Opinions

Een goede 'anti-commie' film van regisseur Gordon Douglas, wiens naam mij niet opgevallen zou zijn, als hij niet verantwoordelijk was geweest voor een andere anti-commie: Walk a Crooked Mile, een propagandafilm die onbeschaamder is dan de titel van deze film.

I Was a Commie... is de betere film, vanwege Frank Lovejoy's empathische vertolking van een 'double agent', die niet eens eerlijk kan zijn tegen zijn familie. Maar het blijft naïve pulp,, de hoop op het herstel van 'orde'.

hij viel toch best wel mee?

voor een film die enerzijds de onvermijdelijke cliches bevat,
kan ik toch niet anders dan positief zijn over de opzet en uitvoering.

de film helemaal de grond inboren vanwege de rommelige, inconsitente gebeurtenissen rondom het motel, vind ik niet helemaal terecht.
als topje van de ijsberg, wat het eigenlijk gewoon is, moet het ook in die context gezien worden.
als subplot om het volledige verhaal te complementeren.

het einde had wel 'minder' gekunt.
'highlight reels' na een ontknoping is, wederom, erg cliché,
maar ik wed dat de meerderheid van het publiek er anders niet zelf uit zou komen...

vraag je je zelf af waar die tijd is gebleven waar een moordpartij niet expliciet getoond werd en nog gewoon tot je verbeelding moest spreken...

Waar Ilsa, She-Wolf het moest hebben van de gruwelijke maar inventieve martelingen, leunt deze Ilsa voornamelijk op de sexploitatieve mogelijkheden van het onderwerp, nl. de harem.

Ouwe tang Thorpe vond ik minder krengerig zonder haar zwarte uniform.

Innocents with Bloody Hands is een sterke psychologische thriller van Claude Chabrol en het past in het straatje van de 'bastaardbroertjes' Les Diaboliques en Vertigo. (Beiden van dezelfde romanschrijvers en een interessant verhaal op zich)

De plot zelf is pure suspense, maar de film gaat een stapje verder bij de karakterstudie van Rod Steiger. Hier krijgt het de verborgen perversie, die in Vertigo ook aanwezig is, maar lang niet door een ieder is opgepikt. In Les Innocents ... is Steiger een impotente rijkaard, die zijn bloedmooie vrouw niet kan bevredigen, met als gevolg dat hij controle uitoefent door haar als een vogel in een glazen kooi te houden. Dit machtsgevoel wordt alleen maar versterkt door haar onzekerheid of de moordplan succesvol was of niet. Als hij als 'dode man' verschijnt, is zij volledig aan zijn genade overgeleverd en raakt hierdoor zijn machtsgevoel het maximum, waardoor hij plots wel de liefde kan bedrijven. Macht = Viagra.

ben waarschijnlijk te subjectief/biased, maar dit is wel een plaatsje in de collectie waard.

de animaties zijn erg retro en speels [galaxy express 999!!!] vergeleken met de moderne genres. iets wat goed past bij de sfeer van de muziek.

globaal is de plot te volgen. niks meer, niks minder.

tja, je haat het of je vindt het prachtig.

dus weet je ook voor wie zo'n productie dan bedoeld is.

The Horror!

En dan bedoel ik niet het genre...

Nu dragen belachelijke karakters vaak bij aan het campgehalte waardoor nonsensfilms vaak nog te pruimen zijn...

Maar de zgn. KKK gemaskerde, als redneck kledende, bloedzuigende farmers waren werkelijk niet om aan te zien...

De schurk met de meeste airtime was een mislukte kruising tussen Bruce 'Ash' Cambell en Christopher Reeve [tussen Superman en rolstoel in, ja werkelijk].

Noemenswaardig was ook de hoofddruïde die sprak als die verzamelaar uit de Simpsons [ooh Xena]

Aanrader... voor de curiositeit.

Wat mij opviel was dat de film op een aantal momenten had kunnen beginnen of eindigen zonder afbreuk te doen aan de beleving.
De momenten vòòrdat McGregor over zijn situatie gaat nadenken hebben weinig met moodsetting te maken en meer met product-placement. En er zijn voldoende eindpunten vanaf dat moment.

Vanaf het moment dat de kids in de 'realiteit' komen viel mij op dat het Michael Bay's realiteit was. Bijna een omarming van datgene waar hij [en zijn MTV-generatie] voor staat. Het is niet een billboard waar je in terechtkomt, maar een eigen leven leidende commercial.
Hoe moet je anders cosmetica-vervangende klonen plaatsen.
Stel je eens voor dat een L'Oreal Out of Bed of Hi Bling Bling commercial de 'realiteit' zou zijn.
Mijn punt bij The Island.
Ik geef het 3*, dus een voldoende, vanwege de bovengenoemde punten.

En het hield niet op. Als je voldoende vintage cheesy sci-fi gezien hebt, dan is een bekend thema de aanpassing met het onbekende.
Zelfs Kim Basinger had nog zoiets in My Stepmother... Aanpassen aan die rare wereld met rare gewoontes.
Arme McGregor en Scarlett, hoe zij zo verdwaald door het wild lopen in hun unisex pakje. Net twee marsmannetjes die van de ene explosieve sitiuatie in de andere terechtkomen.
Als de explosieve momenten muzikale intermezzo's waren, was het een musical. Plek A: Explosie..ontsnapping, hand in hand naar plek B: explosie enz. Bay en zijn gechoreografeerde explosies...

Heerlijk, die meta-data bij een film als deze. Maakt het meteen interessanter.
Aangezien er de ethische kwesties onderschikt zijn aan de vrijheid om te consumeren is het einde wel extra grappig, als een ieder vrij is, niet om te overleven, maar nu ook mooie spulletjes kunnen kopen.
Gek genoeg werkt dat nog goed ook, gezien de eindshot met de Latijnse naam die ik niet onthouden heb.

In het begin lijkt er weinig mis met The Fishmen.

De aanwezige dreiging lijkt in de sferen te zijn als Shock Waves waar onbekend terreur het omringend water onveilig maakt. Survival horror!

En dan ontmoeten ze Barbara Bach...

Opeens wordt de film overmoedig en blijkt het geen horror te zijn maar een heuse avonturenfilm. Een nieuwe wending aan een welbekend gegeven, dat wel, maar uiteindelijk niet voldoende om de film op niveau te houden.

De tempo is er op dat moment er een beetje uit, omdat alles zo'n beetje is stilgelegd om de kijker van nieuwe 'feitjes' te voorzien.

Bovendien zijn de Fishmen te corny. Ze hadden het suggestief kunnen houden, zoals het in het begin wél leek te werken.

Screamers is een door Roger Corman bewerkte versie van het Italiaanse origineel van Sergio Martino.

Toegevoegd zijn een aantal gory segmenten. Begrijpelijk, aangezien het dan wel verkocht kan worden als horror.

Maar het origineel is al best vermakelijk genoeg, mits je uiteraard wat oogjes kan dichthouden wat betreft de productie. [het blijft Italiaanse pulp]

Aan mooie beelden ligt het niet, daarvoor heeft het voldoende natuur in mooi widescreen.

Andere scifi-films (zoals Forbidden Planet) pogen tenminste nog om een geloofwaardige toekomstvisie neer te zetten. Bij It! is het (beperkte) budget waarschijnlijk gespendeerd aan de cockpit van het ruimteschip. De aankleding van de personages is nl. weinig futuristisch.

Wel grappig om te zien dat de dames er nog gewoon als '50 huisvrouwen (incl. tuttige kapsels) bijlopen. Ze verzorgen het ontbijt voor de spacecrew en één loopt met een koffiekan, paraat om als een Amerikaanse serveerster te re-fillen.

Deze observatie heeft verder totaal niks met de film te maken, maar het zegt wel voldoende over de pretenties van de filmmakers en de tijdsgeest: Zelfs al zijn de vrouwen geëmancipeerd genoeg om een ruimtevlucht te bemannen, het uitgangspunt van de futuristische vrouw blijft dat van de vlijtige huisvrouw.