Opinions

Laat het maar aan Warner Bros, de meest 'working-class' van de grote studio's, om met een film te komen over ... fraudeclaims.

The numbers racket (loterij), beer racket (bootleg), protection racket (bescherming), zelfs sprituele zwendelaars hebben we al voorbij zien komen. Maar de insurance racket is een nieuwe, maar uit de mond van die typische B-acteurs klinkt het al meteen geloofwaardig!

Voor een vrij vermakelijke, maar weinig hoogstaande film, heb ik mij toch verbaasd over de onbedoelde profetische kwaliteiten van de film.

De Amerikaanse claimcultuur behoeft geen uitleg. Het is grappig om met de hedendaagse wetenschap, deze opportunistiche karaktertrekken te spotten, al is het bronmateriaal antiek.

Hoopvol opgekrabbeld uit de Depressie en nog onbekend over de aankomende Wereldoorlog, lijkt de Amerikaan zich weer gereed om ongeneerd te consumeren. What can go wrong, right?

Zo kan de echtgenote van Ronald Reagan's personage zo mee in onze moderne tijd. Een kleine reconstructie:

Hier zit een vrouw thuis, tussen vier muren en niks om te doen, zoals ze zegt en afgeven dat manlief's carriere maar niet vooruit komt. Daarnaast wil ze een bontjas van $450, terwijl haar man maar $200 verdient.

Je komt al niet buiten en dan ook nog een extravagante jas willen?

The hyperconsument has hyperjumped in time.

Dus liegt ze een lening bij elkaar, die ze onmogelijk kan terugbetalen, bij een maatschappij, die -verrassend genoeg- in de insurance racket zit.

Die had baat bij een 'Lenen kost geld' campagne.

Naast toekomstige president en kapitalistiche kampioen, Ronald Reagan, speelt ook Gloria Blondell, zusje van Joan. Nooit eerder gezien, maar de gelijkenis is verbluffend!

Opvallend dat de score zich laat inspireren door het oude orgelspel zoals je die in oude silent [horror]films had.

Het past voortreffelijk bij het beeld, wat toch de sfeer uitstraalt alsof het zo'n 30 jaar eerder is opgenomen.

Barbara Steele als blondine pakt niet helemaal, maar dat maakt ze weer helemaal goed door als angstaanjagende geest te paraderen.

Effectief, minimalistisch en sfeervol. De dialogen zijn aan de magere kant, maar zoals gezegd ademt het een gothieke sfeer van een tijd lang geleden.

Leuke Marx Bros. film die, persoonlijk, meer fratsen dan dialogen hadden kunnen bevatten.

Groucho's monologen waren grappig en leuk gevonden maar af en toe wel te veel van hetzelfde.

Ik zat meer te wachten op meer Harpo-fratsen.

Luchtige, dubbelzinnige humor met de benodigde muzikale intermezzo's.

Een aardig verhaal over een 'engel' die niet zo vroom blijkt te zijn. Gelukkig is dit een film uit de Pre-Code periode, waardoor Garbo's personage geen morele (onzichtbare) vinger naar haar gewezen krijgt. Het is de ellende van de wereld en het is haar overkomen. Een eerlijk conflict zonder verbloeming. Punt.

Ook Dressler's personage, een vrouw zonder woonplaats, die bij de mannen intrekt waar het kan. Die zouden ze, in de jaren opvolgend, zoveel veel mogelijk van de screenplays proberen te houden.

Grootste minpunt is de zwakke overgang van 'silent' naar 'sound'. Garbo heeft nog te veel van de 'grote gebaren' van de stomme film. Of het kan zijn dat de maniertjes van het type vrouw dat ze speelt, in de latere jaren perfectioneerd zijn door actrices zoals Mae West en Joan Blondell, waardoor de (ooit zo) 'goddelijke' Garbo plots zo 'ordinair' lijkt.

De film was zeer krachtig in het begin.
Ik zat een beetje met schaamte te kijken naar
de ontwikkelingen tijdens en na de wedstrijd.
Schamend dat ik van deze sport geniet, waar ze haast over lijken gaan.
Datzelfde thema kwam ook ter sprake in "The Last Boy Scout", al hoopte ik dat het hier verder uitgediept zou worden.


Helaas vond ik dat, naarmaate de film vorderde, de kracht wegviel.
Je voelde dat de film richting een happy ending toeging en dat vond ik jammer.

Dat confronterende karakter van het begin, kon zoveel mensen wakkerschudden als het verder uitgewerkt was:
+ Zgn. beschaafd maar genieten van barbaarse gladiatorenspel
+ Succes op het veld enerzijds en de prijs buiten het veld anderzijds.
+ Hoever men gaat voor succes [op het veld en in de exec.room]

Helaas...

Lot (destiny) is hier de teef van Justitia, waardoor er van goed speurwerk van de politie weinig sprake is. Het had zo moeten zijn, zou je nog bijna geloven. Karma is nog nooit zo zwart-wit geweest.

Jammer, want luitenant Cordell is amper symphatieker dan de schurk Purvis (William Talman, perfect in The Hitch-Hiker). Toch wordt de kijker gegijzeld in zijn jacht op de overvallers. Vermomd als morele plicht - we zien immers de huilende weduwe van zijn vermoorde partner - eist de film dat je 'goede' partij kiest. Maar goedkope manipulatie en 'gelukkige' toevalligheden ondermijnen dat sentiment.

Avenging Angel maakt er geen geheim van dat het van 'B' kwaliteit is. De film zit vol misfits uit de onderlaag van Hollywood (Blvd):

Een ex-hoertje, een straatartiest, een cowboy stand-in, een lesbische kunstenares.

Zelfs de babysitters zijn 2 travestieten. Nog meer voorbeelden?

De makers hebben er in ieder geval plezier van gehad. Als kijker was het hoogtepunt eigenlijk het beginsegment waarin een Bronksi Beat nummer een Peckinpah-achtige shoot-out inleidt.

Zo...
Ik verwachtte al niet veel van een combinatie Alien-Predator-Paul W.S. Anderson, maar AvP bleek een ergere misbaksel dan ik me had kunnen voorstellen.
Door de overexposure van de Predators zou je bijna vergeten dat het jagers waren ipv Unreal Tournament deelnemers. De actie die volgt ontstijgt het niveau ook niet van een doordeweekse Hercules/Xena episode, met de de scene waar Predator en mens rennen voor de explosie als Kodak-moment.
Alsof een martial-arts Predator al niet zo erg was, doet onze vrouw aan jungle-survival door slimme resource-management. Ik moest spontaan denken aan een holbewoner en een sabeltandtijger...