Opinions

New York is een puinhoop vol (steriele) gemuteerde freaks.

Dan verschijnt plots Parsifal, met zijn symmetrische gezicht.

Tussen een groep rattenvangers (en -eters) spot hij meteen een beauty met even 'schone' gelaatstrekken.

Hij weet het zeker! Zij is het!

2019 heeft weinig pretenties en het blijft grappig om te zien hoe erg 'Dolman' zijn best niet doet om de boel een beetje te verbloemen.

Ook erg jammer dat George Eastman (bekende kop uit vele Eurotrash) pas opkomt als de actie een beetje minder wordt.

Hij is vermoedelijk een knipoog naar Planet of the Apes, waar in deze films, de simians nog in de minderheid zijn en George the Big Ape (zo heet hij gewoon) zijn geslacht wil voortzetten door de laatste vruchtbare vrouw van zijn zaad te voorzien.

Het basisgegeven van het verhaal lijkt een beetje overeenkomstig als The Children of Men. Maar het wordt helemaal mooi als de muur van de HQ van de bad guy wordt versierd door Picasso's Guernica.

Zo'n voice-over, zwak, overbodig of onopvallend, wordt alsnog ruim gecompenseerd door een ander punt wat 2LDK voor mij een compleet geheel maakt: nl. de tragiek van twee 'sterretjes', uitgebeeld in de vorm van oude foto's, [persoonlijk] belangrijke onderscheidingen en het thuisfront die [te] hoge verwachtingen heeft.

Hun persoonlijke en gekoesterde bagage, onbelangrijk voor de ander, die zomaar tot moes verwerkt wordt, geeft een extra dimensie voor de waanzin waarin zij opeens verkeren en is 2LDK naar mijn beleving al een stuk interessanter dan enkel een hack-and-slash-dueleerfilm.

En dat in 70 minuten.

Voor het grootste gedeelte van de film was mij onduidelijk waar de film nu precies naar toe wilde.

Zeker in het begin is het erg sfeervol en verwacht je dat er echt onverwachts van alles kan gebeuren.

Letterlijk.

De film krijgt een andere wending door opeens te focussen op een ander verhaallijn, wat naar mij mening te lang duurde om z'n punt te maken, nl. een verband leggen.

Dat heeft tot gevolg dat de conclusie, ondanks de griezelige aard, een beetje tegenvalt.

Na verschillende reviews te lezen 'snap' ik wat de makers nu probeerden duidelijk te maken, maar het had echt boeiender gekunt.

Zielloze navertelling van Agatha Christie's Tien Kleine Negertjes...

Er is totaal geen sprake van karakterontwikkeling

waardoor de moorden, die overigens off-screen gebeuren,

niets anders zijn dan een gegeven dat aan ons gepresenteerd wordt in deze automatische piloot.

De muziekbegeleiding, een soort italo bossa nova funk, vond ik, ondanks het feit dat het schaamteloze opvulling was, wel funky genoeg klinken om het te waarderen.

Bourgeois heeft hier niet dezelfde klank als in de landen met een stricte klassenonderscheid. Hier lijkt bourgeois te slaan op wat je, als zelfbewuste 'hippe' persoon, vooral niet moet zijn. In die andere landen is het wat je vooral niet bent.

Wat Buñuel met El Ángel Exterminador lijkt te zeggen is dat die klasse, met al haar deugd en bedorvenheid, zo verstrikt is geraakt in haar eigen net van regeltjes, etiquette en conformisme. Omdat het in niemand opkomt om spelbreker te zijn en als de aanzet geeft om weg te gaan, veronderstelt een ieder dat het feestje dan maar doorgaat.

De gastheer wacht op initiatief van de gast en vice versa. De bedienden hebben hier geen last van omdat ze niet gevangen zitten in zelfopgelegde restricties van de sociale elite.

Buñuel beperkt de 'zandbak' tot die ene ruimte en laat deze gegoede burgerij, inspirators van het volk, toonbeeld van beschaving en culturele bewakers het maar uitzoeken met hun regeltjes. De uitkomst is dat ze telkens een stap terug moeten doen. De lagen afpellen van conformiteit die voor beschaafdheid en acceptatie ging.

Laag voor laag tot ze weer bij zichzelf uitkwamen.

De kerk is logischerwijs het volgende doeltwit. Of Buñuel het geloof of het instituut bedoelt blijft in het midden, maar het recept lijkt mij duidelijk. We kunnen het verhaal inmiddels wel zelf afmaken, zonder dat het Bunuel het expliciet hoeft te tonen.

Een sci-fi, die net als 2001 en Solaris meer gericht is op het menselijk gedrag dan op de werkelijke techniek.

Net als de bovengenoemde films neemt het dan ook rustig zijn tijd om het verhaal op te bouwen.

Wel weer een herziening waard.