Opinions

Wat een armoedige film.

Kun je het de makers kwalijk nemen?

De gevolgen van uitdelen wat je uitdelen kan [Marvel] en grijpen wat je grijpen kan [studio's] heeft tot dusver geleid tot verschillende [super]monsters van films.

Ang Lee, die menselijkheid in The Hulk probeert te portretteren, terwijl het publiek wacht op de Hulk Smash.

Daredevil die de plank misslaat door de urban setting van Hell's Kitchen te verwarren met Urban MTV®.

En tenslotte Lion Gates/ Artisan die de Punisher-licentie weet in te passen in een economische prequel.

Daartussen nog 'Evil Dead' Raimi, 'Usual Suspect' Synger en binnenkort 'Wolverine' Jackman, die voorlopig nog wel zoet zijn binnen het genre.

Als je het spel The Movies zou spelen, zou je je scriptwriters nu massaal op Superhero-movies zetten.

Dus komen we weer bij armoede.

Fantastic Four is zo armoedig, dat je niet eens verrast of beloond wordt. Het is dat pakje onder de kerstboom waarvan je al weet dat het sokken zijn en je er weer een paar bij hebt om aan te trekken.

Niets, maar dan ook niets wordt tot je verbeelding gelaten.

Von Doom is de ijdele primadonna,

Reed is de clueless doch oprechte sul, Johnny is de onuitstaanbare en roekeloze dude en Ben de vriend die Reed altijd rugdekking geeft.

Afgezien van de clichés, valide eigenschappen om een popcornfilm op gang te houden, ware het niet dat je er constant aan wordt herinnerd.

Was Johnny obnoxious in scene 2, reken er maar op dat hij het overdoet en zelfs overtreft in de volgende scene.

Reed een sul? Wacht maar tot de volgende scene.

En arme Ben Grimm. In 25 minuten The Commish kan ie meer laten zien dan in deze film. [de acteur dan, he]

En Victor.

Niet echt Diabolik met zijn ondergang, want waar in Bava's 'comic' verfilming film bijna alles als een verrassing komt en met een knipoog, weet je al bij FF vanaf het begin waar Von Doom's ijdelheid en megalomanische waanzin uiteindelijk zal leiden.

En dan heb ik het niet eens over de mogelijkheid voor een terugkeer. Een gegeven wat je bijna al geen spoiler meer kan noemen.

Het klinkt gek om FF af te rekenen op die betreffende karakteruitdieping [of gebrek daaraan] ipv te gewoon te genieten van de explosies en sfx.

Maar repetitieve explosies zijn net zo vervelend als schijnbare karakterschetsen.

Eerste gedachte: Twee-en-een-half-uur?!
Hoe houd je dat spannend?

The FBI Story is, wat ik noem, een advertorial of infomercial, gevuld met de persoonlijke touch. Wat het moet verkopen? De onvoorwaardelijke noodzaak van Edgar J. Hoover's paradepaardje: The Federal Bureau of Investigation. Het zijn de kronieken van de FBI, persoonlijk gemaakt door het gemiddelde Amerikaans gezin: dat van James Stewart.

In episodes, verdeeld over belangrijke keerpunten in de (Amerikaanse) geschiedenis, groeien we mee met Stewart en de FBI. Een 'mooi' contrast: Stewart en Vera Miles die een gezin willen stichten. Op de achtergrond, de expansiedrift van de FBI; de FBI, hoewel federaal, is dichterbij dan u denkt, beste burger.

Een infiltratie bij de Ku Klux Klan, gezwendel in het 'nieuwe' Westen, de gangsterperiode, Nazi's en tenslotte het grootste gevaar van allen: de Communist. Alles wordt uit de kast gehaald. Misselijkmakend.

Het is opvallend dat regisseur Mervyn LeRoy verantwoordelijk is voor een aantal oncomprimerende films in de jaren '30: Little Caesar, Three on a Match en I Was a Fugitive From a Chain Gang. Van iemand die zo tartte met de 'morele code' van Hollywood, is het raar om te zien hoe hij met goedkope sentimenten komt.

Een spoiler-ongevoelige voorbeeld:
De gangsters komen op en de FBI hebben tot dan toe, nog niet het recht om wapens te dragen. De gangsters moorden erop los en dat is het breekpunt om een wet in werking te stellen dat gewapende agenten toestaat. Een emotionele Vera Miles krijgt dit tijdens Kerst (!) te horen en 'voorschaduwt' dan de dood van een FBI-collega en huisvriend.
Er zal in realiteit vast wel een wapenlobby van de NRA aan vooraf zijn gegaan, maar toch kiest LeRoy om voor deze sentimentele optelsom te gaan. Het verhaal houdt niet op: de zoon van de FBI-zoon wordt nl. zelf ook FBI-agent. Goedkoop?

En net als het 'gemiddelde' Amerikaans gezin sturen zij een zoon richting Iwo Jima. Vera Miles merkt terecht (egoïstisch) op waarom haar zoon zich heeft opgegeven, terwijl hij dat niet perse 'hoeft'. Patriotisme is hier het toverwoord, maar Michael Moore heeft dit holle sentiment in Fahrenheit 9/11 ontmaskerd: welgestelde gezinnen (als die van Steward en Miles) leveren doorgaans geen soldaten. Dat is voorbehouden aan de lagere klasse, die wellicht nog gelooft in de verkooptruc.

Qua verhaal niet zo heel bijzonder.

'Kleine' Joe 'forceert' grote broer Leo, als het ware in de problemen en is de tweede helft van de film druk bezig om dat weer ongedaan te maken, met alle gevolgen van dien.

Formeel als film-noir is het prima in orde, ondanks de afwezigheid van een dominante femme fatale.

De hoofdpersoon is voldoende rusteloos en gekweld en dat is sfeervol in beeld gebracht door de belichting; een sterk punt in deze film.

Het verband met Re-Animator wordt al snel duidelijk. Hoofdpersoon Jeffrey is werkelijk een magere stand-in voor Jeffrey Comb's Herbert West, die jammer genoeg in tegenstelling tot zijn Re-Animator-collega, zijn vocale uitbarstingen niet matigt.

Het leek bijna wel alsof hij de scenes en gebeurtenissen aan elkaar aan het praten was alsof het een hoorspel was.

Het enige wat mijn aandacht toch enigzins hield waren de rare capriolen die volgden na wat drugsgebruik. En natuurlijk de overkill aan het eind, die, zoals hierboven genoemd, cheesy en niet overtuigend waren. Helemaal als als het ook nog door hele slechte acteurs uitgebeeld wordt.

Ondanks de raciale restricties die 'kleurlingen' in het Hollywoodsysteem hadden, was Mantan Moreland toch altijd wel de ster van de show. Monogram Pictures, bekend van haar low-budget B-films in die tijd, liet hem als bijfiguur vaak afdwalen van het hoofdverhaal, dat zijn capriolen op zich al een eigen serie vedienden.

In het zelfbewuste politiek-correcte klimaat na de burgerrechtenbeweging is Moreland, met zijn uitpuilende ogen en stereotype gedrag, een gemakkelijk doelwit. Toegegeven, Hollywood was in die tijd niet echt subtiel in het portretteren van etniciteit en de resultaten zijn vaak tenenkrommend.

Toch kijk ik met plezier naar Moreland, omdat hij een goede entertainer is en de films waarin hij speelt -die toch al niet hoogstaand zijn- nog enige sjeu geeft. Zo ook bij deze film, waarin hij akkefietjes heeft met de zwarte (beetje snobistische) chauffeur van een gangster:

My title is Roxbury Bobberson Brown III.

The third what?

Well, that means I'm the third man with that name in my family.

What's a matter? Ain't they got no imagination?

De rest van de film, waarin Freckles het aan de stok heeft met gangsters die zijn gehucht willen bestelen, is beneden elk niveau en kinderachtig simpel. Het is net alsof er een voorwaarde geldt: geef ons een conflict, wat dan ook, als de boeven maar gepakt worden en de tortelduifjes elkaar vinden.

Op een set waar vast ook een western gedraaid werd.

Het hield mijn aandacht totdat het een politiethriller werd. Dat is dan ook meteen de keerpunt, waar het hele tijdsaspect, wat in het eerste gedeelte zo zorgvuldig is neergezet, opeens een gimmick-achtig mechanisme wordt om The Nightinggale Murders-plot te lanceren.

Dan maar liever Il Mare van hetzelfde jaar.

To maakt niet te veel woorden vuil aan de motieven voor wraak.
Er is een afrekening, er volgt wraak en er ontstaat een 'dilemma'.
Maar het zijn de details die het tot een rijke kijk-ervaring maken.

Ten eerste is het de aanwezigheid van Hallyday.
Hij zal geen prijzen winnen met zijn non-acting, maar zijn verschijning werkt. Als vreemde westerling tussen zijn Aziatische broeders spreken ze verrassend genoeg, dezelfde taal: de ongeschreven (en onbesproken) code van de huurling.
Costello's focus en vastberadenheid krijgen dan plots herkenbaarheid in naam- en landgenoot met dezelfde garderobesmaak: Le Samouraï.

Het had al af kunnen lopen tijdens het keerpunt, wanneer Costello zijn geheugen kwijtraakt en het voor de huurlingen daarmee af is. Maar zoals eerder in de film, tijdens de eerste showdown bij de picnick, houden zij zich aan hun code en de gevolgen ervan. Daarom schoten ook flitsen van de eindscene van The Wild Bunch bij mij binnen als de 'helden' besluiten eruit te gaan with a bang!

Dezelfde code maakt ook van Costello meester als hij besluit,zonder precies te weten waarom, de mannen waarvan hij denkt dat ze vrienden zijn, te wreken. Wat volgt is een meesterlijke uiteenzetting van kijken en zien; zoals Costello in zijn wereld (en To in zijn wereld daarachter) te werk gaat.

Vergeten betekent niet automatisch vergeven.
Als George Fung iets kan leren over karma, dan is het dat instinct het lot van de huurling bepaalt.

Dan rest nog de ironie die Costello moet voelen als hij aan een tafel zit vol starende halfbloedjes. The-night-before black-out laat hem zelfs verbaasd staan over zijn eigen kunnen.

Baldadige film die het beste weet te maken van de cliché plotformule, die vele (B) films van substantie heeft weten te voorzien. Namelijk die van de 'mistaken identity' en de gevolgen van de jacht van diverse partijen.

Het is lastig om nog naar Lucille Ball, met haar volle lippen en lange benen, te kijken zonder dat het beeld van de bonte stoet travestieten uit Rat Race dwarszit. Ball was inmiddels 39 in deze film en ze verschijnt, vermomd als 'donkere' schone in een nachtjapon met opgeplakte wimpers, in een burleske show. Om te ontsnappen van twee boeven die haar off-stage opwachten. Weg ... beeld ... Drag ... Queen.

Ik noem de film baldadig omdat de actie vrij tegenstrijdig is met het burgerlijke beeld van Lucille Ball. We zien een keurige vrouw in een '50 mantelpak (lange rok!) die als verkoopster voor babysitter wordt aangezien. Als het beeld dan het huis weer ingaat als de echte babysitter arriveert, zien we Ball gekneveld, omringd door kleine cowboys en Indiaantjes, die een vuurtje hebben aangestoken in huis. Als ze weer weggaat, zijn de kindertjes zelf gekneveld.

Of als oude vrouwtjes die net een permanentje op hebben gezet (sp?) waardoor later hun haren uitvallen. Of een grappige episode met twee pratende papegaaien (de stem van Mel Blanc) die de boel verraden terwijl Ball zich schuil probeert te houden.

Zo gebeurt er nog te veel om bij te houden en dendert de film tijdens het laatste half uur op volle vaart door. Het is dan ook vrij 'fysieke' komedie met allerlei dwaze capriolen, die Ball moet uithalen om uit handen van de schurken te blijven.

Een ander noemenswaardig gegeven is het nummer 'Bring The Blame on Mame' (o.a. uit Gilda) dat wordt gezongen in het burleske theater. Waar Ball overigens de zangeres later oprolt in een tapijt (!). Leuke film.