Opinions

zo had ik het helemaal niet eens bekeken!
mijn initiele menig hierover is dat ik het minder vond worden toen het van een lokaal verschijnel naar iets globaals werd.
maar zoals jij het neerzet, maakt het wel meer sense.
de eenzaamheid zag ik nl. ook meer als de onmacht van de figuren. iig niet zozeer als de hoofdthema.
maar het valt nu wel op z'n plaats.


atmosferisch was het helemaal top.
lange, trage shots van donkere hoeken is dus echt een van de [weinige] dingen waar ik rillingen van krijg, dus dat zegt genoeg.

Teveel indrukken om zo even tijdens één kijkbeurt tot je te nemen, maar het eerste segment deed mij denken aan Imamura's Hogs & Warships waarin de masculine drang van de jongen hem blind maakt voor de simpele affectie van het meisje.

Ja, mannen houden van moeilijk doen.

Ik zie ook in de schoolbendes, hun loyaliteit onderling en de trots van het locale (bij Kiroku's verhuizing) een soort systematische preparatie voor het beoogde burgerschap. Zijn 'onthouding' is gebaseerd op andere waarden dan die van de Christelijke Michiko en dat zal hij weten ook! Waarden waar de dwarsligger Turtle lak aan heeft en hem tegenover de toekomstige Kiroku plaatsen, als nationale dwarsligger.

Het eerste Kibakichi-deel wist nog wel te vermaken. Het ontvouwde zich nog als een western, met een ontketende weerwolf samoerai tijdens de laatste showdown.

Deel 2 is wat minder geslaagd en lijkt te veel op een typische live-action sfx-film (Tokusatsu, schijnt het te heten) zoals je die herkent in de Ultraman, Kamen Rider en 'bekender', The Power Rangers. (Wie kent Winspector nog?)

De geloofwaardigere plot van het eerste deel, heersende macht versus de andersgezinden, de Yokaï, maakt plaats voor een magiër, die naar macht snakt, maar tegelijkertijd de mensheid wil uitroeien (?). Hij symboliseert eigenlijk het 'typische' falen van deze film.

Als een typsiche Manga (of RPG) superschurk) is hij gehuld in een cape en met zijn lange manen bedenkt hij zijn geschminkte gezicht. Hij ziet eruit als de zoveelste androgyne emo-schurk.

Het is jammer, aangezien er voldoende bloedfonteinen aanwezig zijn om de film van een rauw randje te kunnen voorzien. Maar als de weerwolven dan plots een dansje onder de maanlicht gaan uitvoeren ...

(let ook op de typische donkere studioruimte met rookmachine-setting)

Pulp. B-film materiaal. Punt.


Maar Tarantino toont zijn klasse als filmmaker door tot het uiterste te gaan. Hij maakt van een redelijk simpele plot een stijlvolle, hoogstaand spektakel.
Subtiliteiten als de openingcredits [net zo cheap als Res. Dogs en Pulp Fiction trouwens], vergeten muziek die bijna onlosmakend bij het beeld horen en natuurlijk de fotografie.
Het is werkelijk een natte droom in kwadraat. Voor Tarantino en genre-liefhebbers.

Een aantal motieven waarmee Tarantino waarschijnlijk aan het slingeren is:

Je kan aan het eind suggereren dat Kiddo & kind min of meer hetzelfde pad bewandelen als Lone Wolf & Cub aka Shogun Assassin. Kiddo is en blijft een killer, maar nu met kind. Die referenties zal hij niet voor niks gemaakt hebben, denk ik.


Wel een nadeel aan de film:
QT heeft wel erg lopen 'lenen' van oude Shaw's. Hij laat de ene cliffhanger na de andere positief aflopen met hele simpele plotmechanismes. Het deed me echt denken aan inspiratieloze adventures.
Daar hebben de helden ook, zonder enige voorgaande referentie, opeens de ingeving om bij een levensbedreigende situatie, hun nooit-eerder-vertoonde maar snelgeleerde foefje toe te passen.

Had deel 1 nog enigszins een 'aannemelijk' verhaaltje om de moordpartijen heen; deel 2 zou er beter aan gedaan hebben om het 'verhaal' helemaal overboord te gooien, want het raakt kant noch wal.

Een gepromoveerde journaliste probeert een fishy zaakje op te lossen en zodra de krokodil verschijnt krijgt ze hulp van de croc-killer uit deel 1.

Je kijkt zo'n film al niet voor het verhaal, des te lomper is het als de moordende krokodil screentime moet delen met een hoop oeverloos gezwans. Een hogere bodycount had de film echt niet slechter gemaakt.

Hoe Kevin uiteindelijk de croc overwint is wel een plaatje.

Als je van cheesy special effects houdt, uiteraard...

hehe

erg goede serie, lone wolf/ baby cart.

inspiratie voor de strip 'road to perdition' én een hollywood versie door darren aronofsky [ik ben benieuwd].

omdat ik de dub eerder zag dan dit origineel was het verwarrend wat nu precies de verhoudingen waren tussen rivalen in de film.

probeer maar eens in één keer op te vangen wat en wie de kaishakunin deden en waren...

het is ook grappig om te zien hoe de dub de hele saga 'verkracht'. het hoofd van de yagyu-clan is in de dub opeens de gekke shogun die zonder reden [ja, they say his brain was infected by demons] de jacht opent op ogami.

het origineel neemt gelukkig de tijd voor de opbouw en sfeer. en bovenalles, logisch.

Stijlvolle Japanse horror over onbekend gevaar en paranoïa.

Blijkbaar zo stijlvol om gebruikt te worden door filmgeek Tarantino in zijn vliegtuigsegmentje in Kill Bill: Vliegtuig en een vuurrood achtergrond met als uiteindelijke betstemming: Okinawa.

De moordenaar komt zo uit een Mario Bava-film gestapt, inclusief muzikale begeleiding. Zo zie je ze niet meer tegenwoordig, killers met flair en dramatic sense.

Wat deze film anders maakt dan de gros Invasion of... films, is de zelfreflectie. Onverwerkte oorlogtrauma's bij de een tot herinvoering van de recht der sterksten. Zelfs in uitzichtloze situaties heerst de paranoïa voor de ander, iets waar het buitenaards gevaar gretig gebruik van maakt.

En dat allemaal in mooi Technicolor palet.