Opinions

Heel aardige film waar ik de ideeën net wat beter vind dan de uitwerking. Dit komt vooral doordat men iets meer kiest voor komedie dan drama. Dat maakt dat de film wel leuk is om te kijken, maar niet echt beklijft. Mastroianni vind ik een fijn acteur maar wel voor de meer ingetogen serieuze rollen - wat dat betreft was hij in het middelste kortfilmpje helemaal in zijn element. Maar als komisch acteur is hij toch minder. Loren doet het aardig maar zowel als actrice of als sensuele vrouw vind ik haar niet heel bijzonder.

Wel leuk om drie locaties te zien en vooral tussen de eerste en tweede zit een wereld van verschil, je zou niet geloven dat de verhalen in hetzelfde land spelen. Verder een paar aardige plaatjes, behoorlijk camerawerk, leuk om Piazza Navona te zien toen het nog geen toeristisch gebied was en vooral het eerste verhaal zegt meer over Italië dan de meest diepgravende boeken. Ergens geloof je wel dat dit redelijk waarheidsgetrouw is. Allicht wel iets geromantiseerd en aangedikt, maar als je je afvraagt waarom belastingheffing in Italië lastig is (en je als toerist altijd bonnetjes krijgt) en hoe men staat tegenover de overheid dan geeft die kortfilm een behoorlijk antwoord. 3,5*.

Behoorlijke regie, matige film. Matig omdat ik de film vaak niet vond opschieten en er soms te lang werd stil gestaan in oninteressante scènes. Verder vond ik het acteerwerk niet heel speciaal en het meisje zelfs vervelend en bijvoorbeeld die racistische agent is wel heel weinig subtiel en stereotype. En zo is de film op meer punten niet sterk. Inhoudelijk vond ik de film te matig en boeide daardoor lang niet altijd, ook omdat er hele scènes in zaten die overbodig waren en de flash-backstructuur vond ik niet overtuigend.

Maar behoudens dan misschien tempo doet Jenkins wel mooie dingen. Vooral het camerawerk valt op, zowel de fraaie fotografie (zo'n shot met sigarettenrook is prachtig) als subtiele bewegingen, de muziek is erg sterk en de hitte en klamheid voel je soms gewoon, al wil de film nooit echt heel zwoel worden, ondanks de jazzy en soulvolle muziek. 2,0*.

Objectief een goede film waarin het medium film audiovisueel zeer sterk wordt gebruikt. Je volgt als kijker een vrouw die wel tegen een overspannen tijd aanzit maar met de soms felle belichting en harde geluiden en camera dicht op de huid (gelukkig wel in een breed beeldformaat waardoor het niet benauwend wordt) krijg je als kijker ook het gevoel mee. Byrne moet heel veel doen met haar gezicht en ogen en weet knap de aandacht erbij te houden en geen karikatuur te worden terwijl de film dat wel in zich heeft, zeker met de komediekant die erin zit.

Alleen inhoudelijk niet zo heel boeiend. We krijgen als kijker weinig context mee en moeten het maar doen met de beleving. Dat werkt een kwartier heel goed maar daarna zit er op dat vlak eigenlijk geen ontwikkeling en wordt de film zelfs wat saai. Nog wel een hard lachmoment met die overreden hamster. 3,0*.

Mier- en mierzoet, maar het werkte wonderbaarlijk genoeg wel. Geen idee hoe, ik ben er nog niet uit, maar ik vond het gewoon een fijne film om te zien die ook best mooi gefilmd was. En Moretz vind ik een goede actrice. Jammer alleen dat dat keuzeaspect - moet ik dood of niet- iets te mager is uitgewerkt en Moretz hier dus ook weinig mee kan. Maar de sfeer is prima, het spel van de meesten is fijn en eigenlijk is dit feel good pur sang. Hoe die hele familie omgaat met elkaar, hoe zij gewoon omgaat met haar vriendinnen, allicht allemaal iets te veel door een roze bril bekeken, maar wel duizend keer geloofwaardiger dan veel andere films. Alleen jammer dat Black als Adam niet altijd overtuigde en er niet heel veel chemie was met Moretz terwijl dat nu net een groot deel van de film is. 3,5*.

Een Oscar gewonnen als kortfilm, maar juist die lengte beperkt de film nogal. Een en ander blijft behoorlijk oppervlakkig en gaat nogal snel waardoor ik nooit echt lekker in het verhaal kwam en de film me niet wist mee te nemen. De opbouw, met die mooie versie van Creep, is prima maar vanaf dat moment gaat alles te snel en wil me te veel vertellen waardoor je de vertwijfeling van Parren (ook al speelt zij best goed nog) niet voelt. De finale pakt dan weer meer de rust maar ook daar gaat een en ander snel en het is ook al te laat om nog echt te overtuigen. Vakkundig gemaakt en de film vermaakt ook zeker maar overdondert nergens. 3,0*.

Ach ja, Sjaak. In wezen geen slecht mens. Naast zijn voetballoopbaan nog gewoon een sigarenzaak en ook met de familie is het best gemoedelijk. Goed dat die beelden erin zitten, want op en langs het veld is hij bloedfanatiek. Wel oprecht, dat wel, maar zo op zijn 75e (hoe goed hij er ook nog uit ziet) is dat best aandoenlijk. Ikzelf kijk ook zo voetbal, en wil ook winnen -vreselijk, die gymlessen op school met een partijvorm waarin de helft geen zin had- maar hier was het gewoon grappig om te zien. Vooral in de skybox, als de camera langs andere mensen gaat die maar gewoon zwijgen op Sjaaks gebral. Pijnlijk om te zien.

Verder is dit filmisch niet heel interessant. Het kabbelt wat voort, maar wel met genoeg afwisseling. Tevens valt het filter op waardoor juist schaduwen, dus de kleur Zwart, bijzonder goed naar voren komt. Alleen serieus, dit alles duurt allemaal veels te lang en is verder lang niet altijd even interessant. 2,0*.

Op zich op momenten wel sympathiek en Ten Napel vind ik wel een leuke actrice. Maar de film is vreselijk veilig en verrast nergens waardoor dit ding toch wat gaat slepen al snel. Te snel. 2,0*.

Meer een film van het hoofd dan van het hart. Aan de ene kant van het spectrum om om te gaan met de atoombommen (Japan is nog steeds het enige land tegen wie die bom gebruikt is) heb je Godzilla, aan de andere kant deze I Live in Fear. Een kleine film, duidelijk gericht op de gewone Japanner en hoe deze omgaat met angst. Met angst en vluchten, of angst en ratio en maar blijven. Voor beide valt wat te zeggen. In ieder geval komen die ideeën redelijk naar voren. Net als de strijd tussen vader en kinderen die eerst gaat nog om liefde en bezorgdheid maar uiteindelijk om geld. Visueel aardig met soms prima beelden (zo'n shot in deep focus met een jonge vrouw voorop of mooie opvallende draaiende camerabewegingen of die twee laatste shots).

Maar als drama werkt de film een stuk minder. Zeker door Mifune in zo'n rol als deze te zetten. Ik vind hem als oude man nog niet eens slecht, mede door de goede make-up. Maar zijn blikken zijn nogal simplistisch en hij is sowieso een matig acteur op dit vlak (ik zie hem liever in een andere rol, iets dat hij wel goed kan). Daarmee is dit deel van de film erg mager terwijl dat juist het hart moet zijn. Ik geloofde Mifune eigenlijk nooit echt in zijn gedachten en dan houdt het snel op. Shimura is dan een pak beter. De goede punten overheersen en het tempo is prima dus nog wel een voldoende, maar wel de minste Kurosawa die ik tot nu toe heb gezien. 3,0*.

Mijn achtste Kurosawa maar pas zijn tweede zonder samoerai of historische achtergrond. Het Japan van na de oorlog ken ik vooral uit films van Ozu, toch wel de chroniqueur van die tijd, maar Kurosawa doet een behoorlijke duit in het zakje. Zowel visueel als qua inhoud.

Ondanks de hoge waardering stond deze film niet direct op mijn lijstje. Hoewel ik deze wel al een tijdje op dvd bezit in zo'n box wilde ik eigenlijk eerst wat andere boxen van hem bekijken. Maar nu de Britse kopie Living draait in de bioscoop toch maar snel eerst Ikiru zelf bekeken. Ik ken deze film als Ikiru, zonder te weten wat dat woord betekent. In de Engelse ondertiteling stond "living" wat ik dan wel geinig vond, dat die nieuwe film gewoon een vertaalde titel ook heeft.

De film bestaat uit twee delen waarvan het eerste het langste duurt, het beste is en sowieso steeds beter wordt. Er gebrut ook enorm veel met een hoog tempo. Visueel ook enkele leuke ideeën zoals dat shot door die slingerende kralen of dat meisje tussen die twee bussen. Sowieso al die avondscènes van club naar bar naar ander nachtelijk vertier is enorm vermakelijk om te zien en soms zelfs ontroerend.De hoofdpersoon raakt me soms wel (met dat lied), soms echter vind ik hem te zwaar acteren. Net iets te stil, net iets te veel en vaak voorover gebogen lopen. Zo wordt hij meer een karikatuur om de inhoud en thema's van de film te onderschrijven dan daadwerkelijk een mens. Inhoudelijk ook boeiend over bureaucratie en de plek van de mens in de moderne samenleving, al vind ik Ozu daar net wat sterker. Maar dat stukje aan het begin waar iemand van het kastje naar de muur wordt gestuurd is wel enorm grappig.

Ja, dat tweede deel van de film zakt wel weg uiteindelijk, het tempo gaat naar beneden en ondanks enkele mooie scènes en beelden (op het speelveldje) is dit deel visueel minder boeiend en duurt de film net te lang. Maar op basis van al het goede wel 4,0*.

Sterke film, soms enorm indrukwekkend, maar met gebreken waardoor deze wat als een nachtkaars uitgaat voor mijn gevoel.

Het boek wordt niet echt gevolgd, behoudens locatie, namen van personages en enkele gebeurtenissen
zoals het jatten van een gans, een gorgelende soldaat in zijn doodsstrijd, het gevoel dat men de oorlog aan het verliezen is met hordes nieuwe Amerikaanse soldaten en de tanks die oprukken - dat laatste schijnt historisch niet correct te zijn maar kan ook als gevoel worden getoond hoe het voor die soldaten na 4 jaar ellende overkwam. En allicht ook qua gevoel van de oorlog. Zeker een bepaald hoofdstuk waarin de gruwelijkheden worden neergezet wordt op momenten goed getoond. De film richt zich eigenlijk vooral op de laatste dagen van de oorlog in november 1918 met een stukje boeiende politiek erbij (de delen rond Daniel Brühl).

Visueel sowieso schitterend. Veelal dromerig met zacht licht, veel mist en rook, pastelkleuren en enkele hoogtepuntjes zoals het doven van de lichten in die colonne. Maar ook veldslagen worden overzichtelijk in beeld gezet waarin toch de chaos voelbaar is. Ook die centrale veldslag zo iets over de helft is schitterend, vooral door de duur ervan, het hoogtepunt van de film. Maar helaas ook net aan 20 minuten, waar een Idi i Smotri (ik moest aan die film denken) dat gevoel de hele film doorheeft.

De film heeft uiteindelijk geen heel hoge score, ondanks alle lof hiervoor. Niettegenstaande de gruwel vond ik de film wat afstandelijk. Dat had ik met het boek ook al, personages die nergens echt gaan leven. Misschien zegt dat wat over de soldaat als symbool, die is geen individu maar slechts een onderdeel van het geheel. Maar in een boek of film werkt dat toch minder. Ook gaat de film te lang door. Na die geweldig indrukwekkende veldslag is de koek wel op en komt er nog drie kwartier minder boeiende film. Inhoudelijk zitten er aardige punten in, zeker het laatste kwartier en als kunst werkt het nog wel, maar filmisch en als beleving werkt dit deel minder. 3,5*.

Begint niet onaardig met een typisch sfeertje van Gilliam vol gekke creaturen, maar na een uur ging dit een kant uit die ik niet trok. Te absurd, te chaotisch en ook het spel van de meeste acteurs was ook niet heel denderend. Garfield blijft vervelend, Plummer en Ledger op de automatische piloot en Lily Cole was vooral verrukkelijk om te zien. Alleen Tom Waits bracht wel iets extra's met wat nonchalance. De achtergronden (van cgi) zijn dan wel zo bedoeld, maar het is niet mijn stijl. Wel in korte videoclips als Tonight Tonight van de Smashing Pumpkins, maar niet een hele film lang. Nee, echt leuk was dit niet. 2,0*.

Bijzonder. Ik ging met m'n vader naar de docu van John Lennon (uit 1988) zoals hij dacht dat die gedraaid zou worden. Dat was ook wat het filmhuis suggereerde. Maar we kregen dus deze voorgeschoteld, die m'n vader dan in het geheel weer niet kende.

De film bestaat uit veelal scènes uit het leven van John en Yoko rond 1972. Leuk wel om te zien en vooral de liefde tussen hen is goed te zien, je merkt dat het niet alleen geliefden maar ook maatjes zijn, met fijn kinderlijk gedrag. Elke scène is net wat anders en begeleidt een liedje van het album Imagine of The Fly (van Ono). Beeld en geluid passen meestal niet echt bij elkaar en 75 minuten daarvan maakt het op den duur wat eentonig, maar de kracht van de muziek helpt je er wel doorheen. En er zit genoeg ongein in de beelden (verkleed als militairen, een potje snooker, in een roeiboot - het gaat nergens over eigenlijk) om vermakelijk te blijven. En de videoclip van Imagine komt ook uit deze film. In de versie van 2018 komen nog twee kale studio-opnames en een liedje op gitaar vanuit bed, maar dat past verder niet bij de rest van de film. 3,0*.

Informatieve docu die makkelijk wegkijkt, soms interessant is en doet wat hij moet doen, maar verder ook vrij degelijk is en weinig bijzonders kent. Er zitten enkele leuke momenten in, zoals met die fan aan huis of de discussie met de Canadese journalist, maar die momenten zijn vrij spaarzaam. Verder is het vooral het bekende werk allemaal dat af en toe wat nieuwigheden brengt, maar ook niet heel veel toevoegt. 3,0*.

Bij zowel Mr. Turner als The Theory of Everything gaf ik al de omschrijving 'Brits' mee, wat zoiets inhoudt dat de film zeer degelijk is (dus altijd wel een voldoende) maar eigenlijk ook een eigen smoel mist, kraak noch smaak heeft en dus nooit overdonderde cinema kan zijn. Zo ook deze dus.

Ook nu is de prent knap gemaakt, met mooie sets, goede kostuums en kapsels, behoorlijk acteerwerk - zowelvan Cumberbatch die zijn tics geloofwaardig brengt, Knightley die een frisse verschijning neerzet en de jonge Turner die knal Cumberbatch weet na te doen-, een uitstekende snedige montage (terechte nominatie) waardoor het tempo heel behoorlijk is en alle stukjes komen netjes langs, zelfs zodanig dat alles net lang genoeg duurt. Ook de humor is heel behoorlijk.

Maar verder ziet de film er zo oerdegelijk en ook gewoon saai uit, is de soundtrack ongeïnspireerd (zoals zo vaak bij Desplat) en soms zelf irritant, gaat het acteerwerk nooit heel diepgravend en komt de film niet hard genoeg binnen. Alles komt wel langs, maar vaak terzijde en nog vaker gaat men snel over tot een volgend onderwerp. En zeker het laatste deel, als eenmaal de Enigma is gekraakt , komt er vrij bekaaid vanaf. In wezen zit voor de film hier net de meeste potentie, met de keuzes tussen leven en dood, maar dat is allemaal snel afgeraffeld. Ja, die éne knul heeft net een broer op dat schip zitten dat zal worden aangevallen. Ik vond het sowieso niet geloofwaardig, maar dat er vrij snel wordt weggecut vond ik nog het meest zonde. 3,0*

Vooral wat een ongelooflijk fijne film om te kijken. Lana Turner staat vanaf de eerste seconde te stralen en is even later ook volstrekt geloofwaardig geschminkt als ze twaalf jaar ouder is. Daarnaast merk je dat de hele cast met een zeker plezier speelt., vooral van Sandra Dee werd ik helemaal vrolijk Ook een hele fijne rol van Gavin als Steve. Maar over de hele breedte is het acteerwerk ook behoorlijk modern zonder overdreven melodramatiek. Nee, in alles is dit een heel fijn subtiele film.

De film bestaat eigenlijk uit twee verhaallijnen die eigenlijk nergens echt geloofwaardig samenkomen. Althans, er is geen reden waarom beide in deze film zitten - er zit geen enkel logisch verband tussen. Daarnaast is zeker de rol van Sarah Lee niet even goed geschreven. Te zwart-wit en je mist een stukje achtergrond, iets dat allicht in '59 wel alom bekend was bij het publiek (ja oké, die is er wel, maar ik voel er niks bij). Verder wel mooi kleurgebruik, fijne sets, verrassend fris en modern ogend, prima muziek en geen moment verveeld. Dan mag het wel geen perfecte film zijn, veel pret drukt dat ook niet. Hier en daar dus geen topper, maar wel een prima stuk vermaak en ontroerend aan het eind. 4,0*.

Dit horrorfilmpje pakt alle clichés maar ook bijna alle vormen wel. Gore, spanning, jump scares (altijd flauw), donkere steegjes (pas tegen het einde en dan pas wordt de film spannend) etc. Allemaal weinig origineel maar wel redelijk goed gemaakt en Sweeney is ook wel prima hier. Nooit echt top deze film en soms valt de film wat stil (ook al duurt deze slechts anderhalf uur) maar als geheel wel voldoende. 3,0*.

Deze film wilde ik om twee redenen zien: omdat dit een film noir is en omdat deze film een goed beeld van L.A. zou geven, daar had ik wel even zin in. Maar beide aspecten vond ik niet echt aanwezig. Ik vond hier maar weinig film noir-achtigs aan, daar miste de film veel te veel op dat vlak. En de scènes spelen zich vooral binnenshuis af dus van L.A. krijg je weinig mee. Toch was de film geen teleurstelling. Verre van zelfs.

Goede sfeer, boeiend verhaal, een sterke Bogart en Grahame geeft hem uitstekend weerwerk en zij hebben ook zeker een bepaalde chemie. Dit ding is gewoon een uitstekend gemaakte film die nergens per se echt excelleert (of dat nu gaat om dialogen of fotografie, beide zijn prima maar niet speciaal) maar wel meer dan vermaakt en op veel punten gewoonweg overtuigt. 4,0*.

Western die wel redelijk wegkijkt. Vrij clichématig -ook (en vooral) in acteerwerk- en vooral het eerste halfuur is daardoor weinig interessant. Maar daarna wordt het snel beter met een prima shoot-out die vrij lang duurt maar eigenlijk nergens verveelt. Ook twee leuke vrouwenrollen die deze western net even wat anders geven. Verder aardige beelden en heel behoorlijke muziek die soms wat dromerig is ook. 3,0*.

Niet onaardig bedacht, maar vooral saai op momenten. Het meeste van het leven van Bell was nauwelijks interessant - alleen haar relatie met die jongeman had nog wel een lichte sprankeling. Ook uit haar hele situatie van hopeloze dertiger had meer gehaald kunnen worden, net als uit de wereld van stemacteurs, al zien we best nog wel wat beelden ervan. De stem van Melamed is wel geweldig en de opening is ook wel geinig. 2,0*.

All-inclusive resorts, veel treuriger kan je vakantie niet worden denk ik. Vraag me ook af waarom ze voor zo;n film als deze naar Griekenland moeten. Ik zou als subsidieverstrekker dan wel eisen dat men de kosten volledig in Nederland maakt, zeker met dit soort kleine filmpjes. Laat de filmmaker dan maar inventief zijn en je verhaal ofwel in NL laten spelen, ofwel zo filmen dat je doet alsof je in Griekenland zit. In deze film zitten dusdanig veel binnenshots dat men dat wel had kunnen doen.

Enfin, de film zelf. Die is eigenlijk best wel oké. Dchar vind ik sowieso wel een goed acteur, Dagelet is wel prima ernaast. Ook de psyche van Dchar wordt goed weergegeven, hoewel ik die tiwst niet helemaal overtuigend vond. Geel vond ik niet helemaal geweldig, iets te grotesk. Visueel soms mooi dromerig en fijne kleurtjes. 3,5*.

Mooi filmpje. Het eerste kwartier was wel uitzitten en konden me eigenlijk niet boeien, maar daarna was het best prettig. Sowieso in een schitterende zwart-witfotografie geschoten, met vooral diep zwarte schaduwen alsof het een film noir is, en verder een leuk stadsbeeld van LA dat ik niet zo ken (met veel bebouwing uit begin twintigste eeuw). En die hele sfeer blijft, van kleine kroegjes en steegjes tot een leuk Italiaans restaurant. Wel vond ik de straten vaak opvallend leeg, zelfs voor de 31e van december. Beide hoofdrolspelers zijn erg fijn en hun chemie is prima. Ook de jazzy muziek past goed. Wel jammer dat de film af en toe richting de roomies van Wllson gaat, want dat deel was een stuk minder interessant. 3,5*.

Niet heel vervelend om te zien: het foute ligt er zo dik bovenop dat het allemaal wel grappig wordt. Acteerwerk is matig, scènes overdag zien er lelijk uit en het einde slaat nergens op. Maar ach, er wordt redelijk geknokt en het gebruik van Spaans in de film is prima. Daarnaast wordt de Dominicaanse Republiek fraai neergezet. Verder niks bijzonders en ondanks de niet heel lange duur soms wat saai. 2,0*.

Sinds Guy Ritchie geen dadendrang meer heeft zoals in het begin van zijn carrière zijn zijn films wel te pruimen. Volstrekt kleurloos (en ook zonder eigen smoel, maar dat was al zijn werk in het begin ook) maar wel vakkundig genoeg gemaakt om te vermaken. Zo ook deze jongste telg. Af en toe wat rommelig verteld, vaak erg ongeloofwaardig hoe men een en ander voor elkaar krijgt, maar juist door heel veel nadruk te leggen op de voorbereiding heeft de film toch iets eigens. Acteerwerk is degelijk, locaties aardig en de actie redelijk in beeld gezet. Maar sowieso goed gedoseerd waardoor aan het eind de film echt los mag. Verder alweer vergeten buiten de bioscoop maar dat dit ding afklokt ruim binnen de 100 minuten is ook wel lekker. 3,0*.

Ik vond deze film wel heel oké. Weinig nieuws onder de zon maar goed gemaakt. Sfeervol, Neeson past hier prima en de toon is de hele film wel erg fijn. Op een bepaalde manier kabbelt de film voort maar wel met een zekere urgentie en blijft daarmee boeien. Naast Neeson worden ook andere rollen mooi ingevuld. Het einde is misschien iets te veel buiten de toon van de rest maar veel pret mag dit niet drukken. 3,5*.

Deze film wist me niet te grijpen. Ik vond de film als geheel nogal mat. Veel scènes zonder muziek, en daardoor gaf dit nogal een 70s vibe (althans, dat is het gevoel dat ik erbij heb) die ik nooit echt fijn heb gevonden. De film voelt daarmee afstandelijk voor mij, waar geen drama of suspense in te vinden is. Ook vond ik Day Lewis niet echt geweldig, ook heel erg vlak spelend en hij wist me nergens te raken. Visueel verder erg saai, daar zat ook niets moois in. Ook dit voelt als een goedekope film uit de jaren 70. Allicht wilde men de film laten aanvoelen alsof de film toentertijd was geschoten, maar het werkt niet voor mij. Daarnaast vond ik veel gedoe in de gevangenis ook eigenlijk niet boeiend. En zelfs de rechtszaak aan het eind, vaak toch wel mijn ding, wist me niet echt te interesseren, laat staan te raken. Uiteindelijk is het ook niet zo dat ik me verveeld heb, maar dat is het dan ook wel. 2,5*.

Mwoh. Het kan aan mij liggen (vast wel) maar dat het hier om een vader en dochter ging (ik dacht man en vrouw) en dat het om PTSS ging haalde ik er niet direct uit. Achteraf misschien wel maar ik dacht vooral dat het soms rare droomscènes waren. Dat deed wel wat met mijn kijkervaring. Visueel aardig hoewel niet helemaal mijn smaak en waar ik echt enthousiast van houd. Dat het zonder tekst was werkte redelijk maar hield een en ander wat afstandelijk hier. 2,5*.

Nee, hier kan ik helemaal niets mee. Een verhaal dat al veel vaker en veel beter is verteld en met van die hoofdpersonen die alleen maar naar beneden kijken en niets zeggen een hele film lang, daar krijg ik jeuk van. Ook audiovisueel niets bijzonder te ontdekken en elke vorm van sfeer ontbreekt. Alleen die broer had nog wel een heel aardige rol, daarom 1,0*.

Na jaren weer herzien, ditmaal in de bioscoop waar bijna alles van Nolan opnieuw draait deze periode. Het blijft nog steeds een boeiende film, goed geacteerd, mooi geschoten (met soms fijne luxueuze decors) en enkele visuele hoogtepuntjes. Dit is ook een actiefilm die net even inhoudelijk wat meer biedt. En zeker in de bioscoop komt het actiegedeelte goed naar voren, al blijft Nolan op dat vlak wel een gemiddelde regisseur. Alleen heeft hij genoeg andere kwaliteiten, vooral in het tempo waardoor die 150 minuten vrij soepel wegkijken.

De zwakste punten zitten in het laatste halfuur. De film verandert in een vrij simpele actiefilm, visueel is het wat minder boeiend allemaal (die sneeuwomgeving is zelfs saai te noemen) en de tijd klopt ook niet helemaal meer wat echt wel afbreuk doet aan de film. Ook is lang niet elke rol even sterk geschreven, sommige acteurs hangen er net te veel bij. Een film die lang heel goed is, maar aan het eind toch wat wegzakt. En eigenlijk weet dat centrale liefdesverhaal nergens te overtuigen. Dan blijft over 3,5*.

Mislukt als docu. Het eerste uur is echt vlees noch vis. Soms wat klimaatkritiek zonder onderbouwing, maar enkel beelden wat extreem weer. In een docu verwacht ik meer. En deels een egodocument van Gore, al mag ik de man overigens wel. Het tweede uur is al beter als het meer en meer om de politiek gaat en je Gore wat meer ziet als contactlegger. Belletje hier, handje daar. Dat is wel geinig om te zien. Maar dat had het startpunt moeten zijn en dan als onderwerp de politiek na zijn eerste film. Daar lijkt het ook om te draaien na de eerste minuut, en had een inhoudelijk interessantere en betere film op kunnen leveren. Maar daar gaat het nauwelijks over op wat momentjes na. Verder keek dit best makkelijk weg, in de grote zaal in m'n eentje, ook bijzonder dat die daar draaide. 1,5*.

Best vermakelijk, maar niet altijd even goed en zakt de tweede helft nog wel wat weg.

Vooral het eerste deel is goed. Snedig gemonteerd, met mooi geschoten en belichte beelden (dat eindeloze shot over die favela heen) en al met al een best sterk portret van Banner in exile. De actie is netjes geschoten maar duurt soms wel te lang om echt opwindend te blijven.

Het tweede deel wordt meer een doorsnee blockbuster waarin vooral het matige acteerwerk opvalt, ook van de kleurloze Norton. Wat Tyler er verder doet is me een raadsel en eigenlijk heeft vooral Roth begrepen in wat voor film hij zit. Niet dat het echt briljant is wat hij doet, maar hij steekt wel boven de middelmaat uit.

Al met al weet de film wel te vermaken de volle twee uur, maar het had dus wel beter gekund. 3,0*.