Opinions

Nu heb ik de strips niet gelezen waar Baba Yaga op is gebaseerd [Valentina van Guido Crepax, erotische cultcomics] maar als filmervaring vond ik het wel erg mak.

Baba Yaga, de mysterieuze lesbische heks, straalt weinig mystiek uit. Daarbij deed de dub over haar fonetische lipsync haar ook niet veel goeds.

Valentina, waar het allemaal om draait, moet het voornamelijk hebben van haar 'staar-close-ups'. En een hele interessante situatie aan het eind.

Je weet ongeveer waar het kwaad vandaan komt, toch weet het verhaal weinig [tot zelfs geen] interesse of curiositeit op te wekken naar de oorsprong of natuur van het kwaad.

Gelukkig compenseert het beeld nog een heleboel. Voor een film gebaseerd op een erotische strip zou je verwachten dat het overkill aan naakt en vrijpartijen bevat, maar dat valt mee.

In veel gevallen lijkt het gerechtvaardigd. Het is niet het absurde van Jess Franco of het erotische van Tinto Brass.

Het leunt op de visuele stijl en stijl heeft het voldoende.

De scene waarin Valentina met haar minnaar "vrijt", is zo stijlvol en origineel [althans, zo heb ik ze weinig gezien] dat je oprecht kan spreken van hofmakerij ipv. een robbertje sex.

Tijdens het kijken had ik het gevoel dat ik zoiets al eerder gezien had. Een MD. met een ongezonde, bijna berekenende obsessie voor een vrouw zonder remmingen.

Die film bleek Boxing Helena te zijn, die achteraf minder subtiel en bijna exploitatief te noemen is in vergeleken met Bad Timing. Art Garfunkel heeft overigens in die film een rol als collega/ vriend van de obsessieve chirurg.

Tja, hoe beschrijf je zo'n film?

Mondjesmatig krijgen wij informatie over de hoofdpersonen. Ik schrijf bewust informatie want 'we zien niet hoe ze zijn'.

De kijker maakt zelf een beeld op van de persoonlijke inzichten en invullingen die de figuren geven aan liefde en elkaar liefhebben.

We weten pas aan het eind waar Dr. Linden's verontrustende gedachte over liefhebben toe kan leiden.

En dat is al een stuk meer dan de controlfreak die je hem in eerste instantie toeschrijft.

Ook Milena's karakter krijgt haar definitieve vorm als de bewijsstukken en de woorden van haar oudere echtgenoot het beeld van 'vrije geest', die geliefd wil worden, gewicht geven.

Een DVD-uitgave van Criterion staat op de agenda dus voldoende redenen om deze mooie film met voldoende raakvlakken toe te voegen aan de filmcollectie.

Je kan La Bête zien als de portrettering van de menselijke wellust, met behulp van wat exploitative mechanismen.

Of het is niks meer dan een soft-erotische film met wat kunstzinnige trekjes.

Hoe dan ook, het is een apart filmpje dat het bekijken wel waard is.

In de Italiaanse kannibalenfilms werden we al getrakteerd op 'dieren in actie'. Slangen die aapjes verorberen. Krokodillen die, iets wat op een hertje lijkt, oppeuzelen. Hier maken direct kennis met een dekhengst in actie met zijn lid prominent in beeld.

De toon is gezet, lijkt het wel.

Het huis is in verval en het lijkt achteraf gezien niet zo verwonderlijk.

De markies doet er alles aan om zijn zoon gehuwd te krijgen met de rijke erfgename van een Amerikaanse familie. Omdat de zoon nooit gedoopt is, wordt er een priester bij gehaald, die maar niet van zijn pages kan afblijven. De knecht is altijd te laat omdat hij ligt te stoeien met de dochter van de markies.

De tante/ voogd van de bruid in spé heeft zelf een ongezonde wellust richting haar nichtje, evenals de invalide oom van de bruidegom, die vreest dat het leven van zijn neefje zal eindigen zodra hij met een vrouw trouwt en hem van de goede man ontneemt...

Ingrediënten die voor interessante cinema moeten zorgen, nietwaar?

Het meisje herbeleeft [in haar dromen] de momenten van de voormalige markiezin die 200 jaar geleden een 'ontmoeting' had met het Beest.

Dat segment is, ondanks de expliciete conclusie, prachtig gefilmd en voelt aan als een silent film. De absurditeit maakt het extra apart, bijna revisionistisch. Je moet het zien om te geloven.

Ik zie Cocteau's Belle et la Bête zulke shananigans doen.

Afgaande van wat je gewend bent te kijken [zeker in termen van thema en vorm] kan La Bête overkomen als een naar, exploitatief fillmpje uit een nare periode.

Ik zie het echter als een prima film die de absurde thema [de vormen van taboe] opzoekt en daarmee een vermakelijke film aflevert.

De zgn. Euro-Trash waartoe zoiets [te] makkelijk gecategoriseerd wordt heeft voldoende ondergewaardeerde werken, die misschien qua verhaal [consistentie, thema, conclusie] niet kunnen meten met de films die nu in de canonieke toplijsten staan [jammer genoeg speelt promotie ook een grote rol], maar qua atmosfeer, stijl en durf voor een ervaring op zich zorgen.

Had er natuurlijk mijn verwachtingen bij, na erg genoten te hebben van Re-Animator.

Hij begint meteen goed. Zodra Herbert West in beeld komt, weet je dat het gegarandeerd gekker wordt.
Had ook veel 'hoop' op de Nosferatu-lijkende Moses.

Op een gegeven moment leek de film in te dutten en vroeg ik mezelf of ik nu naar een prison-drama aan het kijken was. De 'horror' was op dat moment nog zeer beperkt.

Totdat opeens de hel losbreekt en het spektakel volgt. Dat is echt wat je noemt, een Tour de Force ravage. Het maakte meteen heel veel goed.

Ik dacht [of hoopte eigenlijk]
dat ze het nanoplasma van de rat in Moses zouden injecteren. Dat zou er werkelijk een Nosferatu ronddwalen. Zijn dood was wel erg stijlvol, met een knipoogje.

De titel doet vermoeden je niet met een hardcore weerwolf-film te maken hebt. Dat wordt bevestigt als blijkt dat de grote boze wolf over spraakvermogen bezit. En tijdens zijn entree dist hij meteen een groepje hitsige tieners. Voordat hij ze vermoordt, natuurlijk.

Dat is eigenlijk ook meteen het positieve aan Big Bad Wolf. Het begin.
Het is het bekende cliché-terrein: tieners, die naar een afgelegen blokhut trekken om lekker uit te leven. We zien een glimps van (Amerikaanse) tienerdrama's:

De emo-kid, die alles toestaat om erbij te horen. De cynische en zelfstandige gothic-chick. Maar het hoogtepunt is de golddigger, die eerst haar 'ticket uit bourgeois-Amerika' (lees:haar jock-vriend) afwimpelt (no ring, no ass) om vervolgens doggystyle (als maagd) gepakt te worden door de weerwolf. Kijk, zulke platte humor verwacht ik bij nonsens films.

Helaas neemt de film na dit incident een andere wending en de horrorfilm, die je dacht te zien, verandert in een saaie zoektocht naar aanwijzingen.

Bovendien lijkt de weerwolf op een Bigfoot en is de transformatie volledig CGI en amateuristisch.

The Big Gamble stelt een beetje teleur en dat komt vooral doordat de houterige leads er niks van bakken. Een man, die niemand heeft om voor te leven en dan toch verliefd raakt en van zijn 'dodencontract' af wil ... Daar zit toch passie in?

Een overduidelijke B-productie met een aantal herkenbare B-typetjes:

Billy Boyd, de houterige lead, zou later een eigen reeks krijgen als B-cowboy 'Hoppalong' Cassidey. Warner Oland, de eerste Charlie Chan, speelt de gangster. Tenslotte heb je nog de hysterische Zsazsu Pitts en Brooklyn-typetje James Gleason.

Hier zijn entree in Arsenic & Old Lace. Geweldige type!

Pitts & Gleason zijn de lichtpuntjes in deze film als je bedenkt dat het geen komedie is.

Net als de meeste blaxploitation behoor je dit met een flinke korrel zout te nemen, maar Black Samurai was zelfs voor cheese & camp maatstaven onwaarschijnlijk slecht.

Grappig gegeven is dat Jim Kelly, de Black Samurai voornamelijk Kung Fu toepast ipv zwaardkunst...

Waar andere cheese-flicks nog amusant zijn met hilarische karakters of originele executies viel er hier weinig te genieten...

Een film van contrasten, die samengevat kan worden als de ondergang van naïviteit.
De eerste helft waarin de hoffelijke en naïve professor (Unrat) in aanraking komt met het wereldje van Lola is ontzettend komisch vanwege de lompheid en onvermogen van de professor, zich te realiseren in wat voor een omgeving hij zich bevindt.

Het blijft grappig om te zien hoe een instituut van etiquette en 'bourgeois' zich op het ene moment als een mak lammetje gedraagd door toedoen van een vrouw. En zich dan nog 'ouderwets' weet uit te barsten naar zijn studenten: Halt! Bleiben Sie stehen! Hilarisch.

Als zijn positie als professor in de gemeenschap der discussie staat vanwege zijn associatie met zo'n vrouw volgt hij zijn hart en kraait gelukkig tijdens zijn huwelijksreceptie.

Een fade-out van wat een gelukkige samenkomst lijkt te zijn en tot dat moment, een passend eind aan een opgewekte film met af en toe ondeugende scenes in de sferen van Tinto Brass. Maar waarom was die clown nou altijd zo droevig?

Maar zoals vaak blijkt: de tragiek van de neerwaartse spiraal is het treffends als je iets moois kapot maakt. En de val van Unrat is dan ook meteen een harde, die nu als clown op moet draven.
Wanneer ze weer geboekt worden voor Der Blaue Engel in zijn oude woonplaats is de voorstelling uitverkocht en wordt zijn vernedering compleet als Lola op de avances van een andere man ingaat.
De scenes die volgen zijn triest maar ook ontzettend krachtig.

4.5*

Ik vond het dus wel gebalanceerd.
Voor een, op het oppervlak, simplistische plot is het een interessant gelaagde film.

In mijn beleving is het juist onmogelijk om empathisch te zijn, dus rest alleen de sympathie.
Maar voor wie?

De werkelijke balans wordt pas bereikt aan het eind als de vader, Park, ook sterft. Onvermijdelijk zelfs.
De balans wordt overigens niet alleen gevonden in
de dood maar ook in de afrekening. Beiden hebben zich nog wreken.

Het gevoel van 'Sympathy For Mr. Vengeance'. Het enige positieve gevoel dat de film op je achterlaat, in een grauwe pessimistische film.

Elke scene in Bringing Up Baby is opgezet als een klucht waarin een ieder het uiterste uit de situatie haalt [en iedereen met een rol van betekenis in de film is gek].

Omdat je ook op de hoogte bent van al die misverstanden is het uiterst komisch dat het juist in die chaotische vorm uitspeelt. En de tempo waarop het zich allemaal ontplooit.

Ik vond de chaotische Grant in Arsenic & Old Lace grappiger, maar hier is hij ook aardig de weg kwijt.

Wanneer een groep vrienden de blanke verkrachter van een zwart meisje terugpakken, krijgen ze het aan de stok met de Ku Klux Klan.

Ze gaan het leger in, hopend dat als ze terugkomen de boel een beeje gesust is.

Als ze terugkomen uit Vietnam blijken de KKK brutaler en dan ooit in de onderdrukking van de zwarte bevolking.

Wanneer een veelbelovende college-footballspeler vermoord wordt ondernemen ze eindelijk actie.

Ontzettend cliche en meer exploitation dan blaxploitation.

De blanke onderdrukking, zoals die vaker een thema is binnen het genre, is wel eens beter en geloofwaardiger uitgevoerd.

De KKK is niks anders dan als een groep plaatselijke alcoholisten die tijdens hun bijeenkomsten dan een masker opdoen.

Weinig spanning om die gedood te zien worden...

Vietnam bestaat in de film enkel als stock-footage en een bos waar de Blair Witch wel gewoond kan hebben.

Erg jammer, aangezien de KKK afslachten voor geweldige pulpmateriaal moet kunnen zorgen.

Dan Duryea als afgepeigerde boef, die in gezelschap verkeert van Jayne Mansfield.
Zij snakt als jong blaadje naar de aandacht van de veel oudere Duryea (You're like, what? 37, 47, 57?!), maar ze weet niet te overtuigen en is zelfs een beetje een non-factor. De 'sex' bom spatte er niet van af, in ieder geval.

Dan doet die andere vrouw, ene Martha Vickers, het beter in de spaarzame scenes dat ze erin zit. Ze versiert Duryea op een directe, weinig subtiele manier. Fatale femmes hebben kennelijk een radar voor 'zwakke' mannetjes. Vergeleken met haar is Mansfield's personage een dom wicht, maar zoals in vele noirs zin dat juist de vrouwen waar de helden om sterven.

The Burglar heeft twee spanningsbogen. De daadwerkelijke inbraak in het begin van de film en de jacht van een concurrerende boef op het juweel tijdens de tweede akt. Tussendoor probeert men Duryea wat meer substantie te geven en ontdekken we via zijn nachtmerries en flashbacks wat hem dwarszit en wat hem voortdrijft. Maar zijn inzichzelfgekeerde gemompel weerhoudt mij in elk geval om enige sympathie op te wekken. Hierbij speelt ook de zgn. 'love interest' Mansfield een rol.
Duryea werkt als 'supporting actor', schurk of als hij als een luis mag opdraven. Als leading man (ook bij bv. 36 Hours) vind ik hem minder geschikt.

Positief ben ik wel over het camerawerk en montage en daarmee de economische manier van vertellen (tegenover het (beroerde) verhaal zelf). The Burglar begint á la Citizen Kane met newsreels. Na een aantal non-fictieve en urgente onderwerpen komen we bij een humen interest-item over een spirituele madam met een kostbaar juweel. Hierna vloeien we het verhaal in, waarin we zien dat er iemand in de zaal (Dan Duryea) veel interesse toont. Ook de verleidingsscène tussen Duryea en de eerdergenoemde Vickers (als ervaren vrouw) schetst met korte toetsen het verhaal van twee mensen die levensmoe zijn. Met een onrustige bebopsoundtrack op de achtergrond lijken de personages nooit rust te vinden.

Nou nou, oorlog...
We zien steeds de 'jongens' in het nauw, offscreen geteisterd door een vijand in de schaduw. En die vijand wordt van achter belicht zodat ze nog gezichtlos blijven.
Bovendien, bij de schaarse scenes waar 'Charlie' zijn gezicht laat zien, lijkt hij verdomd veel op een geschminkte Europeaan.

De film had wat mij betreft vijf minuten eerder kunnen eindigen. De twee overlevenden liggen achter een hindernis, terwijl op de achtergrond napalm gedropt wordt. We worden gered, schreeuwen ze dan nog.
Hoe ziek zou het zijn als alles platgegooid zou worden.