddelde tekenfilmserie op tv ziet. Verder was zeker het middenstuk goed, met een juiste uitwerking van de personage's en enkele mooie scènes. Alleen die luchtoorlog op het eind had niet gehoeven.

De humor was prima. Marsellus Wallace als medewerker van de kinderbescherming, de man met het ijsje, een gortdroge Lilo die te wijs is voor haar leeftijd maar wel grappig. Dus zeer vermaakt, 3,5*.

Ik was twee jaar terug in Disneyland en het viel me op hoeveel mensen in een Stitch-pak liepen. Vooral vrouwen van mijn leeftijd. De tekenfilm was prima met mooie aquarelle tekeningen maar dat deze zo populair was en dan vooral de figuur Stitch... Ik wist dat niet.

Enfin, nu de real life versie. Die best oké is. Kealoha als Lilo is erg leuk (soms tegen het irritante aan maar ook vooral ontwapenend) en haar relatie met Stitch is overtuigend. De film is luchtig en de acteurs hebben er ook duidelijk zin in en weten precies de juiste toon te raken tussen serieus en spelen in een familiefilm die voor kinderen ook leuk moet zijn (vooral Vance als FBI-agent). De plaatjes van Hawaii zijn prima. Verder wel een vrij simpele film die ook niet heel veel indruk achterlaat en ook best veilig is en weinig verrassend is. Maar soms is dat oké. 3,0*.