Opinions

Aardig, maar niet spetterend. De film is degelijk geschoten maar mist de flair van de delen 1 en 3. Nergens echt grappig en de actie is oké (gelukkig niet over the top, behalve die scène met een tuktuk) maar weet ook nergens echt te verbazen. Ook de hele zoektocht is minder boeiend, zo'n ding van Archimedes spreekt minder aan dan de Bijbelse artefacten. Daarmee is deze film ook ongeloofwaardiger. Tijdreizen is me echt een brug te ver in deze serie terwijl een Goddelijke kracht (zoals de delen 1 en 3) nog wel oké is.
Niettemin heb ik me best vermaakt. Visueel oké, een goede schurk van dienst (Mikkelsen stelt nooit teleur), Ford is uitstekend op latere leeftijd en de film straalt ondanks een serieuze toon best wat plezier uit. Wel duurt de film net iets te lang. 3,0*.

Eindelijk dan toch maar gezien deze film. Had m'n verwachtingen naar beneden bij gesteld, en dat is zeker terecht gezien het tweede uur. En dat terwijl de film goed begon.
Vanaf seconde 1 zit er actie en spanning in de film. Goed die rare CGI beesten waren volledig overbodig, en de ontsnapping aan atoom explosie is over the top, al was de explosie wel mooi in beeld gebracht, maar verder was het begin sterk. Je ziet Jones als oud mensch (en vooral de dingen die voorbijgaan) en komt op een redelijke manier snel te weten hoe hij de afgelopen jaren heeft doorgebracht. Met mooi camerawerk, fotografie, belichting, is het ook een plaatje om te zien. Daarnaast wordt een mooi en helder tijdsbeeld geschetst. En eigenlijk tot Jones en Mutt het graf uitgaan blijft de film op een sterk en goed niveau, meer dan ik had verwacht. Er is een onderhuidse spanning, de lijnen zijn mooi neergezet, en dan kan het beginnen denk je. Mis!
Steeds weer de Russen die op heel toevallige momenten binnen het beeld komen. Enkele slechte CGi-scènes. Normaal is die kwaliteit geen probleem omdat veel regisseurs zoiets toch niet fatsoenlijk in beeld kunnen brengen. Spielberg is hier echter een meester in, en zijn eigen kwaliteit wordt zo een nadeel. Dan nog de Tarzan scène *kots* en die rare mieren. Maar vooral het hele script rammelt. Waarom zoeken de Russen ernaar? Hoe weten ze überhaupt hiervan. Er blijft veel onduidelijk. En dan vooral omdat je als kijker er niet mee bekend was. Een Ark, of een Heilige Graal, dat spreekt meer tot de verbeelding. En niet dat het onzin is, zeker niet zolang het goed gebracht wordt, maar het is niet onlogischer voor mij dat er ruimtewezens zijn geweest dan dat er een God bestaat. Lees een Erich von Däniken er maar eens op na. Maar goed, om bij het verhaal te blijven. Er is eigenlijk na het vinden van de conquistador geen echte zoektocht meer, geen persoon die al jaren op zoek is (als de vader in Last Crusade) waardoor er ook geen binding is. En dan in El Dorada zelf is het ook enkele obstakels overwinnen met redelijk gemak, en eind verhaal. En dan?, denk ik. Komt er nog iets. Nee, afgelopen. Hier was veel meer mee te doen. In ieder geval met een persoon die al jaren onderzoek deed naar Roswell e.d., of kom met een geheel ander plot. Maar niet dit, wat zo snel afgeraffeld wordt eer het echte werk eigenlijk pas begint.
Wel heb ik me zeker vermaakt en zat er een sterk begin in, en humor die vaak wel lukte. Ook de acteurs hielpen zo mee.
3*

Na het totaal andere deel twee koos men om in dit derde deel toch weer richting de fun (en Nazi's) van Raiders te gaan. En dat werkt. De goede punten worden eruit gepakt zoals een zoektocht, de genoemde Nazi's als vijanden, andere bijfiguren die terugkeren, het plezier maar ook de actie die veel meer down to earth is. Dat maakt de film weer plezierig om te kijken.

Maar de film is niet volledig een herhaling van zetten. Deels omdat bijvoorbeeld de speurtocht wel net iets meer inhoudt maar ook omdat er meer wordt ingezoomd op de persoon Indiana Jones. De hele beginscène is, hoe oppervlakkig ook eigenlijk, daar al een goed voorbeeld van. En dan is er natuurlijk de rol van Connery. Zo kan Spielberg allereerst zijn gebruikelijke thematiek over vaders en zonen goed kwijt. Vaak met humor zoals wanneer Connery zegt dat hij er nu zit en ze kunnen praten (Ford weet dan niets) en soms oprecht ontroerend als Connery met wat vogels een vliegtuig doet laten neerstorten, een klassiek citaat geeft en zijn zoon vol liefde en bewondering kijkt.

Maar vooral de humor is nog veel sterker dan in het eerste deel. Zowel Ford als Connery hebben een uitstekende timing maar vooral hun onderlinge chemie is niets meer dan briljant. Elke scène tussen hen werkt zonder zonder dat de film in slapstick eindigt. Zowel script als acteurs weten precies de juiste toon te raken. Met gemak de beste film van de reeks en een van de betere van Spielberg. Allicht wel de leukste. 4,5*.

Herzien. Anders dan de andere twee Indiana Jones-films van toen heb ik deze slechts eenmaal eerder gezien. En ook lager beoordeeld op 2,0*. Enfin, de herziening geeft de film nog wel een voldoende maar ook maar net. Het tempo is goed, er zitten wel enkele goede en spannende momenten in en dat men toon en sfeer helemaal anders maakt is ook best tof. Alleen mist de film een zekere mate van urgentie, misschien wel omdat Indiana en friends nogal per ongeluk in dit avontuur verzeild raken.

Dan ziet de actie er nog steeds goed uit maar die deed me weinig. De film is echt te veel op dat vlak. Waar de actie in de andere twee films in principe geloofwaardig is (en zelfs realistisch) is dat hier niet. Zowel dat gedoe met de mijnkarretjes (dat duurt ook te lang) maar ook al die hele achtervolging in het begin en dan met een opblaasboot uit een vliegtuig springen. En sowieso, die scène gaat maar door en gaat van climax naar climax en vaak ook niet echt geloofwaardig. De film wil groots zijn maar faalt dan hard op die momenten. 3,0*.

Bijzondere film. Heel klein gehouden op één locatie, enorm treurig vol met de zelfkant van de samenleving en daarmee geeft het de film een bepaalde sfeer. Niet per se fijn om lekker te kijken, maar wel sterk gedaan. Wel vond ik het qua tempo niet altijd even sterk, daarvoor gebeurt er te weinig en mikt men soms iets te veel op komedie in plaats van puur drama. Op dat vlak, drama, is de film ook beter, vooral door de mooie rol van Yamamoto. 2,5*.

Welbeschouwd is deze film geen 1,0* waard -eerder 2,5*-, maar deze geef ik gewoon uit principe. Je mag best een boek aanpassen naar een film en dan een en ander veranderen - Adaptation is daar een briljant voorbeeld van hoe het goed kan gaan-, maar als er dan een een schrijver is met een beetje lef en je past dat einde aan naar zoiets zwaks als dit, dan verdien je gewoon strafpunten. En het is ook niet dat de rest van de film nu zo overdonderend was dat ik dat dan maar vergeef.

Als thriller was het boek al geen succes - dat boek, de beste van Brown overigens, was vooral als ideeënroman geslaagd. Brown ging ook vrij diep in op de materie en thematiek rond overbevolking en de pest in de middeleeuwen, een stukje interessante inhoud die in deze verfilming vrijwel volledig wordt genegeerd. Op momentjes komt het langs omdat je er nu eenmaal niet omheen kán, maar Howard is veel meer geïnteresseerd erin een spannende film te maken, maar echt spannend wordt het nergens. Deels ligt dat aan het bronmateriaal, met veel toevalligheden, deus-ex-machina's en de geijkte trucjes van Brown die na vier boeken Langdon niet meer weten te verrassen.

Acteerwerk is ook matig. Hanks speelt op de automatische piloot (in Sully was hij een pak beter), Jones is niet overtuigend, Sy voelt zich overduidelijk niet op zijn gemak in het Engels (zijn stukjes in het Frans overtuigen wel) en Foster krijgt te weinig tijd om echt iets boeiend neer te zetten.

Dan zijn er af en toe momenten die aardig zijn (vooral die beelden/hallucinaties/nachtmerries van Hanks zijn prima) en als geheel verveelt de film ook niet echt, dus op een vrije avond of luie zondagmiddag helpt dit je wel de tijd door,maar dat is het dan ook.

Aardige film wel, die gistermiddag lekker vroeg draaide en verder had ik de film als gezien die ook die middag draaiden. Dus dan ga je dit soort films kijken. Het voelt af en toe wat cliché aan (elke gevangene is kaal, gespierd en vol met tattoo's) en het einde gaat er wel iets te ver over, maar verder een onderhoudende film, behoorlijk geacteerd (Pike en De Armas vind ik altijd fijn) en de Poolse maffia is eens een wat frissere insteek dan normaal. Wel wat saai gefilmd met veel grijs en bruin zonder dat het echt mooi wordt. 3,0*.

PTA is mijn favoriete regisseur, die altijd een sterke basis heeft voor een film, en daaromheen zijn thema's bouwt, altijd oog heeft voor personages en vooral filmisch mij vaak omver weet te blazen met zijn cameravoering, muziekkeuze en spel met geluiden. Nu was het sowieso na het online komen van de screener het wel eenvoudiger te wachten dan twee jaar terug bij The Master om naar de bios te gaan. Niet enkel omdat de kwaliteit van de digitale kopie vrij belabberd was, maar ook door de lauwe kritieken die de film kreeg, waaronder enkele van users wiens mening ik wel als leidraad wil nemen. Zo een stinker is de film niet geworden, maar waar Anderson me bij zijn vorige films helemaal klem zette, is dit toch een wat makke film geworden.

We schrijven 1970, echt het einde van een tijdperk waarin de love and peace langzaamaan naar de achtergrond verdwijnen en waarin de hippiewereld oplost. Ongetwijfeld dat Pynchon dat allemaal in zijn roman heeft gestopt, maar het lukt Anderson niet- ondanks de stevige lengte- dit allemaal naar de film om te zetten. Ja, we krijgen een mooi aangeklede wereld te zien, een zonnig Californië mooi in beeld gevat en wel enige hints van het 'einde van een tijdperk', maar meer dan flarden zijn het niet. En in de grote chaos van de plotloze plot komt dit nooit echt naar voren. Dan deed Chinatown, met zijn eveneens weinig heldere verhaallijnen, dat toch een stuk beter. En ik begrijp wel dat de film vrij plotloos is, en volstrekt onbegrijpelijk, met een constant kneiterstonede detective als protagonist, maar dat maakt het geen goede film.

Nu toch kan ik echter wel een goede voldoende geven, doordat Anderson wel excelleert in net die punten die ik altijd bij hem waardeer. De film ziet er prachtig uit, niet alleen de kostuums en decors, maar ook tijdens het zonlicht dat speelt met de haren van een Katherine Waterston in de branding met niets meer dan een nat shirt en slip aan. En die visuele flair blijft de hele film, vaak een soort dromerige sfeer gevend, met fijne liedjes van Neil Young of de voor de film gemaakte klanken door Jonny Greenwood. Denk aan dat eerste lange tracking shot, dat kikvorspunt met die vlaggetjes boven Phoenix wapperend en het vaak langzaam naar voren glijden van de camera. Maar het is wel te weinig, en het zijn momenten, terwijl juist zijn vorige films dat doorheen de hele film hadden met veel meer ritme en flow. Dat mist deze Inherent Vice toch echt. Het eerste uur is nog sterk en goed, maar als de waanzin de overhand neemt na anderhalf uur, dan neemt de interesse af maar ook de kwaliteit. Omdat de film oprecht soms goed (droog)komisch was, toch nog 3,5*.

Pfoe. Veel te lang, dat vooral. Zeker ook omdat de film behoorlijk abstract is en zeker een eerste kijkbeurt je vrij weinig ervan kan begrijpen. Het eerste uur gaat nog wel en de film blijft op een bepaalde manier intrigeren, maar er zit te weinig bij om continu te boeien. Visueel oogt het vooral vreemd maar ik vond het niet per se mooi, ook te veel binnen geschoten waar weinig sfeer uit kwam. Pas na twee uur komt de camera langere tijd buiten, maar wel weer in een wat vreemde scène. De hele zachte soundtrack geeft wel een soort van creepy gevoel. 2,5*.

Oshii vertelt in een interview op de dvd dat je voor een interessant verhaal maar een boek moet lezen. Ik geloof echter wel dat films ook best diepgaande verhalen kunnen hebben. Film is meer audiovisueel, maar een verhaal blijft voor mij nog altijd de reden dat ik kijk. Mooie plaatjes is dan wel prettig meegenomen. Maar wat ik vooral tegen Oshii wil zeggen op zijn opmerking: dat geldt wat mij ook voor meer diepgaande filosofie. Wil je dat, lees een boek.

Niet dat de ideeën me tegenstonden, of überhaupt het willen tentoonspreiden van ideeën. Het gedoe over het zijn van mens of pop zijn maar al te vaak interessant, en geven de film een extra laag dat ook nog eens uitstekend binnen die wereld die Oshii creëert past. Maar constant filosofen quoteren, een aantal (Japans?) wijsheden prevelen en meer met elkaar dialogeren dan praten of discussiëren is totaal oninteressant. Als je zoveel kwijt wil, schrijf dan een boek, waarin dat prima past. Maar in deze film ging dat veels te ver om nog als nuttig te worden gezien. En het leidt ook af van de film, van de mooie plaatjes. Dan kan een Godard wel inspiratie zijn geweest, maar in wat ik van Godard heb gezien wordt veel minder gefilosofeert. En het zijn dialogen die meer als gimmick werken, net als in films van Wilder of screwball-comedies. Daar gaat het juist om die films, veel gepraat, maar het is vooral dat dat beter geschreven dialogen zijn zonder al te wijs te willen overkomen. Eerder humoristisch.

Dan blijven over de mooie plaatjes en aardige score. Natuurlijk, op momenten ziet de film er schitterend uit. Mooie schaduwen, kleuren, ongelooflijk veel detail voor animatie (die winkel), prima camerawerk, ga zo door. Vooral dat shot in de auto waar flats langzaam langs zoeven op de achtergrond, prima. Ook is er een geweldige sfeer. Een meer futuristische wereld, met oude auto’s en leven op straat, zoals we kennen uit Blade Runner. Erg goed allemaal. Een enkele keer werkt de CGI helaas niet, komt het nogal lelijk over, maar dat valt door de vingers te zien. Maar als het verhaal minder interessant wordt, kan je wel anderhalf uur kijken, maar de plaatjes blijven meer van hetzelfde. Dat laatste shot, met die flats op de achtergrond was nog een mooie positieve uitschieter, maar meestal dacht ik van: het is goed zo. Ik kan ook niet meer dan 10 minuten naar ‘de Nachtwacht’ kijken, of meer dan een uur zeer geïnteresseerd naar allerlei Rembrandts. Verhaal is wel belangrijk voor de film, net als de look, maar als één van beide ontbreekt wordt een film minder. En als een verhaal ontbreekt, en er zijn teveel aangehaalde wijsheden, dan komt verveling al snel. En dat is altijd dodelijk. Dan zijn zelfs de mooie plaatjes geen redding meer.

De muziek was soms nog erg mooi (carnaval of rond die vogelkooi), en verontrustend als het moest (wederom in die winkel was echte spanning te voelen, mede door muziek). Absoluut een goed onderdeel, dat nergens vervelend wordt, met juiste mate toegepast en het geeft de film wel iets extra’s. Enkel het lied bij de aftiteling vond ik niet geheel op zijn plaats en had ook geen impact zoals het wel eens kan zijn.

Dus een behoorlijke eerste helft, met mooie tekeningen en goede muziek, die helaas saai wordt in het tweede deel. 2*

Heel aardige documentaire, die goed begint maar tegen het eind meer van hetzelfde wordt.

De introductie in IJsland, met mooie fotografie, de intro met credits en een lekkere soundtrack en het begin met de introductie van vele personen. Dat zat allemaal goed in elkaar, informatief met leuke beelden en goed camerawerk.

Helaas werd het meer en meer die pratende personen waarvan je halverwege wel wist wie de schuldigen waren, dat vele niet geïnterviewd wilden worden (wel leuk doorheen de hele docu steeds weer zo'n bericht te plaatsen), dat banken en bonussen de boosdoeners zijn. De directe vragen, ook op mensen die dit soort zaken rechtvaardigen, waren prima. Vooral als er één zegt dat het interview. Dat de hoofdrolspelers er niet tussen zaten maakt niet uit. Daarvoor waren de beelden van hoorzittingen tussen geplaatst, en er was niet heel veel toegevoegde waarde geweest als zij dat voor deze docu speciaal hadden over gedaan. Geen antwoorden en het enkel ontwijken van de feiten, dat was strontvervelend gaan worden op den duur.

Wel is de docu informatief, met bewegende diagrammen en voorbeelden, waardoor het geheel wel heel helder en duidelijk wordt uitgelegd. Anders dan in boeken of andere teksten die toch statischer zijn. Maar dar zat vooral in het begin. De crisis zelf was niet meer dan een opsomming van al dat bekend was.

3*

p.s. Wie dit alles nog eens wil nalezen kan ik Kapitalisme zonder remmen van Maarten van Rossem aanraden.

Mooie karakterstudie van de gebroeders Coen, die heel stiekem toch wel een plot heeft verstopt en een zekere opbouw.

We volgen dus een aantal dagen uit het leven van Llewyn Davis. Langzaam leren we hem en zijn verleden kennen, zonder dat vaak expliciet wordt uitgelegd hoe zijn geschiedenis is. Dat kom je door de film uit dialoog te weten, zonder dat dit zo echt bedoeld is om de kijker te informeren, en zo hoort het ook. Maar behalve dat dit een sfeerschets is van een artiest die maar niet wil slagen, en Llewyn staat daarmee symbool voor de vele artiesten waarvan je nooit wat hoort, enkel de successen leren wij immers kennen. Toch is de film meer dan een schets. De film kent immers een simpele maar briljante opbouw, waardoor de film, en het leven van Davis, een vicieuze cirkel wordt waarin hij leeft. Het begint en eindigt met een klap op de bek, scène twee en de een-na-laatste scène zijn in het huis van vrienden met de kater en midden in de film zit een retourtje Chicago. Net als de The General uit 1925, al is die film nog simpeler. Of Llewyn al dan niet weg wil uit zijn leven (ik denk het niet) maakt niet uit: het gelukt hem sowieso niet. De opbouw volgt dus de inhoud, prachtig.

Davis wordt prima weergegeven door Isaac die een soort tristesse over zich heeft, maar ook niet geheel sympathiek is – een bijzonder interessante figuur en hij boeit de ganse speeltijd. Carey Mulligan is altijd goed, nu dus ook, en weet als altijd zoveel inhoud en leven te geven dat het bijna eng wordt en en zelfs Timberlake was niet de coolheid zelve zoals hij weleens placht te doen. De meeste bijfiguren zijn typisch Coen, een beetje vreemd en triest en grappig tegelijk. Alleen Goodman vond ik niet helemaal in de sfeer en toon van de film passen, hij ging er echt te ver over.

Visueel is het aardig, met vooral leuke speelse belichting maar ook veel duistere tinten en bijzonder weinig kleur. Enkel een soort sepia-achtige kleur is er constant te zien, met veel bruin en grijs. Dat volgt natuurlijk de gemoedstoestand van Davis, maar geeft ook een oud karakter aan de film. Verder zijn de locaties mooi, en Greenwich Village ziet er prima uit, zonder dat er nadrukkelijk de aandacht op wordt gevestigd. Die tijd is nu eenmaal zo, lijken de Coens te zeggen, en daar doe je het mee. Alsof de film ook toentertijd is opgenomen. De muziek is mooi en verveelt nooit, ondanks dat de Coens hele minuten enkel een liedje laten horen. Overigens is het Dylan aan het eind die wel even duidelijk maakt dat zijn muziek nog net wat dieper snijdt dan Isaac op gitaar.

Ik heb nog geen enkel echt nadeel genoemd, en die is er ook niet te vinden, behalve dat de film nooit echt ontbrandde en ik aan het eind dacht: oké, dit was het dus? Maar dat neemt niet weg dat het een fijn stukje cinema is, goed gespeeld en knap in elkaar gezet. 4,0*.

Eigenlijk een doodsimpele thriller die weinig nieuws doet, maar wel ongelooflijk goed in elkaar is gezet. En dan is het gewon een hele fijne film om te kijken. Tempo is goed, mede door de scherpe montage. Het verhaal kent enkele prima wendingen en visueel is ook best oké. De soundtrack, zeker bij de intro, is lekker.

Acteerwerk is prima. Washington voelt zich op zijn gemak in zijn rol van losse agent maar probeert er ook echt wat van te maken, Owen doet het knap achter een sjaal en sowieso valt op hoeveel grote namen rondlopen. Alleen de rol van Foster werkt niet. Volgens mij moet zij een soort mysterieus persoon zijn, maar het is eerder een wat rare rol. Ook het eind, die laatste 20 minuten, die maar gerekt worden en net iets te veel willen halen het cijfer wat naar beneden. Maar nog steeds blijft prima vermaak over. 3,5*.

Pixar op de weg terug. Niet alleen doordat deze film beduidend beter is dan hun vorige drie films, maar ook doordat ze teruggaan naar de thema's en motieven van vroeg. Familie is weer belangrijk, net als opgroeien en het zijn niet de mensen die de hoofdrol spelen maar na ratten, robots en speelgoed is het nu aan de emoties.

De film kent een enorm tempo door de snedige montage en het geheel is ook ritmisch in elkaar gezet (jammer van de pauze die je echt uit de flow haalt). De grappen zijn leuk, het stemmenwerk vaak goed en het hele idee met de hele wereld die gecreëerd wordt is bijzonder fijn bedacht. Er zit genoeg variatie in en vaak leuke kleine ideetjes in de film. Daarnaast is dit echt een familiefilm die niet alleen leuk is voor de allerkleinsten (helemaal niet leuk, denk ik overigens) maar voor iedereen ouder dan de leeftijd van 6 zeker wel. Genoeg lol en kleur voor de jongsten, genoeg humor en verwijzingen voor de ouderen. En ondanks dat deze Pixar soms er fraai uitziet met de kleuren, weten ze nooit meer het esthetische topniveau van Wall-E's eerste halfuur te evenaren of de technische superieuriteit van enkele van hun films. Al moet ik zeggen dat ze inmiddels behoorlijk wat sfeer weten te putten uit gebouwen en interieurs, dat is wel eens anders geweest.

Niettemin was het vaak niet dat meesterwerk dat door de recensenten hierin wordt gezien maar zij zullen ook allang blij zijn geweest dat Pixar weer iets van niveau laat zien. Hoewel de hoofdrol wordt gespeeld door emoties liet de film me vaak koud, zowel de vijf emoties zelf als de film die me niet genoeg wist mee te sleuren. Op momentjes wel, maar niet de hele tijd. Niet van die echte iconische wow-momenten en overdonderende scènes. Uiteindelijk zijn ook de meeste ontroerende momenten die met Riley en haar familie zelf. Dan komt de sfeer erin (ook in de beelden) en greep de film me echt. Daarom is het zo jammer dat we van Riley zelf zo weinig zien. Qua tijd had het makkelijk gekund, want de 90 minuten vliegen voorbij. 3,5*.

Met dit tweede deel heeft de film het in zich een nieuwe reeks Toy Story te worden. Hoewel zeker wat betreft personages en merchandise die serie ongeëvenaard zal blijven kan Inside Out inhoudelijk eenzelfde richting uitgaan. De enorme omzet van deze film (ook wel verrassend gezien de periode waarin Disney zit) zal wel zorgen voor een deel 3 op en duur maar het is ook hetgeen men doet met deze tweede film: een volgende stap in opgroeien. In Toy Story gebeurde dat met speelgoed en hoe een kind dat opgroeit ermee omgaat, nu gaat het om emoties. Niet bepaald subtiel, wel leuk en het werkt wel.

De humor is prima, het verhaaltje zelf is dan wel wat simpel en niet echt overtuigend maar de hele aankleding en dat gedoe met emoties is prima. Het verhaal is ook niet meer dan een kapstok, al had een beter verhaal op dat vlak een nog veel betere film kunnen opleveren. De film is ook lekker kort. Enerzijds is de film net iets te lichtjes om echt te overtuigen, anderzijds is het tempo prima zo. 3,5*.

De strijd tussen David en Goliath bood al vele kunstenaars voer voor grootste werken. Denk aan Michelangelo, Donatello en Bernini. Ook de vele variaties van de kleine man die strijdt tegen grotere machten waar ze geen invloed op hebben bracht velen daartoe. Kafka is wellicht de bekendste, en Mann gebruikt dat thema voor deze film in de vorm van de strijd tegen de witteboordencriminaliteit.

De film vertelt het waargebeurde maar enigszins gedramatiseerde verhaal van Jeffrey Wigand, ex vice president bij de tabaksgigant Brown and Williamson. Hij is zojuist ontslagen doordat zijn visie op gezondheid en winstcijfers beduidend anders was dan dat van de CEO. Bij toeval komt hij in contact met de producer van het nieuwsprogramma 60 Minutes; hij heeft immers informatie die de hele wereld eigenlijk zou moeten weten. Eén probleem: hij heeft een geheimhoudingsplicht en ook een doodzieke dochter. Zo vormt dit een strijd tussen zijn geweten en zijn verstand.

Zoals een goede thriller betaamt speelt de strijd zich vooral in de kop af. Er is nauwelijks actie -er wordt werkelijk geen schot gelost- en toch hangt er altijd die sfeer alsof er elk moment iets kan losbranden. Mann toont zeer precies hoe de kleine man nooit van de grote bedrijven winnen kan. Soms simpel via dialoog waarin men elkaar iets uitlegt, maar ook via intimidatie die wordt getoond en vooral hoeveel macht de grote jongens hebben binnen ook de overheid en de media middels lastercampagnes. Een sterk punt is door dit thema ook naar Pacino’s werkgever te verplaatsen waardoor dit universeel wordt en niet enkel een incidenteel geval blijft.

Sowieso is de hele opbouw heel sterk. De film duurt ruim 150 minuten en elke minuut wordt prima gebruikt. Pacino wordt eerst getoond in een volledig andere setting om een idee van zijn werk te geven, maar ook zijn achtergrond (links activistisch) en dat zijn volgende zaak, Wigand, in eerste instantie niets meer is dan een zoveelste zaak. Een belangrijke, maar niettemin een zoveelste. Ook Wigand wordt eerst uitgebreid met zijn familie getoond in een enigszins onschuldige sfeer (sowieso voor later van belang overigens).

Dit is ook een film waarin de familie eens een rol speelt. Maar al te vaak heeft de protagonist een doel en een familie die dat liever niet heeft, maar dan zet hij toch door zonder daar rekening mee te houden. Wat is het nut dan geweest van die ruzie die verder niets toevoegt? In deze Insider is allereerst de familie belangrijk voor zijn dilemma; want als Wigand zijn geheimhoudingsplicht schendt stopt zijn ziektekostenverzekering, ergo: zijn astmatisch dochter krijgt geen hulp meer. Daarnaast geeft Mann genoeg scènes om het gezin op te bouwen als hecht gezelschap en toont een Crowe die echt kapot gaat van zijn zorgen om zijn familie. En elk moment kan hij dus beslissen om toch niet door te gaan met zijn nobele missie.

Natuurlijk wordt Mann geholpen door een schare aan klasse-acteurs. Crowe is uitstekend als wat sullige Wigand met een flink overgewicht, duf kapsel en doctorsbril. Hij weet steeds de juiste toon te vinden tussen de man die van zijn gezin houdt en man die ook zeer neurotisch en angstig is. Daarnaast schittert Pacino, zeer ingetogen voor zijn doen en brengt alle leven in de film. En als hij dan ontploft is het oprecht en komt dat keihard aan. Ook de bijrollen van Baker Hall en vooral Plummer zijn heerlijk. Tel daarbij de dikke nekken van de grote boeven en je hebt geweldig spel en een meer dan passende casting.

Visueel ziet de film er schitterend uit. Mann hanteert de schoudercamera, maar houdt met zijn kadreringen wel rekening waardoor je nooit het gevoel krijgt naar een documentaire te kijken. Een enkele maal geeft hij een overzichtsshot maar veelal zit hij dicht op de personages. Het beklemmende gevoel dat zij hebben komt zo ook over op de kijker. In verder redelijk wat grijstinten, met diepe schaduwen en kil blauw is de film visueel dus ondergeschikt aan de inhoud gemaakt. De muziek verder kabbelt nu eens lekker op de achtergrond en treedt dan weer meer duister naar voren. Als je het hebt over effectieve filmmuziek die niet de nadruk op zichzelf legt, dan is dit een uitstekend voorbeeld. Verder een aantal maal dat de regisseur je even op het verkeerde been zet. Zie Wigand een belangrijk stuk papier krijgen en daarbij weet je dat hij nu naar een advocaat gaat. Het volgende shot zie je die advocaat een brief lezen (Wigands?), er komt een auto aan (toch niet Wigands als hij net aankomt?) en de camera gaat naar links waar Wigand al zit en iemand anders stapt uit de auto. Zo zit de film vol van subtiliteiten. De auto van Wigand die eerst even kort als Audi in beeld is en even later zie je hem een simpelere Volvo rijden - en ga zo maar door.

Uiteindelijk levert Mann hier de ultieme klokkenluiderfilm af. Hij toont heel precies wat het naar buiten brengen van informatie doet met de klokkenluider, maar ook met de mensen rondom hem. Met mij als kijker doet het in elk geval genoeg. 5* en uiteraard in mijn top 10.

Origineel, dat zeker. Je denkt een zoveelste horror te zien met een behekst huis, maar Wan gaat een compleet andere kant uit. Het is alleen mijn smaak niet. Ook vond ik de film nogal rommelig. Ik had op een gegeven moment het idee dat er met flash backs werd gewerkt, maar zelfs of dat zo was of niet is me nog niet duidelijk. In ieder geval kwam het ook door het feit dat sommige kinderen helemaal niet meer in beeld kwamen op veel momenten. Acteurs kunnen ook weinig. Wilson kan beter maar haalt hier het niveau van een soap en ook de rest maakt weinig indruk. Qua production design is het nog wel fraai en geeft een beklemmend gevoel in een normale omgeving. 2,0*.

Altijd mijn favoriete Nolan geweest, verfrissend rechtlijnig voor zijn doen ook. En heerlijk dat bij deze thriller het al snel duidelijk is wie de schurk is en daarmee niet een zoveelste whodunit wordt. Nee, deze film draait om innerlijke demonen en is daarmee veel interessanter. Daarbij wordt Nolan geholpen dor een heerlijk, haast ingehouden Pacino die steeds moeilijker gaat kijken en vanuit die psyche en met zijn handelen ook volstrekt geloofwaardig blijft, anders dan in het Noorse origineel waar de agent er nog wel eens over ging. Ook Williams is fantastisch, met zijn koelheid eng vanuit zichzelf. Daarnaast is de sfeer in het verlaten Alaska uitstekend. Wel, na een zoveelste herziening en de eerste sinds dik duizend films, is het dat de film wat degelijk is en mij daarom net wat minder bekoorde dan vroeger. Nog steeds goed, niet meer dat absolute topcijfer. Halfje eraf naar 4,0*.

Film begint sterk. Tegenover een wat onderkoelde Van Houten staan een warme fotografie en een fijne sfeer, de film ziet er gewoon mooi uit. En dat doet het de hele film door ook wel. En sowieso kijkt de film best lekker weg met twee goed acterende acteurs (die echt wel wat maken van hun wat zwak geschreven personages) en genoeg chemie hebben.

Wel wordt de film steeds minder. Ik kon Van Houten niet volgen in haar gedachten en handelen, maar ik had ook het idee dat de makers geen idee hadden wat ze nu precies met de film wilden. Ik begon het niet alleen ongeloofwaardig te vinden maar ook mijn interesse vergleed langzaam, ook door van die typische filmische metaforen in zo'n bad. Je krijgt het idee naar een gescripte film te kijken en niet naar een (enigszins) realistische weergave terwijl de film wel zo begon. Al met al wel een voldoende nog. 3,0*.

Nolans eerbetoon en variatie op Kubricks 2001 - in alles is dat te zien. Of dat nu de opbouw van de film is in drie akten, de thematiek van de herboren mens (of eerder die van evolutie naar übermensch) of de muziek die soms deed denken aan Strauss' Zarathustra. Het is alleen jammer dat het script soms wat tegenzit, want anders had dit echt richting het niveau van haar voorbeeld kunnen gaan.

Nolan kiest echt voor een avonturenfilm, zonder dat het echt een actiefilm is. De opbouw is precies goed waarin de wereld wordt getoond, de noodzaak van de reis en alle pionnen worden neergezet. Vooral de kale vlakten zijn erg mooi gefilmd, misschien wel mooier nog dan de soms erg sterke ruimtebeelden. Verder kent de film aan aantal prachtmomenten, ook vooral de fantastische score van Zimmer. Ik kan de muziek van de man best hebben en het past vaak prima bij de films, al is het wel vaak hetzelfde trucje. Maar dit is anders, subtieler soms en als het krachtig wordt dan is het vooral het orgel dat los mag gaan, en dat levert soms adembenemende scènes op, vooral als McConaughey wegrijdt en het aftellen al is begonnen. En het spel van vooral McConaughey is erg sterk - met zijn charisma kan hij al veel maar hij weet enorm veel diepgang in zijn personage te brengen en is altijd geloofwaardig.

Niet dat het allemaal even goed is, want het script is af en toe wat minder. Die ruzie tussen McConaughey en dochterlief is niet heel sterk en dat werkt wat tegen in de rest van de film. Ook de manier hoe McConaughey betrokken raakt bij de missie loopt niet lekker in de film. Oké, dat is tegen het einde dan wel enigszins verklaarbaar, maar tijdens de film zelf viel dit toch tegen. Ook die hele sequentie met Matt Damon vond ik maar matig en ik snapte niet helemaal waarom dit nu per se in de film moest. Ook wordt soms iets teveel uitgelegd hoe slecht de Aarde er wel niet aan toe is (de beelden zeiden echt genoeg), en toen McConaughey op een kladje werd uitgelegd hoe wormgaten werken wist ik niet of de Nolan-broertjes ons als kijker nu iets wilden uitleggen of een grap wilden uithalen want dit kon je moeilijk met een stalen gezicht serieus brengen.

En dan het einde. Tijdens de film zelf wist ik niet direct wat ik ervan moest denken, maar achteraf is dit een juiste keuze. Nolan maakt immers een ruimteavontuur, geen filosofische reis zoals Kubrick. Was men bij dat zwarte gat geëindigd (zoals sommigen opperen), dan was de film niet af geweest. En op zich vind ik dit gespeel met dimensies en tijd best aardig, Eindelijk weer eens een film waar de science in sciencefiction belangrijk is. En dat einde past erbij, ook al is het wat zoetsappig, maar het is een heel hoopvolle film zo.

Enfin, op momenten echt fantastisch, de volle drie uur boeiend met helaas een script dat niet altijd evengoed meewerkt. 4,0*.

Tegenvallende film. Het concept is niet onaardig, alleen de uitwerking is jammer. Vooral het totaal ongeloofwaardige scenario en de beweegredenen van beide. Aan het einde begrijp ik het van Katya al meer, van Pierre nog niet maar in de rest van de film heb je daar niks aan. Daar had iets anders op bedacht moeten worden. Waarom blijft Pierre daar? Hij wil liever weg, zij wil hem liever ook weg. Hij wil liever naar Den Haag vanwege de kabinetscrisis. Ga dan. Dan is het wel leuk om originele tv-beelden in de film te stoppen, maar het maakt het geheel er niet beter op. Waarom stop je dat er dan in.
En dat is jammer. Want hun spel is prima. Bokma kan beter, maar tussen hen is er wel chemie. Het knettert wel. Ze kunnen elk moment de kleren van elkanders lijf scheuren en hun ding doen.
Verder is de film met weinig fantasie geschoten. Ik zie niks origineels in kleur, bewegingen, montage, etc.
Het einde was prima, maar kan de film niet redden.

Van tevoren weet je ongeveer wat je kans verwachten, enkele scènes met tornado's en enkele zonder - het is vooral de vraag in hoeverre die scènes zonder afbreuk doen aan de film.

Mij zul je niet snel horen zeuren over bordkartonnen personages in dit soort films. Daar kom ik niet voor en ik verwacht dan ook helemaal niets daarvan. Maar kom dan ook niet aanzetten met wandelende cliché's die alle personages zijn, met een moeder die dochtertje lief nauwelijks ziet, een vader die het niet goed met zijn zoons kan omgaan (Spielberg kan hier nog een puntje aan zuigen) en met een blik onverwerkte trauma's dat wordt losgetrokken dat je haast verwacht dat Prozac de sponsor van het hele gebeuren is.

Maar goed, al die onzin krijg je dus wel voor de kiezen maar op zulk een matige manier dat alle scènes zonder zuchtje wind nauwelijks doorheen te komen zijn. Er lopen ook simpelweg teveel personages in rond, want naast genoemde zijn er nog twee strontirritante durfals, een team van stormjagers en een half verwerkt liefdesverhaal (waar de twee op het eind elkaar gelukkig niet gingen aflebberen, dat was het toppunt geweest) en dat allemaal in 90 minuten. Probleem is dus dat men iets wil uitwerken in achtergronden, maar dat lukt gewoonweg niet in die korte tijd en gaat daardoor echt wringen. Echt, had je dan beperkt tot het twister-team en echt een remake gemaakt van de film van Jan de Bont, dan was het ongetwijfeld leuker geweest.

Overigens, zei ik zuigen? Dat doen tornado's ook. Net als de film. Is dit een slechte woordgrap? Zeker, maar dat is ongeveer het niveau van de pogingen tot humor die vaak voorkomen en daardoor vooral ergerlijk zijn. En die woordgrap heb ik vrij letterlijk overgenomen uit de film. Ik bedoel maar. En dan zijn er al die domme acties die mensen nemen waarvan je je echt vraagt, waarom? Enkel om het een beetje spannend te maken?

En natuurlijk, uiteindelijk kijk je voor de scènes met de tornado's, die soms best spannend zijn, met mooie verwoestingen en soms best spectaculaire beelden al miste ik echt memorabele shots (al komen de boeings in de buurt). Enkel de proloog is erg sterk en een shot vanuit een beveiligingscamera in de schoolgang mag er zeker zijn. Maar ook al te vaak wordt er gebruikt gemaakte van amateurbeelden (ik noem het geen found footage, want er is niets gevonden) dat te pas en te onpas wordt gebruikt. Daarnaast blijft de vraag, waarom blijven filmen als er een F5 over je heen komt?

1,5* door de vele irritaties die echt afbreuk doen aan de film. Ik had gehoopt op simpel popcornvermaak, maar dit vehikel werkt echt op je zenuwen op de verkeerde manier. En had ik deze thuis op een tv gekeken, dan was er een vol punt vanaf waarschijnlijk.

Deze stond al een tijdje op mijn lijstje, en was bovendien de hoogste film uit de top 250 die ik nog niet had gezien, dus ik ben er eens goed voor gaan zitten. Maar oei oei oei wat is deze film een tegenvaller. Niet zozeer door het verhaal of de thema's of moraal (al wordt die er wel heel dik opgelegd - Disney kan daar nog van leren) maar vooral door de regie van Penn. Zelden een film gezien waarin zoveel foute keuzes worden gemaakt.

Het begint al met de keuze om met de chronologie te spelen. Het zal iets met de dagboeken te maken hebben, maar verder is er geen echte gegronde keuze. Want Hirsch in de bus kijkt niet terug op vroeger, het is Penn die gewoon flash backs erin gooit zonder aanwijsbare reden. Wat dus gebeurt is dat het hele verhaal verkipt en gefragmenteerd is. Het vroegere toont wat hoogtepunten en het nu -veruit het meest interessante deel- wordt volledig de nek omgedraaid omdat het steeds zo kort duurt. Die aftakeling van Hirsch, het moment dat hij tot bezinning komt, dat alles had de climax moeten zijn en Alaska is daar een prachtige plek voor. Helaas. Wat ook niet echt helpt is dat de film bijna enkel bestaat uit korte gesprekken, filosofische overpeinzingen en muzikale intermezzo’s. Dat gaat al snel vervelen -zelfs irriteren op den duur- en helpt nooit om een echte band met Hirsch te krijgen. En ja, Eddie Vedder heeft best aardige en fraaie muziek gemaakt voor de film, maar gruwel de gruwel, elk mogelijk moment ramt Penn de muziek op de achtergrond erin. Eén moment van stilte, ja echt één maar,zou erg fijn zijn geweest.

Verder is het allemaal niet bijzonder gefilmd. Als iets al mooi is, dan is het door de schoonheid van de natuur zelf, niet doordat men de camera nu zulke geweldige dingen laat doen. Verder is de film kapot gemonteerd door nooit eens een bezinningsmoment te nemen met een mooi stil rustig shot dat langer duurt dan een seconde over zeven. Verder zit er al te vaak een poging tot mooifilmerij in dat niet mooi is, maar wel toont dat van enige consistentie geen sprake is. Want er zitten vele soorten shots in: vele soorten cameraposities, belichting, nu eens de camera op de schouders, dan weer strak op een statief en al te vaak een shot dat puur om esthetiek genomen lijkt te zijn of omdat met het blijkbaar leuk vond. Gevolg is dat de film aanvoelt als een amateurfilm waarin mensen heel veel ideeën hebben, maar geen idee hoe dat allemaal samen te brengen. Net als een fatsoenlijk verteltempo, dat wordt ook node gemist,vooral ook door de vele muzikale montagesequenties. En Hirsch als hoofdpersoon? Hij is niet slecht, maar hij heeft de kop niet voor de rol en de regisseur niet om echt iets moois te tonen.

Dan is er nog de voice over van zuslief die werkelijk niets toevoegt, er is ook geen enkele reden die te laten spreken, en is de hele film bol van simpele symboliek en übersentimentele meligheid. Hirsch die de goedheid zelve is begint al snel op de zenuwen te werken, maar de vele shots van vrije vogels en vooral dat einde, met Hirsch die terug gaat naar zijn eigen naam en nog in de armen van zijn ouders valt – ik wist niet of ik nu moest lachen of kosten. Wanstaltig noemen we dat.

Nee, op een paar momenten na is dit echt een gedrocht eerste klas, volledig de schuld van Penn overigens. Na 30 minuten had ik er al genoeg van, toen waren er nog twee lange uren te gaan 1,0*.

Halfuur te lang. Denk je dat de film is afgelopen (althans, je weet dat er nog een halfuur komt als je een blik op je horloge werpt), met een perfect einde bij deze film, dan komt er nog een volstrekt oninteressant gedeelte met een reus en een hoop tamtam en wat relatiewisselingen. Op zich past dat laatste wel bij de film, maar als je al anderhalf uur naar een musical hebt lopen kijken dat constant doorgaat, dan heb je het als kijker ook wel gezien.

Jammer, want tot die tijd is de film volstrekte flauwekul, maar wel erg vermakelijke flauwekul met van die typische musicalliedjes waarin iedereen door elkaar heen zingt en deuntjes die heerlijk klinken (al zal ik ze zo snel niet meer kunnen reproduceren). Die hele plot slaat sowieso nergens op, maar dat lijkt ook niet de bedoeling te zijn. De bedoeling is om te vermaken en ondanks dat er constant muziek is (net iets te veel naar mijn smaak) lukt de film dat prima een goede anderhalf uur lang. Alleen, als gezegd, dat laatste stuk is, op één geinige song na, nauwelijks uit te zitten. Verder spat het plezier af van de acteurs, is de vormgeving aardig maar niet heel denderend en vond ik vooral roodkapje sterk zingen. Ow ja, Depp was dan wel fantastisch die korte tijd dat hij in beeld was. 2,5*.

Clloney is perfect als gladde advocaat maar de rest van de cast, inclusief zijn chemie met Zeta Jones, is een stuk matter en minder spetterend. Daardoor gaat de film nooit echt leven en weet niet echt te boeien, ondanks de verder prima aankleding en redelijk tempo. Misschien ook wel dat de plot net te veel veranderingen en stappen zet, zeker richting het einde. 2,5*.

Vermakelijk, maar meer ook niet.

Het verhaal kabbelt vrolijk voort. Ergens is dat direct de sterke kracht, of eigenlijk maakt dat er geen flauwe en lauwe soap van. Dit zijn geen twee tegenpolen die naar elkaar toegroeien langzaam. Nee, dit zijn twee tegenpolen die elkaar direct vinden en langzaamaan een band krijgen. Hiermee is deze film wel snel beter dan 95% van al dit soort andere films. Daar helpt het spel wel bij. Omar Sy is nog zozo als vriendelijke grote neger, maar vooral de chemie en de uitstekende acteerprestatie van François Cluzet helpen deze film. Daarnaast af en toe mooi muziek, best sfeervolle fotografie, maar net als de plot heb ik het idee dit vaker te hebben gezien. Het kwam allemaal zo gewoontjes, zo we-moeten-weer-een-arthousefilm-maken-achtig over. En dat is jammer. Nergens ook is er een conflict, een echte ruzie, echte spanning hoe het zal eindigen. Twee mannen die niets hebben te verliezen behalve wellicht elkaar. Maar ook dat levert niets op aangezien je de beginscène al hebt gehad; die zegt genoeg. Ook de achtergrond van Driss wordt maar matig uitgewerkt. Die hele familie had ook simpelweg geschrapt kunnen worden.

Soms was de film tegen het racistische aan vond ik, de manier hoe Driss wordt neergezet als groot kind, de casting van een grote zwarte meneer, de gang naar het blank-zijn (opera, netjes iemand vragen zijn auto weg te zetten). Het zal vast niet bedoeld zijn, maar die ondertoon voelde ik wel degelijk. Vreemd eigenlijk. Men kiest wel degelijk voor een zwarte, een Senegalees, terwijl (ook gezien de beelden aan het eind) de echte Driss een Algerijn was, en zeker niet zo donker. Misschien zie ik spoken, maar toch.

Uiteindelijk wel vermaakt en nooit wordt het saai, maar het had wat spannender mogen zijn. 3*.

Waarschijnlijk love it or hate it. Ik ken de serie niet, maar had kort gelezen waar het over ging en dan is de film prima te volgen. De animatiestijl vind ik ook wel geinig, maar verder is dit enorm lawaaierig en schreeuwerig en ik zie de humor er niet van in. Een enkele keer een flauwe glimlach leverde het op, maar meer niet. Dan duren zelfs die 71 minuten lang. 1,0*.

Vooral een leuke film. Nergens echt spannend, wel prima kijkvoer. Fijn sfeertje ook van het stadje - daar had best wat meer van in mogen zitten in het begin- en met sommige sterke scènes (vanuit dat ziekenhuis kijken naar het dorpsplein waar iedereen zich ineens verzamelt). Ik denk ook wel dat voor de kijkers anno '56, zeker in Amerika, er wel die dubbele laag van communisme in zit, en de gevaren dat de Amerikanen met dat rode gedachtegoed besmet zouden worden en daar ook tevreden mensen van worden (diegene die The Last Emperor heeft gezien, weet wat ik bedoel). Die link is voor mij als kind van na de Koude Oorlog niet meer pontificaal aanwezig, maar als je je er wat meer in verdiept zie je hem wel degelijk.
Acteerwerk is niet heel bijzonder. Allemaal wat houterig en theatraal, maar het stoort nergens. Camerawerk is aardig maar vooral de zwart-witfotografie met diepe schaduwen is best fraai. 3,5*.

Best oké. Visueel leuk met fijne montage en soms leuke ideeën hoe men van het ene shot naar het andere gaat. Ook heel behoorlijk gespeeld door de hoofdrolspeelster al vraag ik me af waarom al die anderen in dit soort films als een soort creeps acteren. Ja, dat zijn ze uiteindelijk ook, maar door zo te acteren leg je dat er te dik bovenop. Het begin kent af en toe goedkope jump scares maar als eenmaal duidelijk wordt welke kant dit opgaat en we met vampieren te maken hebben komt er meer gore en minder schrik, ikzelf vond dat leuker. Het begin sleept wat dat betreft net te veel. Weinig diepgang verder en soms iets te simpel maar al met al redelijk kijkvoer.

Verder lees ik wat commentaren dat dit een soort Get Out is vanwege de kijk van de adel op andere rassen en culturen. Ergens snap ik die visie wel, maar volgens mij kijkt de oude adel neer op iedereen die minder heeft, ook de blanke boerenpummel. In zoverre is dit juist geen film over racisme maar gewoon oud geld dat weinig op heeft met hen die niet behoren tot Ons Soort Mensen. 3,0*.

Vreselijk saai en langdradig. Weer zo'n typisch filmpje met een production design en thema's rond klimaat/milieuvervuiling die we inmiddels wel kennen en deze film voegt er weinig aan toe. Het ziet er allemaal wel oké uit, maar inmiddels is dit vrij bekende koek waar deze film weinig aan toevoegt. Ook het verhaal niet. Acteurs doen het maar matig en lijken te slapen en de filosofische beslommeringen konden me maar matig boeien. Slecht is de film niet, maar leek wel ellenlang te duren. 1,0*.