Opinions

Escape in the Fog is zó strak geplot, dat je geneigd bent het bestaan van toeval in twijfel te trekken. Alles past, tot in het naadje: timing, vallende kiezelstenen en zelfs baldadige Chinatown-hooligans (zien is geloven!) Yep.

De droomprecognitie is een slimme binnenkomer en gelukkig wordt daar niet te wetenschappelijk over gedaan. Het verhaal waarin je terecht komt, is een klassieke 'spionnen-onder-ons' met de über-Nazi uit Notorious. Hoezo typecasting?

De Duitsers tonen de meeste effectiviteit in een verder primitief spionagespel. B-films hebben doorgaans weinig budget. Hier lijkt het door te slaan in de methodes in de film. Geen high-tech telefoontap: gewoon uit het terugdraaien van de draaischijf bepalen welk nummer er is gedraaid. Simpel en lekker ongecompliceerd.

Briljante film met een wel gecompliceerde aanpak om een relatie nader te belichten en de daaraan onlosmakende herinneringen te illustreren.

Wat ik ontzettend knap vond, was dat de gehele kern van het verhaal ontpopt in de herinneringen van Joel [Carrey], waar menigeen waarschijnlijk dacht dat na het wissen van zijn herinneringen, het verhaal [de cliché queeste naar de waarheid of het lot dat ze weer bij elkaar brengt] misschien pas zou beginnen.

Regisseur en scenarioschrijver krijgen het voor elkaar om Joel's gehele karakter bloot te leggen aan de hand van die herinneringen. Daarbij speelde de chronologie en structuur een grote rol.
Toegegeven, het is in het begin verwarrend en lijkt misschien op een gimmick, maar de vertelstructuur is essentieel voor het beeld dat wij [zullen] krijgen van de twee hoofdpersonen.
Joel komt, voor ons, in het begin, over als een ontzettend verwarde loser. Des te meer begrip dat hij de verbroken relatie [en verraad] wil vergeten.
Clem [Winslet], komt ook verward over en ontzettend impulsief. Ook hier een begrijpelijke zet om het te doen.

Maar zodra het kwartje valt en we zien dat het initiële beeld wat we hadden totaal fout was, beseffen we dat de gevolgen meer kwaad dan goed gedaan hebben.
De subplot van Mary [Dunst] en haar baas herhaalt dit [of leidt het in]. Pijnlijk omdat ze het zelf niet weet, maar anderen wel.
Pijnlijker omdat haar gevoelens uiteindelijk ook diepgeworteld zitten, aangezien ze, ondanks een 'schone lei', toch weer hetzelfde doet.

Het klinkt cliché om te concluderen dat de boodschap van de film is: ware liefde kun je niet scheiden of ware liefde vindt elkaar toch wel; Want daar komt het denk ik toch niet op neer.

Dunst is geschokt en verbreekt haar loyaliteit door alle 'patienten' op de hoogte te stellen.
En hoewel het lijkt dat Joel en Clem het zullen proberen zal het nooit meer zijn zoals het geweest is. Niet vanwege de herinneringen die ze nu niet meer delen, maar vanwege de 'eerlijkheid' waarmee ze over elkaar gesproken hebben.
Persoonlijke eigenschappen die logischerwijs in een langdurige relatie zichtbaar worden maar taboe blijven. Maar in het nog prille stadium verkerende relatie van twee verwarde en onzekere mensen is het een ware doodsteek.

Aangezien het Hollywood is geeft het hoop op een happy end, maar we weten wel beter.

NB:
Ook al zou de geloofwaardigheid van het hele wisproces een punt moeten zijn; Enerzijds is dat het thema noch intentie van het verhaal. Anderzijds kun je het publiek nog bedwelmen met mooi en professioneel geleuter in een high-tech kliniek, maar gezond verstand zegt ons nog dat zoiets onmogelijk is, dus vanwaar de moeite. On with the story...
Er zijn dingen zoals aannames.
Ik ergerde me echt dood toen ik een recensie las over Ringu/The Ring waar de zgn. criticus de plank missloeg omdat hij zich maar niet over dat punt heen kon zetten hoe het kijken van een bandje een telefoontje kon triggeren...
Zucht...