Opinions

Er zijn films die op voorhand bekend of berucht worden vanwege het aanwezige geweld dankzij trailers en previews. Veel mensen gingen naar, of bleven weg bij Fight Club in de veronderstelling dat ze een vechtfilm tegemoetgingen, om uiteindelijk een mindfuck te ontvangen of mis te lopen.
Oldboy slaagt erin het verontrustende geweld totaal te laten verbleken in vergelijking met iets pijnlijkers.

Net als Park's voorgaande films is het niet duidelijk uitgestippeld wie uiteindelijk de werkelijke pro- en antagonisten zijn. De 'rechtvaardigheid' van de daden van de verschillende karakters zijn allen afhankelijk van hun overtuiging, die per figuur geloofwaardig wordt neergezet zodat we zowel afgunst als sympathie kunnen opbrengen. In Park's wereld is niemand dus echt 'slecht'.

Werd je beeld op de Noord-Koreanen in JSA uiteindelijk nog enigszins [positief] bijgesteld,
kreeg je sympathie voor beide wraakengels in Sympathy for Mr. Vengeance;
In Oldboy is het niet anders. Daesu's brutaliteit, moordende instinct en vooral zijn dubbelzinnige grijns brengen zijn karakter en akties in een totaal ander daglicht, als uiteindelijk de aap uit de mouw is.
De 15 jaren hel kan zonder moeite geplaatst worden in Park's terugkerende thematiek. Er zijn twee kanten aan het verhaal;
Daesu's confrontatie met zijn kwelgeest Woo-jin, waar zijn 'liefje' Mido nog voor bad dat Woo-jin knielend voor zijn leven moest gaan smeken, maakt van Daesu een schim van zijn voormalig zelf, de brute monster.
Een monster die Woo-jin zelf creëerde en ook uiteindelijk kapotmaakt.
Een wraakfilm, inclusief alle woede, onbegrip en frustratie, maar met de benodigde substantie. Er zijn dus totaal geen knipoogjes.

Wat maakt Oldboy dan exceptioneel?
Het is een bijna-perfecte cinema-beleving.
Formeel, vakkundig neergezet. Sommige shots zijn bijna artsitiek te noemen.
Inhoudelijk gezien; een interessant gegeven, een boeiend verloop en uiteindelijk de sterke en compromisloze conclusie.
Een film die je empathiseert met de karakters, om je dan bij je strot te grijpen en je vol afschuw achterlaat en in je hoofd blijft spoken.
En dat zonder enige cheap thrills.


In conclusie is Oldboy niet een film voor iedereen.
Naast de drempel van de gewelddadige aard van de film, is er alsnog een barriere van psychologische terreur waar overheen gestapt moet worden.
Maar zoals met de meeste briljante, maar eigenzinnige films, wel één die door de beleving en vervoering alleen al, dik aangeraden kan worden.

Met een Grand Prix op zak krijgt het absoluut de erkenning die het verdiend en dat zal de [film]wereld weten ook.

3e deel van de 'Mr.Tibbs' trilogie; de rechercheur uit 'In The Heat of The Night'.

Deze is wat 'Blacker' dan zijn voorgangers en bevat snelle acties en achtervolgingscenes.

Vooral de soundtrack valt op en werkt opzwepend bij de scenes.

Aardige film!

Weinig aan toe te voegen!

Dit vond ik wel de beste van de Orpheus-trilogie. Waarschijnlijk vanwege het verhalend karakter dat deze bezit, in vergelijking met Blood of The Poet, zijn voorganger, die ook erg boeiend maar ook erg experimenteel en surrealistisch is.

Orphee benut, naar mijn mening, de kunde uit Blood of The Poet voldoende, dat met de mythe van Orpheus, het verhaal een goed gebalanceerd geheel wordt.

Zoals gezegd is het erg vergelijkbaar met Lynch;een grensoverschijdende surrealistisch verhaal.

Bekend met de mythe was het ook aardig om de motieven en verwijzingen in de film te herkennen;

De mythologische Bachanten waren in de film leden van een 'ladies-only' tent. Hehe, je moet er maar opkomen.

Het moment dat Orpheus Eurydice aanschouwt is een tragisch en een beetje angstig beeld wat mij altijd heeft gefascineerd in de mythe.

Toepasselijk van Cocteau om dat te laten geschieden door een kenmerkende motief.