Opinions

door te spelen met de chronologie [flashbacks in flashbacks die weer overgaan naar het heden] en wordt in het begin gepoogd de kijker op het verkeerde been te zetten.

hierbij vond ik dat relevante stukken te lang op zich lieten wachten.

mooi gefilmd, alleen konden de 'enge' stukken beter geëxecuteerd worden. de ontknoping viel een beetje tegen.

Ik vind de maniertjes (niet 'gay', maar snobbish arrogant ) van George Sanders altijd wel plezierig om naar te kijken. Als hij dan ook nog een reeks blijkt te hebben binnen het playboy-detective-genre (denk aan Philo Vance, Ellery Queen en Nick Charles sans Nora) dan ben ik enthousiast.

Het heeft de goede ingrediënten: een goede, welgestelde netwerk, een sullige side-kick en iemand die hem op scherp houdt. (als het geen vrouw is, dan is het wel een politiecommissaris). Maar The Gay Falcon heeft niet echt een vliegende start, omdat het allemaal net niet is. Zo zweert hij bij spinaziesap. Veel minder leuk dan de cocktails van The Thin Man. En zijn sidekick Allen Jenkins (een Warner Bros figuur, wat doet hij bij RKO?) komt niet echt uit de verf.

Vermoeden wie de dader is kun je wel, maar het harde bewijs wordt pas opgediend richting het eind. Het blijft een passieve whudunnit aan de kant van kijker. Niet erg geslaagd, maar wel leuk vanwege het B-studio sfeertje.

Een tendens die ik opmerk bij zgn. Koreaanse horrors is dat ze eigenlijk geen horrors zijn.

Into The Mirror is in feite een psychologische thriller annex who-dunnit met paranormale/ onverklaarbare elementen. Dus afhankelijk van je verwachtingen, de "angstaanjagende" spiegel is in feite een grote red herring.

De film focust zich op de hoofdfiguur die op een werkelijk, originele manier een haat-liefde verhouding krijgt met spiegels.
Op een provocatieve manier wordt de mystiek van spiegels geplaatst in de realiteit en dat is naar mijn mening, de sterke punt van de film.
Het bevat werkelijk prachtige composities dat betuigt van vakmanschap. Dare I say it, sinds Enter The Dragon niet zo onder de indruk meer geweest van een spiegelscene.

Verhaaltechnisch blijft het echter te lang een speurfilm die mondjesmatig aanwijzingen laat vallen.
Uiteindelijk is de ontknoping, persoonlijk, tegenvallend, maar de conclusie maakt dit weer goed. Niet geheel onvoorspelbaar maar wel één die je wel bijblijft.

Voor een ongecompliceerde zwart tegen wit verhaaltje, zou je minstens verwachten dat de schurk de moeite waard is.

Nu is dit een adaptatie en moet je maar voor lief nemen dat Blackheart een metroseksueel is in plaats van een gedrocht.

Maar wat mij het meest stoort (en de geringe geloofwaardigheid toch al geen recht doet) is dat de geboefte zo'n afkeer hebben tegen alles wat menselijk is, maar lopen zelf in de modecollectie van volgend seizoen.

Was het nu zo moeilijk om Ghost Rider tegenover een waardige tegenstander te zetten? Eentje die, als lange leren jassen en bakkebaarden weer uit zijn, niet zo gedateerd aanvoelt? Een tegenstander, die werkelijk demonisch is?

Of was het een allegorie en vocht de anti-held tegen slechte smaak?

Bij tienerkomedies/drama's is het in het begin bijna een verplicht introductienummer: het presenteren van het schoolklimaat, met natuurlijk de jocks en de misfits. Heerlijk, die nuance.

En dan komt the girl next door. Wat hierna volgt zou een beeld kunnen geven hoe de Zuid-Koreaanse My Sassy Girl in een Amerikaans setting eruit zou kunnen zien.
Kunnen zien, he. De meid is brutaal en onvoorspelbaar, maar zoals bij de meeste films schuilt er dan iets onder het oppervlak. Zou ze dan ook een misfit zijn?

En hoe.
Het verhaal laat zich dan van haar andere kant zien.
Het pornogegeven wordt [door de hoofdfiguren] niet verheerlijkt. Het is eerder tragisch. Zeker als de toedracht achterwege wordt gelaten. We weten allemaal dat je niet zomaar even besluit om adult films te maken. Had de film ook hiervoor tijd genomen, dan had je een deprimerende film als resultaat.
Sterker nog, je zou Danielle niet eens meer als object of desire kunnen zien.

Het is dan uiteindelijk jammer dat de film aan het eind, de geldschieters ook eens blij gaat maken, door weer in een simpele tienerkomedie/drama te veranderen, inclusief inventieve race tegen de klok en autoriteit en een zorgeloze happy ending.

Interessant vanwege het middenstuk, al moet je de stereotype omgeving even negeren.

Geloof het of niet, Gold Told Me To heeft een aantal goeie scenes en het verhaal gaat uit van een aantal originele invalshoeken.

Rechercheur Peter Nicholas heeft de taak een moordgolf op te lossen, waarin de dader, vlak voor zijn zelfmoord, verklaart dat God hem dat opdroeg. Peter zit zelf in een pijnlijke conflict over zijn (katholieke) geloof en dat is wat het verhaal interessanter maakt.

Naast het onderzoek zit Peter, geadopteerd, ook nog met zijn eigen identiteit in zijn maag en zijn zoektocht levert twee sterke (maar pijnlijke) scenes op.
Zijn biologische moeder vertelt hem, niet wetende dat de rechercheur haar kind is, over de verloren onschuld die zijn geboorte haar toebracht. Dan is er nog een scene waarin zijn ex-vrouw tegen zijn nieuwe geliefde het verhaal over hun misgelopen huwelijk verteld. Dit zijn twee momenten waarin onvervalste tragedie, de waanzin van de rest van de film (en die is er voldoende) ontstijgt.

Jammer genoeg wordt alles op een onbegrijpelijke manier aan elkaar geplakt. Er zijn, zoals gezegd, wat originele vondsten, maar daar wordt of weinig mee gedaan of leiden tot meer waanzin.
Zo is Larry Cohen's versie van de maagdelijke bevlekking te danken aan buitenaardse abductie en insemenatie! Maar de relatie tussen aliens en God werkt hij verder niet uit.
Ook blijkt de hedendaagse Jezus (geboren uit een buitenaards bevruchte maagd) een vagina op zijn buik te hebben.
Zodat hij zich kan voortplanten met zijn diabolische zielsverwant. Bizar!

Going Places bevat het 'catchy' nummer Jeepers Creepers, gespeeld en gezongen door Louis 'Satchmo' Armstrong. Het liedje werd genomineerd voor een Oscar.

Armstrong speelt in deze film een paardenknecht, die de wilde ros 'Jeepers Creepers' alleen kalm kan houden als hij het deuntje speelt op zijn trompet. Dit leidt tot een aantal komische segmentjes waarin hij eerst op een brommertje achter het losgeslagen paard (met de ongelukkige Dick Powell erop) rijdt om hem maar koest te houden.

Tijdens de chaotische finale rijdt Louis met band langs de hindernisparcours om Powell bij te staan. Dat Jeepers Creepers tussendoor de baan verlaat om over picnicktafels en waslijnen te springen, draagt alleen maar bij aan de hilariteit.

Het verhaal zelf is standaard: een gevalletje 'mistaken identity' dat moet worden doorgezet, omdat er pressie is van twee kanten. Een meisje (hoe kan het ook anders) en gokkers, die willen dat hij rijdt en wint.

De cast is volledig gevuld met contractspelers. Dat zijn de 'bit-actors' die vaak de ondersteunende rollen spelen naast de echte (A) sterren. Als je veel Warner/ First National/ Vitaphone films hebt gezien uit deze periode, is Going Places een feest van herkenning.

Allen Jenkins, die in deze film 'higher billed' is dan Ronald Reagan, is er zo een. Vaak de klunzige rechterhand (of linker, in zijn geval) met een dikke New Yorkse accent. Hij zou later de stem worden van Officer Dibble in de cartoonserie Top Cat.

Enige smet is de Uncle Tom-opmerking richting Louis Armstrong.

Blijkbaar was dit nog grappig in Hollywood in '38, ondanks de status en staat van dienst van Armstrong.

The General's Daughter/ Basic, maar dan met een relevantere agenda...

Eigenlijk is die vergelijking niet zo eerlijk, aangezien JSA superieur is aan de twee bovengenoemde films.
Als je de gesproken Engels niet meerekent uiteraard.

Voor een gewaagd en biased onderwerp [het is immers van Zuid- Koreaanse makelij] wijst de film in de conclusie geen vinger naar een schuldige partij... De film heeft wel een schuldige, maar dat is weer iets anders.

Dus tussen de formaliteiten door krijgen we een boeiend verhaal te zien over broederliefde in een klimaat van militaire spanning, en de broedermoord als onvermijdelijke gevolg door die spanning [en druk].

Een aanrader, al is het vanwege de epathie voor de politieke situatie.

Het is goed om te weten dat Hummers prima opgewassen zijn tegen wraakzuchtige geesten/zombies (wat waren ze eigenlijk)?

Gravedancers begint ambitieus met een overkill aan dollyshots. Het zal wel aantonen dat er geld aanwezig was (in tegenstelling tot veel direct-to-dvd horrors) maar elke scene inleiden met 'het bewegend oog' is wel erg goedkoop (toegepast).
Want zodra de aktie op gang komt is het camerwerk weer onopvallend matig.

Net als de cast.
Harris, die een 'ik-ben-advocaat-wat-ben-jij' type moet spelen is enkel in character als hij het 'bewijsmateriaal' aan diggelen smijt.
Kira is als een tragische Maria Magdalena die zelfs door de scriptschrijvers 'misbruikt' wordt. Haar opzadelen met een sadomasochist is lui schrijverswerk. Harris' onzekere vrouw was iets verfrissender geweest,
En tenslotte de nietsdoener, die nagenoeg de rol vervult van de gemiddelde filmkijker. Maw. hij is degene die onze reacties vertaalt in de film. Wordt het een beetje te ingewikkeld, zegt hij: Whoa, this is some heavy shit, man!
Ziet hij naakt, denkt/schreeuwt hij: HOERRR!

Ik overdrijf natuurlijk, maar dit zijn gedachten die bij mij opkomen als een film (en daardoor je aandacht) even inzakt.
Zoals het hele verklarende (of moet ik zeggen: zoekend naar credibility) middenstuk, inclusief profielschets van de geesten.

Dit wordt wel erg Poltergeist-achtig dacht ik, totdat ik 'het' zelf zag.

Leuk detail:

Bela Lugosi speelde in The Dark Eyes of London (1939) ook een zekere Dr. Orloff. En ook die had een monsterlijke dommekracht, die het vuile werk opknapte. Aangezien het bronmateriaal van Edgar Wallace kwam (goed voor vele gialli), zal Franco er vast enige inspiratie uit geput hebben.

Van deze typische 'gotische horrors' zijn betere gemaakt (bijna elke film met Barbara Steele!) en dit is niet de type film waarop Franco - dat zal later blijken - geheel los kan gaan. Grootste minpunt, vergeleken met de vergelijkbare Les Yeux ... en Il Mulino ..., is dat het subject, de verminkte dochter, hier maar een prop is. De noodzaak van Orloff's horror is hierdoor te eenzijdig. De dochter 'in nood' is een oppervlakkig gegeven, vergeleken met de menselijkheid die de dames in die andere twee films wel vertonen.

Als je de originele series gezien hebt, dan hoef je echt niet verder te kijken.

Ik heb niks origineels kunnen vinden. Can't blame the man [Shimizu]. In plaats van de gekochte rechten te gebruiken voor distributie is er gekozen voor een remake. Een remake krijg je dan ook, met als gevolg dat alles letterlijk ook terugkomt.

The Grudge is niks anders dan Ju-on: The Grudge met wat scenes uit Ju-on: The Curse, maar dan met al dat Amerikaanse squishy stuff zoals de 'relatiescenes' met Gellar en haar vriendje.

Dus als je het origineel al kent, is dit een tegenvaller.

Een pluspunt aan het origineel is dat het langzaam werd opgebouwd en de horror ook langzaam [en lang] getoond werd. Hier werd het te abrubt gekapt. Het gaat meer voor de cheap shots [schrikken door hard geluid of beeldverandering] dan werkelijke atmosferische spanning.

Van de 'onder de deken-scene', de 'beveiligscamera-scene' en de 'trap-kruip-scene' kreeg in het orgineel rillingen van in je rug.

Nu was het niks anders dan een onverwachte arm op de schouder tijdens een doordeweekse thriller.