Opinions

Allemaal net niet. Een zwaar drama dat voor veel vluchtelingen waarheid is zonder dat je echt voelt wat hen overkomt. Er zitten best harde momenten in (mensen die van de jeep vallen, uitgeput raken in de woestijn, die martelingen) maar die hangen er wat bij en omdat deze film een soot roadmovie is liet ik ze als kijker ook snel achter. Het einde is ook wat gemakzuchtig, gebracht als een stukje hoop maar de ellende gaat gewooon door, als men niet al wordt teruggestuurd. Visueel op een enkele shot in de kale woestijn na ook niet heel bijzonder. Redelijk geacteerd maar meer roadmovie dan coming of age en ook op dat vlak werkte de film niet echt voor mij. En bovendien, er zit weinig nieuws in. Ik had het idee dit allemaal al eens gezien te hebben. Een film als La Jaula de Oro (Film, 2013) over dezelfde theamtiek vond ik duidelijk beter (en die ook veel beter eindigt). 2,5*.

Fijne kleine coming of age film van Bertolucci.

Antinori, met zijn lange haar en puistjes is prima gecast voor de rol van de licht autistische Lorenzo. Je merkt aan alles dat hij niet helemaal in orde is met zijn drang naar orde en dat hij zich graag afsluit - schitterend in beeld gezet met die koptelefoon waarin alle andere geluiden vervagen, vooral in de schoolgang met Muse -, maar ook is hij geen vreemde skater, lief voor zijn oma en hoewel zijn relatie met zijn moeder wat vreemd aandoet lijkt dit eerder uit zijn ziekte te komen dan vanuit een raar geschreven personage. Dit is iemand die alleen wil zijn, daar zelf voor kiest en daar gelukkig in is: alleen de maatschappij kijkt daar wat vreemd tegenaan. Tot zijn zus langskomt, ook dan komt Lorenzo toch een klein beetje los.

En juist die relatie is zo mooi in beeld gezet. Het zijn de kleine dingen tussen broer en zus, al hebben ze elkaar jaren niet gezien, die deze film maken. Even het bed verschuiven, gelijk de angst na een kleine ruzie als er één zeer veel pijn heeft, die dans tussen die twee op een Italiaanse versie van Bowie. Beiden spelen zeer goed en er heerst een echte chemie tussen hen, met een bepaalde genegenheid die je lang niet altijd ziet. Erotiserend haast, ondanks dat het familie is.

Verder heeft de film een aardige fotografie, een aantal mooie scènes en een heerlijke soundtrack die ook nog eens functioneel bij de hoofdpersoon past. Al met al 4*.

Dit is geen film, dit een verzameling van zo'n 20 (19 schijnen het te zijn) scènes waarin Adriana steeds een avontuur heeft met een man, of dat nu een gesprek met een mislukte boxer is, of one night stand. Ik weet niet eens of het allemaal wel chronologisch is of hoe lang de totale tijdspanne is. De film blijft op momenten wel wat afstandelijk daardoor en weet mede daardoor niet altijd de aandacht vast te houden (ook is niet elke scène even sterk of boeiend), hoewel het einde er wel in hakt.

Maar vooral het camerawerk, met veel bewegingen en zoom en prachtig zwart-wit is geweldig. De film is echt een genot om te kijken met ook een heerlijke soundtrack eronder. 4,0*.

Het eerste shot, met die steadicam, voelt direct als Scorsese, en dan vooral de Scorsese van Goodfellas en Casino. Ook qua aankleding en sfeer voelt het als die films. Alleen in intensiteit is deze film duidelijker een stuk minder aanwezig, sereen haast, en mist vooral enkele memorabele scènes. Zo goed als die films is deze dus niet, en hij is ook verre van perfect, maar ik heb 3,5 uur aaneen geboeid gekeken.

Om maar met de digitale techniek te beginnen, die vond ik overtuigend. Klaar. Ik vraag me oprecht ook af hoeveel mensen hierover wat zeggen doordat ze weten dat de techniek is gebruikt. Alleen inderdaad als men jonge mensen moet acteren gaat het mis, zoals in die éne vaak aangehaalde scène als DeNiro iemand een winkel uit schopt. Dat zag er gewoon echt niet uit. Maar ik denk dat men zich hiervan ook bewust was, dus de meeste scènes hoeft men zich niet in te spannen waardoor het gewoon naturel aanvoelt. Veel zitten, veel rustig lopen.

Maar de film is zeker niet perfect. Te kort zelfs op momenten. De relatie tussen DeNiro en zijn dochter hangt er maar wat bij en vooral het laatste halfuur was onnodig. Of beter, heel mager uitgewerkt. Ook mist de film af en toe focus, of wordt die te veel op één persoon gelegd waardoor de rest er bekaaid vanaf komt op dat moment. Er wordt een verhaal over lange periode verteld maar dit had allicht een miniserie van 6 a 8 uur nodig gehad.

Maar ondanks dat is de film goed uit te zitten en wordt gedragen door de acteurs. DeNiro heeft de hoofdrol en doet dat naar behoren, maar is wel de minste van de 3 grote acteurs. Pacino valt meer op met zijn wat showy rol maar veruit de meeste indruk maakte Pesci, ooit een driftkikkertje maar hier met zoveel rust en waardigheid en ondertussen werkend op je gevoel. De rest van de cast vult dat allemaal mooi aan, net als de aankleding aan sets en kostuums, goede momenten, sterke dialogen en een fantastische editing. Afgerond naar boven 4,0*.

Op zich best vermakelijk met een leuk centraal koppel dat een goede chemie heeft. Maar ik zie liever dat Wilder drama's of gitzwarte komedies aflevert dan deze. Het is nergens echt grappig en kabbelt iets te veel vooruit. Verder wel typisch Hollywod uit die tijd, met zo'n typisch sfeertje waar iedereen elkaar kent en het één en al blijheid is. Dat is best geinig, maar ik zie liever realisme dan zo'n Tinseltown-fantasie.

Buiten dat is het jammer dat het allemaal zo nep is en je ziet dat alles uit decors bestaat. Zo overduidelijk dat je vermoedt dat Wilder het zo bedoeld heeft, maar die eerste beelden van Parijs in de ochtend bevatten zoveel meer sfeer dan de rest van de film. 3,0* nog wel, er waren genoeg leuke en fraaie momenten te zien.

Nare film waarin duidelijk verkeerde keuze's zijn gemaakt. Zo richt men zich op een dementerende Thatcher (dat mag) en zien we in flash-backs alle belangrijke momenten langskomen. Het afvinklijstje zie ik er zo naast staan (en dat is een palindroom zie ik ineens) en dat doet denken alsof men niets kon schrappen. De hele film is van alles wat maar van niks genoeg.

Streep is prima en weet Thatcher perfect neer te zitten, alleen dat laatste stukje volledige eenwording waarin ze niet enkel in de huid maar ook onder de huid kruipt mis ik. Zo blijft het geheel ook wat afstandelijk. 1,5*.

Tegenvaller - ik had altijd gedacht dat deze eerste Iron Man net wat beter en origineler was dan de gemiddelde actieheldenfilm. Niet dus.

In beginsel is dit een prima origin story, met een nette opbouw, goed gebruik van een flash back om je eerst midden in de actie te zetten maar ook vrijwel direct even kort het personage Tony Stark uit te werken en de wereld van Iron Man wordt mooi neer gezet. Daarnaast is Downey Jr. de coolness zelve en brengt de rol van Stark met ongelooflijk veel flair maar weet toch een emotionele laag aan te brengen achter zijn coole façade. Ook Paltrow is prima zoals altijd in een kleine bijrol, of dat nu deze is of Hard Eight of Seven. Ondanks een kleine, vaak ondankbare rol, weet ze toch een volwaardig personage neer te zetten waarvan je direct weet: zij is van belang. Minder in de film is dan weer Bridges, die zich wel amuseert maar waarvan je ook na één seconde al weet: dit is de boef. Weg verrassing.

Maar goed, dat klinkt allemaal heel aardig, en de film weet best wel je twee uur te vermaken, maar dat is het dan ook. Als actiefilm is de prent echt mislukt, want hoewel het allemaal wel knap overzichtelijk is gefilmd weet het nergens te imponeren. Daarnaast duren veel actiesegmenten te lang waardoor je ook daar al snel zit te gapen. Sowieso miste de hele film een echt wow-moment, of dat nu middels de muziek is of via de fotografie, die ook maar heel erg saai is. Vreemd, omdat de cinematograaf toch best wat kunststukjes op zijn naam heeft staan. Allicht ligt het aan Favreau, want dit is zijn vierde film en hoger dan 2,5* heeft hij nog nooit gescoord. Ook deze komt niet verder. 2,5*.

Matige film die wel zijn goede elementen heeft. Vooral het spel van de meeste acteurs is prima. Rourke is fijn als Rus, Rockwell doet zijn best, Downey Jr. is gewoon goed en Paltrow heeft een prima bijrol zoals zij dat vaker heeft, meer dan zomaar het liefje van de held, maar met een echte acte de présence en Johansson met rood haar is gewoon heel erg prettig om naar te kijken.

De actie slaat je tenminste niet helemaal murw maar is ook niet heel spectaculair en vooral onevenwichtig. 80% vindt plaats in de laatste 20 minuten, en dat begint weer op den duur te vervelen. Maar ook veel scènes daarvoor duren dan onnodig lang en je wacht steeds erop tot weer iets gaat gebeuren. Ook zijn er net teveel verhalen door elkaar waardoor van een echte strakke film geen sprake is. Het is redelijk uit te kijken, dus 2,5*.

Mijn eerste Iron Man, al kende ik het personage wel uit The Avengers. Wel zo prettig aangezien er wel af en toe naar die film wordt verwezen (minder naar IM 1 en 2 leek me).

Heel anders dan in Avengers is Downey Jr. niet nu. Wel vind ik Tony Stark niet de meest interessante figuur en ondanks het prima spel en de leuke one-liners zijn sommige tussenstukken wel wat saai. En hier moet hij toch de hele film dragen en dat is net te veel. Wel zijn sommige stukjes leuk (met dat kind) en zit het tempo er goed genoeg in.

De actie is redelijk, al had er meer in gemogen soms. Echt op het puntje van mijn stoel zat ik niet maar een enkele scène was wel degelijk goed geschoten. Sowieso was het allemaal redelijk overzichtelijk, dat is al heel wat haast. Verder prima bijrollen, een wat eigenaardige twist maar zeker niet slecht, goede special affects en aardige fotografie. Ook leuk om Eiffel 65 weer eens te horen (die tekst ken ik werkelijk nog woord voor woord). 3,0*.

Die parodie op Der Untergang, met dat trillende handje en de bril. Dan kan een film al niet meer stuk.

Ja, het acteren is slecht, sommige delen zijn ronduit saai of slecht geschreven maar als satire werkt dit ding wel degelijk. Vanuit een absurde situatie humorvol kritiek leveren op van alles en nog wat, vooral de Amerikanen en hun rol in de wereld. Die dubbele bodems (extra dubbel door The Great Dictator te vertonen) zijn alle heel aardig uitgewerkt.
Ook de vele verwijzingen naar films als bovengenoemde, maar ook Dr. Strangelove, Apocalypse Now, Star Wars (die muziek die van Wagner overgaat in Williams, de ruimtescènes soms letterlijk overgenomen) en nog wat ander spul. Fijn ook dat er echt Duitsers zijn gekozen voor Duitse rollen.

Zeker 3* omdat het doet wat het moet doen. Maar ergens had ik ook wel een serieuze film willen zien, met goede acteurs maar in de basis hetzelfde verhaal. Want het idee an sich is briljant.

Aardig. Doet denken aan Match Point - de verwijzing naar Misdaad en Straf wordt hier zelfs zonder enige subtiliteit gegeven- maar haalt nergens dat niveau van die andere film. Slecht is het niet, maar Match Point was gewoonweg geweldig. Deze is minder zwoel en sexy en Match Point was veel meer een psychologische thriller. Irrational Man is een komisch tussendoortje zoals Allen ze veel vaker maakt de laatste tijd. Het vermaakt, het ziet er prima uit en Emma Stone is mooi. Phoenix begint nog matig met zijn overdreven maar ook weer cliché acteerwerk, maar halverwege gaat de knop om en toont hij wel wat hij kan. Maar dat is het dan ook. Spannend wordt het nergens (al is de moordscène sterk), prikkelend wordt het niet en beklijven doet het al helemaal niet. 3,0*.

Ik kan Huisman met dit ietwat sullige kapsel al een stuk beter pruimen dan met zijn ongeschoren mooiboykop. Maar het blijft verder wel een dooie zonder uitstraling en juist in romantische films heb je wel zoiets nodig. De relatie gaat dan ook nooit leven, ondanks de frisse, sprankelende en overtuigende Mbatha-Rawl zij kan het echter niet alleen. Uiteindelijk is deze film wel aardig als romcom omdat de insteek net iets anders is, maar echt warm werd ik er dus niet van. Ook mis ik soms die lieve kleine momentjes, die zaten er vooral samen met goede Walken die wel de nodige warmte bracht. Wel nog een fijne fotografie met wat mooie dromerige beelden en vooral schitterende skylineshots waar het brede beeld fantastisch wordt gebruikt. 2,5*.

Dostojevski schreef ergens aan het begin van zijn glorieperiode toen alle grote romans nog moesten komen een ietwat apart werk: Aantekening uit het Ondergrondse. Dit boek is in tweeën gesplitst, met een fulminerende ik-figuur in het eerste deel wat vooral op ideeën is gebaseerd en een tweede deel dat veel zachter is van toen, zich afspeelt in het verleden, rustiger is van toon en meer verhalend. Hoewel de vergelijking niet helemaal zuiver is deed dat boek me toch denken aan deze film bij de herziening daarvan. Ook Dostojevski begint bij het absolute nulpunt en gaat dan langzaam weer opbouwen (terug het verleden in). Ergens hangt Noé dit ook aan met een (weder)geboorte aan het eind - de verwijzing naar 2001 is er niet voor niets. Sterk gedaan dus.

Maar goed, alle filosofie ten spijt (en of Noé hetzelfde bedoelde weet ik niet) is dit vooral een heel sterke film. De omgekeerde volgorde werkt ook vooral door het effectbejag, zowel doordat je weet wat er zal komen (en wat de personen niet weten) maar ook doordat de stijl zo steeds rustiger wordt. En teder haast. Dat is een vrij unieke opbouw. Meestal wordt de volgorde van pakweg Requiem for a Dream gehanteerd. De stijl volgt dit volledig, zowel met de camera die steeds rustiger wordt, het kleurenpalet dat steeds breder wordt of de muziek die van elektro naar klassiek gaat. Vooral die laatste scène in volle kleurenglorie en met Beethovens 7e is echt prachtig (en ik durf niet te zeggen of dit een juiste werkelijkheid weergeeft en dat datgeen daarvoor letterlijk een nachtmerrie was - ergens houdt Noé dat open, of ze is gewoon in de hemel; de film begint immers in de hel). Verder is het acteerwerk sterk, met een prima naturelle Bellucci (vooral als ze lacht in de metro), een ingetogen Dupontel die veel meer verbergt daarachter en een altijd geloofwaardige Cassel of hij nu ziedend, verdrietig of gelukkig is. Het is verder niet mijn type persoon, het machotype dat vervelend wordt met alcohol en soms dan weer poeslief gaat doen, maar Cassel maakt er wel een echt mens van. Verder valt vooral op hoe knap sommige shots zijn die maar blijven duren.

Al met al zou je kunnen zeggen dat ik dit best een meesterwerk vind, zij het dat Noé me gewoonweg niet zo weet mee te slepen als sommige andere films doen. Het is me iets te klinisch, iets te koud. Niettemin 4,0*.

Aardige film. Moet het vooral hebben van sfeer. De zoektocht naar de meisjes is niet zo heel bijzonder en dient vooral als kapstok om thema's rond de verwerking van het Franco-regime te tonen (die thema's liggen er soms iets te dik op, maar storen doet het niet). En het helpt ook dat het acteerwerk goed is met een bepaalde ingetogenheid die de typetjes (die de hoofdrolspelers toch een beetje zijn) een zekere menselijkheid krijgen. Uiteindelijk kabbelt het allemaal wat voort, maar wel in een perfect tempo waardoor de film nooit verveelt.

Maar het is dus vooral de sfeer die van belang is. Zowel de fijne mysterieuze muziek als de rare bijfiguren als het afgelegen en lege Spaanse platteland doen dit eerder een soort western maken waarin dan twee outsiders langskomen. Deed me op moment ook echt denken aan Red Dead Redemption. Zelfde maffe figuren, muziek en sfeer. Sowieso zijn het allemaal mooie locaties met een wereld die langzaamaan aan het vergaan is.

Omdat vooral de inhoud wat matig is gaat de film nergens echt onder de huid zitten of echt beklijven. En hoewel de locaties goed gekozen zijn en vooral de begingeneriek erg mooi is (soms komen die beelden van bovenaf terug) is de film verder net iets te saai gefilmd. 3,5*.

De laatste film die ik nog moest zien van Michael Bay. De eerste 40 minuten zijn niet echt des Michael Bay en verlopen ook wat stroperig. Boeiende thematiek maar niet echt Bay's ding. Daarna gaat de film los en is Bay meer op zijn gemak (uiteraard met helikopters) maar qua ritme en actie is hij niet de beste regisseur. Wel heeft hij twee prima hoofdrolspelers, sfeertje is oké en er zitten ook wel enkele aardige momenten in. Visueel in zijn typische stijl met die lichtinval en dat kleurenpalet waarvan ik nog niet weet of ik die visuals nu mooi vind of kitscherig, maar het is sowieso beter dan veel degelijke fotografie in pakweg de Marvel-films. Uiteindelijk duurt de film wel te lang en weet niet voldoende te boeien tot het eind. 2,5*.

Precies waar ik bang voor was, maar eerdere goede films van Anderson, goede kritieken en een vrij zaterdagmiddag brachten me toch naar de bios. En ja, het is allemaal best mooi en Anderson toont zijn liefde voor veelal symmetrisch aandoende shots. Op momenten fijne humor en ook enkele stemmen zijn heerlijk, behalve de te duidelijk Norton. En aan alles zie je dat er met liefde aan gewerkt. Maar ik werd er niet in meegtrokken. Uiteindelijk ben ik me er te bewust van naar een film te kijken (die ook heel vreemd werd geprojecteerd met de subs onder het beeld waardoor het beeld zelf kleiner was) en weet de film me gewoonweg niet voldoende te boeien om op zijn minst 100 minuten geïnteresseerd te kijken en vermaakt te worden. Jammer, en volgende keer maar weer een echte film. 2,5*.

Als horror behoorlijk geslaagd. Niet leunen op goedkope jumpscares (ik heb er misschien twee geteld?) maar op sfeer en opbouw. Zo'n Georgie in die kelder die steeds harder begint te schreeuwen, en niet een spook dat ineens voor je neus staat met een hard geluid erbij, dat is zoveel meer klasse en zoveel indrukwekkender. De sfeer is ook erg fijn en de film racet maar door van scène naar scène zonder dat je murw wordt gebeukt (door enkele rustpuntjes) en je verveelt je nergens. Prima bioscoopvermaak vooral.

Maar anderzijds waren juist die kleine momenten zo fijn, gewoon lekker aan het water liggen en niks doen in de zomer. Heel herkenbaar. Zo fijn zelfs ook dat het zonde is dat er een volbloed horror van gemaakt is in een moordend tempo en niet een langere serie of een film die zich meer richtte op dat coming of age-gedeelte. Dan mag die bullebak wel een beetje cliché zijn, de rest is gewoon uitermate fijn kijkvoer, op die fietsen door dat typische stadje aan de oostkust is en prachtig beeld met zoveel zeggingskracht ook. Ik krijg hierdoor wel zin om het boek eens erbij te pakken waar waarschijnlijk dat alles wel tot z'n recht komt en benieuwd naar het tweede deel. 3,5*.

Oei, dit was een hele lange zit. Dat zit vooral op 3 belangrijke dingen.

1: Sfeer: De eerste film wist prachtig dat stadje tot leven te wekken als een echte gemeenschap. In deze film is dat allemaal verdwenen. Dit is een aaneenschakeling van losse scenes zonder dat je het idee hebt dat er en portret wordt geschetst.

2: Vriendschap: waar het groepje kinderen aanvoelde als en vriendengroep, hebben de volwassen dat nergens.. Dat ligt deels eraan dat ze na 27 jaar weer samenkomen, maar van chemie was nauwelijks sprake en die personages konden me geen van allen echt interesseren.

3: Horrorelementen: De eerste film was vooral een avonturenfilm met horrorelementen maar heel erg in de realiteit gehouden, deze Chapter 2 gaat veel meer de richting in van magie met hallucinaties en vreemde scènes. Zeker dat laatste halfuur, daar had ik niets mee.

Neem daarbij ook een hoop onnodige scènes, flauwe jumpscares en saaie cgi-horror en er blijft weinig over. Dan wordt er nog wel goed geacteerd en een enkel moment is prima, maar op bijna 3 uur is dat wel te weinig. 1,5*.

Ik ben het wel eens met De filosoof, dit is een zombiefilm. Zombies zien we niet, en er is slechts één hint als we de begraafplek van die twee personen (die niet verbrand zijn) zien van achter die omgevallen boom. Wat is er anders ineens met die hond gebeurd?

Maar goed, dat speelt heel erg op de achtergrond. In de eerste plaats is dit meer thriller dan horror, hoewel er soms onnodige jump scares inziten, maar dit gaat eerst en vooral om sfeer en suspense. Om het feit dat mensen panisch worden. Dat is ook weleens beter uitgebeeld, strakker ook door zich te richten op één persoon (ik roep maar een Repulsion op) maar deze film doet het niet onaardig. Fijne muziek, soms erg fraaie beelden die vaak van visie en ideeën getuigen en sterk spel over de breedte. De angst wordt door allen goed weergegeven.

Dat geschuif met de aspect ratio viel me pas in de laatste scène op toen ik het beeld ineens wel erg smal vond. In de rest van de film niet, dus geen idee wat men daar mee wilde zeggen. Maar voor deze 3,5*.

Heel aardige coming of age, die me wel met wat vragen achterliet en ondanks de korte lengte soms wat saai is. Wel een fraai sfeerbeeld, mooi geschoten, de hitte van de New Yorkse zomers (die wij echt niet kennen) wordt goed neergezet (ik dacht ook steeds aan hiphop) en vooral dat vriendje van zuslief irriteerde me al vanaf seconde één dat ik hem zag. Vreselijk joch, met die ketting, en dat hoofd. Verder aardig sound design met vooral omgevingsgeluiden die sterk naar voren komen en zo een wat bevreemdende sfeer geven. Piersanti heeft een sterke rol door haar fantastische mimiek. 3,0*.

Leuke film, met een overbekend plot, al kan dat er ook aan liggen dat velen daarna dezelfde bouwstenen zijn gaan gebruiken. Hoe het ook zij, na 80 jaar weet deze dan ook niet te verrassen, al is dat wellicht andermans schuld.

Echt heel grappig wordt deze komedie niet, op één scène na als beide protagonisten echtelieden spelen en hun ruzie spelen voor de rechercheurs, dat was het enige moment dat ik hardop lachen moest. Verder zijn er enkele scènes die iets meer dan een glimlach geven (de liftscène) maar daar blijft het bij. Maar het snel oplepelen alleen van tekst is leuk als gimmick, maar je moet toch wel wat toevoegen als je het zo serieus brengt (zoals Wilder deed in het bijzonder geestige One, Two, Three).

Verder zijn de acteurs prima. Gable is heerlijk met zijn foute snorretje, maar het is vooral Colbert die de show steelt. Haar zie je wel veranderen, en nog geloofwaardig ook. Ze moet dan wel geen huilbuien acteren (dat kan echt niet op die manier), maar verder is ze schattig als ze boos kijkt en teder en oprecht als ze blij wordt. Capra houdt er verder een keurig tempo in met voldoende afwisseling, af en toe mooie plaatjes en een enkele aardige cut. Het is niet heel bijzonder, maar dat zal deels aan de technieken liggen. Overigens viel de lopende band bij autoscènes en in de busscènes me reuze mee, het was niet lelijk onecht maar bewust wat vaag gemaakt waardoor het vaak niet negatief opviel.

Al met al vermakelijk, maar het meesterwerk zie ik er niet in. 4,0*.

Soms ben je wat laat met films, maar goed, deze had ik nog liggen.

Leuke parodie op Capra's klassieker, en nog wel enkele andere films die en passant de revue passeren. Vooral de Kerstsfeer zelf wordt erg goed verbeeld. Soms best leuke grappen en aardige stukken, maar ook al te vaak saaiere stukken. Ook de boze bazin vond ik niet helemaal overtuigend. Dat je plezier schept in je rol en er te over moet gaan in acteren, soit. Maar als je te ver gaat wordt het gewoon vervelend, zoals bij haar. Wel een voldoende, 2,5*.

Eindelijk deze film eens gezien. Hij lag al twee jaren op de planken, maar deze wilde ik per se met Kerst zien wat om meerdere redenen de vorige jaren niet lukte. Het was zeker het wachten waard.

Ik zie dit verhaal toch als een variant op A Christmas Caroll, met een geest die op Kerstavond de protagonist bezoekt. De hele opzet van de film is echter volledig anders. Hier krijgen we een zeer uitgebreide introductie, we zien Bailey eigenhandig zich een weg door het leven slaan, dromen opgeven en alle anderen helpen. De omgekeerde Scrooge dus. Hij wordt knap neergezet door Stewart, aangezien dit soort blije lieve mensen vaak te zoet worden. Stewart en Capra houden knap de balans vast, door ook hem verdriet en twijfel te geven, soms wat mopperend, niet direct kiezend voor de vrouw die van hem houdt. Daarmee krijg je een volwaardig persoon dat echt begint te leven en die je ook alles gunt. De rollen om hem heen worden allemaal prima ingevuld, vooral Donna Reed als Mary is prima en ook de grote boef gaat er lekker over. En ligt het aan mij, of ging men toentertijd standaard beter gekleed dan al wat tegenwoordig rondloopt?

Om vanuit de Engel het verhaal te vertellen is vooral slim, doordat zo de voice-over gelijk verklaard is en waar nodig het een en ander mag worden uitgelegd. Maar Capra kiest er gelukkig wel voor dit tot het noodzakelijke te houden en zich te richten op het beeld en spel. Het camerawerk voelt fijntjes aan, zeker als Capra deze laat bewegen. Montage is prima (zeker die scène langs alle drank- en hoerenketen in de wereld zonder Bailey en één shot sprong er echt uit; als Bailey weg wil lopen maar dat hem gezegd wordt dat hij blijven moet om het bedrijf open te houden. Hoe zijn hoofd zo groot ineens vol in beeld stond was echt prachtig. Daarnaast houdt Capra het tempo erin zoals ook in Mr Smith goes to Washinton, lijkt er geen beeld te veel in te zitten, zijn de dialogen prima ( You want the moon? Just say the word and I'll throw a lasso around it and pull it down) en wordt de muziek nooit overdreven. Naast dit alles nog enkele mooie scènes en momenten voor de eeuwigheid en je hebt een fantastische film.

Natuurlijk zijn er enkele kanttekeningen te plaatsen. Zo is het acteerwerk over de hele linie wel goed en constant maar niet helemaal naar mijn smaak. Soms iets te houterig. Soms te geacteerd. Vooral bij de extreme emoties wordt het er nog iets te veel ook opgelegd. En zeker in de scènes met de Engel en tegen het eind ging Steward erover en verloor hij veel van zijn geloofwaardigheid. Dat is wel het grootste minpunt in de hele film. De laatste scène was dan weer mierzoet maar het raakte me wel, dus ergens heeft de film het dan wel goed gedaan. Ook heb ik me werkelijk nooit verveeld en is dit een fijne amuse voor enig kerstdiner. 4,5*.

Het idee is heel aardig (ik moest een beetje denken aan de speciale kracht van Captain Ginyu in Dragonball Z en hoe daar enkele afleveringen het erover gaat) maar de uitwerking vond ik matig. Enerzijds omdat die personages nooit echt gingen leven en ze moeilijk uit elkaar te halen waren (helemaal toen men bleef wisselen van persoon), maar ook omdat er in het middenstuk weinig nieuws gebeurt en de film steeds een herhaling van zetten is. Visueel wel aardig maar ik zat met 0 beleving te kijken. 1,5*.

Dit is gewoon een romcom alleen met een Dogme 95-sausje, Maar verder in alles lijkt dit qua thema's en opbouw op alle romcoms uit Hollywood of van Johan Nijenhuis. Al is deze film wel leuker en warmer.

De eerste drie kwartier duurden best lang, qua pacing was het ook niet altijd even sterk. Maar eens de pionnen zijn gezet wordt de film beter en beter. Veel running gags (iedereen die dezelfde gebakjes wil, veel overlijdens en mensen die bij de verkeerde begrafenisdienst zitten) en veel zwarte humor en ik moest steeds vaker echt erom lachen. Sympathieke personages ook, vooral het Italiaanse meisje (al snap ik niet echt wat ze zag in die Jorgenson) en alles zo rond een lesje Italiaans (de film gaat niet over die lessen, wel over de mensen) is een leuke kapstok. 3,5*.

Visueel een schitterende film waarin juist dat 4:3 formaat heerlijk beklemmend werkt en elk beeld prachtig uitgepuurd is. Verder bijzonder mooie zwart-witfotografie, met vooral de scènes in het bos die er bovenuit steken. Absoluut hoogtepunt was de kus (zie kappeuter hierboven), prachtig hoe die camera iets naar beneden nog zakt en o zo puur.

Inhoudelijk was de film aardig en geeft in dat beetje plot genoeg thema's mee al vond ik dat tijdens de kijkbeurt zelf niet eens zo belangrijk. Vooral de observatie van mensen aan het front die weinig doen was heel aardig, al is dat pakweg in Jarhead vele malen beter uitgewerkt. Wel vond ik af en toe de stilte's net iets te veel van het goede en zelfs deze korte speelduur vond ik op momenten al te lang. Wel door de visuele pracht 3,5*