Opinions

Tijdens het kijken verbaasde het mij hoe herkenbaar de situaties en de conflicten waren, dat ik mij werkelijk afvraag of de 'hot item' wat 'integratie, probleemjongeren en achterstandswijken' tegenwoordig is, enigszins begrepen zouden worden door politici, als zij La Haine toentertijd gezien hadden.

Nu heb ik het idee dat er, net als in de film, pas iets aan gedaan wordt als de situatie kritiek is; te laat dus.

Ik houd het politieke gezwets tot een minimum, maar toch kun je beter een film als deze gezien hebben dan 'gewapend' zijn met een ambtelijk vooronderzoek, als je de buurt ingaat om over problemen te gaan praten.

Verrassend goede horror.

Wat TCM '03 en Wrong Turn een beetje nalaten is in Haute Tension vollop aanwezig.

Bij horrors zit ik niet te wachten op een Scooby Doo bende; slachtoffers die, dankzij vindingrijkheid en andere deus ex machina, bijna gelijkwaardig zijn aan het duivelse kwaad. Ik refereer altijd cynisch naar Sydney Prescott [Scream], al kan Jessica Biel er blijkbaar ook iets van.

Haute Tension droop van de intensiteit, onmacht en vooral doodangst. De enige andere film, waar ik op dit moment op kan komen waar dit gevoel ook aanwezig was, is de originele TCM.

Een waardige vergelijking voor een film die je geen andere uitwegen biedt dan mee/in te leven met de terreur.

Pfff, alleen al het hergebruik van beelden uit deel 1 voor 'flashbacks' is al schandalig genoeg.

Helemaal als Beast, de hond nog even gaat terugblikken hoe hij Pluto in deel 1 heeft aangepakt.

Hilarische Marx Bros. film vol voor de hand liggende, maar oh zo grappige grappen en grollen,

die elkaar in een hoog tempo opvolgen.

Hoogtepunt vond ik wel het harpspel van Harpo.

In mei verschijnt overigens een R1 box van de Marx Bros.

[waar deze helaas niet tussen zit]

De arrogante filmacteur mijmert over de klassieke horrorfilms:

"Frankenstein! Phantom of the Opera! Dracula!

The one with Bela Lugosi, of course, not the new fellow."

De imaginaire kwelgeest van de schrijver is pure psychologische horror. Behalve dat deze Dominick bijzonder afzichtelijk is, verschijnt hij vooral (in het begin) via reflecties (water, spiegels). Leuk detail!

Het segment van Peter Cushing heeft atmosferisch de kwaliteiten van een Mario Bava-film. Duister maar kleurrijk en een tikkeltje pervers. Grappig te vermelden dat de poster van Black Sabbath prijkt met een onthoofde Boris Karloff. Hier wordt Cushing's hoofd geserveerd.

'The new fellow' Christopher Lee is wederom pure horror. Om onbekende redenen is hij streng tegenover zijn dochter, met een nieuwe nanny als getuige/ tussenpersoon. Ik miste hier alleen nog het diabolische kindergelach van Bava's film Kill Baby Kill(?). Gruwelijke ontknoping.

In tegenstelling tot de andere Marvel-films [X-Men niet meegerekend, aangezien ik die nog moet zien] vond ik The Hulk wel de moeite waard na de nodige scepsis...

Het is lastig om films te maken die afgeleid zijn van [kiddie] comics of games. Spider-Man probeert ons mee te laten leven met een held-in-wording loser terwijl Daredevil een goed gechoreografeerde videoclip is. Beiden voldoen ze aan de verwachtingen: de superheld en zijn krachten in volle ornaat tentoonstellen.

Met zo'n verwachtingspatroon kan ik me best voorstellen dat de eerste deel van de film, waar gebeurtenissen worden uitgediept om tot actie te komen, als saai, lang of overbodig gezien kan worden.
Dus waarom niet meteen naar de actie waar de Hulk a la Godzilla het opneemt tegen een schurk van zijn kaliber? Oh nee, dan zou het nog niet goed vallen want dan is het de zoveelste gemiddelde, oppervakkige CGI slugfest.

The Hulk zou eigenlijk de Psychoanalyse van Bruce Banner moeten heten, aangezien ik vind dat dat de rode draad van de film is. Het gaat om de karakterontwikkelingen, de posities, de gevolgen. Om het beest te kunnen vatten. Niet als reden voor het om te onstaan om uiteindelijk de stad, wereld of mensheid te redden. Daar hebben we immers Spidey, Ben Affleck en de X-Men al voor.

David Banner als 'super-rivaal' vond ik een beetje overbodig, al weet ik niet of het verhaal zou werken zonder hem. Waar elke superheld een superschurk [nodig] heeft, vond ik het hier niet echt werken, al zou je het al extreme exponent van zijn demonen kunnen zien.
[Ross: als dwarsligger en nu bewapend.
Zijn vader: het traumatische verleden en nu als supermens ]

Respect voor de regissur [en/of scenarioschrijver] om het welbekende verhaal op deze manier aan te pakken. Al vallen de box-office cijfers tegen; we weten dat dat in veel gevallen niet altijd afhankelijk is van de kwaliteit.

Vermakelijke film die oogt als een epische Musa maar vol zit met grappen en grollen [op IMBD vergeleken met Monty Python].

De humor is vaak erg obsceen. Iets wat je niet zo vaak, zeg maar nooit, in periodefilms ziet. Zulke platte grappen in combinatie met de Koreaanse expressies [vergelijkbaar met de zielige Yohei uit Seven Samurai] lijken bijna op leedvermaak.

De climax daarentegen is niet als grap opgezet en is prachtig gefilmd. Mooi om te zien [en te horen], zeker als je van spectaculaire en dramatische veldslagen houdt.