Opinions

Elke keer als Alien vs Predator weer in de updatelijst verschijnt, verbaast het mij dat dit wanprodukt positieve berichten en waarderingen weet te krijgen.

Mijn afkeer dan weer niet zo erg als ik het vergelijk met bv. de anti-geluiden die aanwezig zijn bij The Butterfly Effect en Saw, om een paar te noemen, maar AvP triggert wel een schoolbord-nagelkrabbende irritatie op.

Dat AvP een slechte uitvoering van een formule is dat 'gered' wordt door de franchise waar het op gebaseerd is, bewijst deze obscure Indonesiche rip-off van The Terminator, waar niemand zal twijfelen dat het van een bedroevend niveau is en het 'foute' factor de film niet redt. Een goede 'foute' film werkt op de lachspieren. Een 'foute' film die op alle fronten slecht is, werkt alleen op de irritatie- en toleratiegrens.

Ik dwaal af. Lady Terminator mixt de high-tech verhaallijn van The Terminator (een überwezen die in de toekomst toeslaat) met wortels uit folklore. Legende wil, dat een onverzadigbare heks wordt overmeesterd door haar 100ste minnaar en zij zijn kleindochter vervloekt. Enter The Terminator.

Tussen inleiding en ontknoping belanden de karakters in situaties waarin ze de schaduwfiguren vormen in de helderheid van explosies. Bijna gelijkwaardig aan AvP.

Hebben we dan met AvP, een soortgelijke film voor deze generatie? Geheel gecamoufleerd in de update van technologie en het gebruik van gevestigde iconen.

Lady Terminator is imo dan ook een AvP zonder de bovengenoemde 'garanties', en waarschijnlijk zelfs de betere film, als je de veelgebruikte retoriek van 'goed gedaan voor die tijd ' zou omkeren tov. AvP.

Zo, dat lucht op.

Uiterst amusante types bevolken The Penguin Pool Murder. Net als de meeste films binnen het 'moord mysterie' genre, is de plot ondergeschikt aan de (interactie van de) personages. En deze figuren vielen zeker in de smaak.

James Gleason viel mij al op als de typisch New Yorkse inspecteur in Arsenic & Old Lace. Het is dan ook grappig om op te merken dat die rol eigenlijk een reprise is van deze personage.

Waar het duo Mr. en Mrs. Charles uit de latere Thin Man-series vooral met stijl en klasse te werk gingen, gaat het hier toch iets platter aan toe. Maar niet minder leuk.

Naast Piper, de inspecteur, staat de lerares en ouwe vrijster Ms. Withers, die al heel vroeg in de film van zich doet spreken: Een vluchtende zakkenroller struikelt over een uitgestoken paraplu. Met een klassieke introductie maken we kennis met de onwaarschijnlijkste lead: Now children, you see. Never try to evade the law with an umbrella between your legs.

Gedurende de gehele film vechten zij een verbale oorlog uit, met tussendoor verhulde hofmakerij. Een kleine mopperpot en een ouwe vrijster. Als Withers wederom na gekibbel het kantoor van Piper verlaat, roept hij, met een blik alsof hij door een fluwelen truck omver is gereden: Boy! .... And she can cook, too!

De 'battle of The sexes' met de onwaarschijnlijkste actoren.

Na een check op iMDB blijkt dat dit de eerste in een reeks van zes films met dezelfde personages. Waardig om achterna te gaan als moordmysterie-genre je weet te bekoren.

Ergens tijdens het filmen moeten de studiobonzen gedacht hebben:

"Laten we er een sausje patriotisme overheen gooien."

Dit vanwege de urgentie van Pearl Harbor en Amerika's deelname aan de Tweede Wereldoorlog. Films waren immers een goede massamedium voor propaganda en promotie om 'war bonds' te kopen.

Dat is jammer, want het maakt Pittsburgh een beetje afgeraffeld en onvoltooid. De zalf voor de eens zo moeizame driehoeksverhouding tussen La Dietrich, Wayne en Scott blijkt dan toch plichtsbesef te zijn: het is sterker dan liefde, sterker dan haat, sterker dan trots!

Probeer daar maar eens eens kunst van te maken!

hij was niet saai. hij was gewoon slecht.

hij was zo merkbaar slecht dat het boeiend was om naar te blijven kijken. en dat is het tegenovergestelde van saai.

filmtechnisch en plotsgewijs zo dramatisch,

it might as well be the worst...

maar wel gelachen...

een beetje voyeuristische kijk op de levens van een aantal personen die uiteindelijk met elkaar verbonden zijn

een aantal van de segmenten vond ik niet erg boeiend, vnl. vanwege het vrouwelijk perspectief,
met name die van gillian anderson.

het meest benieuwd was ik naar de reden waarom quaid zo vaag aan het doen was. de conslusie daarop was helaas, ironsich genoeg, zelf 'unimaginitive'

Helen Kane = Betty Boop

Weinig hoogtepunten in deze, iets te melodramatische pre-code vroege talkie. William Powell toont zijn suave en kundigheid met spraak en lijkt klaar om naar sterrendom te schieten. Al zou het nog zo'n vijf jaren duren. Fay Wray speelt de kostwinner voor haar man en heeft wel erg ondankbare rol.

Haar man heeft het onvermogen om voor zichzelf te zorgen, zowel financieel (moeders stopt zijn 'allowance' en vrouwlief brengt brood op de plank) als artistiek (niemand staat te wachten op zijn symfonie). Wray wordt dan de inzet in een strijd tussen haar man en de veel sympathiekere Powell, maar tot een echte strijd komt het nooit. Powell is, merkwaardig genoeg, te lief om ertussen te komen en zijn motieven om de tortelduifjes weer te herinneren zijn te ongeloofwaardig. Ware liefde, yeah right!

Rest alleen nog de comic relief van Helen Kane, die als inspiratie diende voor Betty Boop, maar zelf in de vergetelheid raakte. In de gelinkte clip doet ze de karakteristieke Poop Oop a Doo.

Competent geschoten misdaadfilm, die naar mijn mening, veel probeert te suggereren, maar vervolgens binnen de 'veilige' marges blijft.

Alle losse eindjes worden naadloos aan elkaar geknoopt en er worden geen overbodige elementen geïntroduceerd, dat geen betrekking zal hebben op de uiteindelijke ontknoping van het verhaal.

Dit mag dan misschien resulteren in slimme scriptwriting, maar het blijft vooral een passieve kijkbeurt. Je wordt mondjesmatig gevoed en ook al zou je als kijkbuisdetective, een interessante mysterie onthult zien worden; de werkelijke potentie in het verhaal, een protest richting autoriteit, wordt slachtoffer van zijn eigen beperking.

Het valt te vergelijken met hetgene wat er met de climax van Adaptation. bereikt wordt.
La Polizia Chiede Aiuto suggereert dat het de hooggeplaatste figuren zijn, die gebruik maken van de diensten van de prostitutiesyndicaat, bestaande uit tienermeisjes. Kerk en Staat hebben het altijd zwaar de verduren als het om deze vorm van corruptie en hypocrisie gaat.
De suggestie wordt dus gewekt, maar zakt in de self-fulfilling prophecy dat tegen zulke figuren toch niet opgevochten kan worden. Het komt ter sprake, tot frustratie van de hoofdfiguren, maar tegerlijkertijd tot frustratie van de kijker. Waarom?
Alles wordt afhankelijk van de figuur op de onderste ladder, nl. de moordenaar, die vanuit de top, sporen uitwist en uiteindelijk, hoe kan het ook anders, kapot wordt geschoten.
De kijker blijft met lege handen zitten.

De beschrijving hierboven geldt eigenlijk als inleiding voor het werkelijke verhaal, namelijk een behekst telefoonnummer.

Je zou het dus in hetzelfde licht kunnen plaatsen als de andere 'neo-horror' uit Azië, waar een alllerdaags gegeven opeens vervloekt blijkt te zijn.

Alhoewel er een aantal scenes inzaten die mij deden springen, vond ik het voornamelijk een drama/whodunnit waar je constant de verhaalgegevens aan elkaar probeert te koppelen.

Ik kan naar alles kijken, maar deze was echt ongelooflijk slecht.

What were they thinking? kwam steeds in mij op...

Als dit de toekomst is van Black Cinema dan kunnen ze maar beter geld stoppen in een revival van Blaxploitation.

Om die Cheeseness kan ik tenminste wel lachen....

Ik kende Uwe Boll alleen van zijn reputatie in de diverse media. Zijn bokswedstrijd tegen criticasters (lees: nerds) vond ik een meesterzet. Maar een beeld van zijn films had ik nog niet.

Postal is een goedkope aandoening en meestal kan ik goedkope aandoeningen wel hebben, mits er enige creativiteit mee gepaard gaat. Het begin is vooral een aaneenschakeling van situatiesketches. De één iets minder geslaagd dan de ander, maar vooral zo inspiratieloos. De types en hun 'grove' beledigingen zijn misschien voor Amerikanen not-done maar hier komt het niet over.

Er lijkt pas vaart in te komen als de maker (en waarschijnlijk de liefhebbers van het spel met hem) Boll te grazen neemt, omdat de film tot dat punt helemaal niks met de game te maken heeft. Maar zelfs dat viel een beetje tegen. Je magazijn legen en overal gaten achterlaten is leuk om te zien en te horen, maar compenseer het een beetje met motion, want ook al is er geen script, acteertalent of visie: laat tenminste wat motion zien in een motion picture.

Uwe Boll lijkt met Postal een vehikel te maken voor frustraties, die hij er zomaar ingooit zonder het te verfijnen. Het komt als een grote Fuck You en egotripperij over dat moet doorgaan als film. Ga dan maar emomuziek maken.

George Sanders in een rol die hem als gegoten zit. Venijnig, gevat maar boven alles, onweerstaanbaar charmant. Een soort duistere Cary Grant, zeg maar.

In The Private Affairs of Bel Ami komt een 'foefje' terug, die we al eerder van regisseur Albert Lewin zagen in zijn Portrait of Dorian Gray. De rijke socialités zitten aandachtig te staren naar een nieuw pronkstuk, een schilderij in full color. In een zwart-wit film.

Het heeft weliswaar niet dezelfde kracht als in Dorian Grey (daar kreeg ik rillingen van), maar heeft wel een gewenst effect: een zeldzame schoonheid in een mondaine omgeving, die er alleen naar kan streven.

Bel Ami valt wel in het rijtje van (zeldzame) mannelijke golddiggers, die ik al opmerkte bij Ruthless. Het grootste verschil is echter, dat de dominante krachten in deze film, de vrouwen zijn. Ann Dvorak's personage, waarmee Bel Ami strategisch huwt, kan hij alleen maar buitenspel zetten door list en bedrog in plaats van (de gebruikelijke) masculiniteit. Ook de andere vrouwen in de film zijn vrij onafhankelijk in hun doen en laten, zonder dat er een opgelegde moraal (lees: Hays Code) een bestraffing eist.

Het is juist het masculine aspect dat hem zijn ondergang brengt. In kringen waar rijkdom verdeeld wordt door naam en aanzien, mislukt Bel Ami's poging om als provinciaal, de naam van een 'notabele' te claimen. De eer van vrouwen aantasten is één ding. De familienaam verdedigen is iets beduidend anders.