Opinions

Bij vlagen oogt het westers en doet het mij denken aan de stijl van Hype Williams.

Maar toch zijn er genoeg momenten waarop het toch blijkt dat dit van Hongkongse makelij is. Infernal Affairs, hoe gestileerd dan ook, ontkwam daar ook niet aan.

Ik bedoel hiermee die aangedikte melancholie, die alles even op stop zet gedurende die luttele minuten. Ik typeer het altijd een beetje als de mini-soundtrack van je leven.

Enfin, S.P.L. wringt zich gelukkig niet door allerlei bochten om het verhaal complexer te maken dan nodig is. Hedendaagse actiefilms (met name Koreaanse) proberen zoveel mogelijk conflict in het verhaal te stoppen dat het een chaotische zooi wordt. Bij S.P.L. vlijft het simpel: Kick Sammo Hung's ass!

Al hoeft Sammo geen vijf volzinnen achter elkaar te breien; wat een genot om hem in een moderne setting te zien. En nog matten tegen die andere legende, Donnie Yen. Voor de liefhebbers zijn twee namen eigenlijk al reden om de film te (moeten) zien.

Grappig. Ik meen ook messentrekker Ryuji Yamazaki uit de Fatal Fury series te herkennen in de huurmoordenaar van Wong Po.

Het is gebaseerd op ware gebeurtenissen over een unieke geval van een serie moorden op het platteland.
Een seriemoordenaar op het platteland?
Dat dachten ze toen vast ook.

Vanwege de turbulente situatie in die tijd kon de moordenaar rustig zijn gang gaan, vanwege de curfew.
De moordenaar is nooit gepakt en de film probeert een beeld te schetsen van de incompetentie en onmacht, die uiteindelijk resulteert in de wanhoop in de dimax [kies maar uit].
Gedrukt in een positie waar je [normaal] een schuldige aanwijst en de zoete vrede weer herstelt wordt, worden ze geconfronteerd met een nieuw dillemma.
Een serie dillemma's. zeg maar.

Aan het eind richt Park zich naar de kijker in de hoop de moordenaar, die waarschijnlijk het dorp ontvlucht is, na al die jaren nog te confronteren.
Pure waanzin als je het mij vraagt. Bijna ego-streling als
de moordenaar werkelijk de film zou bekijken.

Hoezo teleurstellende en correcte einde?
Vlak na de film dacht ik nog, damn, ze hadden iemand moeten pakken en opsluiten, maar hoe wil je dat doen als de zaak waarop het gebaseerd is, zelf niet is opgelost.
Just sayin'...

Het grootste minpunt van TK: RotD is niet of het trouw is aan het bronmateriaal.

Het faalt gewoon in datgene wat het wil vertellen.

Door de snelle afhandeling van de gebeurenissen (waar John Woo's Red Cliff twee films voor nodig heeft) blijkt dat de focus ligt op Zhao's laatste veldslag. Tegen een opgemaakt poppetje.

Een veldslag is als schaken wordt aan ons herinnerd. Net zoals het aan haar wordt herinnerd, via een flashback over haar grootvader Cao Cao. Op dezelfde manier komen een aantal (sentimentele) flashbacks langs. Wellicht om ons te herinneren waar het alweer over ging.

Tijdens die laatste veldtocht komt alles samen.

De ambitieuze Zhao, wiens herinneringen vooral op de diverse expedities verspreid liggen in plaats van een huiselijke omgeving.

Ping-An, vertolkt door Sammo Hung, die tijdens deze laatste veldtocht eindelijk een rol van betekenis wil spelen. We zien Sammo niet eens vechten!

En Cao Ying, de belachelijke nemesis, wiens enige motivatie het winnen van het schaakspel lijkt te zien. Voeg daarbij toe dat het karakter totaal misplaatst is en eerder thuishoort (zij niet alleen, overigens) in een soort revisionistische historiestuk.

TK:RotD is ambitieus in zijn aanpak, maar er blijft een gevoel van tekortkoming hangen. Massa's soldaten doen je denken aan Hero. En hoewel de uitwerking hier niet zo esthetisch hoeft als in Zhang Yimou's film, blijft het ondermaats. Bij de massagevechten ontbreekt het ook aan (creatieve) choreografie. Het is steeds net niet.

Wel een leuke verrassing om twee Shaw-oudgedienden te spotten, die in vele memorabele martial artsfilms de hoofdrol hadden.

Ti Lung en Yueh Hua zijn het nog steeds niet verleerd.

Het knappe aan Mad Detective (tenzij je zulke mindgames wil spelen) is dat je constant, met de informatie die krijgt, probeert het geheel te construeren. En daarna weer moet bijstellen.

Eerst vond ik het jammer dat de lijn tussen illusie en werkelijkheid niet vager is gehouden. Maar nu de film een beetje is bezonken, begrijp ik die keuze.
Het ging er niet zo zeer om de kijker aan het lijntje te houden of Bun een fantast is of niet.
Het reflecteert vooral de keuze van Ho. Doordat we hem kunnen 'zien' krijgen we in een klap een beeld van wat zo'n persoonlijkheid betekent: eigenbelang en overlevingsdrang.
Hetzelfde wat Chi Wah vast ook tot zijn keuzes heeft doen leiden. Al was hij in eerste instantie zelf corrupt.

M.a.w., Mad Detective vertelt niet alleen het 'fantastiche' verhaal over het oplossen van een politiezaak, door middel van een 'plotmechanisme'. Datzelfde 'mechanisme' is gelijk de sleutel om de 'metaforische' reis van Ho te doorgronden. Alles ervoor is 'spielerij' voor onze gewenning om te 'zien'.

een geslaagde film met een hilarische eric tsang.

alleen de achterlijke dub he. wat ik dan niet begrijp is dat jet li, ondanks nascynchronisatie, alsnog klinktalsof hij een spraakgebrek heeft.

Precies wat er bij mij inschoot tijdens het kijken van deze film, al was het beeld bij mij een grote gele 'M'.

Als Saw (deel 1) nog een greintje obscuriteit, vaagheid of iets had wat nog tot de verbeelding sprak; deel 3 klapt alle deuren los en gaat de boel lopen verklaren.

Het geheel gedemystificeerd. Chirurgisch worden alle losse eindjes aan elkaar geknoopt. De schoonheidsfoutjes van het eerste deel, die het lage budget permiteerde, worden nu met terugwerkende kracht (en groter budget) tot een continuïteit geretoucheerd. Alsof het altijd al in het masterplan gestaan heeft.

Al deze zelfreferentie en gebrek aan spanning bij Saw III zal wel ten dienste zijn van het grote geheel: sequelproof maken van de franchise.

Het zal allemaal we. Als de komende delen maar interessant blijven, na twee zwakke pogingen.

manic heeft gelijk.

De Japanse taal kan op vele manier geïnterpreteerd worden [las ik in een artikel over het vertalen van Japanse subtitles]

De [in sommige ogen, overdreven] expressie is dus blijkbaar nodig om aan te geven met welke emotie/gevoel een zin bedeoeld is.

Ik kijk het liefst de Japanse versies ipv de dubs vanwege dit feit. Ik versta het weliswaar niet maar door de manier van uitdrukken weet ik iig met welke bedoeling iets gezegfd word.

De Amerikaanse dubs vind ik vaak te oppervlakkig en saai.

Mononoke Hime is hier een voorbeeld van:

De held heeft altijd een neutrale, identificeerbare stem. De slimme vrouw of man heeft vrijwel altijd een Brits accent. En er moet altijd wel een 'muts' zijn met dat 'Valley' accentje...[denk aan Bulma van DBZ]

oh ja,

de film...

Spirited Away is een betoverende film.

In het begin word je echt overrompeld door alles wat je ziet, maar op een gegeven moment zat ik er helemaal in, werd nieuwsgieriger naar de figuren en dat wereldje.

Vrij luchtige film over seks[ualiteit] die geen taboe maakt van vleselijke vertoon en seksuele handelingen.

Samenvattend kun je [bijna letterlijk] stellen dat de thema's neerkomen op de The Good, The Bad & The Ugly.

Het is ironisch dat de seksuele voorlichting naar de kinderen toe, eigenlijk betrekking zou moeten hebben tot de ouders zelf.

Zo gaat de [beeldschone] lerares zelf vreemd met de ouder van een leerling; een oudere man omdat ze zelf niet emotioneel kan binden met haar jonge vriend.
Dit is duidelijk de meest realistische thema binnen de film. De personages en situaties zijn geloofwaardig en de conclusie is het meest gebalanceerd van de drie.

Een hitsige echtgenoot kan het maar niet laten om ontrouw te zijn, terwijl zijn vrouw zwanger is. Hij wordt echter paranoide als zijn vrouw steeds op stap gaat met een oude bekende.
De echtgenoot is een grote hypocriet en dit thema is de 'worst case scenario'.

Het laatste paar is de komische invulling. De echtgenote probeert zich weer seksueel 'open te stellen' voor seksuele contact [met alle hilarische gevolgen van dien] terwijl de seksueel gefrustreerde man er alles aan doet om zijn geduld niet te verliezen...
Zijn drang wordt groter als zijn [aangetrouwde] nichtje komt logeren en hem erotisch provoceert.
Dat laatste gegeven klinkt schandalig maar wordt [gelukkig] op een speelse manier uitgewerkt.

erg mager.

de toedracht wordt verder in de film oninteressant en onbelangrijk.

hij bevat wel hilarische scenes met veel knipoogjes naar de oude chambara's.

de 2 vrienden van de hoofdrolspeler heten kurosawa en shintaro [zatoichi-verwijzing?]. of de blinde [perverse] masseur.

Hm, zal ik maar de spits afbijten...

Ik vond hem zwaar overgewaardeerd, net als de rol van Stallone. Dit zou, zeg maar, zijn beste rol sinds Copland zijn.

Ha! Als je criteria van goed acteren inhoudt dat je aanwezig bent, cool kijkt en geraffineerd praat.

Want dat is samengevat wat Stallone in de film doet. Met een goedlachse pokerface de tegenstanders eruit bluffen.

Gabriel Byrne laat in één take meer emoties zien dan Stallone tijdens zijn hele optreden.

De film is aardig, maar niet hoogstaand. Er is een 'voorspelbaar' conflict, dat plaatsvond in het verleden en de wending is niet wereldschokkend. Die had je, als goede kijker, al mijlenver aan zien komen.

Hij is zeker niet slecht. De verschillende thema's zullen niet een ieder aanspreken, maar achteraf lijkt het toch allemaal beter in elkaar te passen dan het in eerste instantie lijkt.

Iets wat erg opvalt is natuurlijk het luchtige gebruik van over-the-top stereotypering.

Italiaanse maffia die vrij tolerant is op minstens drie gebieden [seksualiteit, ras en vertrouwen]. Hebzuchtige CEO's en natuurlijk wonderschone lesbiennes die zonder nukken seks hebben met het foute geslacht.

Overigens kun je dat laatste beschouwen als de sex sells marketingaanpak, zoals die tegenwoordig ongegeneerd toegepast wordt. [oa. Axe en sinds kort ook de NS]

De promotie van She Hate Me maakt gretig gebruik van die fantasie: Man die lesbische vrouwen zwanger maakt en daar geld voor krijgt zonder verdere verplichtingen.

Zoals ik dat zie, een perfecte lokmiddel om mensen de bioscoop in te lokken en meteen in de eerste minuten geld en financiële gretigheid ter discussie stelt.

Jack is aan het eind een ander man, die mede dankzij de thematieke omwegen, wél de verantwoordelijkheid voor zijn daden durft te nemen. Een hele verschil met het lesbo-fiasco dat achteraf gezien wat meer van een MacGuffin wegheeft.

Te beschrijven als een kille en claustrofobische One Flew...

Er zijn drie getuigen die de protagonist wil verhoren op de schaarse momenten wanneer zij even bij zinnen zijn.

Opmerkelijk aan deze film is dat de maatschappelijke kritiek tot uiting wordt gebracht door de 'geschiften'. Over cynische ondertonen gesproken.

Deze 'Hong Kong Action Flick' heeft echt een minimum aan plotontwikkeling en een maximum aan actie.

Alles wat ook maar op een verhaal lijkt is om de actie in te leiden.

En de actie is echt van hoogwaardige kwaliteit!!!

Dat maakt het sneller dan de gemiddelde Hollywood-actie film, vanwege het gebrek aan een geforceerde subplot. [Vaak het geweten of liefdesleven van de held]

De overduidelijke Hitchcock-referenties zijn al gevallen, maar heeft iemand Rope opgemerkt? (Als ze zoeken naar het lijk en Grace er ook nog 'op gaat zitten') Sterke film en Margot Kidder is "aandoenlijk" met haar Franse accent, die leugen op leugen stapelt.
Het bloed lijkt uit een giallofilm te komen, wat een pluspunt is.

DePalma lost het onvermijdelijke 'uitleggedeelte' prima op, door het te verdelen in een expositiesegment (montagekamer) en een ervaringsmoment (hypnose). Hij verweeft deze achtergrondinformatie in de plotprogressie zonder dat hij gas terug hoeft te nemen of het focus moet verleggen. Vergelijk het bijv. met Psycho's eind. Maar dat was dan ook een andere tijd (en publiek).

zucht...

ToNe's review, opgedragen aan SSeagal

shaolin soccer is verreweg één van de meest hilarische films die ik afgelopen jaar heb gezien.

niet alleen vanwege de opzichtige grappen en grollen van de cast, maar ook de minder subtielere, cultuur-eigen rariteiten.

in een 'moderne' film waar 'old school' monniken opeens met 'wuxia' kunstjes komen opdraven, weet je dat je met een film te maken hebt waar niets te gek is.

de personages zijn als karikaturen ook nog eens exra sterk overdreven, maar in deze film werkt het, i.t.t. andere films waar het eerder irritant uitpakt.

zo heb je bijvoorbeeld de drukke hong kong-zakenman die zich gewoon per fiets verplaatst en de broodjesverkoopster, die door haar sociale positie alles maar pikt, zelfs als de broeders zich een hoedje schrikken als ze haar voor het eerst zien.

het is weliswaar een simpele plot met weinig nuancering wie de slechterikken zijn, maar dat biedt dus genoeg ruimte voor de weg naar zelfacceptatie en om de hilarische uitspattingen van de hoofdfiguren te tentoonstellen.

en die zijn er gelukkig zat.

Sfeervolle film met zeer goede wuxia choreografie.
Vooral de scenes in het schemerige woud zijn mooi gefilmd.

De homo-erotische insteek zorgde ook voor de benodigde humor...

Het is een mix van zwarte humor, het A-B-C'tje van de horrorconventies in de mal van het spelconcept van The Running Man.

Echter, de film is in de vorm van één aflevering, dus is er geen inleiding of gevolg/epiloog buiten de 'show' om.

Een goede zet van de regisseur, die op deze manier alle ruimte heeft om alle mogelijke plotmechanismen uit te werken omdat hij zijn karakters al in een ideale situatie [omgeving, mindset] heeft.

De film heeft een overduidelijke low-budget aura over zich heen,wat gelukkig niet nadelig is aangezien het een televisieshow is. [met de daarbij behorende beeldkwaliteit]

Plus... Hij kan een aantal stereotype horrorvillians helemaal uit hun dak laten gaan. En dat zonder in te boeten aan kostbare opbouwtijd. Want iedereen zit al diep in de shit, om het zo maar te zeggen. Ze worden al opgejaagd.

Het is spelen met de conventies en alles erom heen. Zo kunnen ze tijd winnen door zichzelf 'op te waarderen' door hun verhaal te vertellen of andere interessante dingen te doen.

Een hilarisch moment betreft een ruimte met een hartvormig bed en de opmerking dat er nooit iemand in een horrorfilm vermoord is tijdens het seksen. Prachtig.

Iedereen is aanwezig:

De doorgewinterde eenling, de onschuldige screamqueen, de domme macho en de mooie bimbo, die grappig genoeg haar top uittrekt om haar kansen te vergroten [waarop de eenling dan opmerkt dat ze weet wat ze doet].

Natuurlijk is er een twist aan het eind, maar dat is dan uiteindelijk de voltooiing. Zeg maar, de Z...

Magere horror(komedie) met wijlen 'sterretje' Lorissa McComas. Zij zorgt met een andere rondborstige actrice voor de benodige 'spanning' in de film, want van griezelen is weinig sprake.

Grappig genoeg wordt de dames gezegd dat 'nudity will not hurt their careers'. Misschien is dat ook de verklaring dat de dames, die hier wel naakt te zien zijn, voornamelijk spelen in andere films van de regisseur van deze film en uitstapjes in films als American Pie: Band Camp.

Je kan gissen wat je wil wie de moordenaar is, maar het resultaat is zo droog, dat het gelijk bevestigt dat de filmmakers maar ook gewoon wat deden. Stiekem toch gewoon een excuus om grote tieten te schieten?

Ik vond het bijzonder effectief gedaan, aangezien je het totaal niet ziet aankomen! Het moment ervoor lijkt vertroetelend, als Angela zich uiteindelijk lijkt 'over te geven' aan de affectie, maar de spanning wordt in de climax zo ontzettend goed opgevoerd dat de schok mij werkelijk kippenvel bezorgde. Het komt, denk ik, door de combinatie van het aangezicht en het vertraagde (?) geluid.

Ik kan mij nog goed herinneren dat, ruim voor mijn interesse in films, iemand mij vertelde over een eindscene, waar ik nu zeker weet dat het om Sleepaway Camp ging.
Het zal wel meevallen, was mijn reactie toen en dat zal wel gebaseerd zijn op het 'gegeven' zelf en niet op, achteraf gezien, het moment als onderdeel (ontknoping, climax) in de film.

Boy, was I wrong.

Voor een 'onzinnige' film, duurt het wel erg lang voordat ze met het moorden beginnen. Dat is de grootste misser van deze film, want de killer - een psycho rockabilly - en zijn slachtpartij zijn top.

Zo'n gitaar wil ik ook!

Maar dik drie kwartier zijn voorbij als we enkel de traumatiserende fragmenten van protagoniste Courtney zien, waar tenslotte aan het eind, geen touw aan vast te lijkt te knopen. Uiteindelijk is het net zo willekeurig als de verschijning van de rockabilly.

Solyaris sprak mij ook meer aan vanwege de aanwezigheid van emotie.

Bij 2001 had ik enkel het gevoel van een toeschouwer van een [overigens prachtig] schouwspel.

"I wasn't hit by no darned train!"

Sfeervolle stukken in de bayou, die de Coen's gelukkig volledig uitwerken in hun homage.

Wordt 'horror' een keer artistiek benaderd, is het nog niet goed.

Suspiria verdient het sowieso om door een ieder die te worden die zichzelf als horror, -correctie- filmliefhebber beschouwd.

Cinematografisch staat het als een huis. Het is mooier gefilmd dan menig film in de top 100. [Oh gut, die emotionele diepgang toch ook]

Vanaf het moment dat Suzy het vliegveld uitgaat begint het 'macabere ballet' van Argento die de gebeurtenissen die volgen, begeleid met toepasselijke muziek, zorgvuldig uitspeelt.

Elke scene is een uitvoering en alles werkt mee tijdens zo'n moorduitvoering: licht, muziek, camera...

Helaas wordt over het 'genre' horror vaak laagdunkend gedaan. Een horrorfilm tegenwoordig is bij wijze van spreken al geslaagd als je bij 3 van de 5 schrikmomenten schrikt.

Je zou bijna vergeten dat een effectieve horror met een hele ongemakkelijke atmosfeer [feel-bad] met een feel-good moment zou kunnen concurreren om een top10 positie met, zeg maar The Shawshank Redemption.

En atmosfeer heeft Suspiria. Weliswaar niet een om bang van te zijn, maar het is een traktatie om bekende mechanismen [de giallo-moordwijze, het aanwezige gevaar, de naïveling ] in een gestileerd jasje te zien.

Nog een punt over de unieke karakter. Het is geen Italiaanse sleaze zoals die later zouden verschijnen als goedkope rip-offs van Amerikaanse films; Exploitatief, goor en low-budget.

Het is een waardige gothic horror zoals Bava die maakte: Atmosferisch met de benodigde Italiaanse flair en klasse.